บทที่ 92 ยามจื่อมาถึง ตลาดภูตผีเปิด

"ตลาดภูตผี"

ลู่เฟยสะพายเป้ขึ้นหลัง สั่งให้หู่จึล็อกประตูร้าน

หลิวฟู่กุ้ยร้องโวยวายด้วยความร้อนรน "น้องชายลู่ พวกนายจะไปไหนกัน? อย่าทิ้งข้าไว้คนเดียวสิ!"

"ลุงหลิว ที่ที่เราจะไปคืนนี้ไอหยินรุนแรงมาก ไฟหยางของลุงยังไม่กล้าแข็งพอ ทางที่ดีอย่าไปเลยครับ หาที่คนพลุกพล่านนอนสักคืนดีกว่า" ลู่เฟยยิ้มอย่างจนใจ

"แล้วถ้าไอ้คนเลี้ยงศพมันบุกมาหา ข้าตัวคนเดียวจะรับมือไหวได้ยังไง?" หลิวฟู่กุ้ยทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

"ที่คนเยอะๆ มันไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามหรอกครับ ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ไปนอนหลบที่สถานีตำรวจอีกสักคืนสิ"

"งั้นพวกนายรีบกลับมานะ"

เห็นลู่เฟยตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว หลิวฟู่กุ้ยก็ไม่อยากเซ้าซี้ ได้แต่มองตาละห้อยโบกมือลา

ออกจากถนนค้าของเก่า ลู่เฟยเรียกแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังตรอกมืดมิดแห่งหนึ่งในเขตเมืองเก่า

ตรอกนี้มีชื่อว่า 'ตรอกไร้โคม' ซึ่งถูกทิ้งร้างมานานหลายปี

คนขับเห็นทั้งสองลงรถที่นี่ก็ทำหน้าประหลาดใจ ก่อนจะรีบเหยียบคันเร่งบึ่งรถหนีไปอย่างรวดเร็ว

ลู่เฟยมองไปรอบๆ

ที่นี่อยู่ไม่ไกลจากถนนค้าของเก่านัก อาคารเก่าแถวนี้ยังมีแสงไฟและเสียงผู้คน แต่ตรอกนี้กลับมืดสนิทไร้แสงและเสียงใดๆ

ที่ปากตรอกมีต้นหลิวใหญ่สูงตระหง่าน กิ่งก้านยาวลู่ลมปลิวไสว

"น่าจะเป็นที่นี่แหละ ที่ที่มีต้นหลิวใหญ่"

ลู่เฟยมองซ้ายขวา ยังไม่รีบเดินเข้าตรอก แต่พาหู่จึไปที่ป่าข้างๆ ขุดเอาโคลนเย็นเฉียบมาทาหน้า

"เถ้าแก่ จะทาโคลนอีกทำไมครับ?" หู่จึถามด้วยความสงสัย

ครั้งก่อนที่ทาโคลนก็ตอนปราบวิญญาณพี่สาว เพื่อไม่ให้รู้ว่ามีคนเป็นอยู่

โคลนพวกนี้ไม่โดนแสงแดดจึงมีไอหยินสะสม สามารถกลบกลิ่นอายคนเป็นได้

"ในตลาดภูตผีคนกับผีปะปนกัน แยกไม่ออก ห้ามมีกลิ่นอายคนเป็นหลุดรอดออกไป ไม่อย่างนั้นจะนำภัยมาสู่ตัว!"

ทาโคลนเสร็จ ลู่เฟยก็สวมหมวกและหน้ากากอนามัยทับอีกที

"แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา เราหาที่รอสักพักก่อน"

"ครับ"

หู่จึมองเข้าไปในตรอกนั้น รู้สึกเย็นยะเยือกน่าขนลุก มีความหวาดกลัวที่บอกไม่ถูก

ทั้งสองหาที่นั่งรอในตึกร้างแถวนั้นซึ่งพอนั่งได้

ลู่เฟยคอยดูเวลา และมองต้นหลิวใหญ่อย่างระมัดระวัง

จริงๆ แล้วเขาก็แอบกังวล เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่มาตลาดภูตผี อาศัยแค่ทิศทางที่ปู่เคยบอกไว้

ถ้าเกิดมาผิดที่ล่ะ?

