บทที่ 82 ไม่ใช่คนและไม่ใช่ผี

พรืด!

ลู่เฟยกลั้นไม่อยู่ พ่นน้ำที่เพิ่งดื่มเข้าปากออกมาจนหมด

ไม่ใช่ว่าเขาใจร้าย แต่มันอดขำไม่ได้จริงๆ

ภาพชายวัยกลางคนร่างอ้วนกลม วิ่งแก้ผ้ากลางถนนในค่ำคืนมืดมิด

ภาพมันบาดตาเกินกว่าจะจินตนาการไหว

จากเรื่องสยองขวัญอยู่ดีๆ ทำไมตอนจบกลายเป็นเรื่องตลกโปฮาไปได้?

"หัวเราะเข้าไป หัวเราะให้ฟันร่วงไปเลย!" หลิวฟู่กุ้ยถลึงตาใส่หู่จึด้วยความโมโห

แต่พอโดนหู่จึป่วนแบบนี้ บรรยากาศความหวาดกลัวก็จางลงไปเยอะ

หลิวฟู่กุ้ยเองก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมากเช่นกัน

ลู่เฟยกลั้นขำ สั่งให้หู่จึรินน้ำร้อนให้หลิวฟู่กุ้ยดื่มปลอบขวัญ

"แต่จะว่าไป ไม่มีหัวมันก็ต้องเป็นผีสิ ลุงหลิวทำไมถึงบอกว่าเธอเป็นปิศาจล่ะ?" หู่จึยังข้องใจ

"เอ็งเคยเห็นผีที่ไหนโผล่มากลางวันแสกๆ บ้างไหมล่ะ? ข้าเห็นกับตาว่าเสี่ยวเหมยเดินเหินข้างนอกตอนกลางวัน แถมที่เท้ายังมีเงาด้วย"

หลิวฟู่กุ้ยยืนยันเสียงหนักแน่น

"ที่สำคัญที่สุด ตอนข้านอนกับเธอ ข้ารู้สึกถึงอุณหภูมิร่างกาย เนื้อตัวก็นุ่มนิ่ม จับต้องได้ มองเห็นได้"

"ผีไม่น่าจะมีสัมผัสแบบนี้หรอกมั้ง?"

"ข้าก็ไม่เคยจับผีซะด้วย จะไปรู้ได้ไง!" หู่จึค้อนขวับ แล้วหันไปถามลู่เฟย "เถ้าแก่ เถ้าแก่ว่าตกลงเสี่ยวเหมยเป็นตัวอะไรกันแน่ครับ?"

ไม่ใช่คน แต่ก็ไม่ใช่ผี แถมถอดหัวออกมาแล้วยังขยับตัวได้ เรื่องนี้มันพิลึกพิลั่นจริงๆ

ลู่เฟยนวดแก้มที่ปวดตุบเพราะหัวเราะมากเกินไป ปรับสีหน้าให้จริงจังขึ้น "ผมไม่ได้เห็นกับตา พูดลำบากเหมือนกัน"

"ข้าว่าเธอต้องเป็นปิศาจแปลงกายมาแน่ๆ มาเพื่อดูดกลืนพลังผู้ชายโดยเฉพาะ" หลิวฟู่กุ้ยถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ตั้งแต่หย่าเมียข้าก็ไม่เคยมีใคร นึกว่าจะเจอรักครั้งใหม่ ที่ไหนได้ดันมาเจอปิศาจ..."

"น้องชายลู่ ลุงอุตส่าห์รับใช้โรงรับจำนำอักษรเสียมาตั้งนาน นายจะนิ่งดูดายไม่ได้นะ"

"ไม่เป็นไรน่า เมื่อคืนลุงไม่ได้โดนเธอดูดพลังนี่ ยังมีลมหายใจอยู่ ไม่ตายง่ายๆ หรอก" ลู่เฟยตบไหล่หนาๆ ของเขาปลอบใจ

"แต่ร่างกายอ่อนแอแบบนี้ก็ไม่ไหวนะ เกิดมีโรคแทรกซ้อนขึ้นมาจะทำยังไง" หลิวฟู่กุ้ยวิตกจริต "ข้ายังมีโสมภูเขาเก่าเก็บซ่อนไว้อีกหัวหนึ่ง หรือข้าจะเอามาตุ๋นกินบำรุงดี?"

"ถ้าอยากรีบไปเจอท่านยมบาลก็กินเลย!" ลู่เฟยรีบห้าม "ตอนนี้ร่างกายลุงพร่องหนักมาก อยู่ในสภาวะ 'ร่างกายอ่อนแอรับยาบำรุงไม่ไหว' ขืนกินยาบำรุงแรงๆ ตอนนี้ ก็เท่ากับกินยาพิษนั่นแหละ"

หลิวฟู่กุ้ยหน้าเบะเหมือนจะร้องไห้ "แล้วจะให้ทำยังไง?"

