บทที่ 78 น้ำตาเลือดหยดสุดท้าย

ทันทีที่ควันปกคลุมเข้าไปในภาพวาด

ตัวละครเล็กๆ ในภาพราวกับเห็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุด ต่างพากันแตกตื่น ทิ้งเกี้ยว ทิ้งเครื่องดนตรี วิ่งหนีตายกันจ้าละหวั่น

ควันโขมงราวกับน้ำป่าไหลหลากเข้าท่วมท้นในภาพวาด พวกตัวละครในขบวนแห่ไม่มีที่ให้หลบซ่อน โดนควันกลืนกินจนสลายกลายเป็นเถ้าธุลี

ควันปกคลุมเกี้ยวที่มีเจ้าสาวนั่งอยู่ และปกคลุมเจ้าบ่าวสองคนที่ยืนอยู่หน้าประตูคฤหาสน์

ไม่นาน ภาพวาดทั้งผืนก็ถูกควันขาวบดบังจนมิด เลือดหยุดไหลออกมาจากภาพ เหมือนกับว่ามันได้ไหลจนหมดตัวไปแล้ว

หัวใจของลู่เฟยเต้นระรัว

นี่คือช่วงเวลาสำคัญ จะช่วยวิญญาณของพนักงานทั้งสามคนออกมาได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับตอนนี้แหละ

ลู่เฟยทนแสบตาจากควันไฟ หรี่ตามองภาพวาดโบราณไม่กะพริบ

หนึ่งวินาที

สองวินาที

ในที่สุด ก็มีเงาร่างโปร่งแสงค่อยๆ ลอยออกมาจากม้วนภาพวาด

เงาร่างนั้นมีสีหน้าสับสนและหวาดกลัว เหมือนหลงทางอยู่ในหมอกควันหนาทึบ ไม่รู้จะไปทางไหน

"จุดเทียน!"

ลู่เฟยตะโกนสั่งคนที่เฝ้าเทียนทั้งสามคนทันที

พวกเขารีบลงมือ จุดเทียนไขสีขาวด้วยมือที่สั่นเทา

แสงเทียนสีเหลืองนวลสว่างขึ้นท่ามกลางควันไฟ

เงาร่างโปร่งแสงที่ล่องลอยสะเปะสะปะเหมือนแมลงวันหัวขาด พอเห็นแสงเทียน ก็เหมือนเจอทางกลับบ้าน มันลอยตรงไปหาแสงเทียนอย่างควบคุมไม่ได้

ทันทีที่มันเข้าใกล้เทียน เปลวเทียนก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกต วูบไหวไปมาเหมือนโดนลมพัด

คนที่เฝ้าเทียนเล่มนี้คือว่านชุนฮุย เขาตกใจจนตัวสั่น รีบเอามือป้องเปลวไฟไว้

ในขณะเดียวกัน เขารู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง เหมือนมีบางอย่างกำลังเข้ามาใกล้

เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง เห็นใบหน้าผู้หญิงขาวซีดโปร่งแสงจ้องมองอยู่ ก็อ้าปากค้างด้วยความตื่นตระหนก

ยังดีที่เขาจำคำกำชับของลู่เฟยได้ เลยกัดฟันกลั้นเสียงร้องไว้

แสงเทียนสีเขียวค่อยๆ นิ่งสงบ

เงาร่างโปร่งแสงลอยตามด้ายแดงไปที่ร่างของพนักงานหญิง แล้วหายวับเข้าไปในร่างนั้น

เปลวเทียนกลับมาเป็นสีเหลืองนวลตามปกติ

ว่านชุนฮุยตะลึงงันจนพูดไม่ออก

"เยี่ยม วิญญาณพนักงานหญิงกลับเข้าร่างแล้ว!" ลู่เฟยดีใจมาก แต่ยังวางใจไม่ได้ เพราะยังเหลือวิญญาณ รปภ. อีกสองคน

เขาจ้องมองภาพวาดต่อไป

ไม่นานนัก

วิญญาณดวงที่สองและสามก็ค่อยๆ ลอยออกมาจากภาพ

แววตาของพวกเขาว่างเปล่า สีหน้ามึนงง

"ห้ามไป!"

