บทที่ 81 ผู้หญิงที่ผูกผ้าพันคอไว้ที่คอ

"ไม่ใช่คน?"

พอได้ยินหลิวฟู่กุ้ยพูดแบบนี้ ลู่เฟยกับหู่จึก็หันมองหน้ากันโดยไม่ได้นัดหมาย

"ไม่ใช่คนแล้วจะเป็นอะไร เป็นผีงั้นสิ?" หู่จึทำท่าไม่ทุกข์ร้อน แถมยังดูชอบใจ ยกนิ้วโป้งให้หลิวฟู่กุ้ย "ยอดนักขี่ผี! ร้ายกาจจริงๆ ลุงหลิว ข้าน้อยขอคารวะ!"

"หุบปากไปเลยเอ็ง!" หลิวฟู่กุ้ยโกรธจนจมูกบาน แต่ไม่มีแรงจะต่อปากต่อคำด้วย ได้แต่ทำเมิน

"น้องชายลู่ เมื่อวานข้าเผลอไปหาเสี่ยวเหมยมา เธอ... ข้าว่าเธอต้องไม่ใช่คนแน่ๆ เธอเป็นปิศาจ!"

ลู่เฟยพูดอย่างอ่อนใจ "เผลอเหรอครับ? ผมกำชับนักหนาแล้วไม่ใช่เหรอว่าห้ามไป"

"น้องชายลู่ ข้าฟังคำเตือนนายนะ ข้าไม่ได้อยากไปหาเธอจริงๆ" หลิวฟู่กุ้ยทำหน้าขมขื่น "คืนก่อนข้ายังอดทนไม่ไปได้ แตไม่รู้ทำไม พอไม่ได้เจอหน้าแค่วันเดียว มันกระวนกระวายเหมือนโดนเกาที่หัวใจ เธอต้องทำเสน่ห์ยาแฝดใส่ข้าแน่ๆ!"

"เมื่อคืนเธอโทรมาหาข้าอีก นายไม่ได้ยินเสียงเธอหรอก เสียงนั่นมันกระชากวิญญาณชัดๆ กว่าข้าจะรู้ตัว ข้าก็ไปถึงที่นั่นแล้ว"

ลู่เฟยกลอกตามองบน "แล้วไงต่อ?"

"พอไปถึง เธอก็นวดให้ข้าเหมือนเดิม น้ำมันนวดนั่นกลิ่นแปลกๆ แต่ก็นวดสบายตัวดี พอนวดเสร็จข้าจะรู้สึกคึกคักไปทั้งตัว รู้สึกฟิตปั๋งสู้ยันเช้าได้เลย"

เห็นลู่เฟยกับหู่จึมองมาด้วยสายตาดูแคลน หลิวฟู่กุ้ยก็หัวเราะแห้งๆ รีบเล่าต่อ

"เมื่อคืนพอนวดเสร็จ เธอก็ไปอาบน้ำ ระหว่างที่ข้ารออยู่บนเตียง จู่ๆ ข้าก็ได้สติขึ้นมาว่า ข้ามาที่นี่ทำไมอีกแล้ว?"

"ข้าเริ่มกลัวขึ้นมาใจตะหงิดๆ อยากจะรีบใส่เสื้อผ้ากลับบ้านเดี๋ยวนั้น แต่ข้าก็อดสงสัยไม่ได้ เลยแอบชะโงกหน้าไปดูที่ห้องน้ำ..."

ฟังถึงตรงนี้ ลู่เฟยก็อดขัดจังหวะไม่ได้ "แน่ใจนะว่าสงสัย ไม่ใช่เพราะตัณหา?"

"น้องชายลู่ ฟังข้าให้จบก่อน ข้าสงสัยจริงๆ" หลิวฟู่กุ้ยทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก "เพราะเสี่ยวเหมยมีจุดที่น่าสงสัยอยู่อย่างหนึ่ง เวลาเจอกันทีไร เธอจะผูกผ้าพันคอผ้าไหมไว้ที่คอตลอด ขนาดตอนนอนก็ไม่ยอมถอด"

"ข้าเคยถามว่าทำไม เธอตอบว่าชอบผ้าพันคอ ข้าก็นึกว่าเป็นรสนิยมส่วนตัว เลยไม่ได้คิดอะไรมาก"

