บทที่ 90 ลูกค้าใหม่มาเยือน

"อะไรนะครับ?"

คำถามนี้ทำเอาหลิวฟู่กุ้ยอึ้งไป

"ก่อนออกมาจากบ้านเสี่ยวเหมย ลุงหยิบอะไรติดมือมาหรือเปล่า?" ลู่เฟยจ้องเขาเขม็งแล้วถามย้ำ

หลิวฟู่กุ้ยอึกอัก เมื่อเจอกับสายตาคมกริบของลู่เฟย เขาจึงจำใจล้วงขวดแก้วสูงประมาณฝ่ามือออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

ในขวดบรรจุน้ำมันสีเหลือง

"น้ำมันพราย?!" ลู่เฟยเบิกตากว้าง พูดอย่างระอาใจ "ลุงจะเก็บขยะพรรค์นี้มาทำซากอะไรครับ?"

"ข้าเห็นสรรพคุณมันดี เลยกะจะเอามาให้นาย เผื่อจะขายได้ราคาดี..." หลิวฟู่กุ้ยแก้ตัว

"ขอบคุณตายล่ะครับ!" ลู่เฟยพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

แม้แต่หู่จึที่ขับรถอยู่ยังอดไม่ได้ที่จะหันมามองหลิวฟู่กุ้ย "ลุงหลิว ข้ายอมใจลุงจริงๆ หน้าสิ่วหน้าขวานขนาดนี้ยังจะหาช่องทางทำกินอีกนะ!"

"ข้าหวังดีกับโรงรับจำนำอักษรเสียต่างหาก! โรงรับจำนำอักษรเสียรับซื้อของอาถรรพ์ไม่ใช่เหรอ น้องชายลู่ น้ำมันพรายนี่เป็นไง? มีค่าพิเศษอะไรไหม?" หลิวฟู่กุ้ยยื่นหน้าอ้วนๆ เข้ามาถามอย่างกระตือรือร้น

"จะไปมีค่าอะไร ก็แค่ทำให้คนหลงหัวปักหัวปำ ของแบบนี้เอาไปขายมั่วซั่วเดี๋ยวก็เกิดเรื่องหรอกครับ" ลู่เฟยตอบอย่างหงุดหงิด

แต่จะว่าไป น้ำมันพรายขวดนี้ก็หาได้ยากจริงๆ นอกจากผลทางเสน่ห์เล่ห์กลแล้ว ยังใช้ประกอบพิธีกรรมบางอย่างได้

ถือว่าเป็นลาภลอยก็แล้วกัน

รถแล่นมาถึงลานจอดรถถนนค้าของเก่า

พอลงจากรถ ทั้งสามคนถึงได้เห็นสภาพรถตู้ของหลิวฟู่กุ้ยชัดๆ ว่ายับเยินแค่ไหน

กระจกหน้าแตกละเอียด ฝากระโปรงหน้ายุบ ตัวถังบุบไปหลายแห่ง รอยขีดข่วนเต็มคัน

ขับกลับมาถึงนี่ได้โดยปลอดภัยถือเป็นปาฏิหาริย์แล้ว

"รถข้า!"

หลิวฟู่กุ้ยเจ็บปวดจนแก้มกระตุก

หวังจะเจอรักแท้ กลับต้องเสียทั้งตัวเสียทั้งเงิน

เขาเสียใจจนลำไส้เขียวไปหมดแล้ว

"จะโวยวายทำไม ก็แค่รถ พังก็ซ่อมไม่ได้ก็ซื้อใหม่ ดีกว่าเอาชีวิตไปทิ้งนะ!" หู่จึหมั่นไส้ความงกของแกจริงๆ

"เอ็งจะไปรู้อะไร รถก็เปรียบเหมือนเมียคนที่สองของลูกผู้ชาย เมียเอ็งพังเอ็งไม่เจ็บใจรึไง" หลิวฟู่กุ้ยใช้แขนเสื้อค่อยๆ เช็ดรอยขีดข่วนบนตัวรถอย่างทะนุถนอม

"งั้นเชิญลุงอยู่กับเมียลุงไปเถอะ พวกผมจะกลับแล้ว" ลู่เฟยส่ายหน้า ก้าวเท้ายาวๆ ออกจากลานจอดรถ

คืนนี้เขาเสียพลังไปเยอะกับการจัดการปิศาจหัวคน แถมยังต้องหนีตายมาตลอดทาง ตอนนี้เขาอยากกลับบ้านไปนอนเต็มแก่

หู่จึไม่สนใจหลิวฟู่กุ้ย รีบเดินตามลู่เฟยไป

"รอก่อนสิ!"

