บทที่ 77 เทียนขาวเรียกวิญญาณ

อันที่จริง ต่อให้ว่านชุนฮุยไม่ขอร้อง ลู่เฟยก็ตั้งใจจะช่วยวิญญาณที่ถูกดูดเข้าไปในภาพวาดอยู่แล้ว

ในเมื่อเขาต้องขอความช่วยเหลือจากเจ้าของสำนักประมูลเทียนหลง เขาย่อมต้องสร้างผลงานให้ประทับใจ

เดิมที การสอบถามที่มาของภาพวาดก็เพื่อหาเบาะแสเกี่ยวกับตราประทับอาคมที่หายไป

ถ้ามีตราประทับอาคม การสลายแรงอาฆาตของเจ้าสาวก็จะง่ายขึ้นมาก

แต่ในเมื่อภาพวาดนี้ไม่มีที่มาที่ไปชัดเจน ก็คงหาตราประทับไม่เจอแล้ว หนทางเดียวที่เหลืออยู่คือต้องใช้วิธีทำลายอาคมภาพผนึกวิญญาณ

เผลอแป๊บเดียวฟ้าก็สว่างแล้ว

กลางคืนเป็นหยิน กลางวันเป็นหยาง

ตอนนี้เป็นเวลากลางวัน แถมภาพวาดโบราณเพิ่งโดนเล่นงานไปหมาดๆ และยังมีค่ายกลเจ็ดดาวข่มไว้อีก มันย่อมไม่มีฤทธิ์เดชพอจะอาละวาด

ลู่เฟยล็อกประตูห้องเก็บของให้แน่นหนา

เขาสั่งให้ว่านชุนฮุยไปเตรียมของสำหรับทำพิธีทำลายอาคม ส่วนตัวเองพาหู่จึกลับไปนอนเอาแรงที่โรงรับจำนำ

ระหว่างทาง หู่จึมีคำถามเต็มไปหมด

"เถ้าแก่ ไหนบอกว่าจัดการกับสิ่งอัปมงคลควรทำตอนกลางวันดีที่สุดไงครับ? ไหงคราวนี้ถึงต้องทำตอนกลางคืนล่ะ?" นี่คือสิ่งที่เขาสงสัยที่สุด

"ครั้งนี้เราต้องช่วยวิญญาณพนักงานสามคนนั้นออกมา วิญญาณกลัวแสงแดด เลยต้องลงมือตอนกลางคืนเท่านั้น"

"งั้นไม่อันตรายแย่เหรอครับ?" พอนึกถึงภาพสยองขวัญที่ รปภ. ควักลูกตาตัวเองเมื่อคืน หู่จึก็ยังขวัญผวาไม่หาย

ตอนนั้นถ้าลู่เฟยไม่รีบบังตาเขาไว้ ป่านนี้เขาอาจจะมีสภาพไม่ต่างจาก รปภ. คนนั้น

"วิธีแก้ภาพผนึกวิญญาณไม่ยากหรอก ไม่มีปัญหา"

ลู่เฟยตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย

เห็นเจ้านายนิ่งขนาดนี้ หู่จึก็พลอยอุ่นใจขึ้นมาบ้าง

แม้เถ้าแก่ของเขาจะยังหนุ่มและดูใจดี แต่ฝีมือปราบผีนี่เชื่อถือได้แน่นอน

ไม่ได้นอนมาทั้งคืน ทั้งคู่ต่างเหนื่อยล้าเต็มที แถมคืนนี้ยังต้องใช้สมาธิรับมือกับภาพวาดโบราณอีก พอกลับถึงโรงรับจำนำ ทั้งสองจึงล้มตัวลงนอนหลับเป็นตายทันที

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ยังไม่ทันถึงช่วงพลบค่ำ รถของสำนักประมูลก็มารอรับแล้ว

ลู่เฟยจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ ก็พาหู่จึขึ้นรถไป

ว่านชุนฮุยพาพวกเขาทั้งสองไปทานมื้อเย็นที่ภัตตาคารแถวนั้นก่อน แล้วค่อยพาไปที่สำนักประมูล

"เถ้าแก่ลู่น้อย ของที่คุณสั่งผมเตรียมไว้ครบแล้ว วิธีนี้จะได้ผลจริงเหรอครับ?" ว่านชุนฮุยถามด้วยความกังวลระหว่างเดิน

เขาไม่ได้สงสัยในความสามารถของลู่เฟย แต่กลัวว่าวิธีของลู่เฟยจะทำให้ภาพวาดเสียหาย

"วางใจเถอะครับท่านประธานว่าน ขอแค่เตรียมของตามที่ผมบอก รับรองสำเร็จร้อยเปอร์เซ็นต์!" ลู่เฟยยิ้มให้เขา

"ผมรับประกันครับว่าเตรียมตามที่คุณสั่งทุกอย่าง"

ระหว่างคุยกัน ว่านชุนฮุยก็หยุดเดิน แล้วผลักประตูบานหนึ่ง

ข้างในเป็นห้องว่างเปล่า ไม่มีเฟอร์นิเจอร์ใดๆ

"เดิมทีห้องนี้เป็นห้องประชุมว่างๆ ผมให้คนขนของออกไปหมดแล้ว เถ้าแก่ลู่น้อยดูสิครับว่าใช้ได้ไหม?"

