ตอนที่ 727 โฉมหน้าที่แท้จริงใต้หน้ากาก

การที่มีคนกลุ่มหนึ่งโผล่มาอย่างกะทันหัน ทำให้หยางเหล่าเอ้อร์ตกใจแทบสิ้นสติ คนกลุ่มนี้ดูแปลกประหลาดมาก มีทั้งคนที่นั่งรถเข็น คนที่ดูเหมือนเถ้าแก่ใหญ่ และชายหนุ่มอีกคนที่ดูไม่ออกว่าทำอาชีพอะไร หยางเหล่าเอ้อร์ขมวดคิ้ว ไอ้ไหลจื่อคังมันทำงานประสาอะไร ในบ้านมีคนเยอะแยะขนาดนี้ ทำไมถึงไม่บอกล่วงหน้าเลย! "ขอโทษนะ พวกคุณเป็นใคร?”

“หยางเหล่าเอ้อร์ เถ้าแก่หยาง แกนี่มันช่างกล้าเทียมฟ้าจริงๆ ทำเถ้าแก่หยวนเดือดร้อนขนาดนี้ ยังกล้าโผล่หน้ามาที่บ้านเขาอีก!" ปรมาจารย์เซี่ยงแค่นเสียงเย็นชา "ทำร้ายคนอะไร ฉันไม่เห็นจะรู้เรื่องที่คุณพูดเลย คุณนายหยวน คุณมีแขกเยอะขนาดนี้ งั้นฉันไม่รบกวนแล้วล่ะ" ในดวงตาของหยางเหล่าเอ้อร์มีแววความรู้สึกผิดวาบผ่าน เขาหาข้ออ้างส่งๆ แล้วก็เตรียมจะชิ่งหนี แต่คนเหล่านั้นกลับยืนขวางประตูไว้แน่นหนา ไม่มีทีท่าว่าจะหลีกทางให้เลยแม้แต่น้อย "ฉันก็นึกว่าไหลจื่อคังจะหาข้ออ้างอะไรมาหลอกแกมาเสียอีก ที่แท้ก็ไม่ต้องใช้ข้ออ้างอะไรเลย ขอแค่แกมีความโลภมากพอก็เท่านั้น" ลู่เฟยจ้องมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย แววตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "ไหลจื่อคัง?!" หยางเหล่าเอ้อร์ตกใจสะดุ้ง ในที่สุดก็รู้ตัวว่าตัวเองถูกหลอกเข้าแล้ว ไหลจื่อคังบอกเขาว่า สองสามีภรรยาเถ้าแก่หยวนช่วงนี้ป่วยหนัก อยากจะทุ่มเงินก้อนโตซื้อยาสมุนไพร เขาจึงกะจะรีดไถเงินจากสองสามีภรรยาคู่นี้อีกสักก้อนก่อนที่พวกเขาจะตาย ไม่เอาเงินก็โง่แล้ว นึกไม่ถึงเลยว่า ไอ้หมาไหลจื่อคังนี่มันจะหักหลังเขา! เขาด่ากราดบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรของไหลจื่อคังในใจ "ฉันไม่รู้ว่าพวกแกกำลังพูดเรื่องอะไร ฉันไม่เคยหลอกลวงใคร" เขาสูดลมหายใจเข้าลึก กัดฟันพูด "ยังจะปากแข็งอยู่อีกหรือ? ตอนที่แกหลอกคุณนายหยวนเมื่อกี้ พวกเราบันทึกเสียงไว้หมดแล้ว" ลู่เฟยเคาะโทรศัพท์มือถือเบาๆ ในดวงตาของหยางเหล่าเอ้อร์ฉายแววความเคียดแค้น แต่พอกรอกตาไปมา เขาก็ฝืนยิ้มแหยๆ ออกมา ล้วงซองบุหรี่ออกมา แล้วแจกบุหรี่ให้กับคนอื่นๆ อย่างเอาอกเอาใจ "เถ้าแก่ทั้งหลาย มีอะไรค่อยๆ พูดค่อยๆ จากันเถอะ ทั้งหมดเป็นเรื่องเข้าใจผิด”

