บทที่ 87 ศีรษะหลุดจากร่าง

เมื่อเห็นผ้าพันคอที่คอของเสี่ยวเหมย หัวใจของลู่เฟยก็เต้นรัวเร็ว เมื่อครู่เขาถูกความแข็งแกร่งดุจเหล็กไหลของเธอเล่นงานจนมึนงง ทำให้ลืมจุดสังเกตนี้ไปชั่วขณะ คอของเธอต้องมีปัญหาแน่นอน การผูกผ้าพันคอไม่ใช่แค่เพื่อปกปิดรอยแผลเป็น

คิดได้ดังนั้น ลู่เฟยก็รีบวางดาบหัวผีลง แม้ดาบเล่มนี้จะมีฤทธิ์สยบมาร แต่ในสถานการณ์นี้มันกลับไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก มิหนำซ้ำน้ำหนักที่มากเกินไปยังทำให้เขาเคลื่อนไหวไม่คล่องตัว ลู่เฟยเปลี่ยนมาใช้แส้กิ่งหลิวแทน

"หู่จึ ระวัง!" เขาตะโกนบอกหู่จึ แล้วค่อยๆ ขยับเข้าไปหาเสี่ยวเหมยอย่างระมัดระวัง

เสี่ยวเหมยเห็นว่าเขาไม่หนี กลับเตรียมตัวจะสู้ สีหน้าเธอก็ฉายแววเหยียดหยามและโหดเหี้ยม "เหอะ เนื้อมาป้อนถึงปาก แม่จะไม่กินก็เสียมารยาทแย่!"

เธอคำรามในลำคอ แล้วใช้กรงเล็บตะปบใส่หู่จึอย่างดุร้าย หมายจะจัดการหู่จึให้สิ้นซากก่อนค่อยหันมาเล่นงานลู่เฟย ส่วนหลิวฟู่กุ้ยที่กำลังวิ่งหนี เธอไม่แม้แต่จะปรายตามอง ดูเหมือนเธอจะมั่นใจมากว่าเขาไม่มีทางหนีรอดไปได้

"เถ้าแก่ หนีเร็ว!" หู่จึไม่รู้ว่าลู่เฟยมีแผนรับมือแล้ว จึงตะโกนเร่งให้ลู่เฟยหนีด้วยความร้อนรน เสี่ยวเหมยเริ่มเอาจริง ทำให้เขารับมือลำบากขึ้นเรื่อยๆ เผลอนิดเดียวก็ถูกเธอล็อกแขนทั้งสองข้างไว้ได้ มือของเธอแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็ก หู่จึพยายามดิ้นรนแต่ก็สลัดไม่หลุด

"หู่จึ!" ลู่เฟยตะโกนลั่น ฟาดแส้กิ่งหลิวใส่ลำคอของเสี่ยวเหมยเต็มแรง การที่หู่จึถูกล็อกตัวไว้ก็มีข้อดีอยู่อย่างหนึ่ง คือทำให้เสี่ยวเหมยไม่มีมือว่างมารับมือลู่เฟย

เพียะ! แส้กิ่งหลิวแหวกอากาศส่งเสียงหวีดหวิว แววตาเสี่ยวเหมยฉายความหวาดหวั่น เธอออกแรงยกตัวหู่จึขึ้นมาบังหน้าเพื่อใช้เป็นโล่กำบัง

"หู่จึ ก้มหัว!" ลู่เฟยเบี่ยงทิศทางแส้หลบหู่จึ พร้อมตะโกนสั่ง หู่จึขยับแขนไม่ได้ แต่พอด้ยินเสียงสั่ง เขาก็รีบก้มหัวลงทันทีตามสัญชาตญาณ จังหวะที่เขาก้มหัวลง แส้ของลู่เฟยก็ฟาดข้ามหัวเขาไปโดนเสี่ยวเหมยเต็มๆ

เสี่ยวเหมยตาเบิกโพลง รีบผลักหู่จึไปข้างหน้าเพื่อกันตัว แต่ใครจะคิด หู่จึกลับพลิกวิกฤตเป็นโอกาส คว้าแขนเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย คราวนี้กลายเป็นเสี่ยวเหมยที่ดิ้นไม่หลุด ได้แต่เบิกตามองแส้ฟาดเข้ามาหาตัวเอง

เพียะ! เสียงดังสนั่น แส้กิ่งหลิวฟาดเข้าที่ลำคอของเสี่ยวเหมยอย่างจัง กิ่งหลิวมีธาตุหยิน สามารถสัมผัสวิญญาณได้ จึงใช้ตีผีได้ผลดีที่สุด แต่กับสิ่งชั่วร้ายอื่นอาจจะได้ผลน้อยกว่าหน่อย ดังนั้น ครั้งนี้ลู่เฟยจึงอัดพลังวัตรเข้าไปในแส้ด้วย

