บทที่ 83 หนีได้ชั่วครั้งชั่วคราว แต่หนีไม่ได้ตลอดไป

พอลู่เฟยพูดแบบนี้ หลิวฟู่กุ้ยก็เริ่มลังเลอีกครั้ง พูดอ้อมแอ้มว่า "หรือไม่ก็... ข้าอดทนรออีกหน่อย ขอแค่ร่างกายข้าฟื้นตัวได้ ก็ช่างมันเถอะ"

หู่จึเห็นท่าทางแบบนั้นก็เบ้ปาก พูดเหน็บแนม "ลุงหลิว อย่าบอกนะว่าลุงอาลัยอาวรณ์? จะโดนดูดจนตัวแห้งตายอยู่แล้ว ยังจะเป็นห่วงแม่ปิศาจนั่นอีกเหรอ?"

"ผายลม! ข้าไม่ได้อาลัยอาวรณ์ ข้าเป็นห่วงความปลอดภัยของพวกเอ็งต่างหาก!" หลิวฟู่กุ้ยปั้นหน้าขรึม พูดเสียงจริงจัง "ปิศาจที่ถอดหัวตัวเองออกมาแล้วยังขยับได้ จะรับมือได้ง่ายๆ เรอะ?"

"ถ้าเป็นเอ็งข้าไม่ห่วงหรอก แต่ถ้าน้องชายลู่เป็นอะไรไป ข้าจะเอาหน้าไปเจอปู่เขาได้ยังไง?"

พอดื่มน้ำยันต์และได้พักผ่อนอย่างเต็มที่มาหนึ่งวัน สภาพจิตใจของเขาก็ดีขึ้นมาก สีหน้าไม่เหมือนคนตายซากแล้ว เลยมีแรงเถียงกับหู่จึได้น้ำไหลไฟดับ

"กลัวตายก็บอกว่ากลัวตาย ดันลากเถ้าแก่ข้าไปเกี่ยวด้วย ฟังที่พูดเข้า ทำยังกับสนิทกับผู้เฒ่าลู่เสียเต็มประดา"

"ใครบ้างไม่กลัวตาย เอ็งไม่กลัวรึไง? อย่างน้อยข้าก็เคยเจอผู้เฒ่าลู่ เอ็งเคยเจอหรือเปล่าถึงได้อ้างชื่อท่านอยู่ได้?" หลิวฟู่กุ้ยชักโมโหจริงๆ

"ข้าไปทำอะไรให้เอ็งนักหนา ถึงได้คอยขัดคอข้าอยู่เรื่อย"

"น้องชายลู่ นายจัดการลูกน้องนายหน่อยสิ!"

"พอได้แล้ว! พอทั้งคู่นั่นแหละ ผู้ชายอกสามศอกมาเถียงกันเป็นเด็กๆ ไปได้" ลู่เฟยปรามอย่างอ่อนใจ ปกติหู่จึก็เข้ากับคนง่าย ไม่รู้ทำไมถึงชอบเป็นไม้เบื่อไม้เมากับหลิวฟู่กุ้ยนัก

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเถียงกัน เขาพูดต่อ "ลุงหลิว เรื่องนี้ผมประเมินดูแล้ว ลุงเอาแต่หนีไม่ได้หรอก"

"ลุงหลงกลแม่เสี่ยวเหมยนั่นเข้าแล้ว ต่อให้วันนี้ไม่ไป พรุ่งนี้ไม่ไป ยังไงมะรืนนี้ก็ต้องไปอยู่ดี"

สีหน้าหลิวฟู่กุ้ยเคร่งเครียดลงทันตา "งั้นความหมายของนายคือ คืนนี้ยังไงก็ต้องไปให้ได้?"

"เว้นเสียแต่ว่าลุงจะมีจิตใจที่เข้มแข็งดุจหินผา สามารถหักห้ามใจไม่ไปหาเธอได้ตลอดชีวิต" ลู่เฟยส่ายหน้า "ไม่อย่างนั้น ถ้าไม่กำจัดที่ต้นตอ หนีได้ชั่วครั้งชั่วคราว แต่หนีไม่ได้ตลอดไปหรอกครับ"

"อีกอย่าง เธอจะไม่บุกมาหาลุงถึงที่เหรอ?"

เหมือนสวรรค์แกล้ง ลู่เฟยพูดไม่ทันขาดคำ โทรศัพท์ของหลิวฟู่กุ้ยก็ดังขึ้น ข้อความจากเสี่ยวเหมย ถามว่าเขาถึงไหนแล้ว

หลิวฟู่กุ้ยหน้าเปลี่ยนสี กัดฟันกรอด "ไปก็ไป! มีน้องชายลู่อยู่ด้วย ข้าจะกลัวอะไร?"

