บทที่ 76 วิวาห์อัปมงคล

"ท่านประธานว่านอย่าเพิ่งใจร้อน ก่อนอื่นผมอยากถามว่า ภาพวาดโบราณนี้ได้มาจากที่ไหนครับ?" ลู่เฟยเอ่ยถาม

ว่านชุนฮุยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า "ซื้อมาจากชายชราที่วางแผงขายของอยู่ริมถนนครับ แกเองก็ไม่รู้ที่มาที่ไปของภาพนี้ บอกแค่ว่าเพื่อนเอามาขัดดอก"

"เพื่อนแกติดพนันจนหมดเนื้อหมดตัว ยืมเงินญาติสนิทมิตรสหายไปทั่ว ไม่มีปัญญาใช้คืน ไม่รู้ไปเอาภาพวาดนี้มาจากไหน บอกว่าเป็นของเก่า เลยเอามาตีใช้หนี้"

"แต่หลังจากนั้น เพื่อนแกก็หายเข้ากลีบเมฆ ติดต่อไม่ได้อีกเลย ชายชราเดาว่าคงหนีหนี้ไปต่างถิ่น แกไม่รู้ว่าภาพนี้ของจริงหรือของปลอม เลยลองเอามาวางขายดูเผื่อมีคนดูเป็น"

"เจ้านายผมเห็นว่าภาพนี้แปลกดี ไม่สนว่าเป็นของแท้หรือเปล่า ก็เลยซื้อมาครับ"

พูดจบ ว่านชุนฮุยก็มองลู่เฟย

"เถ้าแก่ลู่น้อยถามแบบนี้ แสดงว่าสงสัยที่มาของภาพเหรอครับ?"

"ภาพนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อชื่นชมครับ!" ลู่เฟยตอบ

"อ้าว?" ว่านชุนฮุยแปลกใจ "ถ้าไม่ได้มีไว้ดู แล้วมีไว้ทำไมครับ?"

"นี่เรียกว่า 'ภาพผนึกวิญญาณ' เป็นวิชาโบราณที่ใช้กักขังวิญญาณไว้ในภาพวาด โดยการผสมเลือดผู้ตายลงในน้ำหมึก แล้ววาดภาพขึ้นมา เพื่อจองจำวิญญาณไว้ในนั้นชั่วนิรันดร์ ไม่ให้ไปผุดไปเกิด!"

สิ้นคำอธิบายของลู่เฟย ว่านชุนฮุยเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

"แสดงว่าในภาพนี้มีผีสิงอยู่เหรอครับ?"

หู่จึพูดอย่างเดือดดาล "วิชามารทำร้ายคนอีกแล้ว!"

"พูดให้ถูกคือ เป็นแรงอาฆาตครับ! แรงอาฆาตของเจ้าสาว" ลู่เฟยกล่าวเสียงเข้ม "ท่านประธานว่าน ยังจำเนื้อหาในภาพได้ไหมครับ?"

"ก็ฉากขบวนแห่เจ้าสาวสมัยโบราณไม่ใช่เหรอครับ?"

"ถูกต้องครับ เป็นขบวนแห่เจ้าสาว แต่คนในขบวนแห่ไม่ใช่คนครับ เป็นตุ๊กตากระดาษ และเจ้าสาวคนนี้กำลังถูกส่งตัวไป... ฝังร่วมกับคนตาย"

"ฝังร่วมกับคนตาย... ทำไมล่ะครับ?" ว่านชุนฮุยช็อกสุดขีด

"ท่านประธานว่าน ลองนึกดูดีๆ สิครับ ประตูคฤหาสน์ในภาพวาดนั่น ด้านบนแคบ ด้านล่างกว้าง ใช่ไหมครับ?"

ว่านชุนฮุยนึกภาพตาม แล้วพยักหน้า "เหมือนจะใช่นะครับ"

"คนวาดไม่ได้วาดผิดสัดส่วนหรอกครับ แต่ประตูบานนั้นคือรูปทรงของโลงศพ เจ้าสาวแต่งงานกับคนตาย เรือนหอก็ต้องเป็นโลงศพ!"

"ภาพวาดนี้ คือภาพพิธีแต่งงานผี"

ฟังคำอธิบายของลู่เฟยจบ ว่านชุนฮุยสูดหายใจเฮือกใหญ่

นึกว่าเป็นภาพมงคลงานวิวาห์ ที่แท้ก็เป็นภาพอัปมงคลสุดขีด!

