บทที่ 66 สิ่งอัปมงคลจอมถลกหนัง

"สำนักประมูลเทียนหลงเป็นธุรกิจในเครือตระกูลซ่างกวน ผู้บริหารชื่อว่านชุนฮุย" คำตอบของพี่เหลียงกระชับได้ใจความ เหมือนกับเอกสารข้อมูลที่เขาให้มาไม่มีผิด

"ขอบคุณครับ"

ลู่เฟยจดจำชื่อนี้ไว้ในใจ เก็บเอกสารบางๆ ไม่กี่แผ่นนั้นไว้อย่างทะนุถนอม นี่เป็นเบาะแสเดียวของคุณปู่ตลอดสามปีที่ผ่านมา

"ค่าจ้างเท่าไหร่ครับ?"

"เรื่องนั้น..."

ยังไม่ทันที่พี่เหลียงจะได้เอ่ยปาก เซี่ยเหยาก็ชิงพูดขึ้นก่อน "ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันจ่ายไปแล้ว ฉันเคยรับปากว่าจะช่วยเถ้าแก่ลู่ตามหาคุณปู่ ก็ต้องรักษาสัญญา"

ลู่เฟยแย้ง "นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของผม จะให้คุณเซี่ยมาเสียเงินได้ยังไงครับ?"

"มันเป็นสิ่งที่ฉันควรทำอยู่แล้วค่ะ! ก่อนหน้านี้ฉันปิดบังเรื่องการเสียชีวิตของคุณตา ถือเป็นความผิดของฉัน คุณต้องให้โอกาสฉันไถ่โทษนะคะ!"

ใบหน้าขาวผ่องของเซี่ยเหยาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

"อีกอย่าง พี่เหลียงก็คนกันเอง เงินเล็กน้อยแค่นี้ไม่ถือว่าสิ้นเปลืองหรอกค่ะ!"

"โตเป็นสาวแล้วเห็นคนนอกดีกว่าคนในครอบครัวจริงๆ สินะ" พี่เหลียงยิ้มขื่นอย่างจนใจ แล้วหันมาพูดกับลู่เฟย "ไม่ต้องจ่ายเงินหรอกครับ เถ้าแก่ลู่ ขอแค่ช่วยผมเรื่องหนึ่งก็พอ"

"เรื่องอะไรครับ?" ลู่เฟยสงสัย เขาไม่รู้ว่าตัวเองจะไปช่วยอะไรนักสืบเอกชนได้

"ไม่นานมานี้ เกิดคดีสะเทือนขวัญที่ถนนค้าของเก่า เจ้าของร้านขายของเก่าจู่ๆ ก็เกิดคลุ้มคลั่ง ใช้มีดฟันภรรยาและลูกเสียชีวิต โรงรับจำนำอักษรเสียตั้งอยู่ที่นั่น พวกคุณน่าจะรู้เรื่องคดีนี้ใช่ไหมครับ" พี่เหลียงถาม

"รู้ครับ" ลู่เฟยพยักหน้า

"จากการสืบสวนของตำรวจ เจ้าของร้านกับภรรยาไม่มีความขัดแย้งใดๆ ปกติรักใคร่กันดี สถานะทางการเงินก็มั่นคง ไม่มีแรงจูงใจในการฆ่าภรรยาเพื่อเอาเงินประกัน"

"ยิ่งไปกว่านั้น เขาใช้วิธีการที่โหดเหี้ยมและโจ่งแจ้งขนาดนั้น โดยไม่มีทีท่าว่าจะพยายามปกปิดความผิดเลย"

"ที่น่าแปลกที่สุดคือ ในสถานการณ์ที่พยานหลักฐานมัดตัวแน่นหนา เขากลับยืนกรานว่าไม่ได้เป็นคนฆ่าลูกเมีย แต่พวกเธอฆ่าตัวตายเอง"

"สรุปแล้วเขาแต่งเรื่องเหลวไหลเพื่อปัดความรับผิดชอบ หรือว่าสาเหตุการตายของลูกเมียเขามีเงื่อนงำอื่นกันแน่?"

