บทที่ 75 เจ้าบ่าวที่เพิ่มขึ้นมา

สีหน้าหวาดกลัวและเจ็บปวดของเจ้าบ่าว ตัดกับตัวละครตัวเล็กๆ ตัวอื่นอย่างสิ้นเชิง

สายตาที่มันมองมาที่ลู่เฟย แฝงแววขอความช่วยเหลืออยู่นัยๆ

หรือนี่จะเป็นเล่ห์เหลี่ยมของภาพวาดโบราณที่ใช้ล่อลวงจิตใจคน?

แต่ตอนนี้ดวงตาทั้งสองข้างของลู่เฟยมีพลังวัตรไหลเวียน ในมือยังถือดาบหัวผี ซึ่งเป็นของแสลงของพวกภูตผีปีศาจ เขามั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าสติสัมปชัญญะของตัวเองยังครบถ้วนสมบูรณ์ ไม่ได้ถูกครอบงำอย่างแน่นอน

ถ้าอย่างนั้น เจ้าบ่าวคนนี้มีที่มาที่ไปอย่างไรกันแน่?

"มีพิรุธ!"

ลู่เฟยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยั้งมือไม่ฟันดาบใส่เจ้าบ่าว แต่เปลี่ยนทิศทางไปฟันใส่ตัวละครตัวอื่นแทน

ฉัวะ

ตัวละครในขบวนแห่ที่ไร้อารมณ์เหล่านั้นกลายเป็นกลุ่มควันดำ และสลายหายไปในพริบตา

ดาบหัวผีอันหนักอึ้งไล่ฟันพวกมันราวกับหั่นผักปลา

ตัวละครในขบวนแห่สลายไปจนหมด เหลือเพียงเจ้าบ่าวที่ยืนโดดเดี่ยวอยู่เพียงลำพัง

หูของลู่เฟยกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เขายืนหอบหายใจแฮกๆ สองมือกำดาบแน่น

ดาบเล่มนี้หนักเกินไป อย่างน้อยก็น่าจะหนักสักสามสิบจิน

เขามองใบหน้าตื่นตระหนกของเจ้าบ่าว พลันนึกถึงท่าทางเหม่อลอยของ รปภ. ที่โรงพยาบาล หัวใจก็กระตุกวูบ

"หรือว่า..."

ในขณะที่เขากำลังใช้ความคิด จู่ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องโหยหวนดังมาจากข้างนอก

"อ๊ากกก!!!"

"ตาของข้า!!!"

ลู่เฟยตกใจ รีบหันขวับไปมอง

เห็น รปภ. คนหนึ่งเอามือปิดตาทั้งสองข้าง เลือดสดๆ ไหลทะลักผ่านง่ามนิ้ว เขาเดินโซซัดโซเซพุ่งตรงมาที่ห้องเก็บของ

"อย่าให้มันเข้ามา!"

ลู่เฟยตะโกนลั่นด้วยความตกใจ ถ้าปล่อยให้ภาพวาดโบราณได้ลิ้มรสเลือดคนอีก คราวนี้จะยิ่งคุมยากกว่าเดิม

ว่านชุนฮุยและ รปภ. คนอื่นต่างตกตะลึง ยืนอึ้งไม่กล้าเข้าไปขวาง

ลู่เฟยยืนอยู่ด้านในสุดของห้อง ในมือถือดาบหนักอึ้ง จะวิ่งไปขวางก็ไม่ทันการ

"ไสหัวไป!"

โชคดีที่หู่จึตาไวตีนไว พุ่งตัวเข้าไปเกาะขอบประตู แล้วยกเท้าถีบ รปภ. คนนั้นกระเด็นออกไปเต็มแรง

ลูกถีบนี้ใส่แรงไปไม่น้อย รปภ. คนนั้นกระเด็นไปไกล หลังกระแทกผนังเสียงดังสนั่นถึงจะหยุด

"ตาของข้า... ตาของข้า..."

