บทที่ 70 ไออาถรรพ์ปกคลุม

"ถูกต้องครับ ตอนนั้นเลือดในตาของ รปภ. ไหลออกมา แล้วหยดใส่ภาพวาดไปหลายหยดจริงๆ ผมนึกว่าภาพวาดเสียหายไปแล้วซะอีก"

ว่านชุนฮุยสูดหายใจลึก สีหน้าบ่งบอกถึงความเหลือเชื่อ

"พอผมกลับมาจากโรงพยาบาลฟ้าก็สว่างแล้ว ผมเลยพาคนรวบรวมความกล้ากลับเข้าไปในห้องเก็บของอีกครั้ง พอหยิบภาพขึ้นมาดูผ่านๆ..."

"ผลปรากฏว่า ภาพวาดนั้นสะอาดเอี่ยม ไม่มีรอยเลือดแม้แต่หยดเดียว"

"ไม่มี? ถูกภาพดูดซับไปเหรอ?" ลู่เฟยขมวดคิ้ว สถานการณ์เริ่มไม่สู้ดีแล้ว

"ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนนั้นสถานการณ์วุ่นวายมาก ผมอาจจะตาฝาดไปเองก็ได้ ผมรีบสั่งให้แยกเก็บภาพวาดนั้นไว้ต่างหาก สั่งคนเฝ้าหน้าห้องห้ามใครเข้าใกล้ แล้วรีบไปรายงานเจ้านาย"

คิ้วของว่านชุนฮุยขมวดเป็นปมแน่น

"เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ผมไม่กล้าปิดบัง"

"แต่รายงานยังไม่ทันจบ จู่ๆ ก็ได้รับโทรศัพท์จาก รปภ."

"เขาบอกว่ามีพนักงานหญิงคนหนึ่งไม่รู้เป็นบ้าอะไร จ้องจะบุกเข้าไปในห้องเก็บภาพวาดท่าเดียว พวกเขาพยายามขวางแล้วแต่เอาไม่อยู่ เธอพังประตูเข้าไปจนได้"

"ยังดีที่เธอคลี่ภาพออกมาได้แค่ครึ่งเดียวก็โดน รปภ. ตะครุบตัวไว้ทัน แต่เธอก็อาละวาดกัดคนไปทั่ว รปภ. คนหนึ่งโดนกัดจนได้แผล"

"เธอถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลเหมือนกัน ถึงจะไม่ได้ควักลูกตาตัวเอง แต่สติก็ฟั่นเฟือนไปแล้ว เอาผ้าปูที่นอนมาคลุมตัว แต่งหน้าแต่งตา พร่ำเพ้อแต่ว่าถึงฤกษ์ออกเรือนแล้ว"

"ผมถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า วันที่เอาภาพวาดเข้าคลัง เธอเป็นคนช่วยผมถือภาพอยู่พักหนึ่ง ไม่รู้ว่าตอนนั้นเธอเห็นอะไรเข้าหรือเปล่า"

"ออกเรือน?" ลู่เฟยทำท่าครุ่นคิด

ในภาพวาดนั้นเป็นรูปขบวนแห่รับตัวเจ้าสาว จะตีความว่าเป็นฉากการออกเรือนก็ไม่ผิด

"ตอนนี้พนักงานสองคนเกิดเรื่องเพราะภาพวาดนี้ พวกเราปวดหัวกันมาก เจ้านายชอบสะสมภาพวาดของแปลกพวกนี้เป็นทุนเดิม แต่ถ้าหาวิธีแก้ไม่ได้ คงต้องตัดใจเผาทิ้ง"

พูดจบ ว่านชุนฮุยก็มองลู่เฟยด้วยสายตาคาดหวัง

"ถ้าเถ้าแก่ลู่น้อยช่วยแก้ปัญหานี้ได้ ผมคิดว่าเจ้านายคงยินดีบอกข้อมูลในแผนที่หนังแกะให้คุณทราบแน่นอนครับ"

"เข้าใจแล้วครับ" ลู่เฟยพยักหน้า สีหน้าเคร่งขรึม

"ภาพวาดนั้นมีไออาถรรพ์รุนแรงมาก ตอนนี้มันแผ่ขยายจากห้องเก็บของออกมาข้างนอกแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือต้องสะกดไออาถรรพ์ไว้ก่อน ไม่ให้แพร่กระจาย ไม่อย่างนั้นจะมีพนักงานคนอื่นโดนเล่นงานอีก"

