ตอนที่ 652 โจรไม่เคยกลับมือเปล่า

"นายโง่หรือเปล่าเนี่ย! เบิกตาหมาๆ ของนายดูให้ชัดๆ นี่ฉันถอดวิญญาณออกมา ไม่ได้ตายเว้ย!" ลู่เฟยกรอกตาบนวงเบ้อเริ่ม

จิงเจี้ยนขยี้ตา ปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก กลืนความโศกเศร้าลงคอ แล้วเอ่ยอย่างร้อนรน "ลู่เฟย พวกเขา..."

"ไม่ต้องอธิบาย ฉันรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันจะหาวิธีล่อพวกเขาไป นายตามฉันมา" ลู่เฟยโยนร่มสีดำออกไป ร่มสีดำถูกใช้งานอย่างหนักในคืนนี้จนเหนื่อยล้าเต็มที "ร่มน้อย ช่วยทำเสียงดังล่อพวกนั้นไปหน่อยนะ" ลู่เฟยลูบผิวร่มเบาๆ ร่มสีดำสั่นไหว บินออกไปจงใจชนกิ่งไม้ใบหญ้าเพื่อสร้างเสียงดัง เมื่อทั้งสามคนได้ยิน ก็รีบไล่ตามไปทันที

"พี่จิง ไปกันเถอะ" ดวงวิญญาณของลู่เฟยนำทางจิงเจี้ยนวิ่งออกไปไกลพอสมควร จิงเจี้ยนเหนื่อยจนหอบแฮกๆ การรับมือกับสามคนนั้น ทำให้เขาต้องเสียแรงไปไม่น้อย พี่คนขับรถยังพอว่า แต่นักพรตน้อยจางกับเถี่ยเซิ่งหลานต่างก็มีวรยุทธ์ พวกเขาสติไม่แจ่มใส ลงมือหมายเอาชีวิตเขา แต่เขาจะทำร้ายพวกนั้นไม่ได้ ทำได้เพียงวิ่งหนีเท่านั้น

"นายรออยู่ที่นี่ก่อน เดี๋ยวมีภารกิจสำคัญให้นายทำ" ลู่เฟยพูดจบ ก็ลอยจากไป ค้นหาร่างกายของซ่งพ่าไปทั่วทั้งเขตวิลล่า ในที่สุด ก็พบร่างไร้หัวร่างหนึ่งในโกดังเล็กๆ ร่างนั้นนั่งขัดสมาธิ ด้านหน้ามีโต๊ะบูชา บนโต๊ะมีรูปปั้นเทพเจ้าค้างคาวชุบทองตั้งอยู่ "เจ้านี่แหละ!" ลู่เฟยใจชื้นขึ้นมา รีบกลับไปหาจิงเจี้ยน แล้วเรียกให้ตามเขามา