บทที่ 85 เผยร่างจริง

ลู่เฟยรู้สึกแน่นหน้าอกด้วยความกังวล แม้ไฟหยางของหลิวฟู่กุ้ยจะประคองไว้ได้แล้ว แต่พลังชีวิตเฮือกสุดท้ายของเขายังริบหรี่ หากถูกเสี่ยวเหมยสูบไปอีก เขาคงจบเห่แน่

"ลุงหลิว! ตื่นสิ!"

ลู่เฟยพยายามเรียกหลิวฟู่กุ้ยผ่านโทรศัพท์ แต่หลิวฟู่กุ้ยโดนฤทธิ์น้ำมันพรายเล่นงานจนสลบไสล ตะโกนเรียกยังไงก็ไม่ตอบสนอง อักษรปราบผีที่ลู่เฟยให้ไว้ดันอยู่ในกระเป๋าเสื้อที่เขาถอดกองไว้เมื่อกี้ ตอนนี้เลยไร้การป้องกัน

ปัง! ปัง!

ด้วยความร้อนรน ลู่เฟยตัดสินใจตบหน้าต่างแรงๆ เพื่อเบนความสนใจของเสี่ยวเหมย

"หือ?"

เสี่ยวเหมยเงยหน้าขวับ คิ้วเรียวขมวดมุ่น แววตาฉายความสงสัย ลู่เฟยรีบส่งสัญญาณมือให้หู่จึ บอกให้หู่จึช่วยล่อความสนใจอยู่ตรงนี้ ส่วนเขาจะแอบมุดเข้าไปช่วยคนในบ้าน หู่จึพยักหน้า แล้วใช้เล็บขูดกระจกหน้าต่างแรงๆ จนเกิดเสียงเสียดหูชวนขนลุก

ลู่เฟยกระชับดาบหัวผี แนบกาย ย่องเบาเลาะกำแพงมุ่งหน้าไปที่ประตูใหญ่ ประตูไม่ได้ปิดสนิท หลิวฟู่กุ้ยจงใจแง้มไว้ให้ตามแผน

"ตัวอะไรวะ?"

เสี่ยวเหมยได้ยินเสียงดังไม่หยุดก็เริ่มหน้าเสีย ผละออกจากตัวหลิวฟู่กุ้ยแล้วก้าวฉับๆ ไปที่หน้าต่าง

พรึ่บ!

เธอกระชากผ้าม่านเปิดออก แสงไฟสลัวส่องลอดกระจกออกไป เธอชะโงกหน้ามองสำรวจภายนอก พุ่มไม้ในแปลงดอกไม้ไหวเบาๆ มีเสียงแมวร้องดังมาจากเงามืดมุมกำแพง

"แมวบ้า! สักวันแม่จะจับกินซะให้เข็ด!"

เสี่ยวเหมยหน้าถมึงทึง สบถด่าอย่างหัวเสีย อาศัยจังหวะที่เธอหันไปปิดหน้าต่าง ลู่เฟยค่อยๆ เปิดประตูย่องเข้าไปในบ้าน เสี่ยวเหมยปิดหน้าต่างลงกลอน แล้วรูดม่านปิดสนิท ก่อนจะหันกลับมา ลู่เฟยรีบพุ่งไปหลบหลังตู้เก็บของ

เสี่ยวเหมยปรายตามองหลิวฟู่กุ้ยที่นอนตายซากเหมือนหมูบนโซฟา ยกมือเกาต้นคอแกรกๆ ปรับอารมณ์แล้วยิ้มหวานเดินกลับไปสานต่อภารกิจมื้อดึก

ลู่เฟยพิงหลังแนบตู้ สองมือกำดาบหัวผีแน่น ร่างกายเกร็งเขม็ง ถ้าหาจังหวะปลุกหลิวฟู่กุ้ยไม่ได้ ก็คงต้องเปิดศึกแลกหมัดกับเสี่ยวเหมยตรงๆ แล้ว

แต่ทว่า ทันทีที่ริมฝีปากแดงสดของเสี่ยวเหมยเคลื่อนเข้าไปใกล้หลิวฟู่กุ้ย เสียงขูดกระจกแสบแก้วหูก็ดังขึ้นอีกครั้ง ครืด... คราด... เสียงดังบาดหูสุดๆ

ใบหน้าเสี่ยวเหมยบึ้งตึงทันควัน คิ้วขมวดเป็นปม เธอสูดหายใจลึก พยายามข่มอารมณ์ไม่สนใจเสียงข้างนอก แต่เสียงนรกนั่นยังดังต่อเนื่องไม่หยุด ทำลายอารมณ์สุนทรีย์ของเธอจนพังยับเยิน ความหงุดหงิดพุ่งพล่านในอก

"ไอ้แมวเวร!"