"ข้ารู้จัก! นี่คือการจับคู่ให้ผี!" หู่จึพูดด้วยความโมโห

"หมู่บ้านข้าเคยมีเรื่องแบบนี้! หญิงสาวคนหนึ่งตายเพราะอุบัติเหตุ พ่อแม่หน้าเงินแอบขายศพลูกตัวเองให้หมู่บ้านข้างๆ ที่ลูกชายเพิ่งตาย เอาไปทำพิธีแต่งงานผี!"

"ลูกในไส้แท้ๆ ยังทำกันลงคอ เงินพวกนั้นเอามาใช้ไม่กลัวบาปกรรมรึไง! คนในหมู่บ้านรังเกียจกันทั่ว เดินผ่านหน้าบ้านทีไรต้องถ่มน้ำลายใส่!"

"กรณีที่นายพูดถึงยังถือว่าเบาหน่อย อย่างน้อยคนก็ตายไปแล้ว ไม่รับรู้ความเจ็บปวด" ลู่เฟยส่ายหน้า ถอนหายใจ "แต่เจ้าสาวในภาพนี้ ถูกบังคับให้แต่งงานกับคนตายทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่"

"พิธีแต่งงานผีสมัยโบราณโหดร้ายมาก หลังไหว้ฟ้าดินเสร็จ จะจับเจ้าสาวฝังลงไปพร้อมกับศพเจ้าบ่าว เรียกว่าฝังทั้งเป็นก็ไม่ผิด!"

"หญิงสาวที่กำลังอยู่ในวัยสดใส ต้องมาจบชีวิตด้วยวิธีทารุณแบบนี้ จะไม่ให้เธอมีความแค้นได้ยังไง?"

"ไอ้พวกชาติชั่ว! คนตายไปแล้วจะหาเมียให้ทำซากอะไร? หาศพมาแต่งก็ว่าแย่แล้ว นี่ถึงกับเอาคนเป็นๆ ไปฝังร่วม เลวระยำ!" หู่จึกำหมัดแน่นจนข้อต่อนิ้วลั่นกรอบแกรบ

"พวกมันอ้างว่ากลัวลูกชายตายไปแล้วจะเหงา ไม่มีคนดูแล แล้วลูกชายมันตายไปก็ไม่มีพ่อแม่ดูแลเหมือนกัน ทำไมพวกมันไม่ตายตามลงไปดูแลลูกเองล่ะวะ?"

ว่านชุนฮุยเริ่มเข้าใจ "เถ้าแก่ลู่น้อยหมายความว่า วิญญาณที่ถูกผนึกอยู่ในภาพคือเจ้าสาวที่ถูกจับแต่งงานผีคนนั้น?"

"ใช่ครับ คนที่บังคับเธอแต่งงานผีก็รู้อยู่แก่ใจว่าทำเรื่องชั่วช้า กลัววิญญาณเจ้าสาวจะกลับมาทวงหนี้แค้น เลยจ้างหมอผีมาสะกดวิญญาณไว้"

"หมอผีใจทรามบางคนจะใช้เลือดของเจ้าสาวมาวาดภาพ แล้วร่ายอาคมผนึกวิญญาณเธอไว้ในภาพนั้น"

"เพราะฉะนั้น ภาพวาดแบบนี้จึงมีอีกชื่อหนึ่งว่า 'ความแค้นของเจ้าสาว'"

พูดถึงตรงนี้ ลู่เฟยแสดงสีหน้าสงสัย

"ที่มุมขวาล่างของภาพวาด เดิมทีน่าจะมีตราประทับอาคมอยู่ ตราประทับนี้มีไว้เพื่อสะกดแรงอาฆาตของเจ้าสาว แต่ไม่รู้ทำไม ตราประทับถึงจางหายไป"

"ใช่ครับ มุมขวาล่างเคยมีตราประทับอยู่จริงๆ" ว่านชุนฮุยรีบพยักหน้ารับ "ตอนที่เจ้านายส่องดูภาพนี้ ท่านเผลอทำน้ำหกใส่"

"แต่ที่แปลกคือ พอเช็ดน้ำออก ภาพวาดกลับไม่มีร่องรอยเปียกน้ำเลยแม้แต่นิดเดียว มีแค่ตราประทับอันนั้นที่หายไป"

"เจ้านายเห็นว่าภาพนี้มหัศจรรย์ดี เลยให้ผมเอามาเก็บที่สำนักประมูลเพื่อรอผู้เชี่ยวชาญมาตรวจสอบ"

"ใครจะไปนึกว่า คืนนั้นก็เกิดเรื่องเลย"

ลู่เฟยมองเขาด้วยสายตาตำหนิ "ข้อมูลสำคัญขนาดนี้ ทำไมไม่บอกแต่แรกครับ?"

