บทที่ 69 ควักลูกตา

ว่านชุนฮุยรีบม้วนเก็บภาพวาดนั้น แล้วใช้ผ้าดำคลุมทับทันที

"หู่จึ นายเป็นอะไรไหม?" ลู่เฟยหันขวับกลับมามองหู่จึด้วยความกังวล

"ตาข้าเจ็บชิบเป๋ง!" หู่จึยกมือกุมตา ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงค่อยยังชั่ว เขาเอามือลง

ดวงตาทั้งสองข้างของเขาแดงก่ำ

"นายยังมองเห็นอยู่ไหม?" ลู่เฟยตกใจ

"เห็นครับ เมื่อกี้ตอนมองภาพวาด จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนโดนเข็มทิ่มตา ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว แค่แสบๆ เคืองๆ เหมือนคนอดนอนมาหลายคืน"

หู่จึกะพริบตาถี่ๆ ล้วงเอา 'อักษรปราบผี' ที่พกติดตัวออกมาดู แล้วต้องหน้าถอดสี

อักษรปราบผีกลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว

หู่จึขนลุกซู่ด้วยความหวาดเสียว

ถ้าไม่มีอักษรปราบผีช่วยรับเคราะห์แทน ป่านนี้เขาคงตาบอดไปแล้ว

เห็นหู่จึไม่เป็นอะไรมาก ลู่เฟยค่อยโล่งใจ

"เถ้าแก่ลู่ ผมเตือนแล้วนะครับว่าห้ามมองภาพนี้นาน" สีหน้าของว่านชุนฮุยไม่สู้ดีนัก

หู่จึขยี้ตาแดงๆ บ่นอุบ "ข้าไม่ได้อยากมองซะหน่อย แค่สงสัยเลยกะจะแอบดูแวบเดียว แต่ไม่รู้ทำไมถึงละสายตาออกมาไม่ได้"

"ภาพวาดนี้มีแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้คนเผลอจ้องมองมัน" ลู่เฟยรู้สึกปวดตานิดๆ เหมือนกัน

เมื่อกี้ตัวเขาเองก็เผลอถูกเนื้อหาในภาพดึงดูดความสนใจโดยไม่รู้ตัว เพียงแต่เขามีพลังวัตรคุ้มกัน เลยไม่เจ็บปวดรุนแรงเหมือนหู่จึ

"ถูกต้องครับ พนักงานของเราหลายคนเกิดเรื่องเพราะดูภาพวาดนี้" ว่านชุนฮุยจ้องลู่เฟย "เถ้าแก่ลู่พอจะทราบไหมครับว่ามันคือภาพอะไร?"

เมื่อครู่ลู่เฟยจ้องภาพนี้นานที่สุด แต่กลับไม่เป็นอะไรเลย ดูท่าทายาทของโรงรับจำนำอักษรเสียจะมีดีสมคำร่ำลือ

"แค่ดูแค่นี้ยังบอกอะไรไม่ได้ครับ รบกวนท่านประธานว่านช่วยเล่ารายละเอียดเรื่องแปลกๆ เกี่ยวกับภาพวาดนี้ให้ฟังหน่อยครับ" ลู่เฟยตอบตามตรง

"งั้นเราออกไปคุยกันข้างนอกดีกว่าครับ" ว่านชุนฮุยไม่อยากอยู่ใกล้ภาพวาดนี้นานๆ

ทั้งสามออกจากห้องเก็บของ กลับมาที่ห้องทำงาน

ว่านชุนฮุยจิบชา ขมวดคิ้ว แล้วเล่าเสียงเครียด "วันแรกที่นำภาพนี้เข้ามาเก็บในห้องเก็บของ รปภ. กะดึกก็ได้ยินเสียงประหลาดดังออกมาจากข้างในครับ"

"ทีแรกเสียงมันแว่วๆ ไม่ชัดเจน เหมือนดังมาจากที่ไกลมากๆ รปภ. พยายามเดินหาต้นตอของเสียง จนมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องเก็บของ"

"เขาพบว่าเสียงนั้นดังออกมาจากในห้องเก็บของ ฟังดูเหมือนเสียงตีฆ้องร้องป่าวในทีวี"

"แต่เขาไม่มีกุญแจห้องเก็บของ เลยเข้าไปดูไม่ได้ วันรุ่งขึ้นเขามารายงานเรื่องนี้กับผม"

"ผมคิดว่า รปภ. คงหูฝาดไปเอง และเห็นว่าไม่มีของหาย เลยไม่ได้ใส่ใจ"

"แต่หลายวันต่อมา รปภ. หลายคนต่างก็ได้ยินเสียงตีฆ้องร้องป่าวกลางดึกเหมือนกัน แถมเสียงนั้นยังค่อยๆ ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ"

พูดถึงตรงนี้ คิ้วของว่านชุนฮุยยิ่งขมวดมุ่น

"ในเมื่อมี รปภ. มารายงานเรื่องนี้หลายคน ผมก็เริ่มกังวล กลัวว่าจะมีสิ่งไม่ดีมารบกวนกิจการ"

"ผมเลยจัดทีมเฝ้ายามตอนกลางคืน ไปเฝ้าที่หน้าห้องเก็บของโดยเฉพาะ"

"พอตกดึก ผมก็ได้ยินเสียงตีฆ้องร้องป่าวนั่นจริงๆ เสียงดังจากไกลเข้ามาใกล้ เหมือนที่พวกเขาบอกเลยครับ ราวกับมีขบวนแห่กำลังมุ่งหน้ามาทางเรา"

"เสียงมันฟังดูโหยหวนเหมือนดนตรีแห่ศพ น่ากลัวมาก เล่นเอาผมเหงื่อแตกพลั่ก"

