บทที่ 93 ไม้พุทราฟาดอสนี (ตอนพิเศษ)

แต่ไหนแต่ไรมา อสนีบาตจากสวรรค์ถือเป็นดาวข่มของเหล่าภูตผีปีศาจทั้งปวง

'ไม้ฟาดอสนี'คือไม้ที่ถูกฟ้าผ่า ไม้ชนิดนี้ผ่านการชุบย้อมด้วยอสนีบาต ดูดซับแก่นแท้แห่งสายฟ้า มีอานุภาพสยบเทพแห่งความชั่วร้าย และมีความศักดิ์สิทธิ์ยิ่งขึ้น จึงถูกยกย่องให้เป็น 'ไม้มงคลขจัดมาร' มีฤทธิ์ในการขับไล่สิ่งชั่วร้ายอย่างรุนแรง

ในบรรดาไม้ฟาดอสนีทั้งหมด 'ไม้พุทราฟาดอสนี' ถือเป็นของชั้นเลิศ รองลงมาคือ 'ไม้ท้อฟาดอสนี' และ 'ไม้สนยาไป๋ฟาดอสนี'

หัวใจของลู่เฟยเต้นระรัว เขาอาศัยแสงสลัวจากโคมไฟ ก้มตัวลงพิจารณากิ่งไม้ดำเกรียมนั้นอย่างละเอียด

ท่ามกลางรอยไหม้เกรียม ยังพอมองเห็นลวดลายเนื้อไม้ที่ละเอียดอ่อน

นี่คือลักษณะเฉพาะของไม้พุทรา!

ลู่เฟยระงับความตื่นเต้น แล้วสังเกตต่อไป

ผิวกิ่งไม้ดำเมี่ยม มีร่องรอยการกลายเป็นถ่านเล็กน้อย ดูภายนอกโทรมซอมซ่อ แต่ในรอยแตกกลับมีพลังบางอย่างไหลเวียนอยู่จางๆ

พลังงานแบบนี้ถ้าไม่สัมผัสด้วยมือ คนทั่วไปมักมองไม่เห็น โชคดีที่ลู่เฟยมีตาหยินหยาง

"ของแท้!"

วินาทีนั้น หัวใจลู่เฟยแทบจะกระดอนออกมานอกอก แต่ภายนอกเขายังคงทำท่าทีสงบนิ่ง

เขาเงยหน้ามองเจ้าของแผงแวบหนึ่ง

ดูเหมือนจะเป็นชายชราท่าทางซอมซ่อ นั่งอยู่ในมุมมืดที่แสงโคมส่องไม่ถึง ดวงตาฝ้าฟางคู่หนึ่งกำลังจ้องมองลู่เฟยอยู่เช่นกัน

ลู่เฟยชี้ไปที่ไม้พุทราฟาดอสนี แล้วล้วงเอาไม้หยินเฉินออกมาจากเป้ แกว่งให้ชายชราดู

ชายชราขยับตัวเล็กน้อย โน้มตัวมาข้างหน้า จ้องเขม็งไปที่ไม้หยินเฉินในมือลู่เฟย

ครู่ต่อมา

ชายชราโบกมือปฏิเสธ

"หมายความว่าไง? ไม่แลกเหรอ?" ลู่เฟยใจหายวาบ

ไม้พุทราฟาดอสนีหายากยิ่งกว่าทอง พลาดร้านนี้ไปก็ไม่รู้จะไปหาได้ที่ไหนอีก

ลู่เฟยรีบทำไม้ทำมือถามชายชราว่าต้องการอะไร

หลังจากสื่อสารกันพักใหญ่ เขาถึงเข้าใจว่า อีกฝ่ายไม่ได้รังเกียจไม้หยินเฉิน แต่คิดว่าแค่ไม้หยินเฉินอย่างเดียวยังไม่พอ

"ไม่พอเหรอ..."

ลู่เฟยครุ่นคิด แล้วล้วงเอาน้ำมันพรายครึ่งขวดออกมาจากเป้

ของพรรค์นี้เหมาะจะแลกเปลี่ยนในตลาดภูตผีที่สุด เขาเลยติดมือมาด้วยเผื่อจะได้ใช้ แล้วก็ได้ใช้จริงๆ

ไม้หยินเฉินมักใช้บำรุงศพหรือวิญญาณ ในเมื่อชายชราสนใจไม้หยินเฉิน ก็น่าจะต้องการน้ำมันพรายด้วยเหมือนกัน

ชายชราจ้องน้ำมันพรายอยู่ไม่กี่วินาที ชั่งใจอยู่นาน ในที่สุดก็พยักหน้า

"เยี่ยม!"