หลิวฟู่กุ้ยรีบล็อกรถ แล้ววิ่งหน้าตั้งตามมาอย่างหน้าด้านๆ

"น้องชายลู่ วางใจได้ บุญคุณที่ช่วยชีวิตข้าจดจำไว้ในใจเสมอ ไม่ปล่อยให้เหนื่อยฟรีแน่นอน แต่ช่วงนี้ข้าช็อตจริงๆ ค่าซ่อมรถก็คงหลายตังค์ ขอเวลาข้าหมุนเงินหน่อยนะ"

เขาถูมือไปมา พูดอย่างเกรงใจ

"แต่ไม่ต้องห่วง ข้าหลิวฟู่กุ้ยไม่ใช่คนกินแรงใคร ค่าใช้จ่ายของทุกคนช่วงสองสามวันนี้ ข้าจัดการเอง"

ลู่เฟยไม่ได้ช่วยเขาเพราะหวังเงินแต่แรกแล้ว จะให้อยู่ต่ออีกกี่วันก็ไม่ว่ากัน

อีกอย่าง ก็ได้น้ำมันพรายมาขวดหนึ่งแล้วนี่นา

กลับถึงโรงรับจำนำอย่างปลอดภัย

ลู่เฟยรีบไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าที่สะอาดสะอ้าน

จากนั้นเขาก่อกองไฟในกระถางที่ลานบ้าน โยนเสื้อผ้าที่เปื้อนกลิ่นศพทิ้งลงไปเผาจนเกลี้ยง

กลิ่นศพแบบนี้ซักไม่ออก ขืนทิ้งลงถังขยะแล้วมีคนเก็บไปใช้ต่อจะพาลซวยติดเสนียดไปด้วย เผาทิ้งคือวิธีจัดการที่ดีที่สุด

หู่จึกับหลิวฟู่กุ้ยเห็นดังนั้น ก็เอาเสื้อผ้าเหม็นเน่าของตัวเองมาโยนเข้ากองไฟด้วย

กว่าจะจัดการทุกอย่างเสร็จก็ปาเข้าไปค่อนคืน ทุกคนต่างเหนื่อยล้า จึงแยกย้ายกันไปพักผ่อนโดยไม่พูดอะไรกันอีก

คืนนั้นผ่านไปอย่างสงบ

ลู่เฟยตื่นเอาตอนเที่ยง แล้วค่อยเปิดร้าน

นี่แหละข้อดีของการเป็นเจ้าของกิจการ อยากเปิดกี่โมงก็ย่อมได้

หู่จึรับผิดชอบทำความสะอาดและงานจิปาถะ ส่วนหลิวฟู่กุ้ยรับหน้าที่ออกไปซื้อข้าว

จะว่าไป ชีวิตแบบนี้ก็สุขสบายดีเหมือนกัน

แต่ลู่เฟยไม่ได้อยู่เฉย หลังกินมื้อเที่ยง เขาเข้าไปในห้องเก็บของเพื่อหยิบ 'ไม้หยินเฉิน' ออกมาใส่กล่อง

คืนนี้เป็นคืนเปิดตลาดภูตผี

เขาตั้งใจจะพาไม้หยินเฉินไปเดินตลาด หวังจะแลกวัสดุดีๆ สักชิ้นมาสร้างอาวุธวิเศษคู่กาย

ดาบหัวผีกับแส้กิ่งหลิวแม้จะดี แต่ก็มีข้อดีข้อเสียต่างกัน

ดาบหัวผีทรงพลัง สยบมารได้ชะงัด แต่หนักเกินไป ใช้งานไม่ค่อยคล่องตัว

แส้กิ่งหลิวพลิ้วไหว ตีผีได้ผลดีเยี่ยม แต่กับสิ่งอัปมงคลประเภทอื่นกลับไม่ค่อยได้ผล

ลู่เฟยอยากได้อาวุธที่ขับไล่สิ่งชั่วร้ายได้ดี และใช้งานได้คล่องแคล่วเบามือ ตอนนี้เขามีพลังวัตรแล้ว หากได้วัสดุที่เหมาะสม เขาก็จะสร้างมันเป็น 'อาวุธวิเศษเชื่อมจิต'

ผู้ฝึกตนที่เก่งกาจในยุทธภพ มักจะสร้างอาวุธวิเศษเชื่อมจิตของตนเองขึ้นมา การมีอาวุธคู่กายจะช่วยให้การฝึกฝนและการต่อสู้มีประสิทธิภาพมากขึ้นทวีคูณ

