ตอนที่ 730 ปรมาจารย์แปลงโฉม

หลังจากมัดคุณอี้จนแน่นหนา ลู่เฟยก็ใช้ตาข่ายดักไอหยินเก็บวิญญาณบุปผาเอาไว้ ไม่ได้สนใจหวังหมิงหย่วนและไหลจื่อคังที่กำลังสลบไสลอยู่ แต่กลับเริ่มค้นตัวคนผู้นี้ก่อน ยันต์สองสามแผ่น ธูปสองสามก้อน และมีดเล่มเล็กที่คมกริบอีกหนึ่งเล่ม ดูจากรูปทรงแล้ว เหมือนมีดถลกหนังมาก "มีแต่ของไม่มีราคา" ลู่เฟยเบ้ปาก จากนั้นก็พิจารณาใบหน้าของคุณอี้อย่างละเอียด คนผู้นี้หน้าตาธรรมดา ไม่มีจุดเด่นให้จดจำเลย คล้ายคลึงกับใบหน้าปลอมของหวังหมิงหย่วนอยู่บ้าง "เถ้าแก่ หน้าปลอมของหวังหมิงหย่วนทำเลียนแบบหน้าเขานี่เอง! ถ้าดูแบบนี้แล้ว หวังหมิงหย่วนก็ไม่ได้โกหก เป็นฝีมือของคุณอี้คนนี้จริงๆ!" หู่จื่อเบิกตากว้าง "ไม่ หน้าของเขาก็เป็นของปลอมเหมือนกัน! เพียงแต่ทำออกมาได้เนียนมากจนแทบจะดูไม่ออก" ลู่เฟยยื่นมือไปแงะๆ รอบใบหน้าของคนผู้นี้ แต่ก็แงะหน้ากากนี้ไม่ออก เรื่องนี้ทำให้เขานึกถึงนางมารพันหน้า ที่สามารถลอกคราบใบหน้าคนอื่นได้ ทว่า พอนางมารพันหน้าลอกคราบใบหน้าของใครคนหนึ่งออก นางก็สามารถแปลงโฉมเป็นคนๆ นั้นได้ คุณอี้คนนี้คงจะยังไม่ถึงขั้นนั้น น่าจะแค่มีวิชาแปลงโฉมที่ร้ายกาจกว่าคนทั่วไปเท่านั้น "อย่าเพิ่งปลุกเขา! คนผู้นี้รวบรวมไอคนตายไปต้องมีจุดประสงค์อะไรบางอย่างแน่ พวกเราลองค้นดูรอบๆ เผื่อจะเจอเบาะแสอะไรเพิ่มเติม" ลู่เฟยและหู่จื่อเรียกปรมาจารย์เซี่ยงให้เข้ามา "เถ้าแก่ลู่ คนผู้นี้หน้าตาไม่คุ้นเลย ฉันไม่เคยเห็นเขามาก่อน" ก็แน่ล่ะ ผู้ฝึกวิชามารทำแต่เรื่องชั่วช้าที่เปิดเผยไม่ได้ น้อยคนนักที่จะกล้าเปิดเผยตัวตนอย่างโจ่งแจ้ง ปรมาจารย์เซี่ยงรับหน้าที่เฝ้าคนผู้นี้ ส่วนลู่เฟยกับหู่จื่อก็แยกย้ายกันไปค้นดูรอบๆ ลานบ้านนี้น่าจะเป็นรังของคุณอี้ นอกจากเขาก็ไม่มีใครอื่นอีก ค้นหาอยู่พักใหญ่ ในที่สุดทั้งสองคนก็พบห้องลับห้องหนึ่ง ห้องลับมีขนาดใหญ่มาก อากาศเย็นเยียบ อุณหภูมิต่ำเป็นพิเศษ ราวกับห้องแช่แข็งไม่มีผิด พอหู่จื่อเดินเข้ามา ก็ต้องเอามือลูบแขนตัวเองปอยๆ ลู่เฟยคลำหาสวิตช์ไฟเจอที่มุมกำแพงใกล้ประตู พอไฟสว่างขึ้น ทั้งสองคนก็ต้องตะลึงงัน ห้องลับนี้เหมือนห้องทำงานห้องหนึ่ง มีโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ตั้งอยู่ชิดกำแพง บนโต๊ะเต็มไปด้วยเครื่องไม้เครื่องมือต่างๆ นานาชนิด ส่วนบนกำแพงทั้งสองด้าน กลับมีหัวคน เส้นผมสั้นยาว และใบหน้าที่ซีดเผือดแขวนเรียงรายอยู่เต็มไปหมด "เชี่ย พวกนี้ของจริงหมดเลยเหรอ?" หู่จื่อรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาทันที ลู่เฟยเดินเข้าไปใกล้ สวมถุงมือ แล้วรวบรวมความกล้าหยิบหัวคนลงมาจากกำแพงหัวหนึ่งเพื่อดูให้ชัดๆ "หัวนี้เป็นหุ่นจำลอง" จากนั้น ก็หยิบวิกผมและหน้ากากลงมาอีกสองสามอัน "เส้นผมเป็นของจริง! ส่วนหน้ากากนี่ มั่นใจได้เลยว่าทำมาจากหนัง แต่จะเป็นหนังคนหรือเปล่านี่สิไม่รู้เหมือนกัน" แขนของเขาขนลุกเกรียว โยนของน่าขนลุกพวกนี้ทิ้งไป แล้วหันไปสนใจโต๊ะทำงานขนาดใหญ่นั้น พื้นโต๊ะถูกขัดจนมันวาวและสีซีดจาง