บทที่ 91 วัตถุอัปมงคลจากไซต์งานก่อสร้าง

"หู่จึ ชงชาหน่อย!"

มีลูกค้ามาเยือนถึงที่ ลู่เฟยย่อมต้องต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี

"เถ้าแก่ครับ ก่อนจะรู้ว่ามันคือของอัปมงคลอะไร ก็ยังไม่มีใครกล้ารับประกันได้หรอกครับ เชิญนั่งคุยกันก่อนดีกว่า"

เขาเดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ ผายมือเชิญเศรษฐีใหม่ให้นั่งลงอย่างมีมารยาท

หลิวฟู่กุ้ยรู้หน้าที่ รีบลุกสละที่นั่งให้ทันที

เศรษฐีใหม่นั่งลงอย่างวางก้าม บอดี้การ์ดด้านหลังยืนเอามือไพล่หลัง แผ่รังสีข่มขวัญผู้คน

"เถ้าแก่ เชิญดื่มชาครับ"

หู่จึยื่นถ้วยชาให้ บอดี้การ์ดปรายตามองเขาแวบหนึ่ง

สายตาของทั้งคู่ปะทะกันชั่วครู่

หู่จึถอยไปยืนด้านหลังลู่เฟยด้วยท่าทีสงบนิ่ง ยืดอกผ่าเผย รัศมีไม่ด้อยไปกว่าอีกฝ่ายแม้แต่น้อย

"ฉันชื่อเฉินจินฟา คนในวงการให้เกียรติเรียกว่า พี่ฟา" เศรษฐีใหม่ชูนิ้วโป้งชี้เข้าหาตัวเอง แนะนำตัวเสียงดังฟังชัด

"ที่แท้ก็พี่ฟา ยินดีที่ได้รู้จักครับ" ลู่เฟยพยักหน้าน้อยๆ

คนประเภทเศรษฐีใหม่มักให้ความสำคัญกับหน้าตาที่สุด ขอแค่ให้เกียรติเขา อะไรๆ ก็คุยง่าย

ลู่เฟยย่อมต้องไว้หน้าลูกค้าอยู่แล้ว

"ฉันล้างมือจากวงการนักเลงนานแล้ว หันมาทำธุรกิจสุจริตเล็กๆ น้อยๆ" เฉินจินฟาถ่อมตัวอย่างพึงพอใจ ก่อนเข้าเรื่อง "เพื่อนแนะนำมา ฉันรับเหมางานรีโนเวทห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง ตอนที่กำลังขุดดินดันขุดไปเจอโลงศพเล็กๆ ใบหนึ่งเข้า"

"โลงศพเล็กๆ?" ลู่เฟยเลิกคิ้ว

การขุดเจอของในไซต์งานก่อสร้างเป็นเรื่องปกติ บางครั้งก็เป็นวัตถุโบราณ บางครั้งก็เป็นสุสานเก่า และบางครั้งก็เป็นของอัปมงคลที่ถูกฝังลึกอยู่ใต้ดิน

ถ้าสิ่งที่ขุดเจอคือโลงศพ ก็อาจจะเกี่ยวข้องกับสุสานโบราณ

"โลงศพนั่นยาวแค่ครึ่งเมตร ผิวแดงฉานเหมือนทาด้วยเลือด ด้านบนตอกตะปูไว้สามตัว" เฉินจินฟาเล่าต่อ "ฉันไม่เคยเห็นโลงศพประหลาดแบบนี้มาก่อน เล็กแค่นั้นจะไปใส่อะไรได้?"

"โลงศพยาวครึ่งเมตร? หายากจริงๆ ครับ" ลู่เฟยพยักหน้า "แล้วพี่ฟาเปิดโลงดูหรือยังครับ?"

"คนงานขุดเจอแล้วไม่กล้าแตะต้อง เลยมาถามฉัน ฉันคิดว่ากลางวันแสกๆ จะไปกลัวอะไร? ก็เลยสั่งให้คนงานงัดโลงออกมา ลองทายดูสิว่าข้างในมีอะไร?" เฉินจินฟาทำเสียงลึกลับ

"มีอะไรครับ?" ลู่เฟยแกล้งทำหน้าอยากรู้อยากเห็นตามน้ำไป

"ตุ๊กตาดินเผาเน่าๆ ตัวหนึ่ง! โดนตะปูตอกจนเละเทะ ไม่รู้เอาไว้ทำอะไร ฉันเลยสั่งให้คนงานโยนทิ้งไป" เฉินจินฟาทำหน้าหงุดหงิด

"แต่นับตั้งแต่วันนั้น ไซต์งานก็ไม่เคยสงบสุข จะตอกเสาเข็มยังไงก็ไม่ลง กำแพงที่เพิ่งก่อเสร็จสักพักก็ถล่มลงมาเอง เปลี่ยนวิศวกรก็แล้ว เปลี่ยนช่างฝีมือก็แล้ว ก็ยังแก้ไม่ได้"

"ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ถ้าส่งงานไม่ทันกำหนด ฉันเดือดร้อนแน่!"

