บทที่ 74 เจ้าสาวร้องไห้ออกเรือน

"เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานขนาดนี้ยังจะไปเข้าห้องน้ำอีกเหรอ?" ว่านชุนฮุยถลึงตาใส่

"ท่านประธานว่าน มันห้ามกันไม่ได้นี่ครับ! ถ้าปวดหนักยังพอทน แต่ปวดเบามันอั้นไม่ไหวนะครับ!" รปภ. ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

ว่านชุนฮุยมองเข้าไปในห้องเก็บของ เห็นว่าสถานการณ์ยังสงบดีอยู่ จึงโบกมือไล่ "พวกขี้เกียจสันหลังยาว เรื่องมากจริง รีบไปรีบมา!"

"ครับผม!"

รปภ. รับคำสั่งเหมือนได้รับอภัยโทษ รีบวิ่งบิดขาหนีไปอย่างรวดเร็ว

แต่เขาหายไปนานสองนานก็ยังไม่กลับมา

ว่านชุนฮุยเริ่มกังวลใจ กำลังจะสั่งคนไปดูที่ห้องน้ำ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงตะโกนตื่นตระหนกของหู่จึดังมาจากในห้องเก็บของ

"เถ้าแก่ ภาพวาดมันขยับแล้ว!" หู่จึหน้าซีด ชี้มือไปที่ตู้กระจก

ลู่เฟยใจหายวาบ จ้องเขม็งไปที่ตู้กระจก

ภาพวาดโบราณที่เคยวางสงบนิ่ง จู่ๆ ก็ค่อยๆ คลี่ออกด้วยตัวเอง

ไอสีดำเป็นสายๆ ลอยออกมาจากภาพวาด แล้วแผ่ขยายไปรอบทิศทาง

"ระวังตัวด้วย!"

ลู่เฟยตะโกนเตือน

ไอดำปกคลุมทั่วห้องเก็บของอย่างรวดเร็ว แม้จะยังไม่ทะลุออกมานอกประตู แต่ว่านชุนฮุยและเหล่า รปภ. ที่ยืนอยู่ข้างนอกก็สัมผัสได้ถึงลมเย็นยะเยือกที่พัดปะทะใบหน้า

จากนั้น พวกเขาก็ได้เห็นภาพที่เหลือเชื่อ

ภาพวาดโบราณนั้นคลี่ขยายออกทั้งสองด้าน ยิ่งคลี่ยิ่งใหญ่ จนล้นออกมานอกตู้กระจก

รายละเอียดในภาพวาดชัดเจนขึ้นมาทันตาเห็น

"แย่แล้ว!"

ว่านชุนฮุยอยากจะละสายตา แต่ก็สายไปเสียแล้ว

ดวงตาของเขาเหมือนถูกตรึงไว้ ทำได้แค่จ้องมองภาพวาดนั้นตาไม่กะพริบ

บนกระดาษสีเหลืองซีด ตัวละครเล็กจิ๋วในขบวนรับเจ้าสาวจู่ๆ ก็ขยับเขยื้อนได้เหมือนมีชีวิต พวกมันหามเกี้ยวเจ้าสาวกระโดดโลดเต้นมุ่งหน้าไปข้างหน้า

เสียงเป่าปี่ตีกลองดังออกมาจากเครื่องดนตรีในมือพวกมัน

ฟังดูไม่เหมือนดนตรีงานมงคล แต่กลับเหมือนดนตรีงานศพมากกว่า

เกี้ยวเจ้าสาวโยกไหวขึ้นลง เจ้าสาวที่นั่งอยู่ข้างในยกมือขึ้นปิดหน้า เหมือนกำลังร้องไห้ด้วยความโศกเศร้า

"สิบแปดค่ำเดือนอ้าย ฤกษ์งามยามดี"

"สวมมงกุฎหงส์ ห่มชุดวิวาห์ นั่งเกี้ยวบุปผา น้ำตานองหน้า"

"ไปครานี้ ไม่มีวันหวนคืน"

"พ่อแม่หรือจะสนใจ ว่าเบื้องหน้าคือคนหรือผี!"

"ขอเพียงข้า รีบออกเรือนไป..."

เจ้าสาวร้องไห้ออกเรือน!

เสียงร้องเพลงโศกเศร้าอาดูร ราวกับอัดอั้นความน้อยเนื้อต่ำใจไว้นับไม่ถ้วน ฟังแล้วแทบขาดใจ

ในภวังค์

ลู่เฟยรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นเจ้าบ่าว สวมชุดเจ้าบ่าวสีแดงสด รอรับเจ้าสาวในเกี้ยว

เจ้าสาวงดงามราวเทพธิดา คือหญิงคนรักสุดหัวใจของเขา

โคมไฟสีแดงแขวนประดับสูงตระหง่าน เขายืนอยู่หน้าประตูคฤหาสน์โอ่อ่า มองเกี้ยวเจ้าสาวที่เคลื่อนใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

ฤกษ์งามยามดี ไหว้ฟ้าดินแต่งงาน

นับจากนี้ ร่วมเรียงเคียงหมอน ตายตกตามกัน...