ลู่เฟยรู้ความจริงของคดีนี้ดี แต่เขาไม่เข้าใจว่าทำไมพี่เหลียงถึงมาถามเรื่องพวกนี้

"แต่เมื่อสองวันก่อน จู่ๆ เขาก็ยอมรับสารภาพ แถมยังขอร้องให้รีบประหารชีวิตเขาเร็วๆ เหมือนจู่ๆ ก็คิดตกขึ้นมา"

"ท่าทีที่เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือขนาดนี้ ยากที่จะไม่ทำให้คนสงสัยว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล ผมสืบทราบมาว่า ในช่วงเวลานั้น มีคนสองคนเข้าไปเยี่ยมเขา"

พูดจบ พี่เหลียงก็ใช้ดวงตาที่ดูเหมือนคนง่วงนอนคู่นั้นจ้องมองลู่เฟย สายตาแฝงแววสอบสวน

ลู่เฟยกับหู่จึมองหน้ากัน ก่อนตอบว่า "ใช่ครับ พวกเราเอง หู่จึเคยเป็นลูกจ้างของเถ้าแก่เหลียง พอเจ้านายเกิดเรื่อง จะไปเยี่ยมเยียนก็ถือเป็นเรื่องปกตินี่ครับ"

หรือว่าเขาแอบสืบคดีของเถ้าแก่เหลียงอยู่ เลยรู้เรื่องที่พวกเขารับซื้อดาบ จนข่าวรั่วไหลออกไป?

"พี่เหลียง พี่หมายความว่ายังไงคะ? พี่คงไม่ได้สงสัยว่าเถ้าแก่ลู่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีนี้หรอกนะ? เถ้าแก่ลู่ไม่ใช่คนแบบนั้น!" เซี่ยเหยาถลึงตาใส่ลูกพี่ลูกน้องตัวเองอย่างไม่พอใจ

"เหยาเหยา อย่าเพิ่งเข้าใจผิด"

เห็นน้องสาวออกตัวปกป้องคนนอกขนาดนี้ พี่เหลียงก็ทำหน้าปุเลี่ยนๆ รีบอธิบาย "ที่ถามเถ้าแก่ลู่ถึงเรื่องนี้ เพราะผมเคยเจอคดีที่เหลือเชื่อพอกัน และจนถึงตอนนี้ก็ยังหาความจริงไม่ได้"

เขาสูบบุหรี่เข้าปอดลึกๆ ใบหน้าฉายแววขัดแย้งในใจ

"เดิมทีผมเป็นพวกวัตถุนิยม เชื่อในวิทยาศาสตร์อย่างหัวชนฝา แต่เพราะคดีนั้น ความเชื่อของผมถึงเริ่มสั่นคลอน"

"คดีนั้น ก็เกิดขึ้นที่ถนนค้าของเก่าเหมือนกัน"

ลู่เฟยถามขึ้น "คดีอะไรครับ?"

"เจ็ดปีก่อน เจ้าของร้านขายของเก่าคนหนึ่ง เสียชีวิตในบ้านพัก สภาพศพถูกถลกหนังออกทั้งตัวจนเลือดหมดตัวตาย" พี่เหลียงหรี่ตาลง

"ตอนนั้นผมยังไม่ออกจากกรมตำรวจ ผมเป็นคนรับผิดชอบคดีนี้เอง ความสยดสยองของที่เกิดเหตุ ผมยังจำได้ติดตาจนถึงทุกวันนี้"

"คดีอุกฉกรรจ์ขนาดนี้ ทางกรมให้ความสำคัญมาก แต่พอสืบไปสืบมา พวกเราทุกคนถึงกับไปไม่เป็น เพราะหลักฐานทุกอย่างชี้ชัดว่า ฆาตกรก็คือตัวผู้ตายเอง"

"หมายความว่า เขาลงมือถลกหนังตัวเอง"

"ทั้งอาวุธในที่เกิดเหตุ ร่องรอยต่างๆ หรือแม้แต่ผลชันสูตรศพ ล้วนยืนยันข้อเท็จจริงนี้"

"แต่ที่น่าขนลุกคือ เราหาหนังมนุษย์แผ่นนั้นไม่เจอ"

"พวกเราสืบหากันอยู่นานแต่ก็ไม่พบเบาะแส สุดท้ายคดีนี้เลยต้องสรุปสำนวนว่าเป็นการฆ่าตัวตาย"

"ผมมักจะตั้งคำถามกับตัวเองเสมอว่า ขีดจำกัดความเจ็บปวดของมนุษย์มันมีมากแค่ไหนกัน? คนแบบไหนถึงจะสามารถถลกหนังตัวเองทีละนิ้วๆ ในขณะที่ยังมีสติอยู่ได้?"

