บทที่ 86 จุดตาย

เรื่องน้ำมันพราย และเรื่องที่หลิวฟู่กุ้ยโดนสูบพลังชีวิตเป็นเรื่องจริงแน่นอน

ใช้น้ำมันพรายทำให้คนหลงใหลหัวปักหัวปำ อันนี้พอเข้าใจได้

แต่คนปกติจำเป็นต้องสูบพลังชีวิตคนอื่นด้วยเหรอ?

เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!

ต่อให้เป็นวิชามารบางแขนงที่ใช้วิธี 'หยินหยางคู่บำเพ็ญ' อย่างการเก็บหยินบำรุงหยาง หรือเก็บหยางบำรุงหยิน แต่นั่นก็ต้องทำผ่านการร่วมเพศ

มีแต่พวกภูตผีปีศาจเท่านั้นแหละ ที่ต้องสูบกินพลังชีวิตของคนโดยตรง

แม่เสี่ยวเหมยคนนี้ ไม่ใช่คนแน่นอน

ที่เธอทำตัวเหมือนคนปกติทุกอย่าง น่าจะเพื่อหลอกให้หลิวฟู่กุ้ยตายใจ

เมื่อคืนหลิวฟู่กุ้ยหนีไปได้ แถมวันนี้ยังมีท่าทีแปลกๆ เธอคงเริ่มระแวง เลยแกล้งทำตัวปกติเพื่อให้หลิวฟู่กุ้ยวางใจ จะได้สูบพลังชีวิตเขาต่อได้สะดวก

ช่างเป็นปิศาจที่เจ้าเล่ห์นัก!

แต่ว่า...

พอนึกถึงตรงนี้ ลู่เฟยกลับรู้สึกดีใจขึ้นมา

หลิวฟู่กุ้ยเป็นแค่คนธรรมดา ถ้าเสี่ยวเหมยต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมมากมายขนาดนี้เพื่อหลอกเขา แสดงว่าฝีมือการต่อสู้ของเธอคงไม่เท่าไหร่ใช่ไหม?

ถ้าเป็นแบบนั้น เขาก็ไม่ต้องกังวลอะไรมาก ลงมือจัดการได้เลย

หลิวฟู่กุ้ยเห็นลู่เฟยเงียบไปนาน ก็ร้อนใจจนแทบจะบ้าตาย ส่งสัญญาณมือถามลู่เฟยยิกๆ

"เอาไงต่อ?"

"ใจเย็นๆ เดี๋ยวรอเธอออกมา ลุงช่วยดึงความสนใจเธอหน่อย ผมจะลงมือเอง" ลู่เฟยส่งสัญญาณมือพร้อมขยับปากบอกเบาๆ

ในที่สุดก็จะลงมือแล้ว

หัวใจหลิวฟู่กุ้ยเต้นรัวเร็ว ทั้งตื่นเต้นทั้งหวาดกลัวปนเปกันไปหมด

เสียงน้ำในห้องน้ำเงียบลง

ลู่เฟยส่งสัญญาณให้หลิวฟู่กุ้ยทันที แล้วเงื้อดาบหัวผี อันหนักอึ้งขึ้นเตรียมพร้อม

หลิวฟู่กุ้ยเข้าใจสัญญาณ กำอักษรปราบผีในมือแน่น แล้วเดินไปที่ประตูห้องน้ำ เตรียมล่อเสี่ยวเหมย

เสี่ยวเหมยนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียว เดินเช็ดผมเปียกๆ ออกมาจากหลังฉากกั้นกระจก ที่คอผูกผ้าพันคอไว้เหมือนเดิม เท้าเปล่าเหยียบพื้นเย็นเฉียบ

"ตาบ้า มายืนทำอะไรหน้าห้องน้ำ ตกใจหมดเลย!"

เห็นหลิวฟู่กุ้ยยืนอยู่ เสี่ยวเหมยก็แกล้งดุด้วยน้ำเสียงออดอ้อน แต่สีหน้าดูไม่แปลกใจเท่าไหร่

"ก็พี่ใจร้อนนี่จ๊ะ"

หลิวฟู่กุ้ยรู้ว่านาทีนี้จะพลาดไม่ได้ รวบรวมความกล้าเดินเข้าไปจับมือเสี่ยวเหมย

"คนบ้า! ใจร้อนขนาดนี้แล้วเมื่อวานหนีทำไมคะ?"

เสี่ยวเหมยหัวเราะร่าอย่างได้ใจ ยอมให้หลิวฟู่กุ้ยจูงมือออกจากห้องน้ำ

จังหวะนั้นเอง ลู่เฟยก็ฟาดดาบใส่กลางหลังเสี่ยวเหมยเต็มแรง

ดาบเล่มนี้สนิมเขรอะ ทื่อจนแทบจะบาดอะไรไม่เข้า ถ้าฟันคนก็คงแค่เจ็บๆ คันๆ แต่ถ้าฟันใส่สิ่งชั่วร้าย ผลลัพธ์ย่อมต่างออกไป

เคร้ง!

