บทที่ 80 หลิวฟู่กุ้ยผู้ใกล้ตาย

"อะไรนะครับ?"

ลู่เฟยเงยหน้ามองว่านชุนฮุย

"เรื่องที่คุณมีแผนที่หนังแกะ ห้ามบอกใครเด็ดขาดนะครับ! มีคนจำนวนมากกำลังตามหาแผนที่แผ่นนี้อยู่ ขืนให้คนอื่นรู้ เกรงว่าจะนำความเดือดร้อนที่ไม่จำเป็นมาให้คุณเปล่าๆ" ว่านชุนฮุยกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

ลู่เฟยชะงักไปเล็กน้อย ก่อนเอ่ยถาม "คนพวกไหนครับ?"

"ล้วนเป็นกลุ่มคนลึกลับครับ ผมเองก็ไม่ทราบที่มาที่ไปแน่ชัด ตอนนั้นเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาพวกนี้ เราถึงได้ลบข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับแผนที่ออกจากระบบของสำนักประมูลจนหมด"

"แล้วแผนที่แผ่นนี้ได้มาจากไหนครับ?"

"เป็นนักสะสมของเก่าคนหนึ่งไปขุดเจอมาจากตลาดมืดครับ แล้วเอามาฝากเราประมูล แต่หลังจากแผนที่หายไปไม่นาน เขาก็ล้มป่วยเสียชีวิต เราเลยไม่มีเบาะแสเพิ่มเติมครับ"

ลู่เฟยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามต่อ "ขอถามอีกสักข้อได้ไหมครับ ในแผนที่นั้นบันทึกเกี่ยวกับสถานที่ไหน?"

"ขอโทษด้วยครับเถ้าแก่ลู่น้อย ไม่ใช่ผมไม่อยากบอก แต่พวกเราเองก็ไม่ทราบเหมือนกัน" ว่านชุนฮุยผายมืออย่างจนใจ "เราเคยเชิญผู้เชี่ยวชาญมาตรวจสอบแล้ว แต่ไม่มีใครระบุข้อมูลบนแผนที่ได้เลย ตัวอักษรพวกนั้นไม่เคยปรากฏในหน้าประวัติศาสตร์มาก่อน"

"แต่มีผู้เชี่ยวชาญท่านหนึ่งสันนิษฐานว่า นี่น่าจะเป็นลายแทงสมบัติ บันทึกที่ซ่อนของสมบัติพิเศษบางอย่างเอาไว้"

"สมบัติพิเศษ?" ลู่เฟยใจเต้นแรง รู้สึกว่าเป็นไปได้มากทีเดียว

โรงรับจำนำอักษรเสียของพวกเขายึดอาชีพรับซื้อของอาถรรพ์และสมบัติพวกนี้มาหลายชั่วอายุคน พ่อแม่และปู่ของเขาคงไม่ไปวิ่งวุ่นเพื่อของที่ไม่เกี่ยวข้องกับตัวเองหรอก

จากนั้น เขาก็กล่าวขอบคุณ "ขอบคุณมากครับท่านประธานว่าน ฝากขอบคุณเจ้านายคุณแทนผมด้วยนะครับ!"

ตอนแรกเขากลัวว่าอีกฝ่ายจะกลับคำ ไม่นึกเลยว่าเจ้าของสำนักประมูลจะไม่เพียงแค่ให้รูปถ่ายแผนที่ แต่ยังเปิดเผยข้อมูลให้อีกตั้งเยอะ

"เกรงใจกันเกินไปแล้วครับ เถ้าแก่ลู่น้อยช่วยเจ้านายเราจัดการปัญหาใหญ่ได้ เราต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ!"

ว่านชุนฮุยยิ้มแย้ม เอ่ยปากชวนให้ทั้งสองพักผ่อนที่นี่ก่อน แต่ลู่เฟยร้อนใจอยากกลับเต็มแก่ เขาจึงจัดรถไปส่ง

"เจ้านายครับ ผมบอกข้อมูลแผนที่ให้เขาทราบตามที่ท่านสั่งเรียบร้อยแล้วครับ"

ยืนอยู่ริมหน้าต่าง ว่านชุนฮุยถือโทรศัพท์ด้วยท่าทีนอบน้อม

"ดีมาก ไอ้หนูตระกูลลู่นี่จิตใจเข้มแข็งไม่แพ้ปู่ของมันเลย วันหน้าถ้าได้เติบโต อาจจะเก่งกว่าปู่มันด้วยซ้ำ วันนี้เราสร้างบุญคุณไว้กับเขา จะส่งผลดีต่อเราในภายภาคหน้า วันหลังต้องผูกมิตรกับเขาให้มากๆ เข้าใจไหม?"

