บทที่ 68 เจ้าสาวในภาพวาดโบราณ

ไอสีดำกลุ่มนี้คนทั่วไปมองไม่เห็น มันดูเลือนรางคล้ายหมอกจางๆ

พนักงานเดินเข้าออกในสำนักประมูลขวักไขว่ บางคนมีไอสีดำติดตัวไปโดยไม่รู้ตัว

นี่คือไออัปมงคล หากใครไปสัมผัสโดนเข้า ดวงชะตาจะตกต่ำ เคราะห์ร้าย หรือเจ็บป่วยได้ง่าย

ลู่เฟยอดสงสัยไม่ได้ "ในสำนักประมูลมีสิ่งไม่สะอาดด้วยเหรอ?"

"พี่สาวคนนี้ใจดีจัง สวยแล้วยังจิตใจงาม ไม่เหมือนพนักงานต้อนรับบางที่ เห็นเราแต่งตัวไม่ดีก็เชิดหน้าใส่"

พนักงานต้อนรับสาวเดินไปไกลแล้ว แต่หู่จึยังคงมองตามหลังเธอตาละห้อย

"พนักงานที่นี่เขาผ่านงานใหญ่มาเยอะ ไม่ตัดสินคนจากภายนอกหรอก ของที่ประมูลที่นี่ล้วนเป็นของมีค่า คนที่มาถ้าไม่รวยก็ต้องมียศศักดิ์ เศรษฐีหลายคนชอบทำตัวติดดินจะตายไป"

ลู่เฟยลุกขึ้นยืน มองไปทางทิศที่ไอสีดำแผ่ออกมา

แต่ตรงนั้นมีประตูกั้นไว้ แขวนป้ายว่า 'พื้นที่ปฏิบัติงาน ห้ามบุคคลภายนอกเข้า'

"ไอหยินแรงขนาดนี้ คนในสำนักประมูลไม่รู้สึกอะไรกันบ้างเลยเหรอ?" ลู่เฟยข้องใจ แต่ในเมื่อไม่ใช่ธุระกงการอะไรของตน จึงกลับมานั่งที่เดิม

รออยู่ประมาณครึ่งชั่วโมง

พนักงานสาวคนเดิมก็เดินนำชายวัยกลางคนสวมสูทผูกไทเดินเข้ามา

"สวัสดีครับ ผมว่านชุนฮุย ผู้จัดการสำนักประมูลแห่งนี้ ไม่ทราบว่าทั้งสองท่านต้องการสอบถามเกี่ยวกับสินค้าประมูลชิ้นไหนครับ?"

ชายวัยกลางคนยื่นมือมาทักทายอย่างกระตือรือร้น

ใบหน้าประดับรอยยิ้ม แต่ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นรอยยิ้มการค้าตามมารยาท

ลู่เฟยลุกขึ้นจับมือตอบ แล้วเอ่ยว่า "ท่านประธานว่าน สวัสดีครับ ของที่ผมอยากถามถึงคือแผนที่โบราณแผ่นหนึ่งครับ"

ทันทีที่พูดจบ เขาเสัมผัสได้ว่ามือของชายวัยกลางคนชะงักไปเล็กน้อย

ความประหลาดใจพาดผ่านใบหน้าของว่านชุนฮุยแวบหนึ่ง

เขาแอบสำรวจลู่เฟยอย่างแนบเนียน แล้วรักษารอยยิ้มไว้ตามเดิมพลางถามว่า "ไม่ทราบว่าเป็นแผนที่แบบไหนหรือครับ?"

"แผนที่หนังแกะครับ เคยปรากฏที่สำนักประมูลของคุณเมื่อสามปีก่อน" ลู่เฟยจ้องตาเขา

"ขออภัยด้วยครับ คุณอาจจะจำผิด สำนักประมูลของเราไม่เคยมีแผนที่หนังแกะมาก่อน" ว่านชุนฮุยยิ้มพลางโบกมือปฏิเสธ "ถ้าทั้งสองท่านสนใจ ผมจะให้คนพาไปชมของสะสมชิ้นอื่นแทนนะครับ"

พูดจบ เขาก็สั่งให้พนักงานสาวพาพวกเขาไปที่ห้องจัดแสดง ส่วนตัวเองหันหลังเตรียมจะเดินหนี

ลู่เฟยรีบก้าวไปดักหน้า "ท่านประธานว่านครับ สามปีก่อน ปู่ของผมเคยมาที่สำนักประมูลเทียนหลง และผมเชื่อว่าท่านต้องเคยมาสอบถามเรื่องแผนที่แผ่นนี้เหมือนกัน"

ว่านชุนฮุยชะงัก "ปู่ของคุณคือ?"

