บทที่ 89 ศพขวางทาง

มือข้างนั้นซีดเผือดไร้สีเลือด ผิวหนังเป็นสีเขียวคล้ำแบบที่มีแต่คนตายเท่านั้นถึงจะเป็น

"มือนั่นมาจากไหน?"

หลิวฟู่กุ้ยตกใจจนสะดุ้งโหยง นิ้วสั่นระริกชี้ไปที่หน้าต่างรถ

ลู่เฟยกำแส้กิ่งหลิวแน่น

หู่จึคว้าดาบหัวผีที่วางอยู่บนเบาะข้างคนขับขึ้นมา

ปัง!

ทันใดนั้น มือสีเขียวคล้ำอีกข้างก็ฟาดเข้าที่หน้าต่างรถ

มือทั้งสองข้างค่อยๆ ไต่ขึ้นมา ตามด้วยใบหน้าคนตายที่ขาวซีดแนบสนิทกับกระจก ลูกตาสีขาวขุ่นจ้องเขม็งมองคนข้างใน

"แม่จ๋า ผีหลอก!"

หลิวฟู่กุ้ยกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว

"นั่นไม่ใช่ผี แต่เป็นคนตาย!" ลู่เฟยพูดอย่างใจเย็น "เจ้านายของหัวผีตามมาแล้ว!"

การควบคุมศพเป็นวิชาของพวกร่างทรงเลี้ยงศพ

ต้องเป็นเจ้านายของหัวผีตามมาล้างแค้นแน่ๆ!

หู่จึเหงื่อแตกพลั่ก

เมื่อกี้ถ้าเขาลงจากรถไปดู คงโดนศพพวกนี้รุมทึ้งไปแล้ว

ยังไม่ทันที่พวกเขาจะตั้งตัว หน้าต่างรถอีกฝั่งก็มีศพหน้าเขียวคล้ำโผล่ขึ้นมาอีกตัว

ปัง! ปัง! ปัง!

ศพเหล่านั้นระดมทุบหน้าต่างอย่างบ้าคลั่ง ฝ่ามือของพวกมันแข็งราวกับถูกแช่แข็งจนกระแทกกระจกสั่นสะเทือน

โชคดีที่รถตู้ของหลิวฟู่กุ้ยคุณภาพดี ไม่แตกง่ายๆ แต่ก็คงต้านทานได้ไม่นานนัก

"หู่จึ ไม่ต้องสนใจ รีบขับออกไป! พวกมันไม่กล้าไปในที่คนพลุกพล่านหรอก!" ลู่เฟยตะโกนสั่ง

มองผ่านหน้าต่างออกไป เขาเห็นเงาร่างสีเขียวคล้ำอีกมากมายยืนแข็งทื่ออยู่สองข้างทาง และกำลังเดินตรงมาที่รถ

ศพเยอะขนาดนี้!

ถ้าทุกตัวหนังเหนียวฟันแทงไม่เข้า พวกเขารับมือไม่ไหวแน่

หากลองฟังดีๆ จะได้ยินเสียงหวีดหวิวแผ่วเบาลอยมาตามลม

เหมือนเสียงจากเครื่องดนตรีบางอย่าง ฟังดูประหลาดพิกล

นี่คือวิธีที่คนเลี้ยงศพใช้ควบคุมศพ!

หลิวฟู่กุ้ยหน้าซีดเผือด นึกว่ากำจัดหัวผีได้แล้วจะรอดตัว ไม่นึกว่ายังมีตัวเป้งตามมาอีก

"นั่งดีๆ!"

หู่จึเข้าเกียร์ เหยียบคันเร่งมิด

รถพุ่งทะยานไปข้างหน้าเสียงดังกระหึ่ม

ตัวรถกระแทกกับอะไรบางอย่างจนสั่นสะเทือนรุนแรง

หู่จึไม่สนใจ กำพวงมาลัยแน่น เหยียบคันเร่งจนจมมิด

ถนนเส้นนี้ไม่มีรถอื่นอยู่แล้ว เขาเลยขับแบบไม่ยั้ง

เงาร่างสีเขียวขาวหลายร่างยืนขวางอยู่กลางถนนข้างหน้า

แสงไฟหน้ารถส่องกระทบใบหน้าบิดเบี้ยวสยดสยองของพวกมัน

"ชนมันเลย!" ลู่เฟยยึดราวจับแน่น จ้องไปข้างหน้าแล้วตะโกนลั่น

ไม่ใช่คนเป็นสักหน่อย จะเกรงใจทำไม?