"ผมจะช่วยประคองไฟหยางของลุงให้มั่นคงก่อน ขอแค่ไฟหยางกลับมาลุกโชน เดี๋ยวทุกอย่างก็ดีขึ้นเอง"

ลู่เฟยลุกไปหยิบยันต์กันภัยที่ปู่ทิ้งไว้จากในห้องนอน แล้วทำน้ำมนต์ยันต์มาให้หลิวฟู่กุ้ยแก้วหนึ่ง

ถึงหลิวฟู่กุ้ยจะหน้าเงินไปหน่อย แต่เวลาทำงานให้โรงรับจำนำอักษรเสียก็ทุ่มเทเต็มที่ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลทางใจหรือทางงาน เขาก็ปล่อยผ่านไม่ได้

"ดื่มน้ำยันต์แก้วนี้ให้หมด แล้วไปหาอะไรกินตามปกติ กลับบ้านไปนอนพักผ่อนให้เต็มอิ่ม ฟื้นฟูจิตใจ เดี๋ยวไฟหยางจะค่อยๆ ฟื้นตัวกลับมาเอง"

"กลับบ้านไปข้าก็ต้องอยู่คนเดียว อันตรายเกินไป! น้องชายลู่ ข้าขอมานอนที่นี่ก่อนนะ!"

หลิวฟู่กุ้ยตัดสินใจเกาะติดลู่เฟยแจ ดื่มน้ำยันต์รวดเดียวหมดแก้วแทบจะไม่เหลือคราบ แล้วควักเงินสองร้อยหยวนให้หู่จึไปซื้อของอร่อยมา

พร้อมประกาศอย่างป๋าว่า ช่วงที่เขาพักอยู่ที่โรงรับจำนำอักษรเสีย เขาจะเลี้ยงข้าวทุกคนเอง

หู่จึมองธนบัตรสองใบในมือ แล้วส่ายหน้า

"เถ้าแก่ข้าออกงานทีได้เงินเป็นแสน ค่าน้ำยันต์ที่ลุงเพิ่งกระดกไปเมื่อกี้ก็หลายร้อยแล้ว สองร้อยนี่ ลุงจะให้ใครกินข้าวครับ?"

หลิวฟู่กุ้ยหน้ากระตุก กัดฟันควักเพิ่มให้อีกสามร้อย

"เออ แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย"

หู่จึคว้าเงินไป แล้วออกไปซื้ออาหารเช้าชุดใหญ่กลับมา

หลิวฟู่กุ้ยยัดทะนานอย่างตายอดตายอยาก กลัวจะขาดทุนหรือยังไงไม่ทราบ ฟาดคนเดียวไปเกือบครึ่ง

ลู่เฟยอดยิ้มไม่ได้ "ลุงหลิว เงินทองก็หาได้ตั้งเยอะแยะ จะงกไปทำไมครับ?"

"ถึงจะหย่ากับเมียเก่า แต่ลูกก็ลูกในไส้ ข้าก็ต้องเก็บเงินไว้ให้ลูกเยอะๆ สิ" หลิวฟู่กุ้ยถอนหายใจ ไม่พูดถึงเรื่องนี้ต่อ

หลังกินข้าวเสร็จ

หู่จึเอาเงินทอนมาคืนลู่เฟย ลู่เฟยเก็บค่าค่าน้ำยันต์ไปแค่สองร้อย ส่วนที่เหลือให้หู่จึเก็บไว้เป็นค่าอาหาร

จากนั้น เขาให้หลิวฟู่กุ้ยไปพักผ่อน ให้หู่จึเฝ้าร้าน ส่วนตัวเองออกไปข้างนอกคนเดียว

ในตัวเมือง

ลู่เฟยตระเวนไปตามร้านหนังสือทุกแห่ง กว้านซื้อหนังสือเกี่ยวกับการวิจัยอักษรโบราณมาทั้งหมด เตรียมเอาไปศึกษาที่บ้าน

เขาไม่มีวันยอมแพ้เรื่องเบาะแสของคุณปู่เด็ดขาด

หิ้วหนังสือถุงใหญ่ ลู่เฟยยืนรอรถอยู่ริมถนน ในหัวกำลังครุ่นคิดเรื่องแผนที่ ทันใดนั้นก็มีเสียงคนแปลกหน้าดังขึ้นข้างหู

เขาได้สติ หันไปเห็นคู่สามีภรรยาหน้าตาซูบซีดกำลังเดินแจกใบปลิว

"พ่อหนุ่ม นี่ลูกชายลุงเอง ขอความกรุณาด้วยนะ ถ้าเห็นเขา ช่วยโทรบอกลุงหน่อยนะ จะมีรางวัลให้อย่างงามเลย!"