"เดี๋ยวสิ ฉันไปมีเจ้าสาวตอนไหน?"

กระแสอุ่นวาบแล่นผ่านจุดตานเถียนลู่เฟยสะดุ้งตื่นจากภวังค์

เขามองไปรอบๆ เห็นทุกคนกำลังทำหน้าเคลิบเคลิ้มหลงใหล ถูกภาพวาดดูดวิญญาณไปโดยไม่รู้ตัว

เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นในชั่วพริบตา

"ห้ามมอง!"

ลู่เฟยใจหายวาบ รีบเอาตัวไปบังหน้าหู่จึไว้ เขามีพลังวัตรคุ้มกัน จึงต้านทานอำนาจสะกดจิตของภาพวาดได้

แต่หู่จึและคนอื่นทำไม่ได้

"เถ้าแก่ ข้าไม่เป็นไร!" หู่จึถือดาบหัวผีไว้ในมือ จึงได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว เขาสะบัดหัวไล่ความมึนงง

เมื่อกี้เขาไม่ได้ตั้งใจจะมองภาพวาดเลย ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเผลอไปมองตอนไหน

"ถือกำบังกระจกแปดทิศไว้!"

ลู่เฟยสั่งให้หู่จึใช้กระจกแปดทิศปิดตา ส่วนตัวเองกระชับดาบหัวผีสนิมเขรอะ ค่อยๆ ย่างสามขุมเข้าไปหาภาพวาดนั้นอย่างระมัดระวัง

ภาพตรงหน้าดูเหมือนจะขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ตัวละครเล็กจิ๋วในขบวนแห่ขยายร่างจนสูงใหญ่เกือบเท่าคนจริง

ในเกี้ยว เจ้าสาวเลิกผ้าคลุมหน้าออก ใบหน้านั้นหันมามองลู่เฟย

ลู่เฟยยังไม่ทันเห็นหน้าค่าตาเจ้าสาวชัดเจน ก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ดวงตาเหมือนโดนเข็มทิ่มแทง

เขากัดฟัน ผนึกลมปราณไปที่ดวงตา

ภาพขยายใหญ่ตรงหน้าหายไป แทนที่ด้วยกลุ่มควันดำทะมึน ในควันดำที่ม้วนตัวไปมา มีใบหน้าผู้หญิงบิดเบี้ยวผลุบๆ โผล่ๆ ให้เห็น

"หน้าคน! หน้าคนที่ รปภ. วาด!"

ลู่เฟยรู้สึกแสบตาและปวดตามาก เขาข่มความเจ็บปวด เงื้อดาบหัวผีอันหนักอึ้ง ฟันลงไปกลางกลุ่มควันดำสุดแรง

ดาบหัวผีที่ผ่านการตากแดดชำระล้างมาแล้ว ไม่เป็นอันตรายต่อคน แต่กลับมีอำนาจสยบสิ่งชั่วร้ายโดยธรรมชาติ

"กรี๊ดดด!!!"

ประกายดาบเย็นยะเยือกตวัดผ่าน ควันดำถูกผ่าออกเป็นสองซีก แว่วเสียงกรีดร้องโหยหวนของผู้หญิงดังออกมา

ว่านชุนฮุยและเหล่า รปภ. ที่อยู่นอกประตู ได้สติกลับมาทันที

ตามมาด้วยเสียงร้องโอดโอยระงม

รปภ. พากันกุมตาด้วยความเจ็บปวด บางคนตาแดงก่ำ

ว่านชุนฮุยก้มหน้าลง ทนความเจ็บปวดที่ดวงตา หัวใจเต้นรัวเร็ว เหงื่อกาฬแตกพลั่กด้วยความหวาดกลัว

โชคดีที่ลู่เฟยลงมือทันเวลา ไม่อย่างนั้นคนพวกนี้คงตาบอดกันหมดแล้ว

"ท่านประธานว่าน พวกคุณระวังตัวด้วย!"