"จัดไป!"

หู่จึกัดฟัน ขับรถพุ่งชนเต็มแรง

โครมคราม!

ตัวรถสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ศพเหล่านั้นกระเด็นกระดอนเหมือนพินโบว์ลิ่ง รถส่ายไปมาซ้ายขวา แต่หู่จึก็ประคองพวงมาลัยดึงรถกลับมากลางถนนได้ทัน แล้วขับหนีต่อด้วยความเร็วสูง

"รถข้า!" หลิวฟู่กุ้ยเกาะราวจับแน่น ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ด้วยความเสียดาย

"เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานขนาดนี้ ยังจะมาห่วงรถอีก!" ลู่เฟยอดค้อนใส่ไม่ได้ แล้วหันไปมองด้านหลังรถ

ศพหน้าเขียวคล้ำเหล่านั้นลุกขึ้นมาจากพื้นอย่างทุลักทุเล แล้วพยายามวิ่งไล่ตามรถมา

ศพที่เคลื่อนไหวได้คล่องแคล่วขนาดนี้ เข้าขั้น 'ศพเดินได้'แล้ว!

แต่ถึงจะเร็วยังไงก็วิ่งตามรถไม่ทัน ไม่นานเงาร่างพวกนั้นก็ถูกทิ้งห่างจนลับตา

พอมองไม่เห็นพวกมันแล้ว ทุกคนถึงได้ถอนหายใจโล่งอก

แม้ศพเดินได้พวกนี้จะน่ากลัว แต่พวกเขามีรถอยู่ การสลัดให้หลุดจึงไม่ใช่เรื่องยาก

"คราวนี้คงได้สร้างศัตรูถาวรแล้วล่ะ" ลู่เฟยหันไปถามหลิวฟู่กุ้ย "ลุงไม่ได้บอกเสี่ยวเหมยใช่ไหมว่าลุงเป็นใคร อยู่ที่ไหน?"

หลิวฟู่กุ้ยหน้าซีดเผือด ตอบเสียงอ่อย "ข้า... ข้าบอกเธอไปแล้วว่าเป็นเถ้าแก่ในถนนค้าของเก่า..."

"งั้นลุงซวยแล้ว! เจ้านายของหัวผีต้องตามไปล้างแค้นแน่!" ลู่เฟยพูดอย่างอ่อนใจ "พวกหมอผีสายมืดพวกนี้เจ้าคิดเจ้าแค้นที่สุด ไม่มีทางยอมจบง่ายๆ หรอก"

"หา? แล้วจะทำยังไงดีล่ะ!" หลิวฟู่กุ้ยอยากจะกลั้นใจตาย นึกว่ารอดมาได้แล้วแท้ๆ ดันหาเรื่องใส่ตัวซะงั้น

"น้องชายลู่ เราก็ร่วมเป็นร่วมตายกันมาแล้ว นายจะทิ้งข้าไม่ได้นะ"

เรื่องนี้ไม่ต้องให้บอกหรอก

ลู่เฟยเป็นคนลงมือฆ่าหัวผี อีกฝ่ายคงไม่ตามล่าแค่หลิวฟู่กุ้ยคนเดียวแน่

"อย่าตื่นตูม ไปถึงถนนค้าของเก่าเมื่อไหร่ ก็เข้าเขตเราแล้ว ในถิ่นเรา เราไม่ยอมให้ใครมาทำกร่างหรอก" ลู่เฟยพูดปลอบใจด้วยความมั่นใจ

"งั้นข้าขอไปอยู่กับพวกนายก่อนนะ" หลิวฟู่กุ้ยค่อยวางใจขึ้นมาหน่อย ตราบใดที่ปัญหายังไม่จบ เขาต้องเกาะขาน้องชายคนนี้ไว้ให้แน่น

ปัง!

ทันใดนั้น กระจกหน้ารถก็ถูกกระแทกอย่างแรง

ใบหน้าสีเขียวคล้ำห้อยหัวลงมาจากหลังคารถ

ยังมีศพเดินได้ติดมาอีกตัว!

เหตุการณ์เกิดขึ้นกะทันหัน หู่จึตกใจจนมือหลุดจากพวงมาลัย รถที่วิ่งมาด้วยความเร็วสูงเสียหลักพุ่งเข้าหาที่กั้นขอบทาง

แรงเหวี่ยงมหาศาลทำเอาลู่เฟยและหลิวฟู่กุ้ยกลิ้งโค่โล่เค่เล่

เอี๊ยด——

หู่จึพยายามทรงตัว เหยียบเบรก แล้วหักพวงมาลัยประคองรถกลับมา

ปัง! ปัง! ปัง!

