บทที่ 84 น้ำมันพราย

ภายใต้แสงไฟสลัว

เสี่ยวเหมยใช้ดวงตาอันเย้ายวนจ้องมองหลิวฟู่กุ้ยไม่วางตา

หัวใจของหลิวฟู่กุ้ยเต้นรัว รีบเบนสายตาหนีจากผ้าพันคอของเธออย่างร้อนรน

โชคดีที่เสี่ยวเหมยไม่ทันสังเกตเห็นอะไรผิดปกติ เธอส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอเบาๆ แล้วยื่นมือมาโอบรอบคอหลิวฟู่กุ้ยอย่างออดอ้อน

"เมื่อวานหนีไปทำไมจ๊ะ? มีใหม่แล้วเบื่อเค้าแล้วเหรอ?"

"เปล่าจ้ะเปล่า เมื่อวานมีธุระด่วนจริงๆ"

หลิวฟู่กุ้ยรีบขยับตัวหนีไปทางหน้าต่าง หลบมือของเสี่ยวเหมย แล้วฝืนยิ้มที่ดูน่าเกลียดกว่าร้องไห้ พยายามข่มความกลัวพูดว่า "เสี่ยวเหมย พี่หิวน้ำจัง ขอน้ำสักแก้วได้ไหม?"

"จะกินน้ำอะไรกันคะ วันนี้เค้าเตรียมของดีไว้ให้ รับรองพี่หายอยากแน่!"

เสี่ยวเหมยหัวเราะคิกคัก ส่งสายตาหวานหยาดเยิ้มให้หลิวฟู่กุ้ย แล้วบิดเอวเดินเข้าห้องนอนไป

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เซลล์ทุกส่วนในร่างกายของหลิวฟู่กุ้ยคงตื่นตัวด้วยความตื่นเต้น

แต่ตอนนี้ ในใจเขามีแต่ความหวาดกลัว

เขารีบแง้มผ้าม่านออกเล็กน้อย เพื่อให้ลู่เฟยและหู่จึที่อยู่ข้างนอกมองเห็นสถานการณ์ในห้อง

ผ่านกระจกหน้าต่าง ลู่เฟยทำมือเป็นสัญลักษณ์โอเคให้หลิวฟู่กุ้ย

หลิวฟู่กุ้ยค่อยอุ่นใจขึ้นมาหน่อย นั่งกระสับกระส่ายรออยู่บนโซฟา

"ตาบ้า เป็นไง สวยไหมคะ?"

ไม่นานนัก เสียงหวานหยดของเสี่ยวเหมยก็ดังออกมาจากห้องนอน

หลิวฟู่กุ้ยเงยหน้ามอง แล้วก็ต้องตะลึง

เสี่ยวเหมยอยู่ในชุดชั้นในดีไซน์วาบหวิว เนื้อผ้าน้อยชิ้นจนแทบปิดอะไรไม่มิด ถุงน่องสีดำรัดรูปเน้นเรียวขายาวสวย ที่บั้นท้ายมีหางปุกปุยติดอยู่

แต่ผ้าพันคอสีแดงบนคอเธอกลับดูขัดตาชอบกล

"สะ... สวยจ้ะ"

ส่วนเว้าส่วนโค้งเย้ายวน ผิวขาวเนียนผ่อง ทั้งที่รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คน แต่หลิวฟู่กุ้ยก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้

หู่จึที่อยู่นอกหน้าต่างถึงกับอ้าปากค้าง เลือดกำเดาแทบพุ่ง

แม้แต่ลู่เฟยเองยังรู้สึกร้อนวูบวาบ

มิน่าล่ะหลิวฟู่กุ้ยถึงหลงหัวปักหัวปำ

แม่เสี่ยวเหมยนี่มันตัวแม่ชัดๆ!

ถึงหน้าตาจะธรรมดา แต่หุ่นนี่มันนางมารร้ายชัดๆ

"มานี่สิคะ เดี๋ยวเค้านวดให้"

เสี่ยวเหมยถือขวดน้ำมันนวด ยืนพิงกรอบประตูบิดเอวส่งยิ้มยั่วยวน แล้วกระดิกนิ้วเรียกหลิวฟู่กุ้ย

"ด... ได้จ้ะ..."

หลิวฟู่กุ้ยลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติ แต่แล้วก็สะดุ้งเฮือก หยุดเท้ากึก "เอ่อ... นวดบนโซฟาก็ได้มั้ง?"

"ตาบ้า อยากเล่นอะไรแปลกๆ อีกแล้วนะ คนบ้า!"