แววตาของเธอฉายประกายอำมหิตน่าสะพรึงกลัว เธอลุกพรวดพุ่งเข้าครัว คว้ามีดปลอกผลไม้คมกริบออกมา แล้วตรงดิ่งไปที่หน้าต่าง เธอกระชากผ้าม่านเปิดออก สายตาเย็นเยียบกวาดมองไปทั่วด้านนอก มีดในมือสะท้อนแสงวาววับ

ลู่เฟยฉวยโอกาสทองนี้ พุ่งไปที่โซฟาแล้วกดจุด 'เหรินจง' (ร่องเหนือริมฝีปาก) ของหลิวฟู่กุ้ยเต็มแรง หลิวฟู่กุ้ยสะดุ้งเฮือก ลืมตาขึ้นมาอย่างงุนงง

"ข้าเป็น..."

ลู่เฟยรีบเอามืออุดปากเขาไว้ ยัดอักษรปราบผีใส่มือ แล้วถอยฉากไปซ่อนหลังตู้ตามเดิม

"กำยันต์ที่ผมให้ไว้ให้แน่น ตั้งสติให้ดี"

ลู่เฟยกระซิบสั่งการผ่านโทรศัพท์ เสียงลู่เฟยในหูฟังดึงสติหลิวฟู่กุ้ยกลับมา พอนึกขึ้นได้ว่าเมื่อกี้ตัวเองโดนเสี่ยวเหมยวางยาจนเกือบเสร็จ เขาก็ขนลุกซู่ด้วยความกลัว

"หาโอกาสบอกให้เสี่ยวเหมยไปอาบน้ำ" ลู่เฟยสั่งต่อ ตอนอาบน้ำ เสี่ยวเหมยจะถอดหัวออก นั่นอาจเป็นจังหวะที่เธอเผยร่างจริง

"ข้า... ข้าจะพยายาม"

หลิวฟู่กุ้ยลอบมองเสี่ยวเหมย ในใจอยากจะวิ่งหนีไปให้พ้นๆ แต่ก็รู้ว่าหนีวันนี้ก็ไม่พ้นวันหน้า ได้แต่กัดฟันสู้ต่อ

เสี่ยวเหมยถือมีดส่องหาแมวอยู่นานสองนาน แต่ก็ไม่เจอแม้แต่เงา "รอแม่กินอิ่มก่อนเถอะ เดี๋ยวจะมาจัดการพวกแก! อย่าหวังว่าจะหนีรอด!"

เสี่ยวเหมยปิดหน้าต่างกระแทกกระทั้นด้วยความเจ็บใจ พอหันกลับมาเห็นหลิวฟู่กุ้ยลุกขึ้นนั่งแล้ว ก็ชะงักไปนิดหนึ่ง รีบซ่อนมีดไว้ข้างหลัง แล้วปั้นหน้ายิ้มหวานหยดย้อย

"ตาบ้า ตื่นแล้วเหรอคะ?"

"พี่... พี่หิวน้ำ... เอ้อ เสี่ยวเหมย ไปอาบน้ำก่อนไหมจ๊ะ..." หลิวฟู่กุ้ยปากคอสั่น เกือบจะหลุดปาก

"อาบน้ำ?"

เสี่ยวเหมยเอียงคอทำหน้างง

"ก็แบบว่า... ปกติหนูต้องอาบก่อนไม่ใช่เหรอ? รีบไปเถอะจ้ะ พี่รอไม่ไหวแล้ว ฮ่าๆ" โดนเสี่ยวเหมยจ้องหน้า หลิวฟู่กุ้ยเหงื่อแตกพลั่ก หัวเราะกลบเกลื่อนพยายามหาข้ออ้าง

"แหม ใจร้อนจริงเชียว! ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวเค้าไปอาบน้ำก่อน รอเค้านะคะคนดี!" พอได้ยินแบบนั้น เสี่ยวเหมยกลับชอบใจ เดินบิดสะโพกเข้าห้องน้ำไป

ไม่นานนัก เสียงน้ำไหลซู่ซ่าก็ดังขึ้น ไอน้ำเริ่มเกาะฝ้ากระจกประตูห้องน้ำ

"น้องชายลู่ เธอไปแล้ว"