บ่งบอกว่าผ่านการใช้งานมาหลายปี ด้านบนมีเครื่องมือแปลกๆ จัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ มีด เลื่อย คีม แค่มีดก็มีสิบกว่าแบบแล้ว แถมยังมีของที่ดูเหมือนแม่พิมพ์อีกด้วย ตรงกลางโต๊ะ ยังมีหัวคนที่ทำไม่เสร็จวางอยู่ ครึ่งหนึ่งดูเหมือนคนจริงๆ อีกครึ่งหนึ่งเป็นหุ่นจำลอง ดูน่าสยดสยองเป็นอย่างมาก "คนผู้นี้คงจะเป็นปรมาจารย์แปลงโฉมจริงๆ! การสร้างหน้ากากสำหรับเขานั้นง่ายราวกับพลิกฝ่ามือ เขาน่าจะจงใจสร้างหน้ากากหน้ายิ้มให้ดูหยาบๆ เพราะถ้าทำประณีตเกินไปก็จะไม่เหมือนของที่ขุดมาจากสุสาน แต่ว่า ปรมาจารย์แปลงโฉมจะรวบรวมไอคนตายไปทำไมกัน?" ลู่เฟยยิ่งสงสัยและอยากรู้มากขึ้นไปอีก "เถ้าแก่ ทางนี้มีของด้วย!" หู่จื่อดูเหมือนจะค้นพบอะไรบางอย่าง กวักมือเรียกลู่เฟยอย่างตื่นเต้น "เจออะไรเหรอ?" ลู่เฟยรีบเดินเข้าไป ที่มุมห้องมีตู้กระจกขนาดใหญ่ตั้งอยู่ ตู้แผ่ไอเย็นเยียบออกมา "เถ้าแก่ ดูสิ ข้างในมีแต่หน้าคนเต็มไปหมดเลย!" ลู่เฟยหรี่ตา มองเข้าไปข้างใน คิ้วขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ภายในตู้กระจกแบ่งออกเป็นช่องเล็กๆ สิบกว่าช่อง แต่ละช่องมีหน้ากากวางอยู่หนึ่งชิ้น หน้ากากเหล่านี้ดูราวกับมีชีวิต สีหน้าท่าทางดูสมจริงมาก มีทั้งชายและหญิง ลู่เฟยและหู่จื่อมองหน้ากากเหล่านั้นผ่านกระจก พวกมันก็ดูเหมือนกำลังจ้องมองคนที่อยู่ข้างนอกเช่นกัน ชวนให้ขนลุกซู่ ลู่เฟยหลุดปากพูดออกมาว่า "พวกนี้ต้องเป็นหน้าคนจริงๆ แน่!" ปรมาจารย์แปลงโฉมใช้หนังหน้าคนดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ลู่เฟยเองก็มีหน้ากากหนังคนอยู่ชิ้นหนึ่งเหมือนกัน ได้มาจากซ่งผาหมอผีชาวไทย แต่ว่า ใต้หน้ากากแต่ละชิ้นในตู้กระจกใบนี้ กลับมีป้ายชื่อติดอยู่ ระบุชื่อและอายุเอาไว้ "นี่หมายความว่ายังไง เอาไว้บันทึกตัวตนหลังจากแปลงโฉมแล้วงั้นหรือ?" ลู่เฟยครุ่นคิด รู้สึกว่ามันแปลกๆ วิธีการจัดแสดงหน้ากากคนพวกนี้ รวมถึงป้ายชื่อ ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นสินค้ามากกว่า "หรือว่า พวกนี้มีไว้ขายให้คนอื่น อย่างเช่น ลูกค้า? น่าจะใช่แล้วล่ะ อาชีพปรมาจารย์แปลงโฉมมีมาตั้งแต่สมัยโบราณ แต่คนที่ทำได้ถึงขนาดนี้น่าจะมีน้อยมาก" ลู่เฟยมองดูอีกครั้ง "แต่ทำไมตู้กระจกถึงได้เย็นยะเยือกขนาดนี้? เหมือนตู้แช่แข็งเลย!" ลู่เฟยเดินวนสำรวจรอบๆ ตู้ ในที่สุดก็พบว่า ที่ด้านข้างทั้งสี่ของตู้กระจก มีหน้ากากสุดประหลาดแปะอยู่ด้านละชิ้น แบ่งเป็น สุข โกรธ เศร้า กลัว สี่อารมณ์ บนหน้ากากทั้งสี่ชิ้นนี้ มีไอดำพวยพุ่งออกมาเป็นสายบางๆ ไอดำเหล่านั้นลอยวนเวียนอยู่รอบๆ หน้ากากหนังคน "นี่มันไอคนตายนี่นา!" ลู่เฟยเบิกตากว้าง "ที่แท้เขารวบรวมไอคนตายมาก็เพื่อรักษาสภาพหน้ากากหนังคนพวกนี้ไว้?!" หู่จื่อก็ตกตะลึงเช่นกัน "เพื่อของพรรค์นี้ ถึงกับต้องไปทำร้ายชีวิตคนอื่นเลยหรือ? ไอ้คนแซ่อี้นี่มันโรคจิตชัดๆ! ไอคนตายคือลมหายใจจากปากคนตายนะ คนที่เอาหน้ากากพวกนี้ไปใส่จะไม่กลัวบ้างหรือไง?”