เสี่ยวเหมยแสร้งด่าอย่างมีจริต แล้วเดินบิดสะโพกเข้ามาหา

"ถอดเสื้อสิคะ"

หลิวฟู่กุ้ยเหลือบมองไปนอกหน้าต่าง ตรงมุมผ้าม่านที่เปิดอยู่ มีดวงตาสองคู่กำลังจ้องมองเข้ามา

"ลุงหลิว ทำตามที่เธอบอกไปก่อน อย่าให้เธอโมโห"

เสียงลู่เฟยดังมาจากหูฟัง

"จ้ะ"

หลิวฟู่กุ้ยเหมือนตอบลู่เฟย และเหมือนตอบเสี่ยวเหมยไปในตัว

เขาถอดเสื้อออก เผยให้เห็นพุงพลุ้ยขาวจั๊วะ แล้วนอนคว่ำลงบนโซฟาด้วยใจตุ้มๆ ต่อมๆ

"กางเกงล่ะคะ?" เสี่ยวเหมยยื่นปากสีแดงสดถาม

"วันนี้เหนื่อยมาก นวดหลังให้ก่อนเถอะนะ" หลิวฟู่กุ้ยคิดหาข้ออ้างสุดชีวิต

โชคดีที่เสี่ยวเหมยไม่สงสัย เธอหัวเราะร่า แล้วก้าวขึ้นมานั่งคร่อมบนตัวหลิวฟู่กุ้ย

"เหนื่อยเหรอ? ไม่เป็นไร เดี๋ยวรับรองฟิตปั๋งแน่"

พูดจบ เธอเปิดขวดแก้ว เทน้ำมันนวดสีน้ำตาลเข้มลงบนฝ่ามือ

กลิ่นหอมประหลาดลอยฟุ้งออกมาทันที

"เป็นไงคะ สบายไหม?"

มือเล็กนุ่มนิ่มของเสี่ยวเหมยนวดคลึงแผ่นหลังของหลิวฟู่กุ้ย สายตาเต็มไปด้วยความรักใคร่

"สบาย..."

ร่างกายที่เกร็งเครียดของหลิวฟู่กุ้ยผ่อนคลายลงทันที ใบหน้าเคลิบเคลิ้มมีความสุข ราวกับลืมความกลัวไปจนหมดสิ้นในชั่วพริบตา

"กลิ่นอะไร หอมจัง"

สองคนที่แอบดูอยู่นอกหน้าต่างก็ได้กลิ่นน้ำมันนวดเช่นกัน

"หอมจริงๆ..."

หู่จึทำจมูกฟุดฟิด แววตาเริ่มเหม่อลอย ใบหน้าค่อยๆ ยื่นเข้าไปใกล้กระจก ราวกับจะมุดเข้าไปในห้อง

กลิ่นหอมอบอวลเต็มจมูก ลู่เฟยรู้สึกมึนงง ร่างกายเกิดความกระวนกระวายอย่างควบคุมไม่ได้ รีบเดินลมปราณผนึกพลังวัตรทันที

สมองกลับมาแจ่มใส สีหน้าลู่เฟยเคร่งเครียดลง

"น้ำมันนวดมีปัญหา!"

คนข้างๆ อย่างหู่จึเอาแต่กลืนน้ำลาย ขยับตัวแรงขึ้นเรื่อยๆ กลัวว่าความจะแตก ลู่เฟยรีบใช้นิ้วผนึกพลังดีดเข้าที่หน้าผากหู่จึ

เพียะ

เสียงดีดดังฟังชัด

หู่จึสะดุ้งโหยง ได้สติกลับมาทันที

"หืม?"

ในขณะเดียวกัน เสี่ยวเหมยในห้องได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวข้างนอก เงยหน้ามองมาที่หน้าต่าง

ผ้าม่านเปิดแง้มอยู่เล็กน้อย แต่ข้างนอกมืดตึ๊ดตื๋อ มองไม่เห็นอะไร

ความสงสัยฉายชัดบนใบหน้าเสี่ยวเหมย แต่เธอไม่ได้ลุกมาดู ก้มหน้าก้มตานวดให้หลิวฟู่กุ้ยต่อ

เธอตั้งใจนวดมาก ให้มั่นใจว่าน้ำมันนวดชโลมทั่วทุกตารางนิ้วบนแผ่นหลังของหลิวฟู่กุ้ย

