บทที่ 72 ใบหน้าผีที่ปรากฏวูบ

"เธอเป็นอะไรไปครับ?"

ว่านชุนฮุยหน้าถอดสี ลู่เฟยยังไม่ทันได้ลงมือทำอะไร พนักงานหญิงก็เกิดเรื่องขึ้นมาอีกแล้ว?

"จู่ๆ หลิงหลิงก็คลุ้มคลั่งจะกระโดดตึกครับ โชคดีที่หน้าต่างห้องผู้ป่วยเปิดไม่ได้ ตอนนี้เธอจะวิ่งหนีออกไปข้างนอก เจอใครกัดดะเลยครับ พวกเรากดไว้ไม่อยู่แล้ว"

เสียงจากปลายสายดังลั่น ลู่เฟยได้ยินชัดเจนโดยไม่ต้องเปิดลำโพง

"คนตั้งเยอะแยะคุมผู้หญิงคนเดียวไม่ได้เหรอ? พวกนายทำอะไรกินกันอยู่ฮะ?!" ว่านชุนฮุยตวาดลั่น

"ท่านประธานว่าน ไม่ใช่พวกเราไม่เต็มที่นะครับ แต่แรงหลิงหลิงเยอะมากจริงๆ หมอยังจนปัญญา ตอนนี้พวกเราเฝ้าหน้าประตูอยู่ ท่านช่วยส่งคนมาเพิ่มหน่อยเถอะครับ ช้ากว่านี้ผมกลัวว่าจะเอาไม่อยู่แล้ว"

"เฝ้าไว้ให้ดี! ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ฉันจะเล่นงานพวกแก!"

ว่านชุนฮุยวางสายด้วยสีหน้าย่ำแย่

"ท่านประธานว่าน หลิงหลิงคือพนักงานหญิงคนนั้นที่สัมผัสภาพวาดแล้วเกิดเรื่องใช่ไหมครับ?" ลู่เฟยรีบถาม

"ใช่ครับ! ตอนส่งโรงพยาบาลเธอก็แค่แต่งหน้าประหลาดๆ ไม่นึกว่าจะคลุ้มคลั่งขึ้นมาอีก" ว่านชุนฮุยนวดขมับที่เต้นตุบๆ โบกมือสั่ง รปภ.

"พวกนาย รีบไปช่วยทางนู้นเร็วเข้า!"

ลู่เฟยพูดเสียงเครียด "ท่านประธานว่าน นี่น่าจะเป็นอาการผีเข้า ให้พวก รปภ. ไปก็คงไม่มีประโยชน์หรอกครับ"

"แล้วจะทำยังไงดีครับ?" ว่านชุนฮุยขมวดคิ้ว

ลู่เฟยมองไปทางห้องเก็บของแล้วตัดสินใจ "เดี๋ยวผมไปกับพวกคุณด้วยครับ ต้องรีบไปคุมสถานการณ์ ไม่อย่างนั้นถ้าเธอเป็นอะไรไป หรือมีคนตาย ภาพวาดนั้นจะยิ่งมีอิทธิฤทธิ์ร้ายกาจขึ้นไปอีก!"

"ถ้าอย่างนั้นก็เยี่ยมเลยครับ!" ว่านชุนฮุยดีใจมาก

"ทิ้งคนเฝ้าที่นี่ไว้ด้วยนะครับ ไม่ว่าจะได้ยินหรือเห็นอะไร ห้ามข้ามเส้นขี้เถ้าธูปเด็ดขาด"

ลู่เฟยวางดาบหัวผีไว้ในห้องเก็บของเพื่อสะกดอาถรรพ์

จากนั้นให้ว่านชุนฮุยทิ้งคนเฝ้าที่สำนักประมูลไว้สองคน แล้วรีบพากันบึ่งไปโรงพยาบาล

แผนกจิตเวชผู้ป่วยใน

ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ทางเดิน ลู่เฟยก็ได้ยินเสียงผู้หญิงกรีดร้องโหยหวนดังมาจากห้องผู้ป่วยด้านหน้า

หน้าห้องมีคนมุงดูอยู่เต็มไปหมด

"ขอทางหน่อย! ขอทางหน่อย!" ว่านชุนฮุยแหวกฝูงชนที่มามุงดู พาขบวนของลู่เฟยและหู่จึเบียดเข้าไป

"ท่านประธานว่าน!"