ผู้ชายคนนั้นยื่นใบปลิวให้ลู่เฟยด้วยท่าทางนอบน้อม ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยคำวิงวอน

บนกระดาษคือประกาศคนหาย

พิมพ์รูปเด็กผู้ชายตัวน้อยพร้อมข้อมูลวันที่หายตัวไป

เด็กคนนั้นอายุราวหกเจ็ดขวบ หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู

"ได้ครับ ถ้าผมเจอเบาะแสจะรีบติดต่อไปนะครับ" ลู่เฟยขยับมือมารับใบปลิวไว้

"ขอบคุณ! ขอบคุณมาก!"

สองสามีภรรยาขอบคุณซ้ำๆ แล้วเดินไปแจกใบปลิวต่อ ขอร้องผู้คนไปทั่วด้วยท่าทางต่ำต้อยน่าสงสาร

ลู่เฟยมองตามหลังพวกเขาไป อดไม่ได้ที่จะนึกถึงพ่อแม่ตัวเอง

ตอนที่พ่อแม่ประสบอุบัติเหตุ เขาก็อายุประมาณหกเจ็ดขวบ ผ่านมาตั้งหลายปี น่าเศร้าที่เขาพบว่าตัวเองจำหน้าพ่อแม่แทบไม่ได้แล้ว

รถมาพอดี

ลู่เฟยส่ายหน้า ไม่ปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความเศร้านานเกินไป หิ้วของขึ้นรถจากไป

โรงรับจำนำ

หลิวฟู่กุ้ยกำลังนอนหลับสะลึมสะลือ จู่ๆ โทรศัพท์ก็สั่นครืดคราด

เขาพลิกตัว ไม่อยากรับสาย แต่โทรศัพท์ก็ดังไม่หยุด

เขาจำใจต้องหรี่ตามากดรับ ถามเสียงห้วน "ใครวะ?"

"ไอ้คนใจดำ ยังไม่รีบมาหาเค้าอีกเหรอ?"

เสียงหวานหยดย้อยดังมาจากปลายสาย เหมือนกระแสไฟแล่นผ่านหู ทำให้เขาตัวอ่อนระทวยไปทั้งตัว

"จ้ะ เดี๋ยวพี่รีบไปหาเดี๋ยวนี้แหละจ้ะ!"

หลิวฟู่กุ้ยดีใจจนเนื้อเต้น ลุกพรวดขึ้นจากเตียง กำลังจะเดินออกจากห้อง จู่ๆ ก็ได้สติว่าตัวเองอยู่ที่โรงรับจำนำอักษรเสีย ความเย็นวาบแล่นพล่านไปทั่วร่างทันที

"ฉิบหายแล้ว มาอีกแล้ว!"

เขาวิ่งหน้าตื่นออกมาจากห้องพักแขก ตะโกนลั่น

"หู่จึ น้องชายลู่กลับมารึยัง? มันมาแล้ว โทรศัพท์จากเสี่ยวเหมยมาอีกแล้ว!"

"จะเป็นจะตายอะไรขนาดนั้น แค่โทรศัพท์สายเดียวทำลุงกลัวหัวหด" หู่จึที่กำลังนั่งสัปหงกอยู่บนเก้าอี้ เพิ่งจะฝันหวานก็โดนหลิวฟู่กุ้ยปลุกจนตื่น

ลู่เฟยปิดหนังสืออักษรโบราณ ขยี้ตาแล้วเงยหน้าขึ้นมาจากหลังเคาน์เตอร์

เขาซื้อหนังสือเสร็จก็กลับมาแล้ว แต่หลิวฟู่กุ้ยหลับลึกเลยไม่รู้เรื่อง

"เธอพูดว่าอะไรบ้างในโทรศัพท์?"

"เธอทำเสียงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เรียกให้ข้าไปหาที่บ้าน ข้าเกือบจะหลงกลเธออีกแล้ว! ถ้าไม่เอะใจว่าอยู่ที่โรงรับจำนำ ข้าคงหน้ามืดตามัวไปหาเธอแล้วแน่ๆ!"

หลิวฟู่กุ้ยเกาหน้าอกตัวเองยิกๆ

"ตอนนี้ใจคอมันคันยุบยิบไปหมด อยากจะวิ่งไปทางนู้นท่าเดียว จะทำยังไงดีเนี่ย?"

"อดทนไว้ก่อน ถ้าทนไม่ไหวจริงๆ ค่อยว่ากัน" ลู่เฟยตอบ

หลิวฟู่กุ้ยเหงื่อท่วมหัว "แล้วถ้าข้าทนไม่ไหวล่ะ?"

"งั้นก็เหลือวิธีเดียวแล้ว" ลู่เฟยตอบเสียงเข้ม "กำจัดเธอซะ!"