"ลามออกมาถึงข้างนอกเลยเหรอครับ! ดุขนาดนั้นเลย?" ว่านชุนฮุยสะดุ้ง มองซ้ายมองขวาด้วยความหวาดระแวง

แน่นอนว่าเขาไม่เห็นอะไร

กลิ่นอายแบบนี้มีแต่คนที่มีตาหยินหยางแต่กำเนิด หรือคนที่ฝึกจนเปิดตาทิพย์ได้ภายหลังเท่านั้นที่จะมองเห็น

ลู่เฟยจัดอยู่ในประเภทแรก

"ถ้าผมเดาไม่ผิด ตอนแรกไออาถรรพ์ของภาพวาดไม่ได้รุนแรงขนาดนี้ เป็นเพราะมันดูดซับเลือดของ รปภ. เข้าไป มันถึงเริ่มแผ่อิทธิพลออกมาข้างนอก"

"สาเหตุที่พนักงานหญิงคนนั้นเกิดคลุ้มคลั่งตอนกลางวันแสกๆ ก็เพราะไออาถรรพ์มีกำลังกล้าแข็งขึ้น ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ จะมีคนตกเป็นเหยื่อมากขึ้นเรื่อยๆ!"

วัตถุอัปมงคลใดๆ ก็ตาม หากได้ลิ้มรสเลือดมนุษย์ อิทธิฤทธิ์จะยิ่งร้ายกาจขึ้นทวีคูณ

ว่านชุนฮุยตระหนักถึงความร้ายแรงทันที "แล้วเถ้าแก่ลู่น้อยมีวิธีไหมครับ?"

"ผมมียันต์ติดตัวมาอยู่บ้าง ถึงจะแก้ปัญหาที่ต้นเหตุไม่ได้ แต่ใช้สะกดไออาถรรพ์ไม่ให้รั่วไหลออกมาได้ครับ"

ลู่เฟยหยิบ 'อักษรปราบผี' ออกมาหลายแผ่น ให้ว่านชุนฮุยเปิดประตูห้องเก็บของ แล้วจัดการแปะยันต์ไว้ที่ผนังทั้งสี่ด้านและบนบานประตู

เรื่องนี้ก็น่าแปลก ก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่ว่านชุนฮุยเข้าใกล้ห้องเก็บของ เขาจะรู้สึกอึดอัด เหมือนมีไอเย็นยะเยือกคอยวนเวียนอยู่ข้างหลังจนเสียวสันหลังวาบ

แต่พอแปะยันต์พวกนี้เสร็จ ความรู้สึกไม่สบายตัวเหล่านั้นก็หายไปปลิดทิ้ง

"เถ้าแก่ลู่น้อย นี่คือยันต์อะไรครับ?" ว่านชุนฮุยเริ่มมองลู่เฟยด้วยความเลื่อมใส

ตอนแรกพวกเขาสนใจลู่เฟยเพราะเป็นทายาทโรงรับจำนำอักษรเสีย กะว่าจะลองเสี่ยงดวงดูเท่านั้น

ไม่นึกเลยว่าลู่เฟยจะมีฝีมือจริงๆ

"ยันต์เฉพาะของโรงรับจำนำอักษรเสียครับ" ลู่เฟยสั่งให้ว่านชุนฮุยล็อกประตู กำชับว่าห้ามใครเข้าใกล้เด็ดขาด และห้ามดึงยันต์ที่ประตูออก

"ท่านประธานว่าน คืนนี้ผมจะมาจัดการกับภาพวาดนี้ด้วยตัวเอง ก่อนที่ปัญหาจะจบ ผมแนะนำให้สำนักประมูลหยุดทำการชั่วคราว ให้พนักงานหยุดงานไปก่อนครับ"

"เอ่อ..." ว่านชุนฮุยลังเล "สำนักประมูลต้องหมุนเวียนงานทุกวัน หยุดวันเดียวก็เสียหายหนักแล้ว ถ้าต้องหยุดหลายวัน ค่าเสียหายคง..."

หู่จึขมวดคิ้วทันที พูดด้วยความโมโห "ถามจริง? เงินสำคัญกว่าชีวิตพนักงานเหรอครับ? มีคนโดนไปสองคนแล้วนะ ยังจะห่วงเรื่องเงินอยู่อีก!"