ลู่เฟยดีใจจนเนื้อเต้น รีบวางไม้หยินเฉินกับน้ำมันพรายลง แล้วคว้าไม้พุทราฟาดอสนีมาถือไว้ พยักหน้าให้ชายชราทีหนึ่ง แล้วรีบลากหู่จึเดินออกมาทันที

เดินไปพลาง เขาก็เอาผ้าดำพันไม้ฟาดอสนีไปพลาง

แบบนี้เรียกว่า ไม่เปิดเผยทรัพย์สินให้ใครเห็น

รีบออกจากตลาดภูตผี เดินมาจนถึงที่ที่มีคนพลุกพล่าน เขาถึงเช็ดโคลนออกจากหน้า แล้วเรียกแท็กซี่บึ่งกลับถนนค้าของเก่าทันที

พอถึงโรงรับจำนำ เขาสั่งให้หู่จึปิดประตูหน้าต่างให้มิดชิด

"หู่จึ ห้ามใครเข้ามารบกวนข้าเด็ดขาด!"

เขาหยิบมีดพกออกมา ค่อยๆ ขูดรอยไหม้เกรียมบนผิวไม้พุทราฟาดอสนีออกอย่างระมัดระวัง

ขูดเนื้อไม้ออกทีละชั้น จนในที่สุดก็เผยให้เห็นแก่นไม้ยาวครึ่งเมตร

เนื้อไม้ละเอียดแน่น สภาพสมบูรณ์ไร้ที่ติ

"กำไรเละ!"

ลู่เฟยดีใจจนแทบกระโดดตัวลอย

ตั้งแต่โบราณกาล ผู้บำเพ็ญเพียรมากมายต่างเสาะหาไม้ฟาดอสนีมาทำอาวุธวิเศษเชื่อมจิต

ของวิเศษแบบนี้ ได้มาเพราะวาสนา จะดิ้นรนหาเองคงยาก

แน่นอนว่าต้องขอบคุณไม้หยินเฉินที่หายากพอๆ กัน และน้ำมันพรายที่หลิวฟู่กุ้ย "จิ๊ก" มา ไม่นึกเลยว่าจะได้ใช้ประโยชน์จริงๆ

ลู่เฟยสูดหายใจลึก กรีดนิ้วกลางตัวเองให้เลือดไหล แล้วป้ายเลือดลงบนไม้ จากนั้นเดินลมปราณถ่ายทอดพลังวัตรเข้าไปในไม้ฟาดอสนี

ขอแค่ซึมซับสำเร็จ ไม้ฟาดอสนีท่อนนี้ก็จะกลายเป็นอาวุธวิเศษเชื่อมจิตของเขา

ขั้นตอนนี้ต้องใช้สมาธิขั้นสูง ห้ามวอกแวกเด็ดขาด

เลือดค่อยๆ ซึมเข้าสู่เนื้อไม้ แต่ลู่เฟยกลับสัมผัสได้ว่า พลังวัตรของเขาปะทะเข้ากับขุมพลังอันมหาศาล

ขุมพลังนี้เปรียบเสมือนม้าป่าพยศที่ยังไม่เชื่อง รุนแรงและเกรี้ยวกราด

ลู่เฟยเร่งเร้าพลังวัตร พยายามควบคุมพลังขุมนี้

เหงื่อเม็ดโป้งผุดขึ้นเต็มหน้าผาก

ลู่เฟยทุ่มสุดตัวเพื่อสยบพลังนี้

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ร่างกายที่เกร็งเครียดของเขาก็ผ่อนคลายลง

สำเร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว!

เขาหลอมรวมเลือดของตนเข้ากับไม้ฟาดอสนีท่อนนี้ได้แล้ว สามารถดึงพลังอสนีบาตบางส่วนออกมาใช้ได้

การหลอมรวมครั้งแรกทำได้ขนาดนี้ ลู่เฟยก็พอใจมากแล้ว

อาวุธวิเศษเชื่อมจิตต้องอาศัยการ "เลี้ยง" (บำเพ็ญเพียรไปพร้อมกัน)

เมื่อพลังวัตรของเขาเพิ่มพูนขึ้น การควบคุมอาวุธวิเศษก็จะยิ่งดีขึ้นตามลำดับ

ยิ่งตัวเขาแกร่ง อาวุธวิเศษก็ยิ่งแกร่ง เกื้อกูลซึ่งกันและกัน

"ถ้ามี 'งานศพ' (ธุรกิจเกี่ยวกับคนตาย) เข้ามาอีกสักรายก็คงดี" ลู่เฟยปาดเหงื่อที่หน้าผาก ในใจเต็มไปด้วยความหวัง

นอกจากบำเพ็ญเพียรแล้ว พลังวัตรยังเพิ่มพูนได้ด้วยบุญกุศล

คราวก่อนรับงานคนตาย ช่วยวิญญาณทำความปรารถนาให้เป็นจริง น่าจะได้บุญกุศลมาช่วยเพิ่มพลังวัตร

อารมณ์ดีจนตอนนอนยังกอดไม้พุทราฟาดอสนีท่อนนี้ไว้

ถ้าเลี้ยงดูอาวุธวิเศษชิ้นนี้ดีๆ รับรองว่าไม่ด้อยไปกว่า 'ตาชั่งซือหม่า' ของปู่แน่!