ดึกสงัด

ลมพัดกรูเกรียว ต้นหลิวใหญ่ที่ปากตรอกไหวเอนตามลม

ลู่เฟยก้มดูเวลา แล้วยิ้มออกมา

"ยามจื่อ มาถึง ตลาดภูตผีเปิด! ไม่ผิดแน่ ที่นี่แหละ"

เขารีบปลุกหู่จึ

"หู่จึ ในตลาดภูตผีมีข้อห้ามอยู่ไม่กี่ข้อ นายต้องจำให้ขึ้นใจนะ"

"ข้อแรก ห้ามพูดซี้ซั้ว! ของในนี้ห้ามถามที่มาที่ไป และห้ามถามสถานะของคนอื่น!"

"ข้อสอง ซื้อแล้วจบกัน! ไม่ว่าจะแลกเปลี่ยนอะไรมา พอใจหรือไม่พอใจ ห้ามเปลี่ยนใจทีหลัง"

"ข้อสาม ห้ามก่อเรื่องในตลาดภูตผี"

"ตลาดภูตผีไม่ใช่ถิ่นของคนเป็น ถ้าไปมีเรื่องเข้า ร้องให้ใครช่วยก็ไม่มีใครได้ยิน เข้าไปแล้วนายแค่เดินตามข้า ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น"

"รับทราบครับเถ้าแก่!"

หู่จึพยักหน้าแรงๆ ทั้งตื่นเต้นทั้งกลัว

ทั้งสองทาโคลนเพิ่มอีกหน่อย แล้วเดินตรงไปที่ต้นไม้ใหญ่

ต้นหลิวขนาดยักษ์ยืนตระหง่านท่ามกลางความมืด ลำต้นหยาบกร้านเต็มไปด้วยปุ่มปมขนาดต่างๆ

ปุ่มหนึ่งดูคล้ายใบหน้าคน

ดวงตาที่กลวงโบ๋เหมือนกำลังจ้องมองลงมาที่ลู่เฟย

ลู่เฟยรีบหยิบธูปสองดอกออกมาจากเป้

ธูปนี้เรียกว่า 'ธูปกระดูกมนุษย์' ทำจากผงกระดูกคนตาย

เขาจุดธูปกระดูกมนุษย์ปักไว้ใต้ต้นหลิวใหญ่ หากได้รับอนุญาต ถึงจะเข้าไปในตลาดภูตผีได้

ลู่เฟยรอด้วยใจระทึก

ควันสีเขียวลอยเอื่อย ธูปกระดูกมนุษย์เผาไหม้อย่างสม่ำเสมอ

แสดงว่าได้รับอนุญาตแล้ว!

เขาถอนหายใจโล่งอก โบกมือเรียกหู่จึ แล้วเดินเข้าไปในตรอกมืดมิดพร้อมกัน

ภาพตรงหน้ามืดดับไปวูบหนึ่ง

จากนั้นฉากเบื้องหน้าก็เปลี่ยนไป

โคมไฟสีเหลืองนวลแขวนเรียงรายสองข้างทาง แสงสลัวส่องให้เห็นตรอกแบบวูบวาบกึ่งมืดกึ่งสว่าง

รอบด้านมีเงาตะคุ่มๆ ของผู้คนเดินขวักไขว่

หู่จึตกตะลึง

ตอนอยู่ปากตรอกมองไม่เห็นแสงไฟสักดวง

หรือว่าในตรอกกับนอกตรอกจะเป็นคนละโลกกัน?

"นี่แหละตลาดภูตผี"

ลู่เฟยข่มความตื่นเต้น พาหู่จึเดินสำรวจ

โคมไฟหนึ่งดวงแทนแผงขายของหนึ่งแผง

บนแผงวางของแปลกประหลาดสารพัดอย่าง เปิดหูเปิดตาจริงๆ

บ้างเป็นกระดูกสีขาวหม่น ไม่รู้กระดูกคนหรือสัตว์ ดูน่าสยดสยอง

บ้างเป็นเครื่องรางของขลังเก่าแก่ ดูผุพังไม่รู้ยังใช้การได้ไหม

บ้างเป็นวัตถุโบราณล้ำค่า หรือแม้แต่สมุนไพรหายากอย่างโสมคนหรือเห็ดหลินจือ

นอกจากนี้ยังมีของรูปร่างประหลาดที่ดูไม่ออกว่าเป็นอะไรอีกเพียบ

พ่อค้าแม่ค้านั่งยองๆ อยู่ติดกำแพง เฝ้าสินค้าของตัวเอง ใบหน้าเลือนรางแยกไม่ออกว่าเป็นคนหรือผี ดูลึกลับน่ากลัว

