บทที่ 67 สำนักประมูลเทียนหลง

"ผมยังสืบไม่เจอหรอกครับ ที่พูดมาทั้งหมดเป็นแค่ข้อสันนิษฐานส่วนตัว!"

ใต้แสงไฟ สีหน้าของพี่เหลียงดูห่อเหี่ยวลงเล็กน้อย

"ถึงผมจะออกจากวงการตำรวจด้วยเหตุผลบางอย่าง และไม่ได้ตามสืบคดีอีก แต่คดีนี้ผมลืมไม่ลงจริงๆ"

"พอได้ยินว่าเมื่อไม่นานมานี้มีคดีประหลาดเกิดขึ้นที่ถนนค้าของเก่าอีก ผมก็เลยสนใจขึ้นมา"

"คดีทั้งสองคดีที่ถนนค้าของเก่า แม้อันหนึ่งจะเป็นการฆ่าตัวตาย อีกอันเป็นฆาตกรรม แต่มีจุดร่วมที่เหมือนกันคือ ผู้ก่อเหตุทำเรื่องวิปริตผิดมนุษย์มนาที่ขัดต่อสามัญสำนึกอย่างรุนแรง"

พูดจบ สายตาสำรวจของเขาก็เบนกลับมาที่ลู่เฟยอีกครั้ง

"เถ้าแก่ลู่ คุณสามารถทำให้เถ้าแก่เหลียงปลงตกได้กะทันหัน ผมเดาว่าคุณคงช่วยเขาหาตัวการที่แท้จริงเจอแล้วใช่ไหมครับ?"

ลู่เฟยอมไม่ได้ที่จะพิจารณาชายหนุ่มท่าทางซกมกคนนี้ใหม่อีกครั้ง

ลำพังแค่รู้ว่าเขากับหู่จึไปเยี่ยมเถ้าแก่เหลียง ก็สืบสาวราวเรื่องได้ขนาดนี้ ทักษะการสืบสวนไม่ธรรมดาจริงๆ

เซี่ยเหยาเองก็จริงใจที่จะช่วยเขาตามหาคุณปู่

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังอะไร ขอแค่อีกฝ่ายไม่เกี่ยวข้องกับชายสวมแว่นกันแดดที่มาขอซื้อดาบก็พอ

"จะว่าหาเจอก็ได้ครับ" ลู่เฟยตอบ

"มันคืออะไรครับ?" พี่เหลียงจ้องลู่เฟยเขม็ง

เซี่ยเหยาเองก็อยากรู้อยากเห็นไม่แพ้กัน

ลู่เฟยตอบเรียบๆ "ดาบที่ไม่สะอาดครับ"

"ดาบที่ไม่สะอาด... หมายถึง 'วัตถุอัปมงคล' ตามภาษาของโรงรับจำนำอักษรเสียใช่ไหมครับ?"

พี่เหลียงเบิกตากว้าง รอคอยคำตอบจากลู่เฟยอย่างใจจดใจจ่อ "มีข่าวลือในถนนค้าของเก่าว่า ก่อนเกิดเหตุ เถ้าแก่เหลียงได้รับของเก่าลึกลับมาชิ้นหนึ่ง"

"ถูกต้องครับ มันคือดาบเพชฌฆาตหัวตัดที่ตกทอดมาจากสมัยโบราณ แรงอาฆาตสูงมาก มีแต่ทายาทเพชฌฆาตเท่านั้นที่กดมันอยู่ คนอื่นที่ครอบครองดาบเล่มนี้จะถูกครอบงำจิตใจ เกิดความกระหายเลือดอยากฆ่าฟัน"

ความจริงแล้ว มองจากภายนอกมันคือดาบ แต่เนื้อแท้แล้วมันคือความโลภในใจของเถ้าแก่เหลียง

ถ้าเขาไม่โลภ ดันทุรังซื้อดาบมาทั้งที่ชาวนาปฏิเสธ โศกนาฏกรรมครั้งนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น

"เหยื่อคดีถลกหนังต้องโดนแบบนี้เหมือนกันแน่!"

มือที่คีบบุหรี่ของพี่เหลียงสั่นระริก

มันคือความตื่นเต้นดีใจ ที่ข้อสันนิษฐานซึ่งเก็บงำมานานหลายปีได้รับการยืนยัน

"เถ้าแก่ลู่ ผมอยากขอให้คุณช่วยตามหาฆาตกรรายนี้ครับ!"