ใบหน้าของเขาอาบไปด้วยเลือด เบ้าตากลายเป็นรูโหว่เลือดสาดสองรู ในมือมีลูกตาที่เพิ่งควักออกมาสดๆ สองลูก

เห็นสภาพนั้น รปภ. คนอื่นหน้าซีดเผือด ถอยกรูดหนีไปไกล ไม่มีใครกล้าเข้าไปช่วยสักคน

ลู่เฟยถอนหายใจอย่างโล่งอก ยังดีที่เลือดไม่กระเซ็นมาโดนภาพวาด

ตอนนี้ภาพวาดสงบนิ่งแล้ว เจ้าสาวในภาพไม่มีความผิดปกติใดๆ ผนังห้องเก็บของก็ไม่มีเลือดไหลออกมาอีก

ห้องเก็บของกลับมาสะอาดเอี่ยม ราวกับเหตุการณ์เมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตา

"บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าห้ามมอง แล้วคนคนนี้เป็นอะไร?" ลู่เฟยหน้าบึ้ง หันไปถามว่านชุนฮุยเสียงเครียด "ถ้าปล่อยให้ภาพวาดกินเลือดคนอีก พวกเราได้ตายกันหมดแน่!"

ว่านชุนฮุยใจหายวาบ จำได้ว่านั่นคือ รปภ. ที่ขอตัวไปเข้าห้องน้ำเมื่อกี้ เขาตีหน้ายักษ์ ตวาดใส่ รปภ. ที่เหลือทันที "พวกแกมัวทำอะไรกินกันอยู่! มันกลับมาตอนไหนไม่มีใครเห็นเลยรึไง?"

"ท่านประธานว่าน เมื่อกี้ปรมาจารย์บอกให้พวกเราห้ามมอง พวกเราก็เลยหลับตาปี๋ ไม่รู้เลยครับว่ามันกลับมาตอนไหน" หัวหน้า รปภ. แก้ตัวเสียงอ่อย

"พวกเราแค่อยากร่วมมือกับปรมาจารย์..." คนที่เหลือรีบพยักหน้าสนับสนุน

"ไอ้พวกโง่!" ว่านชุนฮุยทำท่าจะด่าต่อ

"ช่างเถอะๆ รีบพาส่งโรงพยาบาลด่วน! แล้วพวกคุณก็ออกไปรอข้างนอก อย่ามาเกะกะแถวนี้!" ลู่เฟยโบกมืออย่างปวดหัว

ว่านชุนฮุยถึงได้สั่งให้ รปภ. ช่วยกันหามคนเจ็บออกไป แล้วเรียกรถพยาบาล

ส่วนตัวเขายังคงรั้งรออยู่หน้าห้องเก็บของ

"ท่านประธานว่าน ไม่ไปเหรอครับ?"

ว่านชุนฮุยยิ้มเจื่อน "ช่วยไม่ได้ครับ เจ้านายสั่งมาว่าผมต้องคอยประสานงานกับเถ้าแก่ลู่น้อยอยู่ที่นี่"

ในเมื่อเขาเป็นแค่ลูกจ้าง ลู่เฟยก็ไม่อยากบังคับ

ไออาถรรพ์ของภาพวาดถูกดาบหัวผีฟาดฟันจนแตกซ่าน พลังลดฮวบ คืนนี้คงไม่กล้าอาละวาดอีก

ลู่เฟยวางดาบลง พักเหนื่อยสักครู่

ดาบหนักขนาดนี้ เหวี่ยงติดต่อกันเล่นเอาหมดแรงเหมือนกัน

"หู่จึ ทำได้ดีมาก!" ลู่เฟยยกนิ้วโป้งให้หู่จึ

คนฝึกมวยจะมีปฏิกิริยาตอบสนองไวกว่าคนทั่วไป ถ้าเมื่อกี้หู่จึถีบ รปภ. ออกไปไม่ทัน ผลลัพธ์คงไม่อยากจะคิด

"เรื่องจิ๊บจ๊อยครับเถ้าแก่!" หู่จึยิ้มแก้มปริ ดีใจที่ในที่สุดก็ได้ช่วยงานเป็นชิ้นเป็นอัน ไม่ใช่แค่มากินแรงเปล่าๆ

พอหายเหนื่อย ลู่เฟยก็เดินเข้าไปหาภาพวาดโบราณ

"เถ้าแก่?" หู่จึเรียกด้วยความกังวล

"ไม่เป็นไร" ลู่เฟยตอบเสียงเรียบ

ดาบหัวผีเพิ่งเล่นงานภาพวาดจนน่วม ตอนนี้มันอ่อนแอที่สุด เป็นจังหวะทองในการสำรวจ

บนกระดาษเหลืองซีด ตัวละครในขบวนแห่ยังคงหามเกี้ยวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ เจ้าสาวก้มหน้าหลั่งน้ำตาเงียบงัน

แม้จะเป็นภาพงานมงคล แต่กลับไร้ซึ่งบรรยากาศแห่งความปิติยินดี กลับเต็มไปด้วยความกดดันน่าอึดอัด

ลู่เฟยหรี่ตาดูเชิงก่อน พอเห็นว่าภาพวาดไม่มีปฏิกิริยาต่อต้าน ก็เริ่มสำรวจอย่างละเอียด แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นฉงน

"ทำไมมีเจ้าบ่าวสองคน?"