"ใช้ได้ครับ ขอแค่เป็นห้องว่างก็พอ" ลู่เฟยเดินเข้าไปสำรวจรอบๆ พยักหน้าพอใจ "แล้วฟืนล่ะครับ?"

"อยู่นี่ครับ"

ว่านชุนฮุยลากกระสอบสองใบออกมาจากทางเดิน

"รับรองว่าเป็นกิ่งไม้เอล์ม อายุสิบปีขึ้นไป เพิ่งตัดมาวันนี้สดๆ ร้อนๆ ตัดไปตั้งสามต้น ตามที่คุณสั่งเป๊ะ ตัดมาแต่กิ่ง ไม่ยุ่งกับลำต้น แล้วก็ริดใบออกจนเหลือแต่ไม้ล้วนๆ"

"เยี่ยมมาก" ลู่เฟยหยิบกิ่งไม้สดออกมาจากกระสอบพิจารณาดู สีหน้าพอใจ "งั้นก็ไม่มีปัญหาแล้วครับ พนักงานสามคนนั้นรับกลับมาจากโรงพยาบาลแล้วใช่ไหมครับ?"

"รับมาแล้วครับ ตอนนี้รออยู่บนรถ ผมให้คนเฝ้าไว้แล้ว"

"พาพวกเขามาที่นี่ครับ"

ว่านชุนฮุยรีบโทรศัพท์สั่งลูกน้องให้นำตัวพนักงานทั้งสามที่สติฟั่นเฟือนเข้ามา

รปภ. สองคนมีผ้าก๊อซปิดตา นิ้วมือทั้งสิบถูกกัดจนแหว่งวิ่น

พนักงานหญิงแม้จะไม่ได้ทำร้ายตัวเอง แต่ก็เอาแต่แสยะยิ้มชวนขนลุกอยู่ตลอดเวลา

ลู่เฟยหยิบเชือกแดงออกมา มัดทั้งสามคนไว้กับเก้าอี้

เรื่องนี้น่าแปลก ตอนอยู่โรงพยาบาล ทั้งสามคนคลุ้มคลั่งอาละวาดจนเจ้าหน้าที่หลายคนแทบเอาไม่อยู่

แต่พอโดนเชือกแดงมัด พวกเขากลับนั่งนิ่งสงบเสงี่ยม ไม่ร้องไม่โวยวายสักแอะ

จากนั้น ลู่เฟยผูกด้ายแดงไว้ที่นิ้วกลางของทั้งสามคน ปลายอีกด้านของด้ายแดงผูกโยงกับเทียนไขสีขาว

บนเทียนขาวสลักวันเดือนปีเกิดของแต่ละคน แล้ววางไว้ที่ปลายเท้าของพวกเขา

เสร็จเรียบร้อย ลู่เฟยก็ให้ว่านชุนฮุยไปเปิดประตูห้องเก็บของ เพื่อเอาภาพวาดโบราณมา

ตอนนี้ นอกจากเขาแล้ว ไม่มีใครกล้าแตะต้องภาพวาดนั้น

"ผมต้องการคนช่วยเฝ้าเทียนสามคน หู่จึเป็นหนึ่งในนั้น ขาดอีกสองคน ใครจะอาสาบ้างครับ?" ลู่เฟยหันไปถามว่านชุนฮุย

"พวกเราเองครับ"

ว่านชุนฮุยเรียกหัวหน้า รปภ. ให้เข้ามาอยู่ในห้องประชุมด้วยกัน

ส่วนคนอื่นๆ ให้รออยู่ข้างนอก

หัวหน้า รปภ. หน้าซีดเผือด ทำหน้าเหมือนคนดวงกุด แต่ถ้าถอยตอนนี้ คงหมดอนาคตที่สำนักประมูลเทียนหลงแน่ เลยจำใจต้องยอม

"พวกคุณแค่คอยดูเทียนไว้ อย่าให้ไฟดับก็พอ" ลู่เฟยกำชับเสียงเคร่งขรึม

"ครับ"

ทั้งสามคนนั่งลงข้างเทียนไขขาวตามลำดับ

ลู่เฟยโรยขี้เถ้าธูปผสมน้ำเป็นวงกลมรอบตัวพวกเขา กำชับว่าไม่ว่าจะเห็นหรือได้ยินอะไร ห้ามก้าวออกจากวงกลมเด็ดขาด