“คนดีๆ ที่ไหนเขาจะใช้ของอาถรรพ์พรรค์นี้มาแปลงโฉมล่ะ? คนที่ใช้หน้ากากคนพวกนี้ได้ คงจะไม่ใช่คนดีอะไรหรอก" ลู่เฟยแค่นเสียง แววตาฉายประกายเย็นเยียบ "หู่จื่อ ถอยไปไกลๆ หน่อย”

“ได้เลย เถ้าแก่!" หู่จื่อรู้ทันทีว่าเถ้าแก่กำลังจะทำอะไร เขาจึงกระโดดถอยหลังไปหลายเมตรด้วยความตื่นเต้นรอคอย "ต้องแช่ในไอคนตายถึงจะรักษาสภาพไว้ได้ ทำตัวให้ลำบากไปทำไมเนี่ย? ฉันมาปลดปล่อยพวกแกแล้ว ไม่ต้องขอบใจหรอกนะ!" ลู่เฟยกวาดสายตามองหน้ากากในตู้กระจก แล้วยื่นมือไปเปิดตู้ ไอคนตายอันเข้มข้นพวยพุ่งออกมา ลู่เฟยรีบถอยหลังอย่างรวดเร็ว พร้อมกับใช้ไม้พุทราปัดเป่าไอคนตายเหล่านั้นให้แตกซ่าน เมื่อไร้ไอคนตาย หน้ากากสิบกว่าชิ้นในตู้กระจกก็ราวกับสูญเสียพลังชีวิตไป บิดเบี้ยวเหี่ยวย่นลงในพริบตา ในระหว่างที่มันกำลังเหี่ยวเฉา ดูเหมือนจะมีเสียงกรีดร้องและเสียงร้องไห้ดังแว่วออกมาด้วย ในขณะเดียวกัน ราวกับสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง ปรมาจารย์แปลงโฉมก็ลืมตาขึ้นมาทันที เขาพบว่าตัวเองถูกมัดแน่นหนา ก็ตกใจจนหน้าถอดสี พอเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นปรมาจารย์เซี่ยงที่นั่งอยู่บนรถเข็น "แกเป็นใคร?”

“คำถามนี้พวกเราต่างหากที่ต้องเป็นคนถามแก" ปรมาจารย์เซี่ยงมองปรมาจารย์แปลงโฉมด้วยสายตาเย็นชา หวังหมิงหย่วนและไหลจื่อคังถูกเขาช่วยให้ฟื้นแล้ว ทั้งสองคนซ่อนตัวอยู่ด้านหลังเขาด้วยความหวาดกลัว แอบมองปรมาจารย์แปลงโฉม "ตาแก่พิการ แกเป็นคนของไอ้โง่สองคนนั่นงั้นหรือ?" ปรมาจารย์แปลงโฉมปรายตามองพวกเขาสองคนอย่างเย็นชา แล้วหันกลับมามองปรมาจารย์เซี่ยง "ดูไม่ออกเลยนะว่าแกจะมีฝีมืออยู่บ้าง ถึงกับรู้วิชาสะกดวิญญาณด้วย! ในเจียงเฉิงมีคนแบบนี้อยู่ด้วยหรือ?”

“สมาคมศาสตร์ลี้ลับมีผู้เยี่ยมยุทธ์ซ่อนตัวอยู่มากมาย จะปล่อยให้ผู้ฝึกวิชามารอย่างแกมาก่อกรรมทำเข็ญได้ยังไง! ฉันขอเตือนไว้ก่อนนะ อย่าดิ้นรนให้เสียเวลาเลย บอกวิธีสลายไอคนตายมาซะ แล้วฉันจะไว้ชีวิตแก!" ปรมาจารย์เซี่ยงแค่นเสียง "เพื่อเรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้ ถึงกับต้องลงไม้ลงมือกันเลยหรือ?" มุมปากของปรมาจารย์แปลงโฉมปรากฏรอยยิ้มบางๆ "เข้ามาใกล้ๆ หน่อยสิ แล้วฉันจะบอกให้"