“บุหรี่ของแกนี่ไม่เลวเลยนะ" ลู่เฟยรับบุหรี่มาดมที่จมูก แล้วยิ้มบางๆ "แน่นอนสิ! นี่เป็นบุหรี่ชั้นดีที่หาซื้อตามท้องตลาดไม่ได้หรอกนะ พวกคุณค่อยๆ สูบกันไป..." หยางเหล่าเอ้อร์อาศัยจังหวะนี้พุ่งตัวออกไป ลู่เฟยและปรมาจารย์เซี่ยงไม่ได้ตามไป เพียงแค่สบตากันแล้วส่ายหน้า "มิน่าล่ะ เถ้าแก่หยวนถึงได้หลงกลซื้อของปลอมที่ดูออกง่ายขนาดนั้น ที่แท้ก็เพราะคนๆ นี้ใช้ยาสลบนี่เอง" หยางเหล่าเอ้อร์เพิ่งจะวิ่งออกไปถึงโถงทางเดิน ก็ชนเข้ากับใครคนหนึ่ง ร่างกายของคนๆ นี้แข็งแกร่งมาก ชนเขาจนกระเด็นกลับมา เขาเงยหน้าขึ้นมอง ปรากฏว่าเป็นหู่จื่อที่มีสีหน้าถมึงทึง ก็ตกใจจนหน้าถอดสี "แก... แกไม่ได้ถูก...”

“ถูกอะไร?" หู่จื่อหัวเราะหึๆ "แค่ยาสลบกิ๊กก๊อกของแก คิดว่าจะทำให้พี่หู่ล้มได้งั้นหรือ?" จากนั้นเขาก็ยื่นมือไปจับ หยางเหล่าเอ้อร์รีบหลบ แต่หู่จื่อก็คว้าผมของเขาไว้ได้พอดี นึกไม่ถึงเลยว่า พอจับปุ๊บ ผมก็หลุดลอกออกมาทั้งยวง เผยให้เห็นหนังศีรษะที่โล้นเตียน "โอ๊ะ ที่แท้ก็ใส่วิกอยู่นี่เอง!" หู่จื่อหัวเราะลั่น แล้วสาวเท้าก้าวเข้าหาหยางเหล่าเอ้อร์ หยางเหล่าเอ้อร์ถอยกรูดไปจนมุมกำแพง ไม่มีทางให้ถอยอีกแล้ว ทำได้เพียงปัดป่ายมือไปมาอย่างเก้ๆ กังๆ หู่จื่อชกสวนไปหมัดเดียว หนังหน้าก็หลุดลอกออกมาจากใบหน้าของเขาในทันที "โอ๊ะ! เชี่ย!" หู่จื่อตกใจแทบแย่ "พี่หู่เก่งกาจขนาดนี้เลยหรือเนี่ย ชกคนทีเดียวหนังหน้าถึงกับหลุดออกมาเลย" พอมองดูชัดๆ ที่แท้ก็เป็นหน้ากากนี่เอง "ผมก็ปลอม หน้าก็ปลอม! ที่แท้แกก็ไม่ใช่คนหน้าด้านหรอก แต่แกไม่มีหน้าจะให้ด้านต่างหาก!" ใบหน้าของหยางเหล่าเอ้อร์ก็ยังปกติสุขดี เพียงแต่ว่ากลายเป็นใบหน้าของอีกคนไปเลย "ที่แท้นี่ก็คือโฉมหน้าที่แท้จริงของแกนี่เอง" ภาพตรงหน้าทำให้ไหลจื่อคังทั้งตกใจทั้งโกรธ ที่แท้หยางเหล่าเอ้อร์คนนี้ ก็สวมหน้ากากปลอมมาตลอด ระแวดระวังเขามาตั้งแต่แรกแล้ว! "ดีล่ะ ไอ้หยางเหล่าเอ้อร์! ไอ้สารเลว กล้าหลอกข้าได้นะ!”

“แกเป็นคนหักหลังฉันต่างหากล่ะ..." หยางเหล่าเอ้อร์ก็ถลึงตาใส่เขาด้วยความเคียดแค้นเช่นกัน ทั้งสองคนกัดกันเองเหมือนหมา ลู่เฟยส่ายหน้า โบกมือให้หู่จื่อลากคนๆ นี้ไปที่ห้องนอน ลู่เฟยหยิบขวดกระเบื้องเคลือบใบเล็กๆ ออกมา เปิดฝาให้คุณนายหยวนดมกลิ่นข้างใน คุณนายหยวนจามออกมาทีหนึ่ง แล้วก็ได้สติในทันที "เมื่อกี้ฉัน...”