"แต่ปัญหาคือ ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับ 'ฆาตกร' รายนี้เลย ผมไม่กล้ารับปากว่าจะช่วยได้นะครับ" ลู่เฟยตอบแบ่งรับแบ่งสู้

ถ้าเป็นวัตถุอัปมงคลที่บีบให้คนถลกหนังตัวเองได้จริง แค่คิดก็กดดันแล้ว

อีกอย่าง ทั้งหมดนี้เป็นแค่การคาดเดาของพี่เหลียง อาจจะไม่ได้เกิดจากวัตถุอัปมงคลก็ได้

"ผมจะรื้อคดีขึ้นมาใหม่ เอาแฟ้มคดีหลายๆ คดีมาเทียบกันดู จะไม่ปล่อยให้วัตถุพยานหรือเบาะแสที่เหมือนกันในที่เกิดเหตุหลุดรอดไปแม้แต่นิดเดียว" ในดวงตาของพี่เหลียงราวกับมีเปลวไฟแห่งความหวังลุกโชน

"เถ้าแก่ลู่ ถึงผมจะถอดเครื่องแบบตำรวจไปแล้ว แต่ผมไม่อยากเห็นใครต้องมาตกเป็นเหยื่อเพราะคดีที่ผมเคยปิดไม่ลง!"

"นี่คือสิ่งที่ตำรวจทุกคนยอมรับไม่ได้ครับ!"

มองเข้าไปในดวงตามุ่งมั่นคู่นั้น ลู่เฟยพลอยรู้สึกฮึกเหิมตามไปด้วย พยักหน้าตอบรับ "ถ้าเป็นฝีมือของวัตถุอัปมงคล ผมยินดีช่วยเต็มที่ครับ!"

"เยี่ยมไปเลย!"

พี่เหลียงยิ้มกว้าง ดีใจราวกับเด็กโข่งวัยสามสิบกว่า

เพื่อเป็นการตอบแทน เขาอาสาจะช่วยสืบข่าวคุณปู่ของลู่เฟยต่อไป และบอกว่าถ้าลู่เฟยต้องการความช่วยเหลืออะไร ให้บอกได้เลย เขาจะทุ่มสุดตัว

หลังจากได้พูดคุยกัน ลู่เฟยรู้สึกถูกชะตากับพี่ชายมาดเซอร์แต่หัวใจยุติธรรมคนนี้ไม่น้อย

แลกเบอร์ติดต่อกันเสร็จ ลู่เฟยกับหู่จึก็เตรียมตัวกลับ

"เถ้าแก่ลู่ ให้ฉันไปส่งนะคะ" เซี่ยเหยาอาสาขับรถไปส่ง

รถเบนซ์คันหรูอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมจางๆ

หู่จึรู้กาลเทศะ รีบกระโดดไปนั่งเบาะหลัง หลับตาแกล้งทำเป็นหลับ

"พี่เหลียงแก่กว่าฉันสิบปีค่ะ ในความทรงจำของฉัน เขาเป็นพี่ชายที่สดใสร่าเริงและรักความยุติธรรมมาตั้งแต่เด็ก พอโตขึ้นได้เป็นตำรวจ พวกเราก็ไม่แปลกใจเลย"

"แต่ต่อมาไม่รู้เพราะอะไร จู่ๆ เขาก็ลาออกจากกรมตำรวจ พวกเราถามยังไงเขาก็ไม่ยอมบอก แล้วหนีมาเปิดสำนักงานนักสืบที่ย่านเมืองเก่านี่แหละค่ะ"

"ถึงตอนนี้เขาจะดูซกมกไปหน่อย แต่เรื่องงานไว้ใจได้เหมือนเดิมค่ะ"

เซี่ยเหยาดีใจที่ได้ช่วยลู่เฟย ความรู้สึกผิดในใจเบาบางลงไปเยอะ

"ขอบคุณมากนะครับที่ช่วย" ลู่เฟยหันไปยิ้มให้เธอ

"ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ เป็นสิ่งที่ฉันควรทำอยู่แล้ว"

เซี่ยเหยายิ้มหวาน แต่สังเกตเห็นว่าลู่เฟยดูไม่ค่อยร่าเริงนัก พอนึกถึงเรื่องคุณปู่และพ่อแม่ของเขา เธอก็รู้สึกใจหาย

จึงพูดปลอบโยนเสียงนุ่ม "เถ้าแก่ลู่ คุณปู่ลู่ไม่ใช่คนธรรมดา ฉันเชื่อว่าท่านคงไม่เป็นอะไรง่ายๆ สักวันคุณต้องตามหาท่านเจอแน่นอนค่ะ"