แต่คนที่ทำสำเร็จนั้นมีน้อยยิ่งกว่าน้อย

ปรมาจารย์หยางที่ซูหมิงเซวียนเชิญมา แม้จะเป็นคนในวงการและมีฝีมืออยู่บ้าง แต่ก็ไม่มีอาวุธวิเศษเชื่อมจิต จึงนับว่าเป็นยอดฝีมือไม่ได้

คนเลี้ยงผีแก่ที่ส่งกุมารทองมาลอบกัดโรงรับจำนำอักษรเสีย ก็ไม่มีอาวุธวิเศษป้องกันตัว ถึงได้โดนของตีกลับจนบาดเจ็บสาหัส

ปู่ของลู่เฟยมีอาวุธวิเศษเชื่อมจิตชิ้นหนึ่ง เรียกว่า 'ตาชั่งซือหม่า'

ตาชั่งซือหม่าเดิมทีเป็นเครื่องมือชั่งตวงวัดที่โรงรับจำนำใช้ชั่งทองคำ ตาชั่งของปู่สร้างจากวัสดุพิเศษและหลอมรวมเข้ากับเลือดของท่าน

ลูกตุ้มใช้สะกดมาร คานชั่งใช้ไล่ผี ทรงพลังมากเมื่อใช้จัดการกับสิ่งชั่วร้าย แถมยังน้ำหนักเบา พกพาสะดวก

แต่อาวุธวิเศษเชื่อมจิตเมื่อสร้างเสร็จแล้ว จะผูกพันกับชีวิตของเจ้าของตลอดไป ไม่สามารถส่งต่อให้ผู้อื่นได้

รุ่งโรจน์ด้วยกัน ดับสูญด้วยกัน

เมื่อปู่จากไป ท่านก็นำอาวุธชิ้นนี้ติดตัวไปด้วย

ดังนั้น หากลู่เฟยอยากได้อาวุธวิเศษเชื่อมจิต ก็ต้องเสาะหาและสร้างมันขึ้นมาด้วยตัวเอง

"จะได้วัสดุดีๆ หรือเปล่า ก็ขึ้นอยู่กับแกแล้วนะ"

ลู่เฟยเก็บไม้หยินเฉิน แล้วกางหนังสืออักษรโบราณบนโต๊ะออกอ่าน

อาวุธก็ต้องหา ปู่ก็ต้องตามหา

เขาไม่ใช่คนยอมแพ้อะไรง่ายๆ เมื่อตัดสินใจแล้ว ต่อให้ยากแค่ไหนก็จะเดินหน้าให้ถึงที่สุด

ส่วนเรื่องคนเลี้ยงผี อาจจะตามมาหรือไม่มาก็ได้ ต่อให้มา เขาก็ไม่กลัว ที่นี่คือถนนค้าของเก่า ไม่ใช่ป่าเขาลำเนาไพร

หู่จึและหลิวฟู่กุ้ยต่างไม่กล้ารบกวนเขา

หลิวฟู่กุ้ยโทรเรียกคนมาลากรถไปซ่อม แล้วก็นั่งเล่นมือถืออยู่ในร้าน นานๆ ทีก็กระซิบเถียงกับหู่จึแก้เบื่อ

ท่ามกลางความเงียบสงบ

ทันใดนั้น มีเงาคนวูบไหวที่หน้าประตู คนสองคนเดินจ้ำอ้าวเข้ามาในโรงรับจำนำ

คนเดินนำหน้าเป็นชายวัยกลางคน รูปร่างเตี้ยม่อต้อ ลำคอหนาสวมสร้อยทองเส้นโต ดวงตาฉายแววเจ้าเล่ห์แบบพ่อค้า แขนล่ำๆ ใส่กำไลลูกปัดเต็มไปหมด

ดูมีราศีเศรษฐีใหม่จับ

คนข้างหลังรูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาถมึงทึง ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นบอดี้การ์ด

"ขอโทษครับ เถ้าแก่ลู่แห่งโรงรับจำนำอักษรเสียอยู่ไหม?"

เศรษฐีใหม่ร่างเตี้ยถามเสียงดังลั่น กวาดตามองคนทั้งสามในร้าน

"ผมเองครับ มีอะไรให้ช่วยไหมครับ?" ลู่เฟยปิดหนังสือ ลุกขึ้นจากหลังเคาน์เตอร์ ส่งยิ้มเป็นมิตรตามแบบฉบับพ่อค้า

"คุณเนี่ยนะ? หนุ่มขนาดนี้เชียว!" เศรษฐีใหม่มองสำรวจลู่เฟยด้วยความแปลกใจ "ได้ยินว่าโรงรับจำนำอักษรเสียรับซื้อของอาถรรพ์ ไซต์งานก่อสร้างผมขุดเจอของแปลกๆ คุณกล้ารับซื้อไหม?"