ลู่เฟยเดินดูรอบๆ พบว่าใต้โคมไฟทุกดวงมีคนจับจองหมดแล้ว

ดูท่าถ้าอยากตั้งแผง คงต้องมารอต่อคิวแต่เนิ่นๆ ไม่งั้นไม่มีที่

"การตั้งแผงทำให้โชว์ของได้ก่อน รอคนมาตีราคา แลกเปลี่ยนของที่ต้องการได้ง่ายกว่า" ลู่เฟยคาดเดา

แต่เขาก็ไม่รีบร้อน นี่เป็นครั้งแรกที่มาตลาดภูตผี ของหลายอย่างยังไม่คุ้นตา ขอเดินดูก่อน

เป้าหมายหลักคือการหาวัสดุทำอาวุธวิเศษ

ไม่นาน แผงหนึ่งที่มีป้ายคำสั่งเก่าแก่ก็ดึงดูดความสนใจเขา

เขานั่งยองๆ อาศัยแสงโคมไฟพิจารณาอย่างละเอียด

กฎของตลาดภูตผีคือ ถ้าหยิบของขึ้นมาเมื่อไหร่ เท่ากับตกลงแลกเปลี่ยนทันที ดังนั้นต้องใช้สายตาดูเท่านั้น

บนป้ายคำสั่งแกะสลักเป็นรูปหัวเสือ ดูน่าเกรงขาม

แต่ลู่เฟยดูสักพักก็ส่ายหน้า

ป้ายนี้ดูเก่าและขลังก็จริง แต่เป็นของปลอม แม้แต่ไม้ที่ใช้แกะสลักก็เป็นไม้เกรดต่ำ ไม่มีพลังขับไล่สิ่งชั่วร้ายแม้แต่น้อย

ของในตลาดภูตผีมีทั้งดีและเลวปะปนกัน มีของวิเศษ ก็ย่อมมีของย้อมแมว

ลู่เฟยขยับไปแผงถัดไป

แผงนี้มีของวางระเกะระกะ ทั้งตราประทับนักพรต ไม้บรรทัดเหล็ก ลูกประคำ และอื่นๆ

ลู่เฟยไล่ดูทีละชิ้นแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ

มีแต่ของธรรมดาๆ เผลอๆ จะสู้แส้กิ่งหลิวกับดาบหัวผีของเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ

"ดูท่าของดีจะไม่ได้มีมาบ่อยๆ"

อุตส่าห์มาตลาดภูตผีทั้งที ลู่เฟยรู้สึกไม่ค่อยยอมแพ้ เดินดูมันทุกแผง

หู่จึเดินตามต้อยๆ แม้จะอยากรู้อยากเห็นจนตัวสั่น แต่ก็ปิดปากเงียบกริบ กลัวพูดผิดแล้วจะซวย

"เอ๊ะ? นั่นมัน?"

ในขณะที่ลู่เฟยกำลังจะถอดใจกลับบ้าน สายตาก็เหลือบไปเห็นแผงเล็กๆ ที่มุมอับแผงหนึ่ง บนนั้นวางของไว้เพียงชิ้นเดียว

มันคือกิ่งไม้ยาวประมาณหนึ่งเมตร ผิวเกรียมดำเหมือนถูกไฟไหม้

แต่ลู่เฟยกลับตาลุกวาว

"หรือว่าจะเป็นไม้ฟาดอสนี?"

ลู่เฟยรีบเดินเข้าไปพิจารณากิ่งไม้นั้นใกล้ๆ แล้วก็ต้องลิงโลดในใจ

นี่ดูเหมือนจะเป็น 'ไม้พุทราฟาดอสนี' เสียด้วย