"ครับ" ลู่เฟยสัมผัสได้ถึงความปรารถนาดี พยักหน้าขอบคุณ

เซี่ยเหยาเป็นคนนิสัยดีทีเดียว น่าจะคบเป็นเพื่อนได้

กลับมาถึงถนนค้าของเก่า

คืนนั้น ลู่เฟยนอนไม่หลับ

ใต้แสงโคมไฟ เขาพลิกดูเอกสารบางๆ ไม่กี่แผ่นนั้นซ้ำไปซ้ำมา

ในที่สุดก็เจอเบาะแสของคุณปู่ เขาน่าจะดีใจแท้ๆ แต่พอคิดว่าการตายของพ่อแม่อาจไม่ใช่อุบัติเหตุ เขาก็ดีใจไม่ออก

ถ้าไม่ติดว่าดึกป่านนี้แล้ว เขาอยากจะบุกไปสำนักประมูลเทียนหลงถามให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้เลย

แผนที่หนังแกะบันทึกอะไรไว้? เกี่ยวข้องกับการตายของพ่อแม่หรือไม่? คุณปู่เดินทางไปยังสถานที่ในแผนที่นั้นหรือเปล่า...

คำถามมากมายวนเวียนอยู่ในหัว

สมองยุ่งเหยิง คิดฟุ้งซ่านจนสว่างคาตา

วันรุ่งขึ้น ทันทีที่สำนักประมูลเทียนหลงเปิดทำการ

ลู่เฟยกับหู่จึก็เดินเข้าไป

เวลานี้ยังไม่มีลูกค้า พนักงานต้อนรับสองคนกำลังซุบซิบกันอยู่หลังเคาน์เตอร์

"เสี่ยวหยาง เธอได้ยินเรื่องของใหม่ที่เพิ่งเข้ามาไหม?"

"ทำไมเหรอ?"

"ได้ยินว่าใครเห็นเข้าก็จะกลายเป็นบ้า หลิงหลิงเคยเห็น แล้วก็ไม่มาทำงานหลายวันแล้ว อย่าบอกนะว่า..."

"อย่าพูดมั่วซั่วสิ เดี๋ยวท่านประธานว่านได้ยินเข้าจะโดนด่านะ"

"เกิดเรื่องแบบนี้ในบริษัท ทำเอาขวัญผวากันหมด ยังไม่ให้พูดอีกเหรอ?"

"เบาๆ หน่อย มีลูกค้ามา"

ตอนนั้นเอง ลู่เฟยเดินเข้าไปถามที่เคาน์เตอร์ "สวัสดีครับ ขอโทษนะครับ ท่านประธานว่านชุนฮุยอยู่ไหมครับ?"

"มาหาท่านประธานว่านเหรอคะ?"

พนักงานต้อนรับสาวสวยในชุดยูนิฟอร์ม แต่งหน้าบางๆ ยิ้มถามอย่างสุภาพ "ไม่ทราบว่าจะนำของมาประมูลหรือเปล่าคะ?"

"ไม่ใช่ครับ ผม... ผมอยากจะขอปรึกษาท่านประธานว่านเกี่ยวกับสินค้าประมูลชิ้นหนึ่ง รบกวนช่วยแจ้งท่านให้หน่อยครับ" ลู่เฟยข่มความร้อนใจ ตอบกลับอย่างสุภาพ

"ทางเรามีรายการสินค้าประมูลประจำเดือนอยู่ค่ะ ไม่ต้องถามท่านประธานก็ได้ เดี๋ยวฉันหยิบให้ดูนะคะ" พนักงานสาวทำท่าจะไปหยิบเอกสาร

"ขอโทษครับ สินค้าที่ผมอยากสอบถามไม่ใช่ของช่วงนี้ ไม่มีในรายการครับ มีแต่ท่านประธานว่านเท่านั้นที่ทราบ"

เห็นท่าทางจริงจังของลู่เฟย พนักงานสาวคงคิดว่าเขาจะมาสอบถามเรื่องของมีค่ามาก

"อย่างนั้นเหรอคะ... งั้นเชิญคุณทั้งสองไปนั่งรอที่ห้องรับรองก่อนนะคะ พอท่านประธานมาถึง ฉันจะแจ้งให้ทราบค่ะ"

เธอพาพวกเขาไปที่ห้องรับรอง เสิร์ฟน้ำชาให้

"ขอบคุณครับ"

พอนั่งลง ลู่เฟยก็เริ่มสำรวจสภาพแวดล้อมของสำนักประมูลเทียนหลง

ความหรูหราโอ่อ่านั้นไม่ต้องพูดถึง แต่ลู่เฟยกลับสังเกตเห็นว่า มีไอดำลอยออกมาจากทิศทางหนึ่งในสำนักประมูล