ลู่เฟยไม่มีเวลามาห่วงพวกเขา

รปภ. พวกนี้อยู่ที่นี่ก็ไร้ประโยชน์ รังแต่จะเป็นตัวถ่วง

ควันดำที่แตกกระจายรวมตัวกันใหม่อย่างรวดเร็ว กลายเป็นใบหน้าผีที่น่าเกลียดน่ากลัว หน้าตาเหมือนกับเจ้าสาวในภาพวาดไม่มีผิด

บนกระดาษเหลืองซีด ดวงตาของเจ้าสาวกลายเป็นรูโหว่สีเลือดสองรู มีน้ำตาเลือดไหลรินออกมา

ทันใดนั้น หน้าผีก็อ้าปากกว้าง พุ่งเข้าจะกลืนกินลู่เฟย

ลู่เฟยตั้งสติมั่น ฟันดาบหัวผีสวนกลับไปที่หน้าผี

ตูม!

หน้าผีแตกกระจาย บนใบหน้าเจ้าสาวในภาพวาดปรากฏรอยแผลเหวอะหวะ เลือดสดๆ ไหลทะลักออกมาจากแผลนั่น ไหลนองออกมานอกภาพวาด

ซู่ ซู่ ซู่——

เสียงน้ำไหลดังขึ้นกะทันหัน

ลู่เฟยเงยหน้ามอง หัวใจกระตุกวูบ

บนผนังทั้งสี่ด้านของห้องเก็บของ มีเลือดสีแดงฉานไหลย้อยลงมา ราวกับน้ำตาเลือด

เมื่อน้ำตาเลือดไหลผ่านอักษรปราบผี ตัวอักษรบนยันต์ก็จางลงไปถนัดตา

"หู่จึ นายไปเฝ้าอักษรปราบผีไว้ ถ้ายันต์ไหนจางลง ให้เอาชาดเขียนทับตามรอยเดิมทันที! ห้ามให้ค่ายกลแตกเด็ดขาด!" ลู่เฟยตะโกนสั่ง

ถ้าค่ายกลแตก ไออาถรรพ์รั่วไหล คนข้างนอกจะซวยกันหมด

"ครับเถ้าแก่!"

หู่จึรีบควักชาดออกมา ป้ายนิ้ว แล้ววิ่งไปที่อักษรปราบผีที่จางที่สุด รีบเขียนทับลงไปอย่างรวดเร็ว

ลู่เฟยยังคงฟาดฟันดาบหัวผีไม่หยุด เพื่อสลายหน้าผีที่พยายามรวมตัวขึ้นใหม่

ดาบสังหารที่เคยตัดหัวคนมานับไม่ถ้วนทรงพลังมาก หน้าผีต้านทานไม่ไหว จึงเปลี่ยนเป้าหมายพุ่งไปหาหู่จึแทน

แต่ลู่เฟยไม่เปิดโอกาสให้มันทำสำเร็จ รีบเข้าไปขวางหน้าปกป้องหู่จึไว้

หู่จึวิ่งวุ่นไปทั่วห้อง คอยเติมชาดใส่อักษรปราบผีไม่ให้เสื่อมฤทธิ์

หลังจากยื้อยุดกันอยู่พักใหญ่ หน้าผีก็มุดกลับเข้าไปในภาพวาด

วินาทีถัดมา ตัวละครเล็กจิ๋วในขบวนรับเจ้าสาวก็กระโดดออกมาจากภาพวาด ล้อมลู่เฟยไว้ทุกทิศทาง

เสียงฆ้องกลองและปี่ดังกระหึ่มขึ้นพร้อมกัน

ลู่เฟยรู้สึกปวดหูเหมือนแก้วหูจะแตก รีบตวัดดาบฟันใส่ตัวละครเหล่านั้น

พวกตัวละครเล็กจิ๋วมีสีหน้าเรียบเฉย ราวกับหุ่นกระบอกไร้วิญญาณ

"เดี๋ยว ตัวนี้ทำไมหน้าตาไม่เหมือนตัวอื่น?"

ดาบหัวผีชะงักค้างอยู่เหนือหัวตัวละครตัวหนึ่ง ลู่เฟยเบิกตาจ้องมองใบหน้าประหลาดนั้น

ในขบวนรับเจ้าสาว มีตัวละครตัวหนึ่งสวมชุดเจ้าบ่าว ดูเหมือนจะเป็นเจ้าบ่าว

แต่ลู่เฟยจำได้ว่า ตอนดูภาพวาดก่อนหน้านี้ ในภาพไม่มีเจ้าบ่าว

"ทำไมเจ้าบ่าวหน้าคุ้นๆ... นั่นมัน รปภ. ตาบอดคนนั้นนี่นา!"

ใบหน้าของเจ้าบ่าวเหมือนกับ รปภ. คนนั้นเปี๊ยบ สีหน้าของมันก็ต่างจากตัวละครอื่น เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัว

ลู่เฟยตกตะลึงและสงสัย

ไม่ถูกต้อง!

นี่มันสีหน้าของคนชัดๆ!