บทที่ 71 ภาพวาดละเลงเลือด

ลู่เฟยกลับมาที่โรงรับจำนำ แล้วตรงเข้าไปหยิบดาบหัวผี ออกมาจากห้องเก็บของทันที

"แม่เจ้าโว้ย!" หู่จึตาโตเป็นไข่ห่าน "ใช้ดาบเล่มนี้จัดการภาพวาดนั่น มันจะเจ๋งขนาดไหนวะเนี่ย!"

"ดาบเล่มนี้เกิดมาเพื่อฆ่าฟันอยู่แล้ว ถึงจะขจัดไอสังหารออกไป แต่บารมียังคงอยู่ แถมยังมีบารมีของทางราชการหนุนส่ง เป็น 'ดาบเจิ้นไจ' ชั้นยอด เหมาะที่สุดที่จะเอามาสยบวัตถุอัปมงคล!"

ลู่เฟยใช้ผ้าแดงห่อดาบใหญ่ที่หนักอึ้งไว้ สั่งให้หู่จึไปซื้อใบส้มโอมาต้มน้ำ

น้ำต้มใบส้มโอช่วยชำระล้างไอร้ายและความซวยได้ สามารถบรรเทาอาการบาดเจ็บที่ตาของหู่จึซึ่งเกิดจากภาพวาดโบราณนั้น

ส่วนเขาก็เทเลือดหงอนไก่ที่เหลือออกมาทั้งหมด เขียน 'อักษรปราบผี' ไว้อีกหลายแผ่น

"เถ้าแก่ น้ำใบส้มโอนี่เจ๋งจริง ล้างตาไม่กี่ทีก็ดีขึ้นเยอะเลย!" หู่จึส่องกระจกดู ตาที่แดงก่ำหายไปกว่าครึ่ง รู้สึกสบายตาขึ้นมาก

"โชคดีที่ไม่ได้บาดเจ็บลึก ไม่อย่างนั้นล้างน้ำใบส้มโอเป็นโอ่งก็ไม่หาย เดี๋ยวกลับไปที่สำนักประมูล นายอย่าสอดรู้สอดเห็นมองมั่วซั่วอีกล่ะ"

"เจ็บแล้วจำครับเถ้าแก่ ต่อไปข้าจะระวังให้ดี!"

ลู่เฟยให้หู่จึเอาน้ำใบส้มโอที่เหลือใส่ขวดติดตัวไปด้วย ส่วนเขาก็หยิบเครื่องมือปราบผีที่จำเป็นติดมือไป แล้วรีบมุ่งหน้าไปสำนักประมูล

ใครจะรู้ พอเดินพ้นประตูร้าน ก็เกือบจะชนเข้ากับใครบางคน

ลู่เฟยเงยหน้ามอง ที่แท้คือหลิวฟู่กุ้ย ในมือหอบหิ้วข้าวของพะรุงพะรัง

"น้องชายลู่ จะไปไหนกันเหรอ? เมื่อวานพวกนายรีบกลับ ท่านประธานซูเตรียมของขวัญไว้เยอะเลย ฝากให้ข้าเอามาให้พวกนาย"

เขาหาวฟอดใหญ่ ท่าทางอิดโรยเหมือนคนอดนอน

"ลุงฟู่กุ้ย เมื่อคืนไปทำอะไรมาครับ ทำไมหน้าตาดูแย่ขนาดนี้?"

ลู่เฟยเห็นหน้าเขาแล้วก็ต้องตกใจ

แค่คืนเดียว หลิวฟู่กุ้ยเปลี่ยนจากหน้าหมองคล้ำกลายเป็นหน้าดำคร่ำเครียดไปทั้งหน้า ขนาดหู่จึยังดูออก

"ลุงหลิว เป็นไรไปครับ? ทำไมดูโทรมขนาดนี้!" หู่จึทัก

หลิวฟู่กุ้ยกระแอมเบาๆ แฝงความภูมิใจนิดๆ "เฮ้อ เมื่อคืนโดนสาวคนรู้ใจลากไปปรับทุกข์อีกแล้ว เสน่ห์แรงเกินไปก็น่ารำคาญเหมือนกันนะเนี่ย..."