ลู่เฟยเองก็ไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว แต่ถ้าปล่อยหลิวฟู่กุ้ยไว้แบบนี้ วันดีคืนดีแกคงได้ไปเฝ้ายมบาลแน่ ไปลองเชิงดูสักหน่อยว่ามันคือตัวอะไรกันแน่ ถ้าจัดการได้ก็ดี ถ้าจัดการไม่ได้... ก็ยังมีขาสองข้างไว้ให้วิ่งหนีไม่ใช่เหรอ?

ลู่เฟยให้หู่จึไปเตรียมตัว ส่วนตัวเองไปหยิบดาบหัวผีออกมา แล้วค่อยออกเดินทางพร้อมหลิวฟู่กุ้ย

เพื่อความไม่ประมาท ลู่เฟยให้หู่จึขับรถของหลิวฟู่กุ้ย ส่วนเขากับหลิวฟู่กุ้ยนั่งข้างหลัง

"ลุงหลิว เล่ามาซิว่าลุงไปรู้จักแม่เสี่ยวเหมยนี่ได้ยังไง?"

"รู้จักตอนพาลูกค้าไปร้องคาราโอเกะน่ะ เธอเป็นเด็กเสิร์ฟที่นั่น" หลิวฟู่กุ้ยถอนหายใจ

"เธอเอาใจเก่งมาก คืนนั้นข้าเมาเละเทะ เธอก็ดูแลข้าอย่างดี ข้าเห็นว่านิสัยใช้ได้เลยขอวีแชทไว้"

"คุยกันไปคุยกันมาก็สนิทกัน เธอบอกว่านวดเก่งมาก ชวนข้าไปเที่ยวที่บ้าน"

"ข้าหน้ามืดตามัวก็เลยไป... จากนั้นก็ติดใจจนถอนตัวไม่ขึ้น"

หลิวฟู่กุ้ยทำหน้าสำนึกผิด

"ข้านึกว่าดวงนารีอุปถัมภ์ ไม่นึกว่าจะมาเจอของอัปมงคลแบบนี้"

จะโทษเขาฝ่ายเดียวก็ไม่ได้ ลาภปากมาจ่อถึงที่ จะมีผู้ชายสักกี่คนที่อดใจไหว?

"ลุงหลิว ไม่ดูอายุอานามตัวเองบ้างเลย สาวๆ ดีๆ ที่ไหนจะมาวิ่งเข้าหาลุงง่ายๆ?" หู่จึขับรถไปก็เหน็บแนมไป

"ข้าทำไม? ข้าเพิ่งสี่สิบกว่า กำลังเป็นหนุ่มฉกรรจ์เว้ย!" หลิวฟู่กุ้ยแค่นเสียง "อย่างน้อยข้าก็เป็นเถ้าแก่ ผ่านผู้หญิงมานักต่อนัก! ไม่เหมือนบางคนเถอะ มือผู้หญิงเคยจับหรือเปล่ายังไม่รู้เลย"

หู่จึยืดคอเถียง "ลุงมันมั่วซั่ว คิดว่าคนอื่นเขาจะเหมือนลุงรึไง?"

"ถ้าเอ็งหาไม่ได้จริงๆ เดี๋ยวลุงแนะนำให้สักคนสองคน จะได้ไม่หาว่าลุงไม่ดูแล" หลิวฟู่กุ้ยกู้หน้าคืนมาได้หน่อย ค่อยรู้สึกดีขึ้น

แต่ลู่เฟยกลับกำลังครุ่นคิด "เธอทำงานที่ร้านคาราโอเกะได้ แสดงว่าไม่ใช่ผี ต้องมีกายเนื้อ อย่างน้อยภายนอกก็ดูเหมือนคนปกติ"

"ใช่ นอกจากที่คอผูกผ้าพันคอไว้ ก็เหมือนคนปกตินี่แหละ ถ้าไม่เห็นกับตาว่าเธอถอดหัวออกมา ให้ตายข้าก็ไม่เชื่อว่าเป็นปิศาจ"

หลิวฟู่กุ้ยมองลู่เฟยอย่างกังวล

"น้องชายลู่ ข้ารู้ว่าตระกูลนายเก่งเรื่องปราบผี แต่กับปิศาจประหลาดแบบนี้ นายมั่นใจแค่ไหน?"