ที่หน้าคฤหาสน์หรูหราตรงปลายทางของขบวนแห่ มีเจ้าบ่าวยืนรอรับเจ้าสาวอยู่สองคน

เจ้าบ่าวคนหนึ่ง หน้าตาเหมือนกับ รปภ. ที่นอนอยู่โรงพยาบาลเปี๊ยบ

ส่วนอีกคน... ทำไมหน้าตาคล้ายกับ รปภ. ที่เพิ่งควักลูกตาตัวเองเมื่อกี้จัง?

ลู่เฟยเพ่งมอง แล้วก็ต้องตกใจ

"ใช่จริงๆ ด้วย เป็นเขา!"

ทำไม รปภ. สองคนถึงไปโผล่อยู่ในภาพวาดโบราณได้?

"หรือว่าคนที่ถูกภาพวาดครอบงำ จะถูกดูดเข้าไปในภาพ?"

"ไม่... ไม่น่าจะใช่อย่างนั้น"

ลู่เฟยค่อยๆ เรียบเรียงความคิด

"ตัวคนยังอยู่ในโลกความจริง สิ่งที่ถูกดูดเข้าไปในภาพ คือวิญญาณ!"

"พวกเขากลายเป็นเจ้าบ่าวในภาพวาด..."

ลู่เฟยฉุกคิดอะไรบางอย่างได้ รีบเปิดตู้กระจก สวมถุงมือ แล้วใช้นิ้วลูบคลำไปตามพื้นผิวของภาพวาดอย่างละเอียด

ในที่สุด เขาก็สัมผัสได้ถึงรอยกดจางๆ ที่มุมขวาล่างของภาพ

"ตรงนี้น่าจะเคยมีตราประทับอยู่ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง มันเลยจางหายไป"

แววตาของลู่เฟยสว่างวาบ

"ฉันว่าฉันรู้แล้วล่ะ ว่านี่คือภาพวาดอะไร..."

"เถ้าแก่ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?"

หู่จึเห็นเจ้านายจ้องภาพวาดอยู่นานสองนาน กลัวว่าจะโดนภาพวาดเล่นงานเข้าอีก แต่ตัวเองก็ไม่กล้ามองภาพ เลยได้แต่เอามือตบหลังลู่เฟยเบาๆ

"ไม่เป็นไร"

ลู่เฟยม้วนภาพเก็บ ใช้ผ้าดำคลุมไว้ ถอดถุงมือ แล้วพ่นลมหายใจระบายความอัดอั้น

"คืนนี้ภาพวาดโดนสะกดอยู่หมัดแล้ว พรุ่งนี้เราค่อยหาวิธีจัดการขั้นเด็ดขาด"

"เถ้าแก่ รู้แล้วเหรอครับว่ามันคืออะไร?" หู่จึถามด้วยความตื่นเต้น

"ก็พอจะรู้น่ะ"

ลู่เฟยเดินออกจากห้องเก็บของ ว่านชุนฮุยรีบปรี่เข้ามาทันที

"เถ้าแก่ลู่น้อย เป็นยังไงบ้างครับ? ตกลงว่าสิ่งชั่วร้ายในภาพวาดจะจัดการได้ไหม?"

มี รปภ. เกิดเรื่องไปอีกคน เขาจะไม่ร้อนใจได้ยังไง

"ตอนนี้ผมมีความมั่นใจห้าสิบเปอร์เซ็นต์ครับ"

"แค่ห้าสิบเปอร์เซ็นต์เหรอครับ?" ว่านชุนฮุยหน้าเสีย เดิมทีเขาตั้งความหวังไว้กับลู่เฟยมาก แต่ลู่เฟยกลับบอกว่ามีโอกาสแค่ครึ่งเดียว

"แต่ถ้าท่านประธานว่านยอมให้ความร่วมมือ ความมั่นใจก็จะกลายเป็นร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ" ลู่เฟยยิ้ม

"อ้อ?" ว่านชุนฮุยเลิกคิ้ว เกิดความสงสัยขึ้นมาทันที "ต้องร่วมมือยังไง เถ้าแก่ลู่น้อยว่ามาได้เลยครับ!"