ตอนที่ 729 อาหารมื้อสุดท้าย

"อยู่! น่ากลัวจะตายไป ฉันอาศัยจังหวะที่ลูกเขาเผลอ ขโมยหน้ากากออกมา คุณอี้ดูสิว่าสะดวกเมื่อไหร่ ฉันจะเอาไปส่งให้?" หวังหมิงหย่วนพยายามอ่านตามข้อความในโทรศัพท์มือถือ "ดีมาก! เรื่องนี้ไม่มีคนอื่นรู้ใช่ไหม?" อีกฝ่ายดูเหมือนจะพอใจมาก "ไม่มี เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ฉันไม่ได้บอกแม้แต่ลูกเมียที่บ้านเลย... อ้อ มีแค่ไหลจื่อคังคนเดียวที่รู้" หวังหมิงหย่วนปรายตามองไหลจื่อคังแวบหนึ่ง ไหลจื่อคังถึงกับเบิกตากว้างทันที "อ้อ ใช่ ยังมีเขาอีกคน" น้ำเสียงของอีกฝ่ายมีความหมายลึกซึ้งแอบแฝงอยู่ "เอาอย่างนี้ คืนนี้ฉันจะจัดโต๊ะฉลองให้คุณหน่อย พวกคุณสองคนมาด้วยกันเลยนะ เดี๋ยวฉันจะส่งที่อยู่ให้”

“คุณอี้ คุณเกรงใจเกินไปแล้ว..." วางสายไปแล้ว หวังหมิงหย่วนรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว ถ้าไม่ใช่เพราะครอบครัวสกุลหยวนเชิญคนเหล่านี้มา เกรงว่าเขาคงจะถูกปิดหูปิดตาไปตลอด นี่มันงานฉลองที่ไหนกัน ชัดเจนว่ามันคืองานเลี้ยงโหงวเหมินเตี้ยน! "หยางเหล่าเอ้อร์ ไม่สิ ไอ้คนแซ่หวัง แกดึงฉันเข้าไปเกี่ยวด้วยทำไมหา?" ไหลจื่อคังชี้หน้าเขาอย่างหัวเสีย "ก็มันมีส่วนของแกอยู่แล้วนี่" หวังหมิงหย่วนทำหน้าตึง "แม่งเอ๊ย ก็แกอิจฉาที่เขารวย แล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้าฟะ? ข้าก็ถูกแกทำร้ายจนจะแย่อยู่แล้ว แกยังจะมาลากข้าเข้าไปเกี่ยวอีก!”

“พูดซะเหมือนแกไม่ได้เอาเงินไปงั้นแหละ..." ทั้งสองคนกลับมากัดกันเองอีกครั้ง "หุบปาก!" หู่จื่อตวาดเสียงดัง ทั้งสองคนก็เงียบกริบลงทันที ปรมาจารย์เซี่ยงมองไปที่ลู่เฟย "เถ้าแก่ลู่ คิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องนี้สุดท้ายแล้วจะไปเกี่ยวข้องกับผู้ฝึกวิชามาร ไม่รู้ว่าคนผู้นี้มีที่มาที่ไปอย่างไร แล้วจุดประสงค์ของการใช้หน้ากากทำร้ายคนคืออะไรกันแน่?”

“ผู้ฝึกวิชามารทำร้ายคน ก็มีแค่สองสาเหตุ ไม่เพื่อเงินทองผลประโยชน์ ก็เพื่อของวิเศษและวิชามาร คนผู้นี้ไม่ได้หวังเงิน ถ้าอย่างนั้นก็ต้องเป็นอย่างหลัง" ลู่เฟยวิเคราะห์ด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เขาเจาะจงถามว่าตอนที่เถ้าแก่หยวนตาย หน้ากากสวมอยู่บนหน้าหรือเปล่า หรือว่าเขากำลังรวบรวมไอคนตาย?" ปรมาจารย์เซี่ยงขมวดคิ้วพยักหน้า "เถ้าแก่ลู่วิเคราะห์ได้มีเหตุผล! การคร่าชีวิตคนเพื่อยกระดับตัวเอง ผู้ฝึกวิชามารพวกนี้ช่างบ้าคลั่งไร้สติจริงๆ!”