"มีครั้งหนึ่ง ข้าฉวยโอกาสตอนเธอหลับ แอบจะไปดึงผ้าพันคอออก ผลคือเธอลืมตาโพลง คว้ามือข้าไว้ทันที"

"ตอนนั้นเธอโกรธมาก ข้าต้องง้อตั้งนานกว่าจะหาย"

"แต่ข้าก็ไม่ได้ติดใจอะไร เห็นเธอชอบผ้าพันคอ ข้าเลยซื้อผ้าไหมแท้ไปฝากเธอตั้งหลายผืน แต่เธอกลับไม่เคยใส่เลย ใส่แต่ผืนเดิมของเธอผืนเดียว"

หลิวฟู่กุ้ยถอนหายใจ

"จริงๆ แล้วข้าชอบเธอมากนะ ช่วงเวลาที่อยู่กับเธอ ข้ามีความสุขแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน รู้สึกเหมือนสี่สิบกว่าปีที่ผ่านมาข้าใช้ชีวิตเสียเปล่า"

หู่จึแค่นหัวเราะ "งั้นลุงก็ไปปรับทุกข์กับเธอต่อสิ โบราณว่า ตัวตายใต้ดอกโบตั๋น เป็นผีก็ยังเจ้าสำราญ!"

"ไปๆๆ! เอ็งเงียบปากไปเลยได้ไหม?" หลิวฟู่กุ้ยโมโหจนตัวสั่น "ไม่ใช่เพราะข้าตบะแตก แต่ข้าโดนวิชามารของเธอสะกดไว้ต่างหาก!"

"ทุกครั้งที่กลับมาจากบ้านเธอ ข้ารู้สึกเพลียๆ เหมือนโดนสูบพลังไปจนเกลี้ยง"

"ตอนแรกนึกว่าเพราะอายุเยอะ สังขารเริ่มไม่ไหว จนพวกนายทักขึ้นมา ข้าถึงเอะใจว่ามันผิดปกติ!"

"คนอย่างหลิวฟู่กุ้ยผ่านโลกมาเยอะ สาวสวยแบบไหนไม่เคยเจอ? ทำไมถึงมาหลงหัวปักหัวปำกับยัยนี่ได้? พอมาคิดดูดีๆ หน้าตาเธอก็ธรรมดามาก"

หลิวฟู่กุ้ยทำหน้าเครียด คิ้วขมวดจนแทบจะผูกโบว์

"เมื่อคืนข้าเลยคิดว่า ไหนๆ ก็มาแล้ว ต้องสืบให้รู้เรื่องว่ามันเกิดอะไรขึ้น"

"ข้าคิดว่าตอนอาบน้ำ ยังไงเธอก็ต้องถอดผ้าพันคอใช่ไหมล่ะ? เลยกะจะถือโอกาสแอบดูให้เห็นกับตาว่าคอเธอเป็นยังไงกันแน่"

"ผลคือ... ข้าก็... ข้าก็เห็น..."

พูดถึงตรงนี้ หลิวฟู่กุ้ยก็สั่นไปทั้งตัว แววตาเต็มไปด้วยความสยดสยอง

"ตกลงลุงเห็นอะไร?"

ลู่เฟยและหู่จึจ้องเขาเขม็งพร้อมกัน

"ข้า... ข้าเห็นหล่อนถอดหัวตัวเองออกมา แล้วเอาไปรองใต้ฝักบัวเพื่อสระผม..." หลิวฟู่กุ้ยรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายกว่าจะพูดประโยคนี้ออกมาได้

คุณพระช่วย!

ลู่เฟยและหู่จึสูดหายใจเฮือกใหญ่

"ถอดหัวตัวเองออกมาสระผม นี่มันยังใช่คนอยู่เหรอ?" หู่จึร้องอุทาน

"ก็ข้าบอกแล้วไงว่าเธอไม่ใช่คน!" เสียงหลิวฟู่กุ้ยสั่นเครือ "ตอนนั้นข้าตกใจจนแข้งขาอ่อนลงไปกองกับพื้น กะว่าจะรีบวิ่งหนี แต่ข้ายังไม่ได้ใส่กางเกง"

"ข้าเลยลุกขึ้นจะใส่กางเกง สงสัยเสี่ยวเหมยจะได้ยินเสียงข้า เธอรีบเดินออกมาทั้งที่ยังพันผ้าพันคออยู่ หัวก็กลับไปอยู่บนคอแล้ว"

