ตอนที่ 607 พวกเรามารักษาโรคให้แล้ว

เป๊าะแป๊ะ เป๊าะแป๊ะ! มนุษย์ต้นไม้ตัวเล็กน่าเกลียดล้อมเป็นวงกลม ขว้างปาไข่นกพิราบประหลาดใส่พวกลู่เฟยไม่หยุดหย่อน เปลือกไข่แตกออก ของเหลวสีขาวขุ่นไหลเยิ้มเต็มพื้น กลิ่นหอมฉุนกึกลอยฟุ้งไปทั่ว ไม่นานก็ปกคลุมพวกเขาจนมิด "เวียนหัวจังเลย!”

“เถ้าแก่ ฉันลืมตาไม่ขึ้นแล้ว..."

เมื่อได้สูดดมกลิ่นหอมประหลาดนี้ ทุกคนก็รู้สึกมึนงงสมองตื้อ ราวกับถูกฉีดยาชา ไม่ได้รู้สึกทรมาน แต่ร่างกายอ่อนปวกเปียก ความง่วงงุนจู่โจมเข้ามาเป็นระลอกๆ เสี่ยวเหวินร่างกายโงนเงน ตาแทบจะปิด ลู่เฟยรีบคว้าตัวเขาไว้ หู่จื่อกัดริมฝีปาก พยายามอย่างหนักที่จะรักษาสติไว้ "กลิ่นนี้มีฤทธิ์ทำให้ชา..." ลู่เฟยและจิงเจี้ยนโคจรพลังเวท พยายามต้านทานกลิ่นหอมนี้ "นั่นมันคืออะไรกันแน่ ผลไม้ที่结บนต้นงั้นเหรอ?" จิงเจี้ยนขมวดคิ้วแน่น ปีศาจต้นไม้นี้มีลูกเล่นแพรวพราวซะจริง!

"พ่อค้าหน้าเลือด รีบคิดหาวิธีเร็วเข้า! ของพรรค์นี้มันมาไม่หยุดเลยนะ พวกเราจะกลั้นหายใจตลอดไปไม่ได้หรอก!”

“กำลังคิดอยู่" ลู่เฟยกัดฟัน ส่งเสี่ยวเหวินให้จิงเจี้ยนดูแล ใช้ไม้พุทราเขี่ยเปลือกไข่ที่แตกแล้วขึ้นมาดูอย่างละเอียด "ไม่ใช่ผลไม้หรอก แต่เป็นไข่แมลง! ที่แท้ไข่แมลงพวกนี้ก็มีฤทธิ์ทำให้ชา มิน่าล่ะหนอนนั่นถึงได้เติบโตในตัวปีศาจต้นไม้จนตัวใหญ่ขนาดนั้นได้...”