ชายร่างใหญ่หน้าห้องตะโกนเรียกด้วยความร้อนรน ใบหน้าของเขามีรอยข่วน แขนก็มีรอยฟันกัดเลือดซิบ สภาพดูไม่จืดเลย

ไม่ใช่แค่เขา อีกสามคนที่เฝ้าหน้าประตูก็มีสภาพสะบักสะบอมไม่ต่างกัน

"คนข้างในเป็นยังไงบ้าง?" ว่านชุนฮุยถามอย่างกังวล

"พวกเรากัดฟันสู้ตายไม่ให้เธอออกมาได้ครับ!"

ลู่เฟยมองเข้าไปในห้องผู้ป่วย

เห็นผู้หญิงผมเผ้ารุงรังท่าทางคุ้มคลั่ง หายใจหอบฮิ่กๆ ดวงตาแดงก่ำจ้องมองคนหน้าประตูอย่างอาฆาตมาดร้าย

ใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางหนาเตอะจนดูเกินจริง ซอกฟันและซอกเล็บเปรอะเปื้อนคราบเลือดสกปรกโสโครก ดูเหมือนผีสาวที่มาทวงวิญญาณ จนคนข้างนอกไม่กล้าสบตาด้วย

ลู่เฟยสังเกตเห็นว่า บนตัวเธอมีไอดำปกคลุมหนาแน่น

"ท่านประธานว่าน ให้คนอื่นถอยออกไปก่อนครับ ผมจะหาวิธีทำให้เธอสงบลงเอง"

"ฝากด้วยนะครับ!"

ว่านชุนฮุยไปคุยกับหมอ และไล่พวกไทยมุงออกไป

ลู่เฟยกำลังจะก้าวเข้าไปในห้อง ก็นึกขึ้นได้ รีบหันมาเตือนว่านชุนฮุย "ท่านประธานว่าน รีบส่งคนไปเฝ้าที่ห้องของ รปภ. คนนั้นด้วยครับ กันไว้ก่อนเผื่อเขาจะคลั่งขึ้นมาอีกคน"

ว่านชุนฮุยเข้าใจทันที รีบสั่ง รปภ. ที่ตามมาให้แยกไปเฝ้าทางนั้น

โชคดีที่ห้องพักฟื้นอยู่อาคารเดียวกัน ไปมาหาสู่กันได้เร็ว

ลู่เฟยกับหู่จึค่อยๆ ย่างสามขุมเข้าไปในห้องผู้ป่วย

พนักงานหญิงกรีดร้องลั่น พุ่งเข้าใส่พวกเขาอย่างดุร้าย

หู่จึตกใจแทบสิ้นสติ รีบยกกระจกแปดทิศส่องไปที่เธอ

ร่างของเธอชะงักกึก บนใบหน้าเหมือนมีหน้าผีแสยะยิ้มปรากฏวูบขึ้นมา จากนั้นมือเปื้อนเลือดทั้งสองข้างก็กางออกดุจกรงเล็บผี ตะปบเข้าใส่หน้าหู่จึ

หู่จึรีบเอากระจกแปดทิศขึ้นบังหน้า

นิ้วมือของพนักงานหญิงกระแทกเข้ากับกระจกทองเหลือง เกิดควันดำพวยพุ่งขึ้นมาทันที เหมือนถูกของร้อนลวก ใบหน้าเธอบิดเบี้ยวพร้อมส่งเสียงร้องโหยหวนบาดหู

อาศัยจังหวะที่หู่จึล่อหลอกเธออยู่ ลู่เฟยก็ลงมือ ตวัดแส้กิ่งหลิวฟาดใส่กลางหลังเธอ เพียะ!

พนักงานหญิงตัวสั่นเทิ้มด้วยความเจ็บปวด ไอดำบนตัวจางลงไปบ้าง เธอหันขวับมามองลู่เฟยด้วยดวงตาแดงฉานเคียดแค้น ใบหน้าซีดเผือดปรากฏหน้าผีซ้อนทับขึ้นมาอีกครั้ง

ลู่เฟยรู้สึกเหมือนว่าคนที่จ้องเขาอยู่ไม่ใช่พนักงานหญิงคนนั้น แต่เป็นเจ้าหน้าผีนั่นต่างหาก

แววตาอำมหิตนั้นทำเอาเขาขนลุกซู่ไปเหมือนกัน

ลู่เฟยตั้งสติมั่น หวดแส้ใส่เธอต่อไม่ยั้ง

พนักงานหญิงโกรธจัด ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม พุ่งเข้าใส่ลู่เฟย

"หู่จึ หาจังหวะล็อกตัวเธอไว้!"