เสียงดังสนั่นหวั่นไหว

ดาบหัวผีฟันโดนตัวเสี่ยวเหมยราวกับฟันใส่ก้อนหิน ไม่เพียงแต่จะไม่ระคายผิวเธอ แรงสะเทือนยังทำเอามือลู่เฟยชาหนึบ

เฮ้ย! ไม่ใช่มั้ง!

วินาทีนั้น ทุกคนในที่เกิดเหตุต่างตกตะลึง

เสี่ยวเหมยมองลู่เฟย

ลู่เฟยมองหลิวฟู่กุ้ย

หลิวฟู่กุ้ยมองเสี่ยวเหมย

ต่างคนต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

บรรยากาศเริ่มกระอักกระอ่วน

จากนั้น ลมหายใจของเสี่ยวเหมยก็เริ่มถี่กระชั้น สีหน้าเปลี่ยนเป็นทะมึนตึง

"เอ่อ... เสี่ยวเหมย ฟังพี่อธิบายก่อนนะจ๊ะ" หลิวฟู่กุ้ยเหงื่อแตกพลั่ก พยายามจะแก้ตัว

"รนหาที่ตาย!"

เสี่ยวเหมยตวาดลั่นด้วยความโกรธจัด กระชากแขนหลิวฟู่กุ้ยแล้วเหวี่ยงออกไปเต็มแรง

ชายอ้วนหนักเกือบร้อยกิโลฯ อย่างหลิวฟู่กุ้ย ปลิวละลิ่วไปกระแทกโซฟาจนมึนตึ๊บ

แรงเยอะชิบเป๋ง!

ลู่เฟยรีบง้างดาบฟันซ้ำอีกครั้ง

เคร้ง!

เสี่ยวเหมยยกแขนขึ้นรับดาบ แขนเรียวเล็กนั่นแข็งแกร่งดุจหินผา แถมยังมีพละกำลังมหาศาล ดันลู่เฟยจนเซถอยหลังไปหลายก้าว

รับดาบด้วยมือเปล่า ผิวหนังไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน

ไม่สิ

นี่ไม่ใช่หินแล้ว มันคือเหล็กกล้าชัดๆ!

หนังทองแดงกำแพงเหล็ก นี่มันคุณสมบัติของ 'เจียงซือ' ไม่ใช่เหรอ?

ลู่เฟยหน้าซีดเผือด

หรือว่าเสี่ยวเหมยจะเป็นเจียงซือ?

ก็ไม่น่าใช่

เจียงซือกลัวแสงแดด ตัวแข็งทื่อ ขยับเขยื้อนลำบาก แถมตามตัวต้องมีขนงอก เสี่ยวเหมยดูคล่องแคล่วว่องไวขนาดนี้จะเป็นเจียงซือได้ไง?

ลู่เฟยรู้สึกเหลือเชื่อสุดๆ

ตกลงเธอเป็นตัวอะไรกันแน่?

แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาให้คิดแล้ว

"แม่รู้อยู่แล้วว่าคืนนี้มันแปลกๆ! ที่แท้ไอ้หมูตอนอย่างแกก็พาคนมาเล่นงานแม่!" เสี่ยวเหมยหน้าดำคร่ำเครียด แววตาฉายจิตสังหารรุนแรง

"ดี! มาหนึ่งแม่ก็เก็บหนึ่ง มาสองแม่ก็เก็บคู่!"

พูดจบ เธอก็พุ่งเข้าใส่ลู่เฟยอย่างดุร้ายราวกับสัตว์ป่า

ลู่เฟยรีบยกดาบขึ้นป้องกัน

เสี่ยวเหมยไม่กลัวดาบหัวผีแม้แต่น้อย ใช้แขนทั้งสองข้างปัดป้องดาบอย่างไม่เกรงกลัว

แรงเธอเยอะมหาศาล แถมร่างกายยังแข็งแกร่งดุจเหล็ก ทุกครั้งที่ปะทะกันทำเอาแขนลู่เฟยชาไปหมด

ลู่เฟยเริ่มต้านทานไม่ไหว ต้องถอยร่นไม่เป็นท่า

"น้องชายลู่..."

หลิวฟู่กุ้ยตะเกียกตะกายลุกจากโซฟา มือไม้สั่นเทาปาอักษรปราบผีใส่เสี่ยวเหมย

แต่มันช่างไร้เรี่ยวแรง

อักษรปราบผีปลิวตกพื้นโดยไม่โดนตัวเสี่ยวเหมยแม้แต่ปลายขน กลับยิ่งยั่วยุให้เธอโมโหหนักกว่าเดิม

"เมื่อวานแกก็ใช้ไอ้เศษกระดาษนี่ทำร้ายแม่! ตายซะ! ตายกันให้หมด!"

