บทที่ 73 ยันต์เสื่อมฤทธิ์

"หน้าคน?"

พอหู่จึพูดสองคำนี้ออกมา ลู่เฟยกับว่านชุนฮุยต่างก็ตกใจ

"เถ้าแก่ ลองถอยออกมาหน่อย แล้วหรี่ตาดู จะเห็นครับ" หู่จึยืนอยู่หลังสุด ห่างจากผนังมากที่สุด เลยมองเห็นอะไรได้ชัดเจนกว่า

ลู่เฟยกับว่านชุนฮุยรีบถอยหลังมา แล้วพยายามหรี่ตาเพ่งมอง

เส้นสายที่เกิดจากเลือดดูหยาบกระด้างและยุ่งเหยิง เหมือนภาพวาดสีน้ำมันที่พอดูใกล้ๆ จะดูไม่ออก แต่พอมองไกลๆ กลับเห็นเป็นรูปร่างชัดเจน

"หน้าคนจริงๆ ด้วย!" ว่านชุนฮุยขนลุกซู่ไปทั้งตัว

มันคือใบหน้าคนที่บิดเบี้ยวพิกลพิการจำนวนนับไม่ถ้วน ใบหน้าแหลมตอบ ดวงตาแดงฉานราวกับบ่อเลือด จ้องมองคนในห้องด้วยความอาฆาต

"ใช่ แล้วก็เป็นหน้าผู้หญิงด้วย!" ลู่เฟยคิ้วกระตุก

พอมองออกว่าเป็นอะไร ใบหน้าเหล่านั้นก็ดูชัดเจนขึ้นมาทันตา พวกมันเบียดเสียดกันแน่นขนัด แสยะยิ้มสยดสยอง ราวกับจะพุ่งออกมาจากผนัง

ว่านชุนฮุยรีบเบือนหน้าหนี ไม่อยากเห็นใบหน้าผีที่น่ากลัวพวกนั้นอีกแม้แต่วินาทีเดียว

เขาสูดหายใจลึก พยายามตั้งสติจากภาพสยองขวัญตรงหน้า "ทำไมถึงเป็นหน้าผู้หญิง?"

"บางทีอาจเป็นภาพที่ รปภ. เห็นในภาพวาดโบราณ" ลู่เฟยครุ่นคิด "ในภาพวาดนั้นมีผู้หญิงอยู่แค่คนเดียว ก็คือเจ้าสาวในเกี้ยว"

"แต่ผมจำได้ว่าเจ้าสาวคนนั้นมีผ้าคลุมหน้าปิดอยู่ เหมือนจะไม่ได้เปิดหน้าออกมานะ" ว่านชุนฮุยทั้งกังวลทั้งสงสัย

เขาเคยแอบชำเลืองมองภาพนั้นผ่านๆ พอจะรู้รายละเอียดบ้าง

"วัตถุอัปมงคลจะเอาตรรกะปกติมาตัดสินไม่ได้หรอกครับ สิ่งที่เขาเห็นต้องเกี่ยวข้องกับภาพวาดแน่ๆ"

"ไม่ว่าเขาจะเห็นอะไร ขอแค่เถ้าแก่ลู่น้อยจัดการสิ่งไม่ดีในภาพวาดได้ก็พอครับ" ว่านชุนฮุยโบกมือ แล้วเตือนว่า "แต่มีข้อแม้คือ ห้ามทำให้ภาพวาดเสียหายนะครับ"

"วางใจเถอะครับ ผมจะระวัง"

มองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว

"ได้เวลาแล้วครับ กลับไปที่สำนักประมูลกันเถอะ"

ทั้งสามออกจากห้องผู้ป่วย

รปภ. คนนั้นยังคงใช้นิ้วที่เหวอะหวะละเลงเลือดบนผนังซ้ำไปซ้ำมาอย่างเหม่อลอย

ใบหน้าผู้หญิงเปื้อนเลือดเต็มผนัง ราวกับกำลังจ้องมองส่งพวกเขาทั้งสามเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ

ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง

ที่สำนักประมูลเทียนหลง

รปภ. สองคนที่เฝ้าประตูมองเข้าไปในสำนักประมูลที่ว่างเปล่าและมืดสลัว อดไม่ได้ที่จะตัวสั่น

"นายว่าภาพวาดนั่นเฮี้ยนขนาดนี้ คืนนี้พวกเราจะเป็นอะไรไหมวะ?"