จากนั้น เขาแขวนภาพวาดโบราณไว้บนผนัง

ที่มุมห้องวางอ่างทองเหลืองใบใหญ่ ข้างในอัดแน่นไปด้วยกิ่งไม้เอล์มสด

สุดท้าย ปิดประตูหน้าต่างทุกบานให้สนิท

เมื่อทุกอย่างพร้อม ลู่เฟยหยุดพักหายใจ กวาดสายตามองไปรอบห้องประชุมเพื่อตรวจสอบความเรียบร้อยอีกครั้ง

ห้องเล็กๆ ตกอยู่ในความเงียบสงัด

ว่านชุนฮุยที่นั่งเฝ้าเทียนอยู่ มองซ้ายมองขวาด้วยใจตุ้มๆ ต่อมๆ

ยังไม่ทันจะได้ถามอะไร ท้องฟ้าข้างนอกก็มืดสนิทลง

"ฟ้ามืดแล้ว! ตั้งแต่นี้ไป ห้ามใครพูดอะไรทั้งนั้น จนกว่าผมจะสยบภาพวาดได้! ไม่อย่างนั้นถ้าพลังหยางรั่วไหล เกิดเรื่องอะไรขึ้นมา ผมไม่รับผิดชอบนะ" ลู่เฟยประกาศเสียงเข้ม

ทั้งสามคนมองหน้ากัน พยักหน้าหงึกหงัก สีหน้ายิ่งตึงเครียดกว่าเดิม

ลู่เฟยสูดหายใจลึก มองไปที่ภาพวาดบนผนัง แล้วใช้กระดาษเหลืองจุดไฟเผากิ่งไม้เอล์ม

กิ่งไม้สดติดไฟยาก สักพักควันขาวโขมงก็พวยพุ่งขึ้นมา

ควันปกคลุมไปทั่วห้องประชุมอย่างรวดเร็ว เล่นเอาทุกคนแสบตาไปหมด

ว่านชุนฮุยรู้สึกคันคออยากจะไอ แต่พอนึกถึงคำสั่งของลู่เฟย ก็รีบเอามือปิดปากปิดจมูกกลั้นไว้สุดชีวิต

หัวหน้า รปภ. ไม่รู้ว่าลู่เฟยจะทำอะไร ได้แต่ก้มหน้างุดด้วยความหวาดกลัว

มีเพียงหู่จึที่ค่อนข้างสงบนิ่ง เพราะเชื่อใจเจ้านายเต็มร้อย

แต่ทั้งสามคนมีจุดร่วมเหมือนกันอยู่อย่างหนึ่ง คือพร้อมใจกันก้มหน้า ไม่กล้ามองภาพวาดบนผนัง

ควันจากไม้เอล์มลอยขึ้นไปรมภาพวาดอย่างต่อเนื่อง

ลู่เฟยกำดาบหัวผีแน่น จ้องมองเขม็ง

ตอนแรกภาพวาดก็ยังนิ่งดีอยู่ แต่ผ่านไปไม่นาน มันก็เริ่มสั่นระริกเหมือนทนควันรมไม่ไหว

ไอสีดำพุ่งออกมาจากภาพวาด พยายามจะดับควันขาว

แต่พอไอดำสัมผัสควันขาว มันก็ระเหยหายไปในพริบตา

"กรี๊ด!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนของผู้หญิงดังขึ้น ภาพวาดสั่นสะเทือนรุนแรงยิ่งกว่าเดิม เลือดสดๆ ค่อยๆ ไหลซึมออกมาจากภาพ

สามคนที่ก้มหน้าอยู่ขนลุกซู่ไปทั้งตัว อยากจะเงยหน้าดูแต่ก็ไม่กล้า หัวใจเต้นแรงแทบจะหลุดออกมานอกอก

ลู่เฟยถอนหายใจอย่างโล่งอก

วิธีนี้ได้ผลชะงัด!

เขาจึงวางดาบหัวผีลง หันมาเฝ้าอ่างไฟ คอยเติมกระดาษเหลืองเมื่อไฟเริ่มมอด

เปลวไฟจากไม้สดไม่แรงนัก แต่ควันเยอะมาก

ควันโขมงรมภาพวาดโบราณไม่หยุดหย่อน

ไอดำที่เพิ่งผุดออกมา ถูกควันขาวกำจัดจนเกลี้ยง เลือดไหลออกมาจากภาพมากขึ้นเรื่อยๆ

จากนั้น ฉากที่เหลือเชื่อก็เกิดขึ้น!

ควันขาวค่อยๆ ลอยซึมเข้าไปในภาพวาด