บทที่ 88 ปิศาจหัวคน

เสียงกรีดร้องแหลมสูงดังก้องไปไกลในความมืด

"นายท่าน?"

ลู่เฟยสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ปิศาจหัวคนตัวนี้เป็นสิ่งที่คนเลี้ยงไว้หรือนี่?

โบราณว่าไว้ ตัดรากถอนโคนเพื่อปิดปาก!

งั้นยิ่งปล่อยไว้ไม่ได้ ต้องรีบกำจัดมันให้สิ้นซาก

ลู่เฟยเงื้อแส้ ผนึกพลังวัตรฟาดลงไปเต็มแรง

"อ๊ากกก——"

หัวผีกรีดร้องโหยหวน ร้องขอชีวิตไม่หยุดหย่อน

"ได้โปรดเถอะ ได้โปรดไว้ชีวิตหนูด้วย หนูจะไม่ทำร้ายใครอีกแล้ว..."

เสียงร้องน่าเวทนา ราวกับมันไม่ใช่ปิศาจร้าย แต่เป็นหญิงสาวอ่อนแอที่กำลังถูกทารุณกรรม

ลู่เฟยทำหูทวนลม กระหน่ำฟาดแส้ใส่อย่างไร้ปรานี

ควันดำพวยพุ่งออกจากหัวผี เสียงของมันเริ่มอ่อนแรงลง หันไปมองหลิวฟู่กุ้ยด้วยสายตาน่าสงสาร ตัดพ้อทั้งน้ำตา

"หนูปรนนิบัติพี่มาตั้งนาน พี่ใจร้ายกับหนูได้ลงคอ หนูเกลียดพี่..."

พูดจาราวกับถูกผู้ชายเจ้าชู้ทอดทิ้ง

ไม่รู้ว่าหลิวฟู่กุ้ยคิดอะไรอยู่ ใบหน้าอ้วนกลมฉายแววสงสารวูบหนึ่ง แต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไร เพียงแค่หันหลังให้เงียบๆ

ตอนแรกหู่จึกลัวว่าหลิวฟู่กุ้ยจะใจอ่อนขอร้องแทนปิศาจตนนี้ แต่พอเห็นเขาแยกแยะผิดชอบชั่วดีได้ ก็รู้สึกดีกับหลิวฟู่กุ้ยขึ้นมาก

เมื่อมารยาหญิงใช้ไม่ได้ผล หัวผีก็สิ้นหวัง เผยธาตุแท้อันน่าเกลียดน่ากลัวออกมา

แววตาของมันเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นสุดขีด

"นายท่านของข้าจะฆ่าพวกแก ถลกหนังเลาะกระดูก สับพวกแกให้เละเป็นโจ๊กเอาไปให้หมากิน..."

ลู่เฟยไม่หยุดมือ แส้ยังคงฟาดลงไปไม่ยั้ง

เมื่อไอดำสลายไปจนหมด ผิวหนังบนหัวผีก็ละลายอย่างรวดเร็วเหมือนเทียนไข สุดท้ายเหลือเพียงกะโหลกขาวโพลน

ลู่เฟยหยุดมือ แต่ยังไม่วางใจ หยิบ 'อักษรปราบผี' แปะลงบนกะโหลก เพื่อให้แน่ใจว่ามันจะไม่มีปฏิกิริยาใดๆ อีก

"น่าจะตายสนิทแล้ว"

เขาถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

หลิวฟู่กุ้ยทรุดตัวลงอย่างหมดแรง สีหน้าดูซับซ้อน

"เถ้าแก่ ตกลงหัวคนนี่มันคือตัวอะไรกันแน่ครับ?" หู่จึอดถามไม่ได้

"น่าจะเป็นของอัปมงคลที่ถูกสร้างขึ้นด้วยวิชามารบางอย่าง แต่จะเป็นอะไรแน่ชัดผมก็ไม่รู้เหมือนกัน" ลู่เฟยขมวดคิ้ว "ผมเคยได้ยินแต่ว่าทางแถบหนานหยาง มีวิชาคุณไสยชนิดหนึ่ง ถ้าฝึกจนถึงขั้นสูงสุด หัวจะถอดออกจากร่างบินไปไหนมาไหนได้ เรียกว่า 'ผีกระสือ' "

"แล้วไอ้นี่ไม่ใช่ผีกระสือเหรอครับ?"