ทว่า ทันทีที่พวกเขาหลุดพ้นจากภาพวาด มือผีขาวซีดคู่หนึ่งก็พุ่งทะลุหมอกควันในภาพออกมา ตะปบใส่พวกเขาทันที

"ร่วมเรียงเคียงหมอน ตายตกตามกัน! กราบไหว้ฟ้าดินเป็นผัวเมียกันแล้ว ต้องฝังร่วมโลง ห้ามใครหนีไปไหนทั้งนั้น!"

เบื้องหลังมือผีคู่นั้น คือใบหน้าเจ้าสาวที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง

ผีเจ้าสาวปรากฏตัวแล้ว!

"ปล่อยนะ!" ลู่เฟยที่คอยระวังตัวอยู่แล้ว รีบฟาดดาบหัวผีอันหนักอึ้งเข้าใส่

"กรี๊ด!"

มือผีขาวซีดสลายเป็นควันดำในพริบตา ผีเจ้าสาวกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

ลู่เฟยก้าวเข้าไปขวางหน้า ปกป้องวิญญาณทั้งสองดวงไว้

"ทำไมต้องปล่อย?" ควันดำรวมตัวกันใหม่กลายเป็นมือคู่เดิม ผีเจ้าสาวในชุดวิวาห์สีแดงสด ประดับประดาด้วยเครื่องทองงดงาม แต่ใบหน้ากลับดูน่ากลัวและเศร้าหมอง

ต้องตายในวัยที่สวยงามที่สุด หัวใจของเธอจึงเต็มไปด้วยความแค้น เคียดแค้นทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้

แม้ควันไฟจะแผดเผาร่างกายจนเจ็บปวดเจียนตาย เธอก็ไม่ยอมปล่อยมือ

"บุพเพสันนิวาสกำหนดมาแล้ว ก็ต้องลงนรกไปด้วยกัน! อย่าหวังว่าจะหนีรอด!"

ผีเจ้าสาวลอยออกมาจากภาพวาดจนหมดตัว กางกรงเล็บพุ่งเข้าใส่อย่างดุร้าย

ลู่เฟยตวัดดาบหัวผีสกัดกั้นไม่ให้เธอเข้าใกล้วิญญาณทั้งสองดวง

วิญญาณทั้งสองล่องลอยไปตามกระแสควัน จนกระทั่งเจอแสงเทียนของตัวเอง ก็รีบลอยเข้าไปหาด้วยความร้อนรน

เปลวเทียนทั้งสองเปลี่ยนเป็นสีเขียวทันที โดนลมพัดจนวูบวาบจวนเจียนจะดับ

หู่จึตกใจแต่ก็ตั้งสติได้เร็ว รีบเอามือป้องเปลวไฟไม่ให้ดับ

วิญญาณดวงที่สองลอยตามด้ายแดงกลับเข้าร่างอย่างปลอดภัย

เหลือแค่ดวงสุดท้าย

มือของหัวหน้า รปภ. สั่นระริก เปลวเทียนไม่ยอมนิ่งเสียที

วิญญาณเริ่มกระวนกระวาย เหมือนมาถึงหน้าบ้านแล้วแต่เข้าไม่ได้ ได้แต่วลอยวนเวียนรอบเทียนด้วยความหงุดหงิด

หู่จึและว่านชุนฮุยที่มองอยู่ต่างร้อนใจแทบตาย แต่ก็พูดเตือนไม่ได้

ลู่เฟยกำลังรับมือกับผีเจ้าสาว ปลีกตัวมาไม่ได้เลย

"แม่จ๋า!"

วิญญาณลอยวนเวียนอยู่ข้างตัวหัวหน้า รปภ. เขาจึงรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างอยู่ข้างๆ อดใจไม่ไหวเงยหน้าขึ้นมอง

พอเห็นใบหน้าสยดสยองที่ไม่มีดวงตา ก็ตกใจร้องลั่น มือปัดไปโดนเทียนไข

เทียนไขเอียงวูบ

ไฟกำลังจะดับ!

ว่านชุนฮุยอ้าปากค้าง หัวใจแทบจะกระดอนออกมา

ในวินาทีเป็นตาย มือใหญ่ที่แข็งแรงพุ่งเข้าประคองเทียนไขไว้ แล้วใช้ฝ่ามือป้องเปลวไฟที่ริบหรี่

แสงไฟกะพริบสองสามครั้ง แล้วก็สว่างขึ้นมาอีกครั้ง

วิญญาณดวงสุดท้ายเจอทางเข้าแล้ว รีบลอยตามด้ายแดงกลับเข้าร่างของ รปภ.