นอกหน้าต่าง

ลู่เฟยกับหู่จึหลบอยู่หลังผ้าม่าน หัวใจเต้นโครมคราม

โชคดีที่เมื่อกี้หลบทัน ไม่งั้นคงโดนเสี่ยวเหมยจับได้

รอสักพักจนแน่ใจว่าในห้องไม่มีความเคลื่อนไหว ทั้งสองถึงค่อยๆ ชะโงกหน้ากลับไปดูอีกครั้ง

พอกลับมามีสติแล้วมองเสี่ยวเหมย ความรู้สึกก็เปลี่ยนไปจากเมื่อกี้ลิบลับ

สวยก็สวยอยู่หรอก แต่มีความประหลาดที่บอกไม่ถูก

กลิ่นหอมเอียนๆ อบอวลไปทั่วห้อง

เสี่ยวเหมยยังคงนวดให้หลิวฟู่กุ้ยอย่างตั้งอกตั้งใจ ใบหน้าประดับรอยยิ้มพิลึกพิลั่น สายตาจ้องเขม็ง แถมยังแลบลิ้นเลียริมฝีปากเป็นระยะ

ราวกับว่า หลิวฟู่กุ้ยไม่ใช่คน แต่เป็นอาหารอันโอชะ

ทั้งที่เป็นภาพวาบหวาม แต่ลู่เฟยกลับรู้สึกขนลุกซู่

"ลุงหลิว เป็นไงบ้าง?"

"ลุงหลิว?"

เขาลองเรียกหลิวฟู่กุ้ยเบาๆ แต่หลิวฟู่กุ้ยไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองเลย จมดิ่งอยู่ในภวังค์แห่งความสุข จนไม่ได้ยินเสียงอะไรแล้ว

ปฏิกิริยาแบบนี้ทำให้ลู่เฟยนึกถึงความเป็นไปได้บางอย่าง คิ้วขมวดมุ่นทันที

"แย่แล้ว นั่นมันน้ำมันพราย!"

หมายความว่า สิ่งที่เสี่ยวเหมยทาให้หลิวฟู่กุ้ยคือน้ำมันที่สกัดจากศพ!

น้ำมันพรายชนิดนี้ พวกหมอผีชั่วร้ายจะไปตัดคางหญิงตายทั้งกลมมา แล้วใช้เทียนลนจนน้ำมันหยดออกมา

โรคจิตสุดๆ!

มีฤทธิ์ทำให้คนที่โดนทาหลงใหลคลั่งไคล้จนโงหัวไม่ขึ้น

มิน่าล่ะหลิวฟู่กุ้ยถึงต้านทานการเรียกหาของเสี่ยวเหมยไม่ได้ นี่ไม่ใช่สิ่งที่อาศัยแค่จิตใจเข้มแข็งจะเอาชนะได้

หาของแบบนี้มาได้ เสี่ยวเหมยไม่ใช่ธรรมดาแน่

ลู่เฟยปวดขมับตุบๆ

สาเหตุที่หลิวฟู่กุ้ยโดนครอบงำกระจ่างแล้ว แต่คำถามสำคัญที่สุดยังไม่ได้รับคำตอบ

ตกลงเสี่ยวเหมยเป็นตัวอะไรกันแน่?

ลู่เฟยหรี่ตามองคอของเสี่ยวเหมย

ผ้าพันคอสีแดงผูกแน่นอยู่ที่ลำคอ นานๆ ทีเธอจะเกาเบาๆ เหมือนตรงที่ผ้าปิดอยู่จะคัน

นอกจากจุดนี้ เธอก็ดูเหมือนคนปกติทุกอย่าง

ถ้าไม่ใช่หลิวฟู่กุ้ยเล่าให้ฟังเอง ยากจะจินตนาการได้ว่าเธอถอดหัวตัวเองออกมาได้

'คน' ที่ถอดหัวแล้วยังขยับตัวได้ปกติ สรุปแล้วมันคือตัวอะไร?

"คงต้องหาวิธีทำให้เธอถอดหัวออกมาให้ดูแล้วล่ะ"

ลู่เฟยกำลังครุ่นคิด จู่ๆ ก็เห็นเสี่ยวเหมยหยุดนวด มุมปากยกยิ้มอย่างพอใจ

ราวกับอาหารมื้อใหญ่ปรุงเสร็จแล้ว

เธอโน้มตัวลงไป สองมือประคองหน้าหลิวฟู่กุ้ย ยื่นริมฝีปากแดงสดเข้าไปใกล้จมูกและปากของเขา

ซวยแล้ว!

เธอกำลังจะดูดพลังชีวิตของหลิวฟู่กุ้ย!