"ไม่ค่อยมั่นใจครับ ต้องลองดูก่อน" ยังไม่เห็นตัวจริงของเสี่ยวเหมย ลู่เฟยก็ไม่กล้ารับประกันอะไร

หลิวฟู่กุ้ยเงียบเสียงไป แววตาเต็มไปด้วยความกังวล

บ้านของเสี่ยวเหมยอยู่ในเขตชุมชนเก่าแก่แถบชานเมือง ที่นี่มีคนอยู่อาศัยน้อยมาก บรรยากาศรอบด้านวังเวงเงียบเชียบ ทั้งชุมชนมีไฟเปิดอยู่ไม่กี่ดวง มืดตึ๊ดตื๋อเหมือนตึกร้างผีสิง

ลงจากรถ ลู่เฟยแหงนมองสภาพแวดล้อมรอบๆ รู้สึกว่าฮวงจุ้ยของชุมชนนี้แปลกๆ แต่เพราะแสงน้อยเกินไป เลยดูไม่ออกว่าแปลกตรงไหน

"เสี่ยวเหมยอยู่ตึก 4"

หลิวฟู่กุ้ยเดินนำทั้งสองคนเข้าไปในชุมชนอย่างคุ้นเคย ที่ป้อมยาม รปภ. เอาหมวกปิดหน้านอนหลับอุตุ ระบบรักษาความปลอดภัยมีก็เหมือนไม่มี

ตึก 4 อยู่ด้านในสุด พื้นที่ของชุมชนนี้ไม่ใหญ่นัก แต่ต้นไม้เยอะมาก รกครึ้มไปหมด

"เธออยู่ชั้นล่างสุด เห็นนั่นไหม หน้าต่างที่มีไฟสลัวๆ นั่นแหละ" ยืนอยู่หน้าตึก หลิวฟู่กุ้ยชี้ไปที่หน้าต่างบานหนึ่งที่มีแสงไฟลอดออกมา

ลู่เฟยคิดสักครู่ แล้วสั่งการ "เอาอย่างนี้ ลุงหลิวเข้าไปก่อน แล้วแง้มผ้าม่านไว้หน่อย ผมกับหู่จึจะซุ่มดูอยู่ข้างนอก ให้รู้แน่ก่อนว่าตกลงเธอเป็นตัวอะไรกันแน่"

ไอ้ตัวประหลาดที่ไม่ใช่คนไม่ใช่ผีแบบนี้ ลู่เฟยเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก ขืนบุ่มบ่ามเข้าไปโดยไม่รู้อะไรเลยคงไม่ใช่ความคิดที่ดี

"โธ่ ให้ข้าเข้าไปคนเดียวเหรอ ข้าไม่กล้านะ" หลิวฟู่กุ้ยหน้าเบะเหมือนจะร้องไห้

"กลัวอะไร เอายันต์นี้ไป ถ้ามีอันตรายก็แปะใส่หน้าผากเธอเลย ลุงเปิดประตูแง้มไว้ พวกผมจะรีบเข้าไปช่วยทันที"

ลู่เฟยยัด 'อักษรปราบผี' ใส่มือหลิวฟู่กุ้ย แล้วกดโทรศัพท์หาเขา

"ใส่หูฟังไว้ เราจะคุยสายกันตลอด ถ้ามีอะไรผิดปกติผมจะเตือนลุงเอง"

หู่จึเบ้ปาก "ชีวิตของลุงเองแท้ๆ ลุงยังไม่กล้าเสี่ยง จะหวังพึ่งแต่พวกเราเหรอ?"

"ถ้าเกิดเรื่อง พวกเอ็งต้องรีบมาช่วยข้านะ!"

หลิวฟู่กุ้ยรู้ดีว่าไม่มีทางเลือกอื่น กำชับเสียงสั่น เก็บอักษรปราบผีไว้ในกระเป๋าเสื้อด้านใน แล้วแข็งใจเดินไปเคาะประตู

ส่วนลู่เฟยกับหู่จึย่องเงียบผ่านพุ่มไม้ ไปซุ่มอยู่ที่ข้างหน้าต่าง

แอ๊ด

ประตูเปิดออก ภายใต้แสงไฟสลัว ใบหน้าหญิงสาวที่แต่งหน้าจัดจ้านโผล่ออกมา

"ตาบ้า วันนี้ทำไมมาช้านัก?"

พอเห็นหลิวฟู่กุ้ย หญิงสาวก็ใช้นิ้วเกี่ยวเข็มขัดเขา ดึงกระชากเข้าไปในห้องทันที

"ระ... รถมันติดนิดหน่อยจ้ะ"

หลิวฟู่กุ้ยตอบอย่างกล้าๆ กลัวๆ สายตาอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปที่คอของเธอ เธอยังคงผูกผ้าพันคอสีดำลายดอกไม้สีแดงผืนนั้นอยู่

เมื่อก่อนไม่เคยสังเกต แต่ตอนนี้ทำไมดอกไม้สีแดงพวกนั้น ดูเหมือนรอยเลือดชอบกล?