ฟ้าเพิ่งสาง

ลู่เฟยก็ถูกเสียงโทรศัพท์ปลุกให้ตื่น

เบอร์แปลก

"สวัสดีครับ ใครครับ?"

"เถ้าแก่ลู่ ผมเอง พี่ฟา!"

เสียงห้าวใหญ่ของเศรษฐีใหม่ดังลอดโทรศัพท์ออกมาทันทีที่กดรับ

"พี่ฟา"

ลู่เฟยชะงัก ลุกขึ้นนั่ง

เฉินจินฟาโทรมาเช้าขนาดนี้ แสดงว่าของอัปมงคลที่ไซต์งานยังจัดการไม่ได้สินะ!

"เถ้าแก่ลู่ วันนี้พอจะมีเวลาว่างแวะมาทางนี้หน่อยไหม?" น้ำเสียงของเฉินจินฟาแฝงความร้อนรน

"ว่างครับ" ลู่เฟยตอบรับทันที "พี่ฟา เมื่อวานหายอดฝีมือไม่ได้เหรอครับ?"

"หาก็หามาแล้ว แต่มันพูดยากว่ะ! นอกจากจะแก้ปัญหาไม่ได้ ยังหาเรื่องใส่ตัวเพิ่มอีก! ทำเอาฉันโมโหแทบตาย!" เฉินจินฟาดูหัวเสียไม่น้อย

"พี่ฟา สถานการณ์เป็นยังไงบ้างครับ?" ลู่เฟยถามด้วยความสงสัย

"คุยทางโทรศัพท์ไม่รู้เรื่องหรอก รีบมาเถอะ ฉันรออยู่ที่ไซต์งาน"

"ได้ครับ ส่งพิกัดมาเลย เดี๋ยวผมไป"

วางสาย ลู่เฟยรีบไปล้างหน้าแปรงฟัน แล้วเอาผ้าห่อไม้พุทราฟาดอสนีใส่เป้

พอลอกเปลือกออกแล้ว ไม้เหลือความยาวแค่ครึ่งเมตร พกพาสะดวกมาก

ลู่เฟยพอใจสุดๆ

วันนี้จะได้ลองของ ทดสอบอานุภาพไม้พุทราฟาดอสนีพอดี

"หู่จึ ไปทำงานกัน!"

ลู่เฟยปลุกหู่จึ ทั้งสองหาซื้อของกินง่ายๆ รองท้องระหว่างทาง

หู่จึบอกว่าเมื่อวานหลิวฟู่กุ้ยไปสิงอยู่ร้านเน็ตโต้รุ่ง ตอนนี้คงกำลังหาที่นอนอยู่

"งั้นปล่อยแกไปหาโรงน้ำชานอนต่อเถอะ"

ทั้งสองไม่ไปตามหลิวฟู่กุ้ย เรียกแท็กซี่ตรงดิ่งไปที่ไซต์งานของเฉินจินฟา

ที่นี่คืองานก่อสร้างห้างสรรพสินค้าใหม่ รอบด้านล้อมรั้วสังกะสีไว้มิดชิด

ลู่เฟยลงจากรถปุ๊บ ก็สัมผัสได้ว่าฮวงจุ้ยที่นี่มีปัญหา หรี่ตามองสำรวจไปรอบๆ

"เถ้าแก่ลู่ มาถึงซะที" เฉินจินฟากับบอดี้การ์ดยืนรอรับอยู่หน้าประตู

เฉินจินฟาขอบตาดำคล้ำ หน้าตาอิดโรย ดูเหมือนไม่ได้นอนทั้งคืน

บอดี้การ์ดร่างยักษ์ยังคงยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง

"พี่ฟา สถานการณ์เป็นไงบ้างครับ?" ลู่เฟยเห็นอีกฝ่ายร้อนใจ เลยไม่อ้อมค้อม

"เฮ้อ! เมื่อวานเกือบมีคนตาย!"

เฉินจินฟานึกแล้วก็ของขึ้น พูดอย่างเดือดดาล "หลังจากออกจากร้านเธอ ฉันก็ไปสืบได้ความว่ามี 'ปรมาจารย์หวัง' อีกคนเก่งเรื่องนี้ เขามาดูแล้วบอกว่าฮวงจุ้ยห้างฉันไม่ดี เลยเกิดเรื่อง"

ฟังถึงตรงนี้ ลู่เฟยก็เริ่มสงสัย

ในเมื่อปรมาจารย์หวังดูออกว่าฮวงจุ้ยไซต์งานมีปัญหา แล้วทำไมเมื่อคืนถึงยังเกิดเรื่อง?