ว่านชุนฮุยทำหน้าซื่อ "เอ่อ... ผมก็นึกไม่ถึงว่ามันจะเกี่ยวข้องกันนี่ครับ... แต่เถ้าแก่ลู่น้อยสมเป็นทายาทโรงรับจำนำอักษรเสียจริงๆ ขนาดผมไม่ได้บอก คุณยังรู้ความจริงของภาพวาดได้"

มิน่าล่ะ เจ้านายที่ดูภาพเหมือนกันถึงไม่เป็นไร แต่พนักงานกลับซวย

ลู่เฟยพูดอย่างอ่อนใจ "ตราประทับหายไป ไม่มีอะไรสะกด แรงอาฆาตของเจ้าสาวก็เลยพวยพุ่งออกมา ถูกกดทับมานานหลายปี ความแค้นย่อมมหาศาล ไออาถรรพ์ของภาพวาดถึงได้รุนแรงขนาดนี้ คนที่โดนภาพวาดเล่นงาน วิญญาณจะถูกดูดเข้าไปในภาพ เพื่อเข้าพิธีแต่งงานผี"

ว่านชุนฮุยงง "แต่ตัวพวกเขาก็ยังนอนอยู่ที่โรงพยาบาลนี่ครับ?"

"ท่านประธานว่าน มาดูที่ภาพวาดนี่ครับ" ลู่เฟยกวักมือเรียก ให้ว่านชุนฮุยเข้ามาดูภาพวาดในตู้

ว่านชุนฮุยกล้าๆ กลัวๆ แต่พอลู่เฟยรับประกันความปลอดภัย เขาถึงรวบรวมความกล้าชะโงกหน้าเข้าไปดู

ทันใดนั้นเขาก็อุทานลั่น "ทำไมมีเจ้าบ่าวเพิ่มมาสองคน? ตอนเจ้านายได้ภาพมายังไม่มีเลยนี่นา!"

"ท่านประธานว่านลองดูหน้าพวกเขาสิครับ หน้าตาเหมือน รปภ. สองคนที่เกิดเรื่องไหม?"

"ใช่จริงๆ ด้วย! นี่มันเกิดอะไรขึ้นครับ?"

"ในภาพคือวิญญาณของพวกเขาครับ ผู้หญิงไปเป็นเจ้าสาว ผู้ชายไปเป็นเจ้าบ่าว" ลู่เฟยอธิบาย "คนเราพอขาดวิญญาณ ก็จะกลายเป็นคนบ้าคนปัญญาอ่อน"

ว่านชุนฮุยถึงบางอ้อ "มิน่าล่ะ หลิงหลิงถึงเอาแต่แต่งหน้าทั้งวัน พร่ำเพ้อว่าจะออกเรือน"

"โดยปกติแล้ว หากวิญญาณออกจากร่างเกินเจ็ดวัน ก็จะตามกลับมาไม่ได้อีก คนคนนั้นก็จะกลายเป็นคนบ้าไปตลอดกาล"

"ใช่ๆๆ ที่บ้านเกิดข้าก็มีความเชื่อแบบนี้!" หู่จึเสริม "ข้างบ้านข้ามีคนปัญญาอ่อนคนหนึ่ง คนเฒ่าคนแก่บอกว่าตอนเด็กๆ แกฉลาดมาก แต่เพราะขวัญหายหาไม่เจอ เลยกลายเป็นบ้าไปเลย"

ว่านชุนฮุยรีบนับนิ้วคำนวณเวลา คิ้วขมวดเป็นปม "รปภ. คนแรกที่เกิดเรื่อง นอนโรงพยาบาลมาห้าวันแล้ว... เขายังมีทางรอดไหมครับ?"

"ขอแค่เรียกวิญญาณกลับมาได้ภายในเจ็ดวัน ก็ยังมีทางรอดครับ แต่อาจจะยุ่งยากหน่อย" ลู่เฟยครุ่นคิด

"ยังไงพวกเขาก็เป็นพนักงานของสำนักประมูล รบกวนเถ้าแก่ลู่น้อยช่วยหาวิธีด้วยนะครับ" ว่านชุนฮุยขอร้องอย่างจริงใจ

"นั่นก็ขึ้นอยู่กับว่า ท่านประธานว่านยินดีจะร่วมมือหรือเปล่าแล้วล่ะครับ" ลู่เฟยยิ้ม

วนไปวนมา ก็กลับมาที่เรื่องเดิม

ว่านชุนฮุยยิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่ "ตกลงต้องร่วมมือยังไงครับ?"

ลู่เฟยพูดออกมาคำเดียว

"ไฟ"