"กรี๊ด!" เสี่ยวเหมยกรีดร้องโหยหวน ผิวหนังที่คอบอบบางราวกับกระดาษ ถูกแส้ฟาดทีเดียวก็ฉีกขาดเป็นแผลเหวอะหวะ ศีรษะพับตกลงไปข้างหนึ่งอย่างน่าสยดสยอง แต่ที่รอยแผลกลับไม่มีเลือดไหลออกมา ตรงรอยต่อของคอที่ฉีกขาด มีเส้นเลือดฝอยจำนวนมากยื่นออกมาดิ้นยุกยิก พยายามจะเชื่อมต่อหัวกลับเข้าที่เดิม

"เชี่ยเอ๊ย ตัวบ้าอะไรวะเนี่ย!" เห็นภาพสยองขวัญตรงหน้า ลู่เฟยถึงกับผงะ แต่เขาไม่หยุดมือ อาศัยจังหวะนี้กระหน่ำฟาดแส้ใส่ลำคอของเสี่ยวเหมยซ้ำอีกครั้ง

เพียะ! เส้นเลือดที่เหมือนหนวดปลาหมึกถูกแส้กิ่งหลิวฟาดจนขาดกระจุย ศีรษะของเสี่ยวเหมยหลุดออกจากบ่า กระเด็นตกลงไปกลิ้งหลุนๆ อยู่บนพื้น

ในขณะเดียวกัน ร่างไร้หัวของเธอก็กระตุกเกร็ง แล้วล้มตึงลงไปกองกับพื้น ผิวหนังเริ่มปรากฏจุดสีดำลุกลามอย่างรวดเร็ว ส่งกลิ่นเหม็นเน่าคลุ้งไปทั่ว

"หู่จึ ปล่อยมือเร็ว!" ลู่เฟยตะโกนเตือนหู่จึ พร้อมกับจับตาดูศีรษะของเสี่ยวเหมยอย่างระแวดระวัง แม้หัวจะหลุดจากตัว แต่เสี่ยวเหมยยังคงเบิกตาโพลง สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เส้นเลือดที่รอยตัดยังคงดิ้นพล่าน ดูไม่เหมือนคนตายเลยสักนิด

หู่จึที่ก้มหน้าอยู่ตลอด พอได้ยินเสียงเตือนก็รีบปล่อยมือ ร่างของเสี่ยวเหมยล้มลง น้ำเหลืองเหม็นเน่าไหลทะลักออกจากรอยตัดที่คอ ราวกับศพที่ตายมานานแรมเดือน

"แม่เจ้า!" เห็นภาพศีรษะหลุดจากร่างคาตา หู่จึอุทานลั่นด้วยความตกใจ

"กว่าแม่จะหาศพนี้มาได้ พวกแกกล้าดียังไงมาทำพัง! แม่จะกินพวกแกให้หมด!" ศีรษะของเสี่ยวเหมยสั่นระริกด้วยความโกรธแค้น แววตาอาฆาตมาดร้าย จู่ๆ ก็กระเด้งตัวขึ้นจากพื้นราวกับลูกบอล พุ่งเข้าใส่ลู่เฟยอย่างดุร้าย ขณะที่ลอยอยู่กลางอากาศ เส้นเลือดน่าเกลียดน่ากลัวที่คอก็สะบัดไปมา ดูสยดสยองพิลึก

"เถ้าแก่ ระวัง!" ภาพนั้นทำเอาหู่จึขวัญผวา เขารีบคว้าดาบหัวผีที่พื้นขึ้นมา ฟาดใส่หัวของเสี่ยวเหมยสุดแรง ลู่เฟยก็ตวัดแส้สวนกลับไปพร้อมกัน

แต่สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดคือ ศีรษะของเสี่ยวเหมยกลับลอยข้ามหัวพวกเขาทั้งสองไป กระเด้งชิ่งกับผนัง แล้วพุ่งออกไปทางประตูที่เปิดอ้าอยู่อย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ท่าทางเมื่อกี้เป็นแค่ตัวหลอก ที่จริงเธอตั้งใจจะหนี เพราะเมื่อไม่มีร่างเนื้อคอยปกป้อง เธอก็อ่อนแอลงมาก

"แย่แล้ว มันจะหนี!" ถ้าปล่อยให้ตัวประหลาดแบบนี้หนีไปได้ จะเป็นภัยร้ายแรงในภายภาคหน้า ลู่เฟยได้สติ รีบวิ่งไล่ตามไปทันที หู่จึถือดาบหัวผีวิ่งตามไปติดๆ แต่ความเร็วของหัวผีนั้นเร็วมาก แค่กะพริบตาก็พุ่งออกไปนอกประตูแล้ว

"เร็วเข้า!" ลู่เฟยกับหู่จึวิ่งไล่กวดออกไปนอกประตู เห็นเงาหัวผีแวบๆ หายไปตรงบันได ก็ยิ่งร้อนใจ ข้างนอกกว้างใหญ่ไพศาล ถ้าปล่อยให้หัวผีหนีออกไปได้ คงตามจับยากแล้ว

แต่ทว่า ตุ้บ! เสียงของแข็งกระทบกันดังสนั่น หัวผีเหมือนชนเข้ากับอะไรบางอย่าง จนกระเด้งกลับมา!

