บทที่ 79 ความลับในแผนที่

พรึ่บ!

ประกายไฟแตกกระเซ็น เปลวเพลิงลุกโชนสูงหลายเมตร ก่อนจะมอดดับลง ร่างของผีเจ้าสาวสลายไปจนหมดสิ้น

"ไปสู่สุคติเถิด" ลู่เฟยเอ่ยเสียงเบา

แม้ชะตากรรมของผีเจ้าสาวจะน่าสงสาร แต่กาลเวลาล่วงเลยผ่านมานาน ศัตรูคู่อาฆาตของเธอก็ล้มหายตายจากไปตามกระแสธารแห่งประวัติศาสตร์หมดแล้ว ไม่ควรปล่อยให้คนบริสุทธิ์ต้องมารับเคราะห์กรรมแทนอีก

สำหรับสิ่งอัปมงคลที่ทำร้ายผู้คน ลู่เฟยไม่มีความรู้สึกผิดที่จะกำจัด หากผีเจ้าสาวไม่ยอมสลายไปเอง เขาก็คงต้องลงมือทำลายอยู่ดี สิ่งอัปมงคล ก็คือสิ่งอัปมงคลวันยังค่ำ

เทียบกับช่วงแรกๆ ที่เพิ่งเริ่มรับมือกับของอาถรรพ์ ตอนนี้เขาสุขุมเยือกเย็นขึ้นมาก แม้ครั้งนี้ขั้นตอนจะยุ่งยากไปหน่อย แต่สุดท้ายก็ประสบความสำเร็จ

เขาเปิดประตูหน้าต่าง ระบายควันไฟออกไป บรรยากาศในห้องประชุมค่อยๆ กลับมาแจ่มใส

"ท่านประธานว่าน เรียบร้อยแล้วครับ" ลู่เฟยหันไปบอกว่านชุนฮุย

"สำเร็จแล้วเหรอครับ?" ว่านชุนฮุยถามเสียงสั่น

"อาคมผนึกวิญญาณถูกทำลาย แรงอาฆาตของเจ้าสาวสลายไปแล้ว ตอนนี้ภาพนี้ก็เป็นแค่ภาพวาดโบราณธรรมดาๆ ภาพหนึ่งครับ" ลู่เฟยยิ้มตอบ ไม่ใช่ของอัปมงคลทุกชิ้นจะมีอิทธิฤทธิ์คงอยู่ตลอดไป

"เยี่ยมไปเลย!" ว่านชุนฮุยตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้นด้วยแข้งขาที่อ่อนแรง รีบมองไปที่ภาพวาดบนผนัง

ภาพวาดถูกควันรมอยู่นาน แต่กลับไม่มีรอยเสียหายแม้แต่น้อย ลวดลายในภาพยังคงสมบูรณ์งดงาม มหัศจรรย์จริงๆ!

เขาปลดภาพลงมา ตรวจสอบอย่างละเอียดอีกครั้ง นอกจากกลิ่นควันไฟจางๆ แล้ว ก็ไม่มีปัญหาอะไร เขาถึงได้ยกภูเขาออกจากอก ก่อนหน้านี้เขากังวลแทบตายว่าควันไฟจะทำให้ภาพวาดเสียหาย

"แล้วพวกเขาล่ะครับ?" เขาชี้ไปที่คนเจ็บที่นอนสลบไสลอยู่บนเก้าอี้

"วิญญาณกลับเข้าร่างแล้ว ปลอดภัยแล้วครับ แต่ดวงตาของสองคนนั้นคงกู้คืนมาไม่ได้แล้ว" ลู่เฟยตอบตามตรง

การเรียกวิญญาณกลับมาช่วยให้สติสัมปชัญญะกลับคืนมาได้ แต่ไม่สามารถเสกอวัยวะที่ถูกควักทิ้งไปแล้วให้งอกใหม่ได้ ส่วนสาเหตุที่ผีเจ้าสาวจ้องเล่นงานที่ดวงตา อาจเป็นเพราะความแค้นที่ผู้คนต่างเมินเฉยต่อความตายของเธอในอดีตก็เป็นได้

ได้รับคำยืนยันจากลู่เฟย ว่านชุนฮุยก็โล่งใจ แม้จะเห็นฉากวิญญาณกลับเข้าร่างมากับตา แต่เพราะมันพิศวงเกินไป เขาเลยอดไม่ได้ที่จะขอคำยืนยันอีกครั้ง

"พวกเขาเป็นพนักงานของเทียนหลง ทางเราจะรับผิดชอบให้ถึงที่สุด ค่ารักษาพยาบาลและค่าชดเชยหลังจากนี้ เทียนหลงจะจัดการให้ทั้งหมดครับ" จากนั้น เขาก็เก็บภาพวาดอย่างทะนุถนอม ใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างปิดไม่มิด