หลิวฟู่กุ้ยมองประตูห้องน้ำที่มัวหมอง ส่งสัญญาณมือให้ลู่เฟยอย่างกล้าๆ กลัวๆ ลู่เฟยโผล่หน้าออกมา มองไปทางห้องน้ำ แล้วก้มตัวอุ้มดาบหัวผีย่องเข้าไปใกล้ๆ อย่างเงียบเชียบ หลิวฟู่กุ้ยนั่งไม่ติดที่ เดินขาสั่นตามมาสมทบ ทั้งสองประกบซ้ายขวา หรี่ตามองลอดช่องประตูเข้าไปข้างใน

หัวใจหลิวฟู่กุ้ยเต้นโครมครามเหมือนฟ้าร้อง แต่ความอยากรู้อยากเห็นมันห้ามไม่ได้ วันนั้นเขาอาจจะตาฝาดไปจริงๆ ก็ได้?

สายตาของทั้งคู่ค่อยๆ สอดส่ายเข้าไป ในห้องน้ำอบอวลด้วยไอน้ำ เสื้อผ้าน้อยชิ้นถูกโยนทิ้งไว้บนอ่างล้างหน้า หลังฉากกั้นกระจกที่มีหยดน้ำเกาะพราว รูปร่างอรชรสมส่วนของเสี่ยวเหมยปรากฏให้เห็น เธอยืนหันหลังให้ประตู สัดส่วนเว้าโค้งวูบไหวในม่านหมอก ชวนให้จินตนาการเตลิดเปิดเปิง น้ำอุ่นชะล้างแผ่นหลังเนียนละเอียด ผ้าพันคอสีแดงบนคอยิ่งดูโดดเด่นสะดุดตา เธอเกาต้นคอเบาๆ ในที่สุดก็ยกมือขึ้นค่อยๆ ปลดผ้าพันคอออก

วินาทีนั้น หัวใจของลู่เฟยและหลิวฟู่กุ้ยแทบหยุดเต้น ตาไม่กะพริบแม้แต่นิดเดียว ผ้าพันคอสีแดงร่วงหล่น บนลำคอขาวผ่องของเสี่ยวเหมย เผยให้เห็นรอยแผลเป็นน่าเกลียดน่ากลัว รอยแผลนั้นพาดรอบลำคอเกือบครบวง เหมือนมีหนอนตัวยักษ์น่าขยะแขยงเกาะอยู่ ตัดกับเรือนร่างงดงามของเธออย่างสิ้นเชิง

เสี่ยวเหมยลูบรอยแผลเบาๆ แล้วก้มตัวลง ให้ฝักบัวรดหัว เริ่มสระผม กลิ่นแชมพูหอมอ่อนๆ ลอยออกมา

รอจนรากงอก ลู่เฟยก็ยังไม่เห็นเสี่ยวเหมยถอดหัวออกมาสักที

"นี่ก็ปกติดีนี่นา?"

ลู่เฟยหันไปมองหลิวฟู่กุ้ยด้วยสายตาตั้งคำถาม "ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน" หลิวฟู่กุ้ยเองก็งงเป็นไก่ตาแตก

หรือว่าวันนั้นเขาตาฝาดจริงๆ เสี่ยวเหมยแค่ก้มหัวสระผม แต่เพราะเขาตกใจกลัวเกินเหตุ เลยเห็นภาพหลอนว่าเธอถอดหัว? แต่มันจะหลอนขนาดนั้นเชียวเหรอ!

"รอดูอีกหน่อย" หลิวฟู่กุ้ยทำมือบอกลู่เฟย ลู่เฟยข่มใจเย็น แอบดูต่อไป

ทว่า จนกระทั่งเสี่ยวเหมยสระผมเสร็จ เธอก็ยังไม่ได้ถอดหัวออกมา ลู่เฟยกับหลิวฟู่กุ้ยมองหน้ากันตาปริบๆ หรือว่าพวกเขาจะเข้าใจผิด? เสี่ยวเหมยแค่มีแผลเป็นที่คอน่าเกลียด เลยไม่อยากถอดผ้าพันคอ เธอไม่ได้เป็นปิศาจอะไรทั้งนั้น?

ไม่ใช่! แวบต่อมา ลู่เฟยก็รีบปฏิเสธความคิดนี้ทันที ถ้าเสี่ยวเหมยไม่ใช่ปิศาจ แล้วน้ำมันพรายนั่นล่ะ? แล้วเรื่องที่หลิวฟู่กุ้ยโดนดูดพลังชีวิตล่ะ จะอธิบายยังไง?