"อ๊ากกก! ข้าสู้ตายกับเอ็งแล้ว!" ตามมาด้วยเสียงตะโกนลั่นของหลิวฟู่กุ้ย ที่ถืออิฐก้อนหนึ่งวิ่งสวนเข้ามา ไอ้หมอนี่ไม่ได้หนีไปจริงๆ ด้วย! จังหวะที่เขาวิ่งกลับมา ดันชนเข้ากับหัวผีพอดีเป๊ะ

สวรรค์ทรงโปรด! ลู่เฟยดีใจสุดขีด ตวัดแส้เกี่ยวหัวผีม้วนกลับเข้ามาในห้อง "กรี๊ด——" หัวผีกรีดร้องโหยหวน ตกลงพื้นหมุนติ้วเหมือนลูกข่าง หู่จึไม่รอช้า หวดดาบหัวผีใส่ซ้ำ เหมือนตีกอล์ฟ หวดหัวผีกลับเข้าไปในห้อง

"รีบกลับไปปิดประตู!" ลู่เฟยหันไปสั่งหลิวฟู่กุ้ย แล้ววิ่งนำกลับเข้าไปในห้อง "ลุงหลิว เร็วเข้า!" หู่จึโบกมือเรียกหลิวฟู่กุ้ยที่ยังยืนงงอยู่ ให้รีบตามเข้ามา แล้วกระแทกประตูปิดดังปัง

กลิ่นศพเหม็นเน่าตลบอบอวลไปทั่วห้อง เหตุการณ์เมื่อครู่เกิดขึ้นเร็วมาก หลิวฟู่กุ้ยมองไม่ทันว่าตัวเองชนกับอะไร และไม่ทันเห็นว่าพวกลู่เฟยตีอะไรกลับเข้ามา ตอนนี้เขาถึงเพิ่งเห็นร่างเน่าเฟะของเสี่ยวเหมยนอนกองอยู่บนพื้น ส่วนหัวของเธอกลิ้งอยู่ข้างๆ ใบหน้ามีรอยแส้ฟาด แต่ไม่มีเลือดสักหยด ลูกตากลอกไปมา ใบหน้าบิดเบี้ยว... มันยังไม่ตาย!

"เชี่ย! วันนั้นข้าไม่ได้ตาฝาดจริงๆ ด้วย..." มือที่ถืออิฐของหลิวฟู่กุ้ยสั่นเทา ขาอ่อนยวบยาบ ความกล้าบ้าบิ่นเมื่อครู่หายวับไปกับตา

"เจ๋งนี่หว่าลุงหลิว นึกว่าจะหนีไปแล้วซะอีก!" หู่จิตบไหล่หลิวฟู่กุ้ยอย่างชื่นชม หลิวฟู่กุ้ยได้แต่ยิ้มแห้งๆ พูดไม่ออกบอกไม่ถูก

"อย่ามัวแต่อึ้ง ไม่ว่ามันจะเป็นตัวอะไร จัดการให้เด็ดขาดไปเลย!" ลู่เฟยสั่งการ แล้วถือแส้กิ่งหลิวค่อยๆ ย่างสามขุมเข้าไปหาหัวของเสี่ยวเหมย หู่จึก็กระชับดาบหัวผีเดินตามไป หลิวฟู่กุ้ยมองทั้งสองคน แล้วเดินตัวสั่นตามไปห่างๆ

หัวของเสี่ยวเหมยกลิ้งถอยหลังหนีอย่างลนลาน จนไปจนมุมอยู่ที่กำแพง ไม่มีทางให้หนีอีกแล้ว มันแสยะยิ้มขู่คำรามใส่ทั้งสามคน พอเห็นว่าขู่ไม่สำเร็จ ก็เปลี่ยนมาทำหน้าตาน่าสงสาร บีบน้ำตาไหลพราก อ้อนวอนเสียงสั่น "พี่ชายจ๋า หนูผิดไปแล้ว ปล่อยหนูไปเถอะนะ หนูสัญญาว่าจะไม่ทำร้ายใครอีกแล้ว"

ลู่เฟยไม่หลงกล เงื้อแส้ขึ้นสูง หัวผีจนตรอก อ้าปากกว้าง ส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงบาดแก้วหู

"นายท่าน ช่วยด้วย——"