เสี่ยวเหมยใบหน้าบิดเบี้ยว หมายมั่นปั้นมือจะฆ่าลู่เฟยให้ได้

ดาบหัวผีหนักอึ้ง แค่เหวี่ยงก็กินแรงจะแย่แล้ว ต้องมาเจอกับเสี่ยวเหมยที่คลุ้มคลั่งแบบนี้ ลู่เฟยแทบรับมือไม่ไหว จะหาจังหวะใช้อักษรปราบผีก็ไม่มีโอกาส

ทันใดนั้นเอง

ปัง!

เสียงดังสนั่น ประตูใหญ่ถูกกระแทกเปิดออก

ร่างสูงใหญ่พุ่งเข้ามาในบ้าน ก้าวสามขุมเข้ามาอย่างรวดเร็ว ยกขาที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามถีบยอดอกเสี่ยวเหมยเต็มแรง จนเธอกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว

"เถ้าแก่!"

"หู่จึ!"

ลู่เฟยดีใจสุดขีด หู่จึในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับเทพเจ้าที่ลงมาโปรด

หู่จึยืนบังหน้าลู่เฟยไว้ แผ่นหลังกว้างใหญ่ของเขาทำให้รู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก

ลู่เฟยวางดาบหนักอึ้งลง ได้โอกาสพักหายใจหายคอ

เสี่ยวเหมยหรี่ตามองหู่จึ แววตาอำมหิตราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "ดีนี่! มากันสามคนเลยเหรอ? แม่ไม่ได้เล่น 'ทรีซั่ม' มานานแล้ว! แถมยังมีแต่หนุ่มแน่นๆ แรงดีๆ ทั้งนั้น แม่ชอบ!"

พูดจบ เธอก็พุ่งเข้าใส่หู่จึ รวดเร็วปานสัตว์ป่าล่าเหยื่อ

หู่จึรู้ฤทธิ์เดชของเธอดี ไม่กล้าปะทะตรงๆ ถืออักษรปราบผีคอยหลอกล่อ

แต่ที่น่าแปลกคือ อักษรปราบผีแปะโดนตัวเธอแล้วกลับไร้ผล

ทั้งที่เมื่อวาน หลิวฟู่กุ้ยบอกชัดเจนว่าเขาใช้อักษรปราบผีทำร้ายเธอจนหนีรอดมาได้

แล้วตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น?

เห็นแบบนี้ หลิวฟู่กุ้ยถึงกับช็อก หน้าซีดเผือด

เสี่ยวเหมยเป็นตัวอะไรกันแน่?

ฟันแทงไม่เข้า แถมยันต์ยังทำอะไรไม่ได้

แบบนี้มันไร้เทียมทานแล้วไม่ใช่เหรอ?

เดี๋ยวก่อน!

ลู่เฟยหอบหายใจถี่ เหงื่อไหลโชกหน้า แม้มือจะหยุดนิ่ง แต่สมองแล่นเร็วรี่

ถ้าเสี่ยวเหมยเก่งกาจขนาดนี้ ทำไมต้องเสียเวลาใช้เล่ห์เหลี่ยมหลอกล่อหลิวฟู่กุ้ยด้วย? ทำไมไม่จับดูดพลังชีวิตไปดื้อๆ เลยล่ะ?

มันต้องมีเหตุผลบางอย่าง

หรือว่า... เสี่ยวเหมยมีจุดอ่อนร้ายแรงที่ทำให้เธอต้องระวังตัวแจ?

สิ่งอัปมงคลทุกอย่างย่อมมีจุดอ่อน!

ภูตผีปีศาจก็เช่นกัน

ลู่เฟยจ้องเสี่ยวเหมยเขม็ง สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว

จุดอ่อนอยู่ที่ไหน?

"เถ้าแก่ ข้าต้านไว้ได้ไม่นาน พวกเถ้าแก่รีบหนีไป!"

อักษรปราบผีใช้ไม่ได้ผล หู่จึคงยื้อไว้ได้ไม่นาน เขาตะโกนบอกลู่เฟยอย่างร้อนรน

"หนีเร็ว น้องชายลู่!"

หลิวฟู่กุ้ยใส่เกียร์หมาวิ่งแน่บไปที่ประตู

แต่ลู่เฟยไม่ขยับ ในฐานะเถ้าแก่ เขาจะทิ้งลูกน้องแล้วหนีเอาตัวรอดคนเดียวไม่ได้

จุดอ่อนของเสี่ยวเหมยอยู่ที่ไหนกันแน่?

เขาจ้องมองทุกการเคลื่อนไหวของเสี่ยวเหมย แล้วก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง ทุกครั้งที่หู่จึโจมตีเข้าใกล้ลำคอ เธอจะพยายามเบี่ยงหลบโดยสัญชาตญาณ

ดวงตาของลู่เฟยลุกวาว

ใช่แล้ว... คอไงล่ะ!