"ลุงฟู่กุ้ย นอกจากร่างกายอ่อนเพลียแล้ว ลุงรู้สึกว่าก้าวเท้าไม่ค่อยมั่นคง ตัวเบาหวิวเหมือนไร้น้ำหนักบ้างไหมครับ?" ลู่เฟยขัดจังหวะ สายตาคมกริบจ้องมอง

"ก็มีบ้างนะ ช่วงนี้คงเหนื่อยเกินไป ผอมลงหน่อย เดี๋ยวหาไตหมูมากินบำรุงก็หาย..."

หลิวฟู่กุ้ยโดนจ้องจนใจแป้ว ถามเสียงอ่อย "มีปัญหาอะไรเหรอ?"

"ปัญหาใหญ่เลยล่ะครับ! นี่มันลักษณะของคนที่โดนสูบพลังชีวิต ภายนอกดูเหมือนไม่อ้วนไม่ผอม แต่ข้างในกลวงโบ๋หมดแล้ว! สาวคนรู้ใจของลุง น่าจะมีปัญหาแล้วล่ะ!" ลู่เฟยทำหน้าเครียด

"หา?!"

หลิวฟู่กุ้ยตกใจจนตัวสั่น ของขวัญในมือหล่นกระจายเต็มพื้น

"นะ... นายไม่ได้ขู่ลุงเล่นใช่ไหม?"

"ผมจะขู่ลุงทำไมล่ะ?" ลู่เฟยกลอกตา

หลิวฟู่กุ้ยหน้าตื่นตระหนก รีบคว้าแขนลู่เฟยหมับ "น้องชายลู่ นายต้องช่วยลุงนะ!"

"สองวันนี้ผมมีธุระด่วนต้องจัดการ ลุงเอานี่ไปพกติดตัวไว้ พยายามไปอยู่ในที่คนเยอะๆ แล้วไม่ว่าจะยังไง ห้ามไปเจอสาวคนนั้นอีกเด็ดขาด"

ลู่เฟยรีบไปจัดการเรื่องภาพวาดโบราณ ไม่มีเวลาดูแลเขาตอนนี้ เลยยื่นอักษรปราบผีให้แผ่นหนึ่ง

"ถ้าเจอแล้วจะเป็นยังไง?"

"ถ้าเจอเธอ ลุงอาจจะไม่ได้เห็นตะวันของวันพรุ่งนี้อีก เลือกเอาเองนะครับว่าจะเอายังไง"

หน้าของหลิวฟู่กุ้ยซีดเผือด "ร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"ลุงหลิว เรื่องผู้หญิงมันเหมือนมีดาบจ่อคอหอยนะ เชื่อเถ้าแก่เถอะ อย่าหาเรื่องใส่ตัว" หู่จึช่วยเก็บของขวัญที่หล่นพื้นเข้าไปในโรงรับจำนำ

ล็อกประตูเสร็จ ทั้งสองไม่มีเวลาอธิบายอะไรกับหลิวฟู่กุ้ยมากนัก รีบมุ่งหน้าออกจากถนนค้าของเก่า

สำนักประมูลเทียนหลง

เมื่อลู่เฟยกับหู่จึไปถึง หน้าประตูแขวนป้าย 'ปิดปรับปรุงภายใน งดให้บริการชั่วคราว'

ว่านชุนฮุยให้พนักงานส่วนใหญ่กลับบ้านไปแล้ว เหลือไว้แค่ รปภ. ไม่กี่คน สำนักประมูลที่เคยกว้างขวางดูโล่งโจ้งและเงียบสงัดผิดหูผิดตา

"เถ้าแก่ลู่น้อย กลับมาแล้วเหรอครับ" พอเห็นลู่เฟย ว่านชุนฮุยก็รีบออกมาต้อนรับ

"ทำไมยังมีคนอยู่อีกครับ?" ลู่เฟยปรายตามองกลุ่ม รปภ.

"ผมกลัวว่ากลางคืนเกิดมีเหตุฉุกเฉิน ลำพังเถ้าแก่ลู่น้อยคนเดียวจะรับมือลำบาก เลยให้พวกนี้อยู่ช่วยครับ" ว่านชุนฮุยยิ้มตอบ

"ช่วยน่ะได้ครับ แต่ท่านประธานว่าน ผมขอพูดตรงๆ นะ ขั้นตอนการสยบวัตถุอัปมงคลมันอันตรายมาก ทุกคนต้องฟังคำสั่งผม ห้ามทำอะไรโดยพลการเด็ดขาด" ลู่เฟยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังและจริงใจ "ไม่อย่างนั้นถ้าใครบาดเจ็บหรือเป็นอะไรขึ้นมา ผมไม่รับผิดชอบนะครับ!"