ว่านชุนฮุยถอนหายใจเฮือกใหญ่ หัวใจเต้นโครมคราม หอบหายใจถี่

คนที่ช่วยประคองเทียนไว้ คือหู่จึ

เขาไม่ห่วงความปลอดภัยของตัวเอง ก้าวออกจากวงล้อมขี้เถ้าธูปมารับสถานการณ์ พอวิญญาณดวงสุดท้ายกลับเข้าร่าง เขาก็ถลึงตาใส่หัวหน้า รปภ. อย่างดุเดือด

หัวหน้า รปภ. หน้าซีดเผือด รู้ตัวว่าเกือบทำเรื่องใหญ่พัง เหงื่อกาฬแตกพลั่ก

ว่านชุนฮุยไม่ได้พูดอะไร ได้แต่พยักหน้าขอบคุณหู่จึด้วยความซาบซึ้ง

หู่จึลดมือลง รู้ดีว่าอยู่นอกวงล้อมนานไม่ได้ รีบก้าวเท้ากลับไปที่วงขี้เถ้าธูปของตัวเอง

แต่ทว่า ทันทีที่ก้าวขา ภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนไป

ไม่ใช่ห้องประชุมที่เต็มไปด้วยควันอีกต่อไป แต่เป็นภาพเกี้ยวเจ้าสาวที่กำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้

เขาสวมชุดเจ้าบ่าว ยืนรอรับเจ้าสาวอยู่ที่หน้าประตูคฤหาสน์หลังใหญ่

เจ้าสาวในเกี้ยวต้องสวยมากแน่ๆ เขายอมแลกทุกอย่างเพื่อเธอ...

"หู่จึ!"

เสียงตวาดดังลั่นปลุกหู่จึให้ตื่นจากภวังค์ ก่อนที่เขาจะถลำลึกไปมากกว่านี้

จากนั้น เขาก็รู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าผากเหมือนโดนตบอย่างแรง

ภาพรอบตัวเปลี่ยนกลับมาเป็นห้องประชุมที่ควันโขมงเหมือนเดิม

"หู่จึ รีบกลับเข้าไป!"

ลู่เฟยที่ถือดาบใหญ่ยืนอยู่ข้างๆ เขาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

โชคดีที่ผีเจ้าสาวโดนควันรมจนอ่อนแรงลงมาก ลู่เฟยเลยปลีกตัวมาช่วยเขาได้ทัน

"เถ้าแก่ ข้าไม่เป็นไร!" เขากัดฟันข่มความเจ็บปวด กระโดดกลับเข้าวงขี้เถ้าธูป

ลู่เฟยโล่งอก ไม่สนใจหัวหน้า รปภ. ที่ตัวโผล่ออกมานอกวงครึ่งหนึ่ง เขาจ้องมองผีเจ้าสาวที่ผลุบๆ โผล่ๆ อยู่ในม่านควัน รู้ว่าเธอคงทนได้อีกไม่นาน

เขาเดินไปที่อ่างไฟ เติมเชื้อเพลิงให้ไฟลุกโชนขึ้น

ควันดำหนาทึบปกคลุมทั่วห้องประชุม

"ทำไม?"

ร่างของผีเจ้าสาวแตกร้าวเหมือนเครื่องลายคราม ควันดำสลายตัวอย่างรวดเร็ว เลือดไหลออกมาจากดวงตา ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและน้อยเนื้อต่ำใจ

"ทำไมพวกมันหนีได้ แต่ข้าหนีไม่ได้? ข้าทำผิดอะไร?"

"คุณไม่ได้ทำผิด คนผิดคือคนที่ทำร้ายคุณ!"

เจ้าสาวคนนี้เกิดจากแรงอาฆาต สื่อสารกันด้วยเหตุผลไม่ได้ แต่พอนึกถึงชะตากรรมอันเลวร้ายที่เธอต้องเผชิญ ลู่เฟยก็อดสงสารไม่ได้ เขาวางดาบหัวผีลง

แล้วพูดเสียงขรึม "ตอนนี้ คุณก็หนีไปได้แล้วเหมือนกัน"

"ข้าแค้น!"

น้ำตาเลือดหยดสุดท้ายไหลริน ผีเจ้าสาวใช้ดวงตาที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดจ้องมองเปลวไฟ แล้วพุ่งร่างเข้าใส่กองเพลิงทันที