"พี่ฟาคิดว่า เป็นเพราะโลงศพใบเล็กนั่นอาละวาดเหรอครับ?" ลู่เฟยถาม

"โลงเล็กแค่นั้น ไม่ใช่โลงใส่ศพคนจริงๆ หรอก ต้องเป็นของสกปรกแน่ๆ ไม่อย่างนั้นทำไมก่อนขุดเจอโลงศพ งานก็ราบรื่นดี แต่พอขุดเจอแล้วถึงมีปัญหาล่ะ?"

"นอกจากโลงศพใบเล็กนี้แล้ว ยังขุดเจออย่างอื่นอีกไหมครับ?" ลู่เฟยถามต่อ

"ไม่มีแล้ว มีแค่อันเดียว"

ลู่เฟยครุ่นคิด ถ้าเป็นแบบนี้ก็ไม่น่าเกี่ยวกับสุสานโบราณ โลงศพเล็กที่ใส่ตุ๊กตาดินเผานั่นอาจจะเป็นวัตถุอัปมงคลจริงๆ ก็ได้

เฉินจินฟามองหน้าอ่อนเยาว์ของลู่เฟย สายตาฉายแววสงสัยอย่างไม่ปิดบัง

"พ่อหนุ่ม ฉันเห็นเธอยังหนุ่มแน่น เธอรู้เรื่องหยินหยางฮวงจุ้ยพวกนี้จริงๆ เหรอ?"

หลิวฟู่กุ้ยที่นั่งอยู่ข้างๆ รีบแทรกขึ้นทันที "พี่ฟา ความเก่งกาจไม่เกี่ยวกับอายุหรอกครับ! เถ้าแก่ลู่น้อยได้รับการถ่ายทอดวิชามาจากท่านผู้เฒ่าลู่ ฝีมือการปราบของอัปมงคลเข้าขั้นเซียน! พี่คงรู้จักตระกูลซูแห่งเมืองเจียงเฉิงใช่ไหมครับ? เถ้าแก่ลู่น้อยเป็นถึงแขกคนสำคัญของตระกูลซู เคยช่วยตระกูลซูแก้ปัญหาใหญ่มาแล้ว"

หมอนี่ทำตัวเหมือนหน้าม้า โฆษณาชวนเชื่อจนเฉินจินฟาฟังแล้วอึ้ง

"จริงหรือโม้เนี่ย? ตระกูลซูที่เป็นหนึ่งในสามตระกูลใหญ่น่ะนะ? อย่ามาหลอกกันนะเว้ย!"

"เรื่องแบบนี้จะเอามาล้อเล่นได้ยังไงครับ?" หลิวฟู่กุ้ยตีหน้าจริงจัง "ท่านประธานซู ซูลิกั๋ว ถึงกับปิดร้านเลี้ยงข้าวพวกเราเชียวนะ เรื่องนี้พี่ฟาลองไปสืบดูก็รู้"

"งั้นเหรอ?"

เฉินจินฟาหรี่ตามองลู่เฟย ดูยังไงไอ้หนุ่มนี่ก็ไม่เหมือนยอดฝีมือผู้บรรลุธรรม ดูเหมือนพวกหนุ่มหน้าขาวเจ้าสำอางมากกว่า

ตอนเขาให้คนไปสืบ อีกฝ่ายบอกแค่ว่าโรงรับจำนำอักษรเสียรับซื้อของอาถรรพ์ แต่ไม่ได้บอกว่าเถ้าแก่ที่นี่เป็นเด็กเมื่อวานซืน

"พี่ฟา อย่าไปฟังแกคุยโวมากครับ" ลู่เฟยรีบโบกมือ หลิวฟู่กุ้ยชักจะโม้เกินจริงไปหน่อยแล้ว

"รู้จริงหรือไม่ พูดไปก็เปล่าประโยชน์ ผมมายืนพ่นน้ำลายตรงนี้ สู้ลงมือทำให้เห็นกับตาไม่ได้ ถูกไหมครับ?"

"นิสัยตรงไปตรงมาแบบนี้ ฉันชอบ!"

เฉินจินฟาตบต้นขาฉาด ลุกขึ้นยืนทันที

"ในเมื่อคุยกันถูกคอ งั้นตอนนี้เธอไปกับฉันเลย ถ้าจัดการไอ้โลงศพจิ๋วนั่นได้ ฉันเฉินจินฟามีรางวัลให้อย่างงาม!"