"เถ้าแก่ แล้วคนนี้จะเอายังไง?" หู่จึลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย แล้วหันไปเห็นหัวหน้า รปภ. ที่ยังนั่งแปะอยู่กับพื้นไม่ยอมลุก แววตาของเขาเหม่อลอย เหมือนคนสติหลุด

"ไม่เป็นไรมากหรอก แค่ตกใจเกินเหตุ พักสักสองสามวันก็หาย เขาโชคดีที่ตอนตัวหลุดจากวงขี้เถ้าธูป ผีเจ้าสาวกำลังแย่พอดี วิญญาณเลยไม่โดนกระชากไป" ลู่เฟยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

คนเราเมื่อเผชิญหน้ากับความสยองขวัญที่อธิบายไม่ได้ ความกลัวถือเป็นเรื่องปกติ จะไปโทษเขาฝ่ายเดียวก็ไม่ได้

"ไอ้คนไม่ได้เรื่อง!" แต่ว่านชุนฮุยดูจะไม่พอใจผลงานของลูกน้องคนนี้อย่างแรง อนาคตคงหมดโอกาสเติบโตในที่แห่งนี้แล้ว แต่เขาก็โชคดีมากพอแล้ว อย่างน้อยก็ไม่ตาบอดและไม่เป็นบ้า

ว่านชุนฮุยเรียกคนข้างนอกเข้ามาเก็บกวาด เขาเชิญลู่เฟยกับหู่จึไปที่ห้องรับรองวีไอพี แล้วรินน้ำให้ด้วยตัวเอง ทุกคนผ่านสมรภูมิควันไฟมา หน้าตามอมแมม คอแห้งผากกันถ้วนหน้า

ลู่เฟยกล่าวขอบคุณแล้วดื่มน้ำอึกใหญ่ ส่วนหู่จึยกดื่มรวดเดียวหมดแก้วราวกับวัวกระหายน้ำ

หลังจากได้พักจนหายเหนื่อย ว่านชุนฮุยก็เริ่มถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "วิชาของเถ้าแก่ลู่น้อยเปิดหูเปิดตาผมจริงๆ! แต่ถึงปัญหาจะจบแล้ว ผมยังมีข้อสงสัยอยากให้ช่วยไขความกระจ่างหน่อยครับ"

"เชิญถามได้เลยครับ" ลู่เฟยยินดีตอบ

"คุณบอกว่าการทำลายอาคมภาพผนึกวิญญาณต้องใช้ไฟย่าง ทำไมไม่ใช้ฟืนแห้ง แต่กลับให้ใช้ไม้สด? ไฟมันไม่แรง แถมควันยังโขมงอีก"

"การใช้ไฟก็เพื่อรีดเลือดเจ้าสาวออกมาจากภาพวาด และที่ต้องใช้ไม้สดเพราะไฟไม่แรง จะได้ไม่ทำลายภาพวาด ส่วนทำไมต้องเป็นไม้อวี๋ไม่ทราบว่าท่านประธานว่านเคยได้ยินตำนาน ไม้อวี๋ศักดิ์สิทธิ์ ไหมครับ?"

"อ้อ? มันมีความเป็นมายังไงเหรอครับ?" ว่านชุนฮุยรู้สึกแปลกใหม่

"เล่ากันว่า ไม้อวี๋เป็นหนึ่งในต้นกำเนิดแห่งไฟ มีพลังในการเผาผลาญสิ่งอัปมงคลทั้งปวง" ลู่เฟยจิบน้ำ แล้วอธิบายต่อ "บางชนเผ่าถึงกับยกย่องให้ต้นอวี๋เป็นต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ กราบไหว้บูชาในฐานะเทพผู้พิทักษ์หมู่บ้าน เชื่อว่าจะช่วยขจัดปัดเป่าโรคภัยไข้เจ็บและภูตผีปีศาจ ทำให้ฝนฟ้าตกต้องตามฤดูกาล"

"สุดยอดขนาดนั้นเลยเหรอครับ?!" ว่านชุนฮุยทึ่งมาก "สงสัยผมต้องขอเจ้านายปลูกต้นอวี๋ไว้ในสำนักประมูลสักต้นสองต้นแล้ว"

"ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ของจริงย่อมไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกครับ อย่างน้อยต้องมีอายุหลายร้อยหรือเป็นพันปี" ลู่เฟยยิ้ม "แต่ไฟที่เกิดจากการเผาไม้อวี๋ธรรมดา ก็มีฤทธิ์ขจัดสิ่งชั่วร้ายได้ในระดับหนึ่ง เหมือนกับที่ไม้ท้อกันผีได้นั่นแหละครับ"