ศพเดินได้ตัวนั้นยังคงใช้หัวโขกกระจกไม่ยั้ง ไม่กี่ทีก็เกิดรอยร้าวไปทั่วกระจก

"หู่จึ!"

ถ้ากระจกแตก หู่จึที่อยู่ข้างหน้าจะอันตรายที่สุด

ลู่เฟยปลดเข็มขัดนิรภัย ปีนข้ามเบาะไปข้างหน้า มือหนึ่งเกาะพนักพิง อีกมือถือแส้กิ่งหลิว จ้องเขม็งไปที่ศพเดินได้นอกหน้าต่าง

เพล้ง!

กระจกแตกกระจาย เศษแก้วและลมกรรโชกพัดเข้ามาในรถ

ศพเดินได้พลิกตัวลงมาจากหลังคา เกาะอยู่ที่ขอบหน้าต่าง แล้วตะปบกรงเล็บใส่หู่จึอย่างดุร้าย

หู่จึมัวแต่ประคองรถที่ส่ายไปมา ไม่มีทางป้องกันตัวได้เลย

"ไสหัวไป!"

ลู่เฟยผนึกพลังวัตรฟาดแส้กิ่งหลิวใส่รอยตัดของศพเต็มเหนี่ยว

เกิดรอยไหม้สีดำบนมือศพทันที แต่มันไม่รู้สึกเจ็บปวด เพียงแค่ชะงักไปเล็กน้อยเท่านั้น

"บ้าเอ๊ย ศพมันไม่เจ็บ!"

ลู่เฟยรู้ว่าตีไปก็ไร้ประโยชน์ จึงคว้าดาบหัวผีจากใต้เบาะ กระทุ้งใส่ศพเต็มแรง

ปึก!

ปลายดาบกระแทกร่างศพเสียงดังทึบ

ร่างกายศพแข็งโป๊กจริงๆ แม้ปลายดาบจะไม่แทงเข้าเนื้อ แต่มันก็ทำหน้าที่เหมือนไม้กระบองดันศพออกไป

ศพเดินได้ถูกกระแทกจนตัวหงายหลัง

"ได้ผล!"

ลู่เฟยโน้มตัวไปข้างหน้า ปีนขึ้นไปบนคอนโซลรถ ใช้ดาบหัวผีกระทุ้งศพลงจากรถอย่างไม่ลดละ

ประกอบกับแรงกระแทกของรถ ในที่สุดศพเดินได้ก็ร่วงลงไปจากฝากระโปรง

ตุ้บ!

ล้อรถบดทับร่างศพเสียงดังสนั่น

ตัวรถกระดอนขึ้นอย่างแรง ความเร็วลดฮวบลง

"ไปเร็ว!"

ลู่เฟยไม่รู้ว่ายังมีตัวอะไรตามมาอีกหรือเปล่า สั่งให้หู่จึรีบขับรถออกไป อย่าหยุด

หู่จึรีบเร่งเครื่อง หักหลบศพ แล้วเหยียบคันเร่งหนีไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

รถส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดไปทั้งคัน

ลมตีเข้ามาทางหน้าต่างที่แตกยับ พัดจนทุกคนแทบลืมตาไม่ขึ้น

รถวิ่งตะบึงมาตลอดทาง

ในที่สุด ก่อนที่รถจะพังยับเยิน พวกเขาก็เห็นแสงไฟระยิบระยับของตัวเมือง และเริ่มมีรถคันอื่นสัญจรไปมา

"ปลอดภัยแล้ว"

ลู่เฟยและหู่จึถอนหายใจพร้อมกัน

แม้จะรอดพ้นอันตรายมาได้ แต่หลิวฟู่กุ้ยกลับหน้าซีดเผือด ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

"รถข้า..."

"พอเถอะน่าลุงหลิว รอดกลับมาได้ก็บุญหัวแล้ว!"

ลู่เฟยหันไปมองเขา "คนเลี้ยงผีพวกนั้นกัดไม่ปล่อยขนาดนี้ คงไม่ใช่แค่แค้นธรรมดาแน่ๆ ลุงไปหยิบของอะไรของเขามาหรือเปล่า?"