"ลู่ชิงเสวียน"

ฝีเท้าของว่านชุนฮุยหยุดกึก แววตาฉายแววประหลาดใจที่ยากจะคาดเดา

"คุณเป็นคนของโรงรับจำนำอักษรเสีย?"

"ถูกต้องครับ! ผมชื่อลู่เฟย เป็นเถ้าแก่คนปัจจุบันของโรงรับจำนำอักษรเสีย"

ท่าทีของว่านชุนฮุยเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขามองลู่เฟยแล้วผายมือเชื้อเชิญ

"ที่แท้ก็เถ้าแก่ลู่น้อยนี่เอง เสียมารยาทแล้ว เชิญไปคุยกันที่ห้องทำงานผมดีกว่าครับ"

ณ ห้องทำงาน

พนักงานสาวรินน้ำชาเสร็จก็ปิดประตูออกไป

"เถ้าแก่ลู่น้อย ในเมื่อคุณเป็นทายาทของท่านผู้เฒ่าลู่ ผมก็จะไม่พูดอ้อมค้อม เปิดอกคุยกันตรงๆ เลยนะครับ สำนักประมูลเทียนหลงไม่มีแผนที่หนังแกะจริงๆ" ว่านชุนฮุยแบมืออย่างจนใจ

"ผมทราบครับ แผนที่แผ่นนั้นหายไปตั้งแต่สามปีก่อน ผมไม่ได้จะมาซื้อแผนที่ แค่อยากถามอะไรบางอย่าง" ลู่เฟยพูดด้วยความจริงใจ

"อ้อ?" ว่านชุนฮุยเลิกคิ้ว

"ผมอยากรู้ว่า ในแผนที่บันทึกอะไรไว้ครับ?"

"ขออภัยครับ เรื่องนี้เป็นความลับของแผนที่ ผมเป็นแค่ผู้จัดการ ไม่มีสิทธิ์เปิดเผย" ว่านชุนฮุยยิ้มขื่นส่ายหน้า

"ท่านประธานว่าน เสนอราคามาเถอะครับ หรือจะมีเงื่อนไขอะไรก็ได้" ลู่เฟยพูดตรงไปตรงมา

เขาจะปล่อยโอกาสที่จะตามหาคุณปู่ให้หลุดลอยไปไม่ได้

ว่านชุนฮุยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า "ผมต้องขอคำสั่งจากเจ้านายก่อน รบกวนรอสักครู่นะครับ"

พูดจบ เขาก็เดินไปที่ริมหน้าต่าง คุยโทรศัพท์เสียงเบา

แม้จะไม่ได้ยินบทสนทนา แต่ดูจากท่าทางและน้ำเสียง ก็รู้ว่าเขาเคารพปลายสายมาก

สักพัก เขาก็เดินกลับมาพร้อมรอยยิ้ม "เถ้าแก่ลู่น้อย เจ้านายผมบอกว่า สามารถบอกข้อมูลในแผนที่ให้คุณทราบได้ แต่มีข้อแม้หนึ่งข้อ"

"เชิญว่ามาเลยครับ" ลู่เฟยตอบรับทันที

"ช่วงนี้สำนักประมูลของเราเจอปัญหาบางอย่าง ถ้าเถ้าแก่ลู่ช่วยจัดการได้ เจ้านายจะบอกข้อมูลในแผนที่ให้คุณทราบ"

"ปัญหาอะไรครับ?"

"นอกจากรับฝากประมูลแล้ว สำนักประมูลเทียนหลงของเรายังรับซื้อของมีค่ามาประมูลเองด้วย เมื่อเร็วๆ นี้ เราได้รับภาพวาดโบราณที่พิเศษมากภาพหนึ่ง แต่ตั้งแต่นำภาพนั้นเข้ามาเก็บไว้ สำนักประมูลก็เกิดเรื่องวุ่นวายไม่หยุดหย่อน"

ว่านชุนฮุยมีสีหน้ากลัดกลุ้ม

ในฐานะผู้จัดการ หากสำนักประมูลเกิดเรื่อง เขาย่อมต้องรับผิดชอบสูงสุด

"ความหมายของท่านประธานว่านคือ ภาพวาดนั้นเป็นวัตถุอัปมงคล?" ลู่เฟยเดาว่าเรื่องนี้น่าจะเกี่ยวข้องกับไอสีดำที่เขาเห็นก่อนหน้านี้

"เราไม่แน่ใจว่ามันคืออะไรกันแน่ ทางโรงรับจำนำอักษรเสียเชี่ยวชาญด้านนี้ เลยอยากรบกวนเถ้าแก่ลู่ช่วย 'จ่างเหยี่ยน' (ตรวจสอบ) ให้หน่อยครับ"

"ได้ครับ ถือฤกษ์สะดวกเอาตอนนี้เลยละกัน" ลู่เฟยตอบตกลงอย่างรวดเร็ว

"ตอนนี้ภาพวาดถูกแยกเก็บไว้ต่างหาก เชิญตามผมมาครับ"