"กลัวอะไร ท่านประธานว่านจ้างยอดฝีมือมาแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"ไอ้หนุ่มนั่นหน้าขาวอย่างกับพวกแมงดา ดูไม่เหมือนยอดฝีมือสักนิด! จะพึ่งได้เหรอ? ส่วนอีกคนก็ดูทึ่มๆ ตัวใหญ่แต่สมองกลวง จะช่วยอะไรได้? พวกเราต้องระวังตัวไว้หน่อยนะ ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น อย่าทะเล่อทะล่าวิ่งเข้าไปล่ะ"

"นั่นสิ เงินเดือนไม่กี่พัน จะไปเสี่ยงตายทำไม? ถ้าต้องตาบอดเป็นบ้าแบบเสี่ยวอัน เงินเท่าไหร่ก็ไม่คุ้ม"

รปภ. สองคนซุบซิบกัน

จู่ๆ คนหนึ่งก็เงียบเสียงไป จ้องเขม็งไปที่ด้านหลังของอีกคน

"เป็นอะไร? มองอะไรวะ?" เพื่อนรปภ. ถูกจ้องจนขนลุก ค่อยๆ หันคอแข็งทื่อไปมองด้านหลัง

ทางเดินมืดสลัวทอดยาว ว่างเปล่าไร้ผู้คน

มีเพียงแสงไฟกะพริบวิบวับสองสามที

"เชี่ย เอ้ย! แกล้งหลอกกันทำไมวะ?"

"นายไม่ได้ยินเหรอ?"

เขากำลังจะโมโห แต่จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงตีฆ้องร้องป่าวดังแว่วมา

เสียงนั้นดังมาจากทิศทางของห้องเก็บของ ฟังดูไกลลิบและเลือนราง

"มาอีกแล้ว!"

ขนลุกซู่ไปทั้งตัว เขาก้าวถอยหลังด้วยความตื่นตระหนก

"อย่าตื่นตูม ท่านประธานว่านบอกว่าแค่ได้ยินเสียงไม่เป็นไร ขอแค่ไม่ไปมองภาพวาดก็พอ" รปภ. อีกคนกลืนน้ำลาย พยายามข่มความกลัว

ทั้งสองเบียดตัวเข้าหากัน ค่อยๆ ถอยหลังอย่างระมัดระวัง พยายามไม่สนใจเสียงนั้น

แต่เสียงฆ้องกลองกลับดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ราวกับพุ่งตรงมาหาพวกเขาตามทางเดิน

"แม่จ๋า!"

ทั้งคู่ร้องลั่น ตะเกียกตะกายวิ่งโซซัดโซเซไปที่ประตูใหญ่

"พวกนายทำอะไรกัน?"

เสียงตวาดดังมาจากข้างนอกประตู

ทั้งสองเงยหน้าขึ้นมอง เห็นว่านชุนฮุยกับลู่เฟยเดินเข้ามาพอดี

"ท่านประธานว่าน เสียงนั่น... เสียงตีฆ้องร้องป่าวนั่นมันมาอีกแล้วครับ" ทั้งสองพูดเสียงสั่น

สีหน้าลู่เฟยเคร่งเครียด "พวกนายไม่ได้ไปยุ่งกับของที่วางไว้หน้าห้องเก็บของใช่ไหม?"

"สาบานให้ฟ้าผ่าตายเลยครับ พวกเราเฝ้าอยู่ข้างนอกตลอด ไม่ได้แตะต้องอะไรเลย!" รปภ. สองคนรีบปฏิเสธพัลวัน

ลู่เฟยหน้าบึ้งตึง รีบวิ่งตรงไปที่ห้องเก็บของทันที

"เถ้าแก่!" หู่จึรีบตามไปติดๆ

ตุ้งแช่! ตุ้งแช่!

เสียงฆ้องกลองดังก้องไปทั่วทางเดินสลัว

ลู่เฟยสีหน้าเปลี่ยน รีบเร่งฝีเท้า วิ่งรวดเดียวไปถึงหน้าห้องเก็บของ

เห็นอักษรปราบผีที่แปะอยู่บนประตู เลือนรางจนแทบมองไม่เห็น ใกล้จะหมดฤทธิ์เต็มที

"เถ้าแก่ ยันต์นี่มัน?" หู่จึตกใจ

"โดนไออาถรรพ์กัดกินจนเสื่อมฤทธิ์! พอตะวันตกดิน พลังหยินกล้าแข็ง พลังหยางอ่อนแอ อิทธิฤทธิ์ของภาพวาดรุนแรงกว่าตอนกลางวันเยอะ!"

หัวใจลู่เฟยเต้นระรัว

"เถ้าแก่ลู่น้อย สถานการณ์เป็นยังไงบ้างครับ?"