"ผลชันสูตรยืนยันว่า ในร่างกายเขาไม่มีสารระงับความรู้สึกใดๆ เลย"

พี่เหลียงพ่นควันบุหรี่ยาวเหยียด

แม้เวลาจะผ่านไปเจ็ดปี และเขาออกจากราชการมาแล้ว แต่เขาก็ยังลืมความสะเทือนใจจากคดีนี้ไม่ได้

ลู่เฟยกับหู่จึฟังแล้วสูดหายใจเฮือกด้วยความเสียวไส้

คนธรรมดาแค่มีดบาดนิ้วยังร้องโอดโอยไปครึ่งวัน อย่าว่าแต่ถลกหนังตัวเองสดๆ เลย

เซี่ยเหยาหน้าซีดเผือด รีบลูบแขนเรียวสวยของตัวเอง แล้วขยับเข้าไปใกล้ลู่เฟยอีกนิด

ลู่เฟยจำได้ลางๆ ว่าตอนที่เกิดเรื่องบ้านเถ้าแก่เหลียง ก็มีคนในถนนค้าของเก่าพูดถึงคดีถลกหนังเหมือนกัน

เขาถามว่า "พี่เหลียงคิดว่าคดีนี้มีเงื่อนงำอื่น?"

"ถึงหลักฐานจะบอกว่าเป็นการฆ่าตัวตาย แต่ก่อนตายเขาใช้นิ้วเขียนคำว่า 'ช่วย' ไว้บนพื้นด้วยเลือด อาจจะหมายถึงช่วยด้วย ซึ่งมันขัดแย้งกับพฤติกรรมฆ่าตัวตายของเขา"

พี่เหลียงจุดบุหรี่อีกมวน ใช้ควันบุหรี่ช่วยสงบสติอารมณ์

"อีกอย่าง หนังที่ถูกถลกหายไปอย่างไร้ร่องรอย มันเต็มไปด้วยข้อสงสัย ผมสังหรณ์ใจว่าเขาไม่ได้เต็มใจฆ่าตัวตาย แต่ถูกบังคับ"

"แต่ผมหาหลักฐานไม่ได้ ใครๆ ก็หาว่าผมคิดมากไปเอง"

"บางทีผู้ตายอาจจะมีอาการทางจิตขั้นรุนแรง ถึงได้ทำร้ายตัวเองด้วยวิธีสุดโต่งแบบนั้น"

เขาหัวเราะเยาะตัวเอง

"ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเก็บไปคิดมากหรือเปล่า หลังจากปิดคดี ผมมักจะฝันเห็นคนตัวโชกเลือดที่ไม่มีผิวหนัง"

"ผมเลยไปรื้อคดีเก่าๆ มาดู ไม่นึกว่าจะเจออะไรเข้าจริงๆ ผมพบคดีฆ่าตัวตายด้วยการถลกหนังที่คล้ายคลึงกันอีกสองคดี"

"แม้สถานที่และเวลาจะต่างกัน ผู้ตายไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ ต่อกัน แต่วิธีการตายเหมือนกันเปี๊ยบ คือถลกหนังตัวเองทั้งเป็น"

"และ หนังที่ถูกถลกออกมาก็หายสาบสูญไป"

"ที่สำคัญที่สุดคือ แต่ละคดี จะเกิดขึ้นห่างกันเจ็ดปี!"

ในกลุ่มผมที่ยุ่งเหยิงของพี่เหลียง ดวงตาที่ดูง่วงงุนคู่นั้นพลันฉายแววคมกริบขึ้นมา

"วิธีการตายเหมือนกัน ระยะเวลาห่างกันอย่างมีนัยสำคัญ เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นเรื่องบังเอิญ! ผมสงสัยว่ามีฆาตกรที่มองไม่เห็น และอยู่เหนือสามัญสำนึกกำลังก่อคดี!"

ได้ยินเรื่องราวคดีฆาตกรรมสยองขวัญและพิศวงขนาดนี้ ทุกคนในที่นั้นต่างรู้สึกหนังศีรษะชาวาบ

ถ้าข้อสันนิษฐานของเขาเป็นจริง 'ฆาตกร' รายนี้ก็น่ากลัวเกินไปแล้ว!

ลู่เฟยถาม "พี่กังวลว่าคดีถลกหนังจะเกิดขึ้นอีก?"

"ถูกต้อง ปีนี้ครบเจ็ดปีพอดี!"

พี่เหลียงสูดหายใจลึก

"ถ้าจับตัวการไม่ได้ จะต้องมีเหยื่อรายต่อไปแน่นอน!"

ลู่เฟยกลืนน้ำลาย เอ่ยถาม "ไอ้ฆาตกรที่ว่านั่น ตกลงมันคือตัวอะไรกันแน่ครับ?"