"ผมเธอเปียกโชก ตัวหอมฟุ้ง แต่หัวเธอดูเอียงๆ เหมือนประกอบกลับเข้าไปไม่สนิท"

"ข้าไม่กล้ามองหน้าเธอ กางเกงเกิงไม่สนแล้ว คว้าเสื้อผ้าได้ก็วิ่งแน่บ"

"แต่เธอไวกว่า มายืนขวางประตูไว้ ถามว่าข้าจะไปไหน"

"ข้าจะกล้าหือกับเธอได้ไง? เลยโกหกว่าลืมปิดแก๊สที่บ้าน ต้องรีบกลับไปดู"

"เธอไม่พอใจมาก ไม่ยอมให้ข้าไป ถามว่าข้าเปลี่ยนใจไปจากเธอแล้วใช่ไหม แล้วก็เอามือจะมาข่วนหน้าข้า"

"ข้าตกใจเลยปาเสื้อผ้าในมือใส่เธอ ไม่นึกว่าเธอจะร้องกรี๊ด ล้มกลิ้งไปกับพื้น คอมีควันดำพุ่งออกมา"

"ข้าไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไร อาศัยจังหวะนั้นโกยแน่บ"

"ข้าได้ยินเสียงเธอตะโกนไล่หลังมา แต่ข้าไม่กล้าหันกลับไปมอง วิ่งไปได้ไม่ไกลก็หมดแรง โชคดีที่แถวนั้นมีสถานีตำรวจพอดี"

"เคยได้ยินว่าสถานที่ราชการแบบนี้มีบารมี พลังหยางสูง สิ่งชั่วร้ายไม่กล้าเข้า ข้าเลยกัดฟันวิ่งเข้าไป แล้วเธอก็ไม่ตามมาจริงๆ"

"เดี๋ยวๆ เดี๋ยวก่อนนะ" หู่จึกลั้นขำไม่อยู่ "ลุงหลิว ลุงวิ่งแก้ผ้าออกมาเลยเหรอ?"

"สถานการณ์แบบนั้น ชีวิตสำคัญกว่าไหม ใครจะไปสนเรื่องใส่เสื้อผ้า?" หลิวฟู่กุ้ยปากเก่ง แต่หน้าแดงแปร๊ด รีบเปลี่ยนเรื่อง "พอข้าเข้าไปหลบในโรงพัก ตั้งสติได้ถึงนึกขึ้นได้ว่าในเสื้อผ้ามีผ้ายันต์ที่น้องชายลู่ให้มา ตอนข้าปาเสื้อผ้าใส่เธอ ยันต์คงไปโดนตัวเธอพอดี"

"โชคช่วยแท้ๆ! ถ้าไม่มียันต์แผ่นนั้น ข้าคงไม่รอดเงื้อมมือมารของเธอแน่!"

"ข้ารอจนฟ้าสางถึงกล้ากลับบ้าน พอใส่เสื้อผ้าเสร็จก็รีบแจ้นมาให้น้องชายลู่ช่วยชีวิตนี่แหละ!"

หลิวฟู่กุ้ยยังคงมีอาการขวัญผวา

"ลุงหลิว สรุปว่าลุงวิ่งแก้ผ้ากลับบ้านเหรอ?" หู่จึทำหน้าล้อเลียน

"แก้ผ้าบ้าบออะไร? ข้าหลิวฟู่กุ้ยก็เป็นคนมีหน้ามีตาในถนนค้าของเก่านะโว้ย ข้าใส่เสื้อผ้ากลับบ้านต่างหาก!" หลิวฟู่กุ้ยตีหน้าขรึม

"ไปเอาเสื้อผ้ามาจากไหน?"

"เก็บจากถังขยะมา ไม่ได้รึไง?"

"บังเอิญขนาดนั้นเลย? จู่ๆ ก็เจอเสื้อผ้าในถังขยะเนี่ยนะ?" หู่จึไม่เชื่อ

หลังจากโดนซักไซ้ไล่เลียงอย่างไม่ลดละ สุดท้ายหลิวฟู่กุ้ยก็ยอมรับอ้อมแอ้มว่า เขาเก็บกระดาษลังมาปิดจุดยุทธศาสตร์แล้ววิ่งกลับบ้าน

หู่จึตาโต ตะโกนถามเสียงดัง "ไอ้จุดยุทธศาสตร์ที่ลุงว่า คงไม่ใช่หน้าลุงหรอกนะ?"