พวกคนเป็นเจ้านายนี่มันไร้หัวใจจริงๆ!

"ท่านประธานว่าน นี่ก็เพื่อความสะดวกในการสยบภาพวาดด้วยครับ พนักงานเขาไม่รู้อีโหน่อีเหน่ ถ้าเกิดโดนไออาถรรพ์ครอบงำ แล้วเผลอทำเลือดหยดใส่ภาพอีก คราวนี้จะยิ่งแก้ยาก วัตถุอัปมงคลยิ่งทำร้ายคนมากเท่าไหร่ พลังก็จะยิ่งแกร่งกล้ามากขึ้นเท่านั้น" ลู่เฟยกล่าวเสียงจริงจัง

"ผมต้องขอคำสั่งจากเจ้านายก่อนครับ" ว่านชุนฮุยตัดสินใจเองไม่ได้ เดินเลี่ยงไปโทรศัพท์

คราวนี้คุยไม่นาน เขาก็เดินกลับมาพร้อมรอยยิ้ม "เจ้านายบอกว่า เห็นแก่หน้าท่านผู้เฒ่าลู่ จะให้เวลาเถ้าแก่ลู่น้อยสองวันครับ สองวันนี้สำนักประมูลจะหยุดทำการ และให้ความร่วมมือกับคุณอย่างเต็มที่"

"แต่ถ้าครบสองวัน หรือก็คือเช้าของวันมะรืน ถ้าเถ้าแก่ลู่น้อยยังจัดการปัญหาไม่ได้ เราคงต้องเปลี่ยนคน และข้อมูลในแผนที่หนังแกะ ก็คงบอกคุณไม่ได้เช่นกัน"

"ไม่มีปัญหาครับ" ลู่เฟยพยักหน้ารับปาก

ในเมื่อเขาเป็นฝ่ายมาขอความช่วยเหลือ การที่อีกฝ่ายมีเงื่อนไขแลกเปลี่ยนก็เป็นเรื่องปกติ ที่น่ากลัวคือการไม่เรียกร้องอะไรเลยต่างหาก

"งั้นเชิญทั้งสองท่านนั่งพักก่อนนะครับ ผมจะรีบไปดำเนินการ"

"ไม่ต้องหรอกครับ พวกผมต้องกลับไปเตรียมของ"

"ได้ครับ เดี๋ยวผมให้รถไปส่ง"

ว่านชุนฮุยแสดงความเคารพอย่างสูง สั่งคนขับรถของสำนักประมูลให้ไปส่งลู่เฟยกับหู่จึ ส่วนตัวเองรีบเรียกประชุมพนักงานเพื่อแจ้งเรื่องวันหยุด

ระหว่างทาง

หู่จึอดกระซิบถามลู่เฟยไม่ได้ "เถ้าแก่ ดูออกหรือยังครับว่าภาพวาดนั่นมันคือตัวอะไร?"

"มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก นอกจากพวกของอัปมงคลกระจอกๆ แล้ว ส่วนใหญ่ต้องได้สัมผัสของจริงก่อนถึงจะรู้แน่ชัด"

ลู่เฟยมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าเรียบเฉย เหมือนกำลังใช้ความคิด

"ข้าว่าภาพวาดนั่นอาถรรพ์ใช่เล่นเลยนะ เผลอๆ จะหนักกว่าดาบหัวผีอีก" หู่จึลูบคาง

"ทำไม กลัวเหรอ?" ลู่เฟยหันมามอง

"กลัว... เป็นไปไม่ได้!" หู่จึยืดอก เชิดหน้าทำท่าไม่เกรงกลัว "ข้าหู่จึติดตามเถ้าแก่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาตั้งขนาดนี้ แค่ภาพวาดภาพเดียวไม่ทำให้ข้าขวัญผวาหรอกน่า!"

แต่ประโยคถัดมา เขาก็ยิ้มแหะๆ "เถ้าแก่ ยันต์กันภัยข้าไหม้เป็นขี้เถ้าไปแล้ว ขอใหม่สักสองสามแผ่นได้ไหมครับ"

ลู่เฟยยิ้มมุมปาก "คราวนี้มีของดีกว่านั้นให้อีก"