“แล้วเหล่าหยวนของฉันยังจะช่วยกลับมาได้ไหม?" คุณนายหยวนยิ่งฟังก็ยิ่งหวาดกลัว "คุณนายหยวนวางใจได้ พวกเราจะทุ่มเทกำลังอย่างเต็มที่ จะไม่ปล่อยให้คนผู้นี้ลอยนวลไปได้เด็ดขาด" ลู่เฟยเผยรอยยิ้มอย่างจริงใจ หน้ากากชิ้นนี้ทำขึ้นมาอย่างหยาบๆ ดูเหมือนว่าจะเป็นแค่เครื่องมือในการรวบรวมไอคนตาย ไม่นับว่าเป็นของอาถรรพ์ที่ร้ายกาจอะไร แต่ผู้ฝึกวิชามารคนนั้นอาจจะมีของดีๆ อยู่กับตัวก็ได้ ทุกคนรอจนกระทั่งดึกดื่น ในที่สุดหวังหมิงหย่วนก็ได้รับที่อยู่ที่อีกฝ่ายส่งมา เป็นร้านอาหารสไตล์ฟาร์มเฮาส์ที่อยู่แถวชานเมือง ปรมาจารย์เซี่ยงไม่วางใจให้ลู่เฟยรับมือกับผู้ฝึกวิชามารเพียงลำพัง จึงเรียกเพื่อนคนหนึ่งมาช่วยเฝ้าเถ้าแก่หยวนเป็นการชั่วคราว ส่วนตัวเขาก็ไปกับลู่เฟยด้วย ถึงแม้เขาจะเคลื่อนไหวไม่สะดวก ไม่สามารถรับมือกับผู้ฝึกวิชามารได้โดยตรง แต่ถึงแม้จะช่วยลู่เฟยอยู่รอบนอกได้บ้างก็ยังดี ลู่เฟยไม่ได้เกรงใจปรมาจารย์เซี่ยง แต่นึกไม่ถึงเลยว่า ประธานหลีก็อยากจะตามไปด้วย บอกว่าไม่เคยเห็นการประลองเวทมาก่อน อยากจะไปชมเป็นขวัญตา ลู่เฟยถึงกับพูดไม่ออก การรับมือกับผู้ฝึกวิชามารไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ โดนลูกหลงเข้า ดีไม่ดีอาจจะถึงตายได้ ดังนั้นลู่เฟยจึงปฏิเสธอย่างชัดเจน จากนั้น พวกเขาก็คุมตัวหวังหมิงหย่วนและไหลจื่อคังออกเดินทางทันที หวังหมิงหย่วนขับรถแท็กซี่ของเขา โดยมีไหลจื่อคังนั่งไปด้วย หู่จื่อเป็นคนขับรถ พาโอและปรมาจารย์เซี่ยงขับตามอยู่ห่างๆ ด้านหลัง รถสองคันแล่นตามกันไปฝ่าความมืดมิดของยามราตรี แถวชานเมือง ลานบ้านเล็กๆ ที่ล้อมรอบด้วยป่าไม้ ภายในลานบ้านมืดสลัว หน้าประตูแขวนโคมไฟสีขาวไว้ดวงหนึ่ง หวังหมิงหย่วนและไหลจื่อคังลงจากรถด้วยความหวาดกลัว แล้วเดินเข้าไป ประตูใหญ่เปิดอ้าซ่าอยู่ อาศัยแสงไฟสลัวๆ จากโคมไฟ พวกเขามองเห็นว่ามีแสงไฟริบหรี่สว่างออกมาจากห้องหนึ่งในลานบ้าน หวังหมิงหย่วนหันกลับไปมอง ไม่รู้ว่าพวกของลู่เฟยตามมาถึงหรือยัง เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ถึงได้ค่อยๆ ผลักประตูเข้าไปอย่างระมัดระวัง "คุณอี้?" เขาหิ้วกล่อง ทั้งผลักทั้งดันกับไหลจื่อคัง เดินตรงไปยังห้องที่มีแสงไฟสว่างอยู่ พอเดินไปถึง ประตูก็เปิดออกเองโดยอัตโนมัติ แสงไฟที่สาดส่องออกมา ดูราวกับลิ้นที่แลบออกมา "เชิญทั้งสองท่านเข้ามาได้เลย" เสียงของคุณอี้ดังตามมา หวังหมิงหย่วนและไหลจื่อคังสบตากัน เดินเข้าไปในห้องอย่างกล้าๆ กลัวๆ ภายใต้แสงไฟสีส้มสลัวๆ คือโต๊ะยาวตัวหนึ่ง บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารรสเลิศ กลิ่นหอมเย้ายวนลอยอบอวลไปทั่วห้อง "ฉันเตรียมเหล้าและกับข้าวไว้ตั้งนานแล้ว เชิญนั่งสิ!" ด้านหลังโต๊ะ คือชายวัยกลางคนสวมเสื้อสีเทา ผมก็มีสีเทาแซม หวีเสยไปด้านหลัง เขาดูเหมือนจะต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี แต่ใบหน้ากลับอยู่ในเงามืดพอดี ทำให้มองเห็นไม่ค่อยชัด หวังหมิงหย่วนและไหลจื่อคังรู้สึกหวั่นใจ นั่งลงข้างๆ โต๊ะ "คุณอี้ ของที่สั่ง ฉันเอามาให้แล้ว" เขากลืนน้ำลาย วางกล่องใส่หน้ากากไว้ที่ขอบโต๊ะ "ขอบคุณมาก!" คุณอี้พยักหน้าให้เขา แล้วหยิบขวดมารินเหล้า "ลานบ้านนี้อาจจะไกลไปสักหน่อย แต่เงียบสงบดี ไม่มีใครมารบกวน! คืนนี้พวกเราไม่เมาไม่กลับ!”