ว่านชุนฮุยผายมือเชิญ แสดงท่าทีเคารพนับถือลู่เฟยอย่างเห็นได้ชัด เขาพาทั้งสองเดินออกจากห้องทำงาน ผ่านทางเดินหลายสาย เข้าสู่ห้องเก็บของแห่งหนึ่ง

เขาเปิดไฟ แล้วเดินไปที่ตู้กระจกใส

"ภาพนี้แหละครับ"

ในตู้ทรงยาว มีภาพวาดโบราณม้วนหนึ่งวางตะแคงอยู่

ไอสีดำเข้มข้นแผ่ออกมาจากแกนภาพวาด กระจายไปทั่วทิศทาง

"ไออาถรรพ์แรงมาก!"

ลู่เฟยคิ้วกระตุก

"เถ้าแก่ลู่น้อย ก่อนจะเปิดภาพนี้ ผมต้องเตือนก่อนว่า ห้ามจ้องมองนานเกินไปนะครับ" ว่านชุนฮุยเตือนเสียงเครียด

"รับทราบครับ" ลู่เฟยพยักหน้า ยิ่งทำให้เขาสงสัยในภาพวาดนี้มากขึ้นไปอีก

ว่านชุนฮุยเปิดตู้กระจก คลี่ภาพวาดโบราณออกอย่างรวดเร็วและระมัดระวัง

ไอสีดำพวยพุ่งออกมามากกว่าเดิม

"หู่จึ นายอย่ามองนานนะ" ลู่เฟยรู้สึกว่าภาพนี้ไม่ธรรมดา จึงเตือนหู่จึไว้ก่อน ส่วนตัวเองเดินลมปราณผนึกพลังวัตร แล้วขยับเข้าไปดูใกล้ๆ

แต่ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ หู่จึอดสงสัยไม่ได้ เลยแอบชำเลืองมองแวบหนึ่ง

เนื้อหาในภาพดูแปลกประหลาด ไม่ใช่ภาพทิวทัศน์ภูเขาแม่น้ำ ไม่ใช่ภาพหญิงงาม แต่เป็นภาพขบวนรับส่งตัวเจ้าสาว

คนกลุ่มหนึ่งกำลังเป่าปี่ตีกลอง หามเกี้ยวเจ้าสาวมุ่งหน้าไปข้างหน้า ซึ่งมีคฤหาสน์หลังใหญ่ตั้งตระหง่านผลุบๆ โผล่ๆ อยู่ในม่านหมอก

"ภาพนี้เจ้านายได้มาโดยบังเอิญ ไม่มีตราประทับหรือลายเซ็น ไม่รู้ชื่อศิลปินและยุคสมัย แต่ดูจากเนื้อกระดาษ อย่างน้อยก็น่าจะมีอายุหลายร้อยปีแล้ว"

ว่านชุนฮุยยืนเว้นระยะห่างจากตู้เก็บภาพ ดูเหมือนจะเกรงกลัวมันไม่น้อย สายตาพยายามเลี่ยงไม่มองไปที่ภาพวาดขณะพูด

"ท่านสั่งให้ผมหาผู้เชี่ยวชาญมาตรวจสอบ แต่บังเอิญอาจารย์หลี่ที่เราทำงานด้วยประจำติดธุระต่างจังหวัด ผมเลยเอาภาพมาเก็บไว้ในห้องเก็บของก่อน"

"แต่อาจารย์หลี่ยังไม่ทันกลับมา ก็เกิดเรื่องประหลาดขึ้นในห้องเก็บของ"

"เรื่องประหลาดอะไรครับ?" ลู่เฟยหรี่ตามองพิจารณาภาพวาด

เป็นภาพวาดหมึกจีนขาวดำ ผู้คนในภาพมีรูปร่างแตกต่างกัน ท่าทางดูสมจริง แต่สีหน้ากลับดูพิลึกพิลั่น ทุกคนล้วนไร้อารมณ์

ดูเหมือนกำลังเคลื่อนไหว แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนหุ่นกระบอกไร้ชีวิต

ในจังหวะที่เกี้ยวโยกไหว ม่านเกี้ยวเปิดออกเล็กน้อย เผยให้เห็นเจ้าสาวที่นั่งอยู่ด้านใน

เจ้าสาวใช้สองมือเลิกผ้าคลุมหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าครึ่งซีก เหมือนกำลังแอบมองออกมาข้างนอก

ลู่เฟยพยายามเพ่งมองให้ชัดขึ้น ทันใดนั้นก็รู้สึกระคายเคืองตา

ทันใดนั้นเอง ก็ได้ยินเสียงหู่จึร้องลั่น เอามือกุมตาถอยกรูด

"ตาของข้า!"