"เข้าใจครับ"

วางสายแล้ว ว่านชุนฮุยก็ยืนมองรถที่แล่นห่างออกไปเงียบๆ

ถนนค้าของเก่า

ลู่เฟยกลับถึงโรงรับจำนำ แม้ร่างกายจะเหนื่อยล้า แต่กลับไม่มีความรู้สึกง่วงนอนเลยสักนิด

เขาเปิดดูรูปถ่ายแผนที่ซ้ำไปซ้ำมา ไม่ยอมปล่อยผ่านรายละเอียดแม้แต่น้อย ทั้งยังค้นหาความหมายของตัวอักษรโบราณบนโลกออนไลน์

น่าเสียดาย ก็อย่างที่ว่านชุนฮุยบอก ตัวอักษรพวกนี้ดูเหมือนจะไม่เคยปรากฏในประวัติศาสตร์มาก่อน

ลู่เฟยพลิกดูข้อมูลมากมาย แต่ก็ไม่เจออะไรที่เกี่ยวข้องเลย

เขาจำต้องละเรื่องตัวอักษรโบราณไว้ก่อน หันมาศึกษาลวดลายแทน

ตะแคงดู คว่ำดู หงายดู

สิ่งเดียวที่ยืนยันได้คือ สถานที่แห่งนี้มีภูเขาและแม่น้ำ

แต่ในแผ่นดินจีนที่กว้างใหญ่ไพศาล ที่ไหนบ้างไม่มีภูเขาและแม่น้ำ?

ลู่เฟยถอนหายใจ นวดดวงตาที่แห้งผากและปวดร้าว

"เถ้าแก่ ไม่ต้องรีบหรอก ค่อยเป็นค่อยไปครับ" หู่จึรินน้ำมาให้แก้วหนึ่ง

เจ้านายยังไม่พัก เขาจะหนีไปนอนก็กระไรอยู่ เลยฝืนตาแดงๆ นั่งเป็นเพื่อนลู่เฟย

"อืม ไม่รีบ อย่างน้อยตอนนี้ก็มีเบาะแสแล้ว!"

ประโยคนี้เหมือนตอบหู่จึ และเหมือนปลอบใจตัวเองไปในตัว

ตอนนี้ฟ้ายังไม่สาง เขาไล่หู่จึไปนอน ส่วนตัวเองนอนกอดโทรศัพท์อยู่บนเตียงด้วยความกลัดกลุ้ม

ในหัวยุ่งเหยิง คำถามผุดขึ้นมาไม่หยุดหย่อน ไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตอนไหน

ในความสะลึมสะลือ เขาเหมือนฝันเห็นปู่

ปู่นั่งอยู่ข้างเตียง มองเขาด้วยสายตาเมตตา แล้วพูดว่า "เจ้าเด็กโง่ อย่าคิดมากเลย ตั้งใจดูแลกิจการโรงรับจำนำอักษรเสียให้ดีเถอะ..."

"ปู่ครับ ปู่ไปอยู่ที่ไหนกันแน่? ทำไมไม่บอกผมครับ?"

"ปู่กลับมาเยี่ยมเจ้า เห็นเจ้าปลอดภัยดีก็วางใจแล้ว"

ปู่ใช้มือใหญ่ที่หยาบกร้านลูบหัวลู่เฟย แล้วหันหลังค่อยๆ เดินออกไป

"ปู่ครับ ปู่จะไปไหน? อย่าเพิ่งไป!"

แผ่นหลังของปู่ห่างออกไปเรื่อยๆ ลู่เฟยใจหายวาบ สะดุ้งตื่นลุกพรวดขึ้นมา... แต่กลับพบว่า ในห้องว่างเปล่า มีเพียงเขาอยู่คนเดียว...

เช้าตรู่

ประตูโรงรับจำนำอักษรเสียถูกทุบดังปังๆ

"ใครวะ? เช้าป่านนี้ หนวกหูจริง!"

หู่จึเพิ่งได้นอนไปแค่สองสามชั่วโมง ลุกจากเตียงอย่างไม่เต็มใจ เดินหาวหวอดๆ ไปเปิดประตู

"น้องชายลู่ ช่วยด้วย!"

ประตูเปิดผัวะ ร่างอ้วนกลมก็กลิ้งหลุนๆ เข้ามา

"หู่จึ น้องชายลู่อยู่ไหน?"