"ไม่ใช่ครับ ผีกระสือไม่สามารถเอาหัวไปต่อกับร่างคนอื่นได้ อีกอย่างใต้หัวผีกระสือต้องมีเครื่องในห้อยรุงรัง เลือดโชก น่าขยะแขยงกว่านี้เยอะ"

ลู่เฟยโบกมือไล่กลิ่น กลิ่นศพเหม็นเน่าตลบอบอวลไปทั่วห้องจนแทบหายใจไม่ออก

"อย่าเพิ่งคุยเรื่องนี้เลย รีบออกไปกันเถอะ ดมกลิ่นศพนานๆ เดี๋ยวจะติดพิษเอา"

อีกอย่าง ก่อนตายหัวผีได้ตะโกนเรียกนายท่าน ลู่เฟยกลัวว่าอีกฝ่ายจะตามมา

คนที่สามารถสร้างของอัปมงคลประหลาดพิสดารขนาดนี้ได้ ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาแน่

ทั้งสามคนไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบถอยออกจากบ้าน

ทว่าก่อนจะออกไป หลิวฟู่กุ้ยหยุดชะงักที่โซฟาครู่หนึ่ง เหมือนก้มลงเก็บอะไรบางอย่าง

พอวิ่งออกมานอกตึก อากาศบริสุทธิ์ก็ไหลเข้าสู่ปอด

ทั้งสามคนสูดหายใจเฮือกใหญ่ได้อย่างเต็มปอดเสียที

แต่เพราะอยู่ในห้องนานเกินไป กลิ่นศพเลยติดตัวมาไม่น้อย

ทั้งชุมชนเงียบกริบ

หน้าต่างทุกบานมืดสนิท ราวกับไม่มีคนอาศัยอยู่เลย เสียงกรีดร้องแหลมสูงของหัวผีก่อนตายกลับไม่ปลุกใครให้ตื่นขึ้นมาสักคน

ลู่เฟยยิ่งมั่นใจว่าชุมชนแห่งนี้ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากล

ทั้งสามวิ่งรวดเดียวไปถึงรถ แล้วรีบขับออกไปทันที

รถแล่นฉิวขึ้นถนนใหญ่ มองกระจกหลังเห็นชุมชนที่มืดมิดห่างออกไปเรื่อยๆ ทั้งสามถึงค่อยถอนหายใจได้อย่างโล่งอก

หู่จึเปิดหน้าต่างรถ ให้ลมเย็นๆ ยามค่ำคืนพัดเข้ามาไล่กลิ่นศพ

ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง

"ถ้าไม่ได้น้องชายลู่ กับหู่จึ ข้าหลิวฟู่กุ้ยคงแย่แน่ๆ" นึกถึงความระทึกขวัญเมื่อครู่ หลิวฟู่กุ้ยถอนหายใจด้วยความหวาดเสียว

ใครจะไปคิดว่าดวงนารีอุปถัมภ์จะกลายเป็นเจอกับตัวประหลาดสยองขวัญแบบนี้

"น้องชายลู่ ตกลงไอ้นั่นมันตัวอะไรกันแน่ ทำไมหัวหลุดแล้วยังกระโดดโลดเต้นได้อีก?" เขาคิดยังไงก็ไม่เข้าใจ ทำไมตัวเองถึงซวยขนาดนี้!

"ผมเดาว่าน่าจะเป็นปิศาจจำพวกหัวคนที่ถูกเลี้ยงไว้ดูดพลังชีวิตคนโดยเฉพาะ ส่วนจะดูดไปทำไมผมก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ ไม่ใช่เรื่องดี" ลู่เฟยวิเคราะห์

"วิธีการคล้ายกับการเลี้ยงศพ แต่หัวกับตัวดันไม่ใช่ของคนคนเดียวกัน ดูเหมือนจะเป็นการเอาหัวไปต่อกับร่างคนอื่นเพื่อปลอมตัวเป็นคนเป็นมากกว่า"

"พอกระชากหัวออก ร่างกายเลยเน่าเปื่อยทันที"

"อะไรนะ? งั้นช่วงที่ผ่านมา คนที่ข้านอนด้วยก็คือ... ศพงั้นเหรอ?!" หลิวฟู่กุ้ยหน้าซีดเผือด อยากจะอ้วกแตก

ตอนนี้เขาภาวนาให้คนที่มาหลอกเป็นผีสาวเสียยังดีกว่า

เห็นเขาห่อเหี่ยวขนาดนี้ หู่จึกลับไม่ซ้ำเติมเหมือนเคย ล้วงซองบุหรี่ออกมา โยนให้เขาตัวหนึ่ง

"สูบสักมวน ดับกลิ่นหน่อย"

