ตอนที่ 653 แบ่งของโจรด้วยกัน

ท้องฟ้าสว่างโร่ อากาศใต้ต้นฮวายเก่าแก่ยังคงหลงเหลือกลิ่นคาวเลือดอยู่จางๆ ลู่เฟยชงชาร้อนหนึ่งกาน้ำเพื่อเรียกความสดชื่น หู่จื่อซื้ออาหารเช้ากลับมาแล้ว จิงเจี้ยน จางโม่หลิน และเถี่ยเซิ่งหลาน เพิ่งจะรีบร้อนตามมาถึง พอเดินเข้าประตูมา เถี่ยเซิ่งหลานก็โค้งคำนับให้ทุกคนอย่างหนักแน่นเป็นอันดับแรก "ขอโทษนะ เป็นเพราะฉันทำให้ทุกคนต้องเดือดร้อน!”

“แม่นางเซิ่งหลาน อย่าพูดแบบนี้เลย คุณโดนคุณไสย ย่อมไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่" จางโม่หลินปลอบใจมาตลอดทางแล้ว แต่หญิงสาวคนนี้ก็ยังคงโทษตัวเองไม่เลิก "นั่นก็เป็นเพราะความสามารถของฉันไม่มากพอ! ถ้าฉันแข็งแกร่งพอ ก็คงไม่โดนคุณไสย ไม่นำความวุ่นวายมาให้ทุกคนมากมายขนาดนี้!" เถี่ยเซิ่งหลานกำกระบองคู่ที่หักสะบั้นไว้แน่น จนข้อต่อนิ้วขาวซีด "วันข้างหน้า ฉันจะต้องกลายเป็นสหายร่วมรบที่เคียงบ่าเคียงไหล่กับทุกคนให้ได้ ไม่ใช่ตัวถ่วงที่นำมาแต่ความวุ่นวาย!" พูดจบ เธอก็หันหลังเดินจ้ำอ้าวจากไป "แม่นางเซิ่งหลาน......" จางโม่หลินวิ่งตามออกไปนอกโรงรับจำนำ มองแผ่นหลังอันเด็ดเดี่ยวของเธอ แล้วถอนหายใจยาว ก่อนจะเดินกลับเข้ามาในร้าน "ลู่เฟย สถานการณ์เมื่อคืนฉันรายงานให้รองประธานสวีทราบแล้ว เดี๋ยวเขาคงมาถึง”

“เรื่องราวคลี่คลายหมดแล้ว ยังต้องลำบากรองประธานสวีเดินทางมาอีก" ลู่เฟยยิ้มบางๆ แล้วเรียกให้ทุกคนมากินอาหารเช้าด้วยกัน เพิ่งจะกินเสร็จ สวีเป่ยกับเย่ปิงก็มาถึง "ลู่เฟย พวกนายไม่เป็นอะไรกันใช่ไหม?" สวีเป่ยมีสีหน้าเป็นห่วง "โชคดีครับ ซ่งพ่าตายไปแล้ว" ลู่เฟยให้หู่จื่อนำหัวกะโหลกนั่นออกมา โดยไม่ได้เอ่ยถึงสองแม่ลูกเหมียวกุ้ยฮวา "นั่นมันคุณไสยหัวบินเชียวนะ! จะอาศัยแค่โชคดี ก็สามารถกำจัดมันได้อย่างง่ายดายได้ยังไง!" สวีเป่ยมีสีหน้าจริงจัง แม้แต่เย่ปิงที่มักจะมีสีหน้าเรียบเฉยมาตลอด สายตาที่มองลู่เฟยก็ยังแฝงไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "คุณไสยหัวบินของซ่งพ่ายังไม่สมบูรณ์ครับ เขาฝืนใช้วิชาหัวบินเอง พวกเราช่วยกันถ่วงเวลาหัวบินไว้ที่นี่ ส่วนพี่จิงก็ไปเจอร่างกายของซ่งพ่าที่นั่น แล้วทำลายมันทิ้ง ทุกคนร่วมมือร่วมใจกัน ถึงสามารถกำจัดซ่งพ่าลงได้ครับ"

ลู่เฟยเอ่ยพลางส่งยิ้มซื่อๆ "ไม่ว่าจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ การที่พึ่งพากำลังของพวกนายแค่สองคนก็สามารถกำจัดคุณไสยหัวบินได้ ช่างน่าทึ่งจริงๆ! ลู่เฟย นายยังมีเรื่องน่าประหลาดใจอะไรที่พวกเรายังไม่รู้อีกไหมเนี่ย!" สวีเป่ยไม่ตระหนี่คำชมเชยของตัวเองเลยแม้แต่น้อย จิงเจี้ยนถูกชมจนรู้สึกเขินอาย อยากจะบอกว่าตัวเองแทบไม่ได้ทำอะไรเลย แต่กลับถูกลู่เฟยกดเอาไว้ไม่ให้ปริปาก คุยกันอยู่สองสามประโยค ลู่เฟยก็เปลี่ยนเรื่อง "จริงสิครับ รองประธานสวี ทางฝั่งถังหมิงเต๋อเป็นยังไงบ้าง?”

“เสี่ยวเฟิงสะกดรอยตามเขาไปจนถึงเมืองข้างๆ เห็นชายชุดดำในรถแล้ว เป็นบอดี้การ์ดของเขาน่ะ" สวีเป่ยส่ายหน้า "คนผู้นี้ลึกซึ้งคาดเดายาก ย่อมไม่ทิ้งช่องโหว่ไว้ให้ตัวเองจับผิดได้ง่ายๆ หรอก ตอนนี้ซ่งพ่าตายไปแล้ว ไม่แน่เขาอาจจะเป็นคนที่จมูกบานดีใจที่สุดก็ได้”