"ความจริงการแก้เคล็ดภาพผนึกวิญญาณนั้นง่ายมาก แค่ใช้ไฟจากไม้อวี๋ย่างเลือดในสีวาดออกมา ขจัดไออาถรรพ์ทิ้งก็จบ แต่ครั้งนี้เราต้องเรียกวิญญาณพนักงานสามคนนั้นกลับมาก่อน เลยยุ่งยากขึ้นมาหน่อย ต้องใช้ควันค่อยๆ รม"

"ล้ำลึก! ล้ำลึกจริงๆ!" ว่านชุนฮุยยอมรับจากใจ "วิชาของโรงรับจำนำอักษรเสียสมคำร่ำลือ! ได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ วันนี้"

"ท่านประธานว่านชมเกินไปแล้วครับ" ลู่เฟยวางแก้วน้ำ มองว่านชุนฮุยอย่างจริงจัง "ท่านประธานว่าน ผมจัดการปีศาจในภาพวาดเรียบร้อยแล้ว บอกข้อมูลในแผนที่หนังแกะให้ผมทราบได้หรือยังครับ?"

ในใจเขาก็หวั่นๆ อยู่บ้าง กลัวอีกฝ่ายจะเล่นแง่หรือกลับคำ

"แน่นอนครับ รอสักครู่นะครับเถ้าแก่ลู่น้อย ผมขอไปรายงานข่าวดีกับเจ้านายก่อน!" โชคดีที่ว่านชุนฮุยเป็นคนรักษาคำพูด เขารีบเดินเลี่ยงไปโทรศัพท์ทันที

ไม่นานเขาก็เดินกลับมาพร้อมรอยยิ้ม "เถ้าแก่ลู่น้อย เจ้านายผมพอใจมาก! เดี๋ยวจะส่งข้อมูลแผนที่หนังแกะมาให้ทางข้อความนะครับ นอกจากนี้ ท่านยังกำชับให้ผมทำตามกฎของโรงรับจำนำอักษรเสียด้วย"

"กฎของโรงรับจำนำอักษรเสีย?" ลู่เฟยงุนงง

"ก็ต้องจำนำภาพวาดโบราณนี้ไว้กับโรงรับจำนำอักษรเสียไงครับ" ว่านชุนฮุยหัวเราะร่า "แต่เจ้านายยังอยากเก็บภาพนี้ไว้สะสม ดังนั้นขอเป็นการ 'จำนำไถ่ถอน' นะครับ"

"ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอกครับ ได้ข้อมูลแผนที่ก็เพียงพอแล้ว นั่นเป็นข้อตกลงของเราตั้งแต่แรก"

"ไม่ได้หรอกครับ! เจ้านายกำชับหนักแน่น ห้ามทำลายกฎของโรงรับจำนำอักษรเสียเด็ดขาด"

เมื่อว่านชุนฮุยยืนกรานเสียงแข็ง ลู่เฟยจึงจำต้องหยิบตั๋วจำนำออกมา จำนำไถ่ถอน ราคาหนึ่งหมื่น ระยะเวลาหนึ่งวัน ว่านชุนฮุยโอนเงินค่าธรรมเนียมให้ทันทีสามแสนหยวน

ไม่ว่าจะจำนำขาด หรือจำนำไถ่ถอน โรงรับจำนำอักษรเสียไม่เคยขาดทุน ลู่เฟยมองยอดเงินเข้าบัญชี คิดในใจว่าอยากจะขาดทุนยังยากเลย แต่เขาไม่ได้สนใจเงินก้อนนี้ เป้าหมายของเขาคือข้อมูลในแผนที่หนังแกะ เพื่อตามหาเบาะแสของคุณปู่

สิบนาทีต่อมา ว่านชุนฮุยได้รับข้อมูล ก็รีบส่งรูปภาพรูปหนึ่งเข้ามือถือของลู่เฟย "เถ้าแก่ลู่น้อย เชิญตรวจสอบครับ!"

"ขอบคุณครับ!" ลู่เฟยรีบเปิดดูทันที รูปถ่ายคมชัดมาก เห็นได้ชัดว่าวัสดุทำแผนที่เป็นของเก่าแก่โบราณ ลวดลายบนนั้นเป็นสีขาวดำ ดูเลือนราง ลู่เฟยขมวดคิ้ว ลวดลายบนแผนที่ดูเป็นนามธรรมมาก ตัวอักษรเขาก็อ่านไม่ออก ดูเหมือนจะเป็นอักษรโบราณสักชนิด

"เถ้าแก่ลู่น้อยไม่ต้องรีบร้อน กลับไปค่อยๆ ศึกษาก็ได้ แต่มีอยู่จุดหนึ่งที่ผมต้องเตือนคุณไว้ครับ!" ว่านชุนฮุยยิ้มอย่างมีเลศนัย