ลู่เฟยสะบัดแส้กิ่งหลิว ต้อนเธอให้ถอยไปชิดกำแพง

หู่จึยัดกระจกแปดทิศใส่กระเป๋า อ้อมไปด้านหลัง แล้วใช้ท่าจับล็อกแขนรวบตัวเธอไว้

จากนั้นก็ออกแรงกดเธอแนบกับกำแพง

"กริ๊ดดดด——"

พนักงานหญิงกรีดร้องสุดเสียง ดิ้นรนขัดขืนอย่างบ้าคลั่ง

คนโดนของเข้าสิงจะมีพละกำลังมหาศาล ขนาดชายร่างยักษ์อย่างหู่จึออกแรงสุดตัวยังแทบจะเอาไม่อยู่

ลู่เฟยรีบควักน้ำใบส้มโอออกมา ราดรดลงบนหัวเธอทันที

"อ๊ากกก..."

ร่างของพนักงานหญิงกระตุกเกร็ง เสียงกรีดร้องเบาลง แรงดิ้นรนก็ลดน้อยลงตามไปด้วย

"คลาย!"

จากนั้น ลู่เฟยสูดลมหายใจลึก เดินลมปราณผนึกพลังวัตร ฟาดฝ่ามือใส่หน้าผากเธอเต็มแรง

หน้าผีสลายหายไป

เสียงกรีดร้องหยุดกึก พนักงานหญิงตาเหลือก ร่างกายอ่อนยวบยาบเหมือนเส้นบะหมี่ลวก ร่วงลงไปกองกับพื้น

"ไออาถรรพ์สลายแล้ว" ลู่เฟยถอนหายใจโล่งอก

แค่จัดการคนโดนผีเข้าไม่ยากเท่าไหร่ แต่เจ้าหน้าผีที่โผล่มาแวบๆ นั่นสิที่ทำให้เขาคาใจ

หู่จึอุ้มพนักงานหญิงขึ้นไปวางบนเตียง ยืนหอบแฮกๆ

จากประสบการณ์ครั้งก่อน ทำให้เขารับมือสถานการณ์ผีเข้าได้นิ่งขึ้น และเริ่มรู้ใจประสานงานกับลู่เฟยได้ดีขึ้นด้วย

"ท่านประธานว่าน เธอปลอดภัยแล้วครับ" ลู่เฟยพยักหน้าให้ว่านชุนฮุยที่อยู่หน้าห้อง

ว่านชุนฮุยถึงกล้าผลักประตู ค่อยๆ เดินเข้ามาในห้อง

ถ้าไม่ได้เห็นกับตา เขาคงไม่เชื่อว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ บอบบางคนหนึ่งเวลาคลั่งขึ้นมาจะน่ากลัวได้ขนาดนี้

"เถ้าแก่ลู่น้อย โชคดีจริงๆ ที่คุณมา ไม่งั้นผมคงไม่รู้จะจัดการยังไง!" ตอนนี้เขาเลิกสงสัยในฝีมือของลู่เฟยโดยสิ้นเชิง

"เป็นหน้าที่อยู่แล้วครับ นี่ก็ถือเป็นส่วนหนึ่งของการปราบวัตถุอัปมงคล ตอนนี้ไออาถรรพ์ในตัวเธอถูกกำจัดหมดแล้ว แต่ขวัญและจิตใจยังไม่มั่นคง อย่าเพิ่งให้กระทบกระเทือนใจนะครับ"

ลู่เฟยวางอักษรปราบผีแผ่นหนึ่งไว้บนตัวเธอ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง

"อีกเดี๋ยวฟ้าถึงจะมืด ไหนๆ ก็มาแล้ว ผมขอไปดูหน่อยว่า รปภ. คนนั้นวาดรูปอะไรไว้บ้าง"

"ไม่มีปัญหาครับ!"

ว่านชุนฮุยให้หมอเข้ามาดูแลพนักงานหญิงต่อ ส่วนตัวเขาพาลู่เฟยและหู่จึไปที่ห้องพักฟื้นของ รปภ.

รปภ. ไม่ได้อาละวาดทำร้ายใคร เขาแค่นั่งวาดรูปบนผนังด้วยเลือดของตัวเองอย่างเงียบเชียบและไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

ดวงตาของเขามีผ้าก๊อซปิดไว้ นิ้วทั้งสิบถูกกัดจนแทบเละ

ผนังห้องทุกด้านถูกละเลงด้วยเลือดจนกลายเป็นภาพวาดประหลาด เบียดเสียดเยียดยัดกันจนแทบไม่มีที่ว่าง เป็นฝันร้ายของคนกลัวรูชัดๆ

ตกลงเขาวาดอะไรกันแน่?

ลู่เฟยขมวดคิ้ว

หู่จึมองไปมองมา จู่ๆ ก็โพล่งขึ้นว่า "เถ้าแก่ ดูสิครับ ที่เขาวาดนั่นมันเหมือนหน้าคนไหม?"