ผู้มาเยือนคือหลิวฟู่กุ้ย ดวงตาที่หมองคล้ำดำปื๋อมองหู่จึด้วยความร้อนรน

"เถ้าแก่ยังหลับอยู่ เมื่อคืนเพิ่งกลับจากทำงาน ลุงค่อยมาใหม่เถอะ อย่าไปกวนเขาเลย"

"เรื่องคอขาดบาดตาย จะให้รอได้ยังไง!"

หลิวฟู่กุ้ยร้อนใจจนเหงื่อท่วมหัว พูดจบก็จะพุ่งเข้าไปในลานบ้าน แต่ร่างกายอ่อนปวกเปียกไม่ต้องถึงมือหู่จึ แค่เดินไปสองก้าวก็ต้องเกาะกำแพงยืนหอบแฮกๆ

"ลุงหลิว อย่าบอกนะว่าไม่เชื่อที่เถ้าแก่เตือน ดันไปปรับทุกข์กับแม่สาวคนรู้ใจนั่นอีกแล้ว?"

หู่จึเห็นสีหน้าเขาแย่ลงกว่าเดิม ไม่มีเลือดฝาดสักนิด เหมือนคนตายไม่มีผิด

"ไม่ใช่ข้าอยากไปนะ... เธอโทรมาไม่หยุด ข้าไม่รับเธอก็โทรอยู่นั่นแหละ" หลิวฟู่กุ้ยน้ำตาตกใน "ข้าก็ไม่รู้เป็นบ้าอะไร พอได้ยินเสียงเธอ ก็เหมือนมีแมวมาข่วนหัวใจยิกๆ"

"รู้ตัวอีกทีข้าก็ไปหาเธอแล้ว... ผลคือ เกือบโดนหลอกจนหัวใจวายตาย..."

หลิวฟู่กุ้ยกลืนน้ำลาย แววตาฉายความหวาดกลัว

"เป็นไงล่ะ? สาวคนรู้ใจล้างเครื่องสำอางออกเหรอ?" หู่จึแซว

"ไม่ใช่ล้างเครื่องสำอางโว้ย หล่อนน่ะ..." หลิวฟู่กุ้ยรู้ว่าโดนหู่จึปั่นประสาท เลยถลึงตาใส่ "ข้าไม่คุยกับเอ็งแล้ว ข้าจะไปหาน้องชายลู่"

"ข้าดูทรงแล้วลุงยังไม่ตายง่ายๆ หรอก รอก่อนเถอะน่า"

"หนอยไอ้หู่จึ! สมน้ำหน้าข้าเหรอ เดี๋ยวข้าจะฟ้องน้องชายลู่ ให้หักเงินเดือนเอ็ง!"

หลิวฟู่กุ้ยโมโหจนอยากจะทุบหู่จึสักที แต่ขนาดตอนร่างกายปกติยังวิ่งตามไม่ทัน นับประสาอะไรกับตอนนี้

ทั้งสองเอะอะมะเทิ่งกันอยู่ พอดีเห็นลู่เฟยเดินออกมาจากลานบ้าน

"เถ้าแก่ ดูสิครับ ลุงแกยังซ่าได้อยู่เลย ไม่ตายง่ายๆ หรอก เถ้าแก่ไปนอนต่อเถอะ!" หู่จิตะโกนฟ้อง

"น้องชายลู่ อย่าไปฟังมันนะ! ถ้านายมาช้ากว่านี้ ข้าคงโดนมันกวนประสาทจนอกแตกตายก่อน!" หลิวฟู่กุ้ยหน้าดำหน้าแดง หอบตัวโยน

"ลุงหลิว เกิดอะไรขึ้นครับ?" ลู่เฟยมองหลิวฟู่กุ้ยแล้วต้องตกใจ "ทำไมหน้าตาเหมือนคนตายแบบนี้ ไฟธาตุอ่อนจนเหมือนคนใกล้จะหมดลมแล้ว!"

"น้องชายลู่ ข้ายังไม่อยากตาย! นายต้องช่วยข้านะ!" หลิวฟู่กุ้ยได้ยินแบบนั้นก็แทบจะร้องไห้โฮ เกาะแขนลู่เฟยแน่นไม่ยอมปล่อย

"ผมให้ยันต์ลุงไปแล้วไม่ใช่เหรอครับ ทำไมถึงมีสภาพแบบนี้ได้?" ลู่เฟยบอกให้เขาใจเย็นๆ นั่งลงค่อยๆ คุย

หลิวฟู่กุ้ยตัวสั่นงันงก "โชคดีที่มียันต์แผ่นนั้น ไม่งั้นเมื่อคืนข้าคงไม่รอด! เสี่ยวเหมย... ยัยนั่นไม่ใช่คน!"