เขาเดาออกว่าอีกฝ่ายไม่ไว้ใจ เพราะในสำนักประมูลมีของมีค่ามากมาย ใครจะกล้าปล่อยให้คนนอกสองคนดูแลตามลำพัง

"เถ้าแก่ลู่น้อยวางใจได้เลยครับ! เจ้านายกำชับมาแล้ว พวกเราจะให้ความร่วมมือเต็มที่ ฟังคำสั่งคุณทุกอย่าง" ว่านชุนฮุยรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ

"ขอบคุณครับ"

ลู่เฟยพยักหน้า

จากนั้น ทุกคนก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง พาขบวนมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องเก็บภาพวาดโบราณ

อักษรปราบผีแผ่นนั้นยังคงติดแน่นอยู่บนประตูอย่างปลอดภัย

"ผมปฏิบัติตามคำสั่งเถ้าแก่ลู่น้อยอย่างเคร่งครัด ไม่ให้ใครแตะต้องเลยครับ" ว่านชุนฮุยกล่าว

"งั้นรบกวนท่านประธานว่านเปิดประตูด้วยครับ"

"ได้ครับ"

ว่านชุนฮุยไขกุญแจเปิดประตู

ไฟนีออนสว่างวาบ ภาพวาดโบราณยังคงวางสงบนิ่งอยู่ในตู้กระจก

ลู่เฟยรีบกวาดตามองรอบๆ อักษรปราบผีที่ติดบนผนังสามด้านยังอยู่ครบถ้วน

ไม่มีไออาถรรพ์รั่วไหลออกมา ลู่เฟยถอนหายใจอย่างโล่งอก แสดงว่าวิธีของเขาได้ผล

ต่อมา เขาให้หู่จึผสมขี้เถ้าธูปกับชาด แล้วโรยตามแนวผนังห้อง เป็นการกางอาณาเขตปิดล้อมห้องเก็บของไว้

"ท่านประธานว่าน เดี๋ยวพวกคุณรออยู่ข้างนอก ห้ามข้ามเส้นขี้เถ้าธูปเข้ามาเด็ดขาด และห้ามขยับไปไหนด้วย เข้าใจไหมครับ?" ลู่เฟยกำชับ

"วางใจได้ เราจะจำให้ขึ้นใจครับ!" ว่านชุนฮุยหันไปมองพวก รปภ.

เหล่า รปภ. พากันพยักหน้ารับทราบ

จากนั้น ว่านชุนฮุยก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

"เถ้าแก่ลู่น้อยครับ รูปถ่ายรอยเลือดที่ รปภ. คนนั้นวาดไว้ ส่งมาแล้วครับ"

"ดีมากครับ"

ลู่เฟยเดินออกมาจากห้องเก็บของ ว่านชุนฮุยรีบเปิดรูปให้ดู

หู่จึก็ชะโงกหน้าเข้ามาดูด้วย หลังจากได้รับอนุญาตจากลู่เฟยแล้ว ถึงกล้ามองหน้าจอมือถือ

ภาพบนหน้าจอชวนให้รู้สึกสยดสยอง

ผนังสีขาวโพลนถูกละเลงด้วยเลือดสีแดงฉานจนเต็มไปหมด

เส้นสายบิดเบี้ยวพิกลพิการ ทับซ้อนกันมั่วซั่ว แค่เห็นภาพก็จินตนาการได้ถึงความบ้าคลั่งของคนวาด

ลู่เฟยไล่ดูรูปทีละรูป รู้สึกเหมือนสิ่งที่ รปภ. วาดจะมีรูปแบบบางอย่างซ่อนอยู่ เพียงแต่มันยุ่งเหยิงเกินไปจนยากจะแยกแยะ

เขาหรี่ตาเลื่อนดูรูปต่อไป

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของว่านชุนฮุยก็สั่น มีสายเรียกเข้า

"โรงพยาบาลโทรมา? เถ้าแก่ลู่น้อย ขอโทษนะครับ ผมขอรับสายแป๊บหนึ่ง"

ว่านชุนฮุยกดรับสาย

เสียงร้อนรนกระวนกระวายดังลอดออกมา

"แย่แล้วครับท่านประธานว่าน หลิงหลิงเกิดเรื่องแล้วครับ!"