คนที่สามารถเกี่ยวดองกับตระกูลซูได้ น่าจะมีดีอยู่บ้าง เขาเลยตัดสินใจจะลองดู

"พี่ฟาใจเย็นก่อนครับ พอดีคืนนี้ผมมีธุระจริงๆ เป็นวันพรุ่งนี้ได้ไหมครับ?" ลู่เฟยลุกขึ้นตาม

"มีธุระ?" เฉินจินฟาขมวดคิ้วทันที "กำหนดการงานฉันรอนานไม่ได้นะ! มีคนแนะนำว่าโรงรับจำนำอักษรเสียเชี่ยวชาญเรื่องนี้ ฉันถึงให้เกียรติมาหาพวกเธอก่อน ถ้าเธอไม่มีเวลา ฉันก็จะไปหาคนอื่น!"

"ไม่บังเอิญจริงๆ ครับพี่ฟา คืนนี้ผมมีธุระสำคัญมาก เอาอย่างนี้แล้วกัน... หู่จึ หยิบนามบัตรฉันมาหน่อย"

เขาให้หู่จึยื่นนามบัตรให้เฉินจินฟา แล้วพูดอย่างจริงใจ "พี่ฟา ผมรู้ว่าคนทำธุรกิจใหญ่อย่างพวกพี่ เวลาเป็นเงินเป็นทอง"

"พี่ลองเชิญยอดฝีมือท่านอื่นไปดูก่อนก็ได้ครับ ถ้าแก้ปัญหาได้ราบรื่น ผมก็ยินดีกับพี่ด้วย"

"แต่ถ้าไม่ราบรื่น พี่ค่อยติดต่อผมมาใหม่ ดีไหมครับ?"

คำพูดนี้หาข้อตำหนิไม่ได้ เฉินจินฟามองลู่เฟยด้วยความประหลาดใจ ยิ้มแล้วพูดว่า "ไอ้หนุ่มนี่วางตัวดีแฮะ นามบัตรฉันรับไว้! แต่ฉันหวังว่าพรุ่งนี้คงไม่ต้องโทรหาเธอนะ"

พูดจบ เขาก็พาบอดี้การ์ดเดินจากไปอย่างเร่งรีบ

หลิวฟู่กุ้ยอยากจะรั้งไว้ แต่ก็หาจังหวะแทรกไม่ได้

"น้องชายลู่ ลูกค้ากระเป๋าหนักมาถึงที่ ทำไมไม่รับงานล่ะ?" เขาหันมาถามลู่เฟยอย่างไม่เข้าใจ

"เมื่อกี้ก็บอกไปแล้วไงว่าคืนนี้มีธุระสำคัญ ถ้าไปดูของกับพวกเขา เวลาไม่ทันแน่" ลู่เฟยผายมือ แล้วเริ่มเก็บของ

คืนนี้ต้องไปตลาดภูตผี ตลาดเปิดแค่สามเดือนครั้ง จะพลาดไม่ได้เด็ดขาด

"ธุระอะไรจะสำคัญไปกว่าหาเงินอีกล่ะ" หลิวฟู่กุ้ยทำหน้าเสียดาย

"รู้งี้ข้าน่าจะให้นามบัตรไปสักใบ เศรษฐีบ้านนอกพวกนี้ขอแค่กล่อมให้พอใจก็จ่ายไม่อั้น ข้าเห็นแกใส่ลูกปัดใส่กำไลเต็มแขน ต้องชอบของเก่าแน่ๆ"

หู่จึพูดอย่างดูแคลน "ในหัวลุงนอกจากเรื่องเงิน ยังมีเรื่องอื่นบ้างไหมเนี่ย!"

"ถ้าข้าไม่หาเงิน ข้าจะเอาอะไรมาตอบแทนบุญคุณช่วยชีวิตน้องชายลู่ล่ะ" หลิวฟู่กุ้ยตอบอย่างชอบธรรม

"แล้วเงินที่ลุงเคยหาได้ตั้งเยอะแยะไปไหนหมด? ข้าไม่เชื่อหรอกว่าลุงไม่มีเงินติดตัวสักแดง!"

"ก็เอาไปใช้อย่างอื่นหมดแล้วสิวะ! ถ้ามีเงินข้าจะหน้าด้านติดหนี้อยู่เหรอ?"

ระหว่างที่ทั้งสองเถียงกัน ลู่เฟยก็เก็บของเสร็จเรียบร้อย

"หู่จึ ไปกันเถอะ"

หู่จึเลิกสนใจหลิวฟู่กุ้ย หันมาถามด้วยความอยากรู้ "เถ้าแก่ เราจะไปไหนกันครับ?"