"ขอบใจ" หลิวฟู่กุ้ยแปลกใจเล็กน้อย มือสั่นเทาจุดบุหรี่สูบ

ก่อนหน้านี้หู่จึยังทำท่าสมน้ำหน้า อยากให้เขาซวยอยู่เลย

ลู่เฟยก็ขอสูบด้วยตัวหนึ่ง

เขาไม่ค่อยสูบ แต่กลิ่นศพติดตัวมันเหม็นจนทนไม่ไหวจริงๆ

ควันบุหรี่ลอยละล่องไปกับสายลม

ขับรถออกมาจากชุมชนนั้นได้สักพัก หลิวฟู่กุ้ยก็เริ่มกลับมาคึกคักอีกครั้ง

"ไม่ว่าจะยังไง รอดตายมาได้ก็ถือว่าโชคดีแล้ว คนโบราณว่ารอดตายมาได้ต้องมีโชคใหญ่รออยู่! ข้าหลิวฟู่กุ้ย รวมถึงน้องชายลู่กับหู่จึ ต่อไปพวกเราต้องมีวาสนายิ่งใหญ่แน่ๆ!" เขาพูดปลุกใจตัวเอง

"ลุงหลิว ตอนนั้นลุงหนีไปได้แล้ว วิ่งกลับมาทำไมอีก?" หู่จึถาม

จุดนี้แหละที่ทำให้เขามองหลิวฟู่กุ้ยใหม่ อย่างน้อยตาแก่นี่ก็รักพวกพ้อง

"ผายลม! ข้าไม่ได้หนี ข้าออกไปหาอาวุธต่างหาก!" หลิวฟู่กุ้ยยืดอกคุยโวทันที "ข้าหลิวฟู่กุ้ยรักเพื่อนฝูงที่สุด! พวกเอ็งเสี่ยงชีวิตอยู่ข้างใน ข้าจะทิ้งเพื่อนหนีเอาตัวรอดได้ยังไง? ข้าใช่คนแบบนั้นเหรอ?"

"ตอนนั้นข้าคิดว่า ตายเป็นตาย กลัวอะไรวะ!"

"อย่างมากอีกสิบแปดปีก็เกิดมาเป็นลูกผู้ชายใหม่!"

"จริงดิ? ทำไมข้าฟังดูทะแม่งๆ ชอบกล!" หู่จึแกล้งแซว

"เชื่อไม่เชื่อก็เรื่องของพวกเอ็ง แต่ข้าก็กลับไปช่วยพวกเอ็งจริงไหมล่ะ!" หลิวฟู่กุ้ยแค่นเสียง กลับมาหน้าหนาเหมือนเดิม หัวเราะร่า "ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกันแบบนี้ ข้ากับน้องชายลู่ถือเป็นเพื่อนตายกันแล้ว ต่อไป..."

ปัง!

จู่ๆ รถก็กระแทกอย่างแรง เกิดเสียงดังสนั่น

เหมือนชนเข้ากับอะไรบางอย่าง!

หู่จึหน้าถอดสี รีบเหยียบเบรกจนรถหยุดกึก

"ชนอะไรวะ?"

ทั้งสามหน้าซีดเผือด รีบมองออกไปนอกหน้าต่าง

ถนนทั้งสายมีรถพวกเขาคันเดียว ข้างทางไม่มีไฟถนน รอบด้านมืดสนิทดูวังเวง

ตรงนี้เป็นช่วงถนนเปลี่ยวพอดี

"ข้ามองทางตลอด ไม่เห็นคนข้างหน้าเลยนะ! อาจจะเป็นสัตว์วิ่งตัดหน้า เดี๋ยวข้าลงไปดู"

หู่จึพูดพลางปลดเข็มขัดนิรภัย

"เดี๋ยว หู่จึ อย่าลงไป!" ลู่เฟยมองความมืดรอบด้าน สังหรณ์ใจไม่ดี

เมื่อกี้คุยเล่นกันอยู่ก็จริง แต่เขาก็มองไปข้างหน้าเหมือนกัน ไม่เห็นเงาคนหรือสัตว์วิ่งผ่านเลยสักนิด

"ปิดหน้าต่าง!"

"ครับ!"

หู่จึไม่รู้เหตุผล แต่ก็ทำตามทันที

หน้าต่างรถปิดสนิท

ลู่เฟยกำแส้กิ่งหลิวแน่น จ้องมองออกไปข้างนอกอย่างระมัดระวัง

หลิวฟู่กุ้ยเห็นท่าทางเคร่งเครียดของเขาก็พลอยตื่นเต้นไปด้วย กลืนน้ำลายเอือก ถามว่า "น้องชายลู่ มีปัญหาอะไรเหรอ?"

ปัง!

ยังไม่ทันที่ลู่เฟยจะตอบ มือสีเขียวคล้ำข้างหนึ่งก็โผล่ออกมาจากความมืด ตบเข้าที่กระจกหน้าต่างรถอย่างจัง