ว่านชุนฮุยพา รปภ. วิ่งกระหืดกระหอบตามมา

"ท่านประธานว่าน รีบเปิดประตูเร็วเข้า"

"ครับ"

ว่านชุนฮุยโยนกุญแจให้ รปภ. คนหนึ่ง สั่งให้เปิดประตู

รปภ. มือไม้สั่น กว่าจะเสียบกุญแจเข้าแม่กุญแจได้ก็ทุลักทุเล

แกร๊ก

ประตูเปิดแง้มออกเล็กน้อย

ตุ้งแช่! ตุ้งแช่!

เสียงตีฆ้องร้องป่าวดังกระหึ่มขึ้นทันที กระแทกโสตประสาทของทุกคนจนเจ็บแปลบ

รปภ. หน้าซีดเผือด รีบถอยกรูด

ลู่เฟยกระชับแส้ปราบผีในมือ ก้าวเข้าไปผลักประตูเปิดออกอย่างระมัดระวัง

ทันทีที่ประตูเปิดกว้าง เสียงฆ้องกลองก็หายไปอย่างฉับพลัน

ในห้องเก็บของที่เย็นยะเยือก ภาพวาดโบราณวางสงบนิ่งอยู่ในตู้กระจก แต่มันกลับคลี่ออกมาเองส่วนหนึ่ง

ส่วนดาบหัวผีที่ลู่เฟยวางทับไว้บนตู้กระจก ตกลงไปกองอยู่ที่พื้น

อักษรปราบผีบนผนังสามด้านหายไป เหลือเพียงขี้เถ้ากระดาษร่วงหล่นอยู่ที่พื้น

"โชคดีที่ทิ้งดาบหัวผีไว้!"

ลู่เฟยรีบเข้าไปเก็บดาบหัวผี รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก

ถ้าไม่มีดาบเล่มนี้คอยกดไว้ ป่านนี้ไออาถรรพ์จากภาพวาดคงพุ่งทะลักออกไปข้างนอกนานแล้ว

"เถ้าแก่ลู่น้อย..."

เสียงว่านชุนฮุยดังมาจากหน้าประตู

"พวกคุณอย่าเข้ามา!" ลู่เฟยตะโกนห้ามทันที

ว่านชุนฮุยชะงักเท้าที่กำลังจะก้าว รีบถอยหลังกลับไปอย่างระมัดระวัง

เหล่า รปภ. ยืนล้อมรอบตัวเขา

"กลางวันเป็นพลังหยาง กลางคืนเป็นพลังหยิน กลางคืนคือเวลาของพวกภูตผีปีศาจ ท่านประธานว่าน พวกคุณรออยู่ข้างนอกก็พอครับ!"

"เข้าใจแล้วครับ"

ว่านชุนฮุยเห็นความน่ากลัวของวัตถุอัปมงคลมาแล้ว จึงพา รปภ. ถอยออกไปอีก ให้ห่างพอที่จะมองเห็นสถานการณ์ในห้องเก็บของได้

"หู่จึ คืนนี้ระวังตัวหน่อยนะ!"

ลู่เฟยให้หู่จึถือดาบหัวผีไว้ ส่วนตัวเองหยิบอักษรปราบผีออกมาเจ็ดแผ่น จัดวางตามตำแหน่งดาวเหนือทั้งเจ็ดภายในห้องเก็บของ สร้างเป็นค่ายกลเจ็ดดาวขนาดย่อม เพื่อกักขังไออาถรรพ์ไม่ให้รั่วไหลออกไป

"เถ้าแก่ ข้าไม่กลัวหรอก! เรามีดาบนักฆ่านี่อยู่ จะผีสางนางไม้หน้าไหน ถ้ากล้าโผล่มา ข้าจะฟันให้ยับ!"

หู่จึพูดปลุกใจตัวเอง

"หวังว่าจะง่ายอย่างที่คิดนะ"

พอกางค่ายกลเสร็จ ลู่เฟยกวาดสายตามองไปทั่วห้อง รอคอยให้สิ่งชั่วร้ายปรากฏตัว

ทั้งภายในและภายนอกสำนักประมูลเงียบสงัด

ว่านชุนฮุยกับเหล่า รปภ. ยืนอยู่นอกประตู มองเข้าไปในห้องเก็บของด้วยใจตุ้มๆ ต่อมๆ

รปภ. คนหนึ่งไม่รู้ว่าตื่นเต้นเกินไปหรือเปล่า บิดขาไปมา กระซิบกับว่านชุนฮุยว่า "ท่านประธานว่าน ผมขอไปเข้าห้องน้ำหน่อยครับ"