"แต่ในฐานะผู้จัดการ ผมต้องจัดการเรื่องนี้ให้กระจ่าง ไม่อย่างนั้นคงทำงานต่อไม่ได้"

"ผมเลยรวบรวมความกล้า พาคนเดินตามเสียงไป ปรากฏว่าเสียงมันดังออกมาจากห้องเก็บของนี่เอง ดังใกล้มาก เหมือนอยู่ห่างจากพวกเราแค่ประตูบานเดียว"

"ทำงานสายประมูลมาตั้งหลายปี ผมเพิ่งเคยเจอเรื่องประหลาดแบบนี้เป็นครั้งแรก ยอมรับเลยว่าตอนนั้นใจคอไม่ดี"

"ในห้องนั้นเก็บของมีค่าไว้หลายชิ้น ถ้าเกิดความเสียหายขึ้นมา ผมคงชดใช้ไม่ไหวแน่"

"ผมส่งกุญแจให้ รปภ. คนหนึ่งไขประตู"

"คุณลองทายสิครับ ว่าพวกเราเจออะไร?"

หู่จึกำลังฟังเพลินๆ อดถามสวนไม่ได้ "เจออะไรครับ?"

ลู่เฟยเองก็มองหน้าว่านชุนฮุยอย่างตั้งใจ

"พอเปิดประตูเข้าไป เสียงตีฆ้องร้องป่าวก็หายไป แต่ภาพวาดโบราณภาพนั้น ไม่รู้ว่าเป็นไปได้ยังไง มันกลับกางออกเอง!"

"ตอนนั้นผมคิดว่า ต้องเป็นเพราะภาพวาดนี้แน่ๆ แต่ยังไม่ทันที่ผมจะเข้าไปตรวจสอบ จู่ๆ รปภ. คนหนึ่งก็พุ่งพรวดเข้าไป กอดภาพวาดนั้นไว้แน่น!"

"ผมตกใจแทบแย่ นั่นมันของเจ้านาย ถ้าพังขึ้นมาใครจะรับผิดชอบไหว! ผมตะโกนสั่งให้เขาวางภาพลง แต่เขาเหมือนไม่ได้ยิน ยืนเหม่อลอย จ้องเขม็งไปที่ภาพวาดไม่วางตา"

"สีหน้าของเขาตอนนั้นน่ากลัวมาก เบิกตากว้างขึ้นเรื่อยๆ เหมือนลูกตาจะถลนออกมา ผมรู้สึกทะแม่งๆ เลยลองมองไปที่ภาพวาดแวบหนึ่ง"

ว่านชุนฮุยแสดงสีหน้าหวาดผวา

"แค่มองแวบเดียว ตาผมก็ปวดจี๊ดจนทนดูไม่ได้"

"แต่ รปภ. คนนั้นกลับจ้องตาไม่กะพริบ ไม่ว่าใครเรียกก็ไม่ตอบ เหมือนโดนผีสิง"

"สุดท้าย... เขาก็ยื่นมือออกมาควักลูกตาตัวเอง! เขาควักลูกตาสดๆ ออกมา เลือดไหลอาบหน้าเต็มไปหมด! แถมเลือดยังหยดลงไปบนภาพวาดด้วย!"

"คนอื่นๆ ตกใจกลัวจนทำอะไรไม่ถูก ไม่มีใครเคยเจอเหตุการณ์สยองขวัญแบบนี้มาก่อน ต่างพากันสติแตก"

"ผมเองก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัว โชคดีที่คว้าผ้าดำแถวนั้นได้ เลยรีบโยนไปคลุมภาพวาดไว้"

"รปภ. คนนั้นเหมือนเพิ่งได้สติ ปล่อยมือจากภาพ แล้วกุมตาร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด"

"ผมรีบสั่งให้คนอื่นช่วยกันจับตัวเขาไว้ แล้วพากันถอยออกจากห้องเก็บของอย่างทุลักทุเล ก่อนจะเรียกรถพยาบาล"

"ตอนนี้เขายังนอนอยู่โรงพยาบาล หมอบอกว่าตาบอดสนิทแล้ว แถมสติก็ฟั่นเฟือน วันๆ เอาแต่ใช้มือแคะเบ้าตาตัวเอง แล้วเอาเลือดมาป้ายไปทั่ว เหมือนวาดรูปอะไรสักอย่าง"

ฟังมาถึงตรงนี้ ลู่เฟยรู้สึกหนังศีรษะชาไปหมด

หู่จึยิ่งใจเต้นตูมตาม เหมือนอาการปวดตาจะกำเริบขึ้นมาอีก ต้องรีบขยี้ตาตัวเอง

ภาพวาดนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ

แค่มองปราดเดียว ก็ทำร้ายคนได้ขนาดนี้

ลู่เฟยถาม "เขาวาดรูปอะไรครับ?"

ว่านชุนฮุยส่ายหน้า "ดูไม่ออกหรอกครับ เหมือนเส้นสายยุ่งเหยิงมั่วซั่วไปหมด ถ้าเถ้าแก่ลู่ต้องการ ผมจะให้คนไปถ่ายรูปมาให้"

"ดีเลยครับ" ลู่เฟยพยักหน้า

สิ่งที่ รปภ. วาดอาจเกี่ยวข้องกับภาพวาดโบราณ ภาพนี้เป็นวัตถุอัปมงคลที่ทำร้ายคนได้แน่นอน การรู้ข้อมูลมากขึ้นจะช่วยหาวิธีรับมือได้ง่ายขึ้น

แต่มีจุดหนึ่งที่ว่านชุนฮุยพูดถึง แล้วลู่เฟยสะดุดใจ

"ท่านประธานว่าน เมื่อกี้คุณบอกว่า เลือดของเขาหยดลงไปบนภาพวาดใช่ไหมครับ?"