ตอนที่ 813 จับพลัดจับผลู

งูแดงลากก้อนเนื้อที่ยังโตไม่เต็มที่ หนีเตลิดไปในพงหญ้าอย่างบ้าคลั่ง พวกลู่เฟยไล่ตามไปติดๆ ลู่เฟยและจิงเจี้ยนพุ่งทะยานอยู่หน้าสุด หู่จื่อรั้งท้ายคอยหวังเต๋อฟา เพื่อไม่ให้เขาหลุดจากกลุ่ม ลู่เฟยฟาดกระบองออกไปแต่ไกล ประกายสายฟ้าพุ่งสกัดหน้างูแดงเอาไว้ แต่งูแดงตอบสนองไวมาก ลำตัวยาวเหยียดบิดพลิ้ว หลบสายฟ้าได้อย่างหวุดหวิด แล้วพุ่งไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่งต่อ แม้พวกลู่เฟยจะไล่ตามอย่างสุดกำลัง แต่คนจะวิ่งเร็วกว่างูไปได้อย่างไร? มีเพียงร่มน้อยเท่านั้นที่ตามความเร็วของงูแดงได้ทัน เมื่อเห็นงูแดงวิ่งหนีห่างออกไปเรื่อยๆ ลู่เฟยก็ร้อนใจดั่งไฟสุม เกาะเล็กๆ แห่งนี้ออกจะกว้างใหญ่ เต็มไปด้วยเนินเขาและพุ่มไม้ หากงูสองหัวมุดหนีลงหลุมงู หรือซ่อนตัวในพุ่มไม้หนาทึบสักแห่ง พวกเขาก็คงหาไม่เจอแล้ว

"ร่มน้อย พึ่งนายแล้วนะ! อย่าตามพลาดล่ะ!" ลู่เฟยตะโกนบอกร่มสีดำในใจ เส้นผมสองสามปอยโผล่ออกมาจากชายร่ม โบกไปมาทางลู่เฟย ราวกับจะบอกว่ารับทราบแล้ว จากนั้น ร่มสีดำก็ไล่ตามงูแดงไปติดๆ ห่างออกไปเรื่อยๆ ห่างออกไปเรื่อยๆ จนค่อยๆ หายลับไปจากสายตาของลู่เฟย ลู่เฟยหยุดฝีเท้า เอามือยันต้นไม้ หอบหายใจแฮ่กๆ

"ลู่เฟย ร่มของนาย..." จิงเจี้ยนที่เหงื่อท่วมตัวเช่นกัน เอ่ยถามด้วยความกังวล "ไม่เป็นไร ปล่อยให้มันตามงูแดงไปเถอะ ฉันหามันเจอ!" ลู่เฟยหยิบน้ำแร่ออกมากระดกอึกใหญ่ ต่อมา หู่จื่อที่พยุงหวังเต๋อฟาก็ตามมาทัน ทุกคนพักเหนื่อยเพียงครู่เดียว ก็รีบออกเดินทางต่อ เวลานี้ ดวงอาทิตย์ตกดินแล้ว ภายในป่ามืดสลัวลงกว่าเดิม ลู่เฟยเปิดไฟฉาย อาศัยสัมผัสที่เชื่อมต่อกับร่มสีดำ นำพาทุกคนมุ่งหน้าตามเข้าไปในป่าทิศทางหนึ่ง ท้องฟ้ามืดสนิทลงอย่างรวดเร็ว เกาะร้างห่างไกลผู้คน รัตติกาลมืดมิดจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือตัวเอง ภายในป่ายิ่งเดินลำบากมากขึ้น

หวังเต๋อฟาเดินกะเผลกๆ บนหลังแบกศพครึ่งท่อน ตามตัวมีรอยถลอกไม่น้อย ใบหน้าซีดเผือด ท่าทางดูเหมือนคนหมดแรง "พี่เต๋อฟา ใกล้จะเจอแล้วล่ะ! อดทนอีกนิดนะ" ลู่เฟยหยิบยาฮุยชุนออกมาให้เขากิน "ขอบคุณเถ้าแก่ลู่ ผมมันพวกหนังเหนียวเนื้อหนา ทนไหวอยู่แล้ว!" หวังเต๋อฟาพยักหน้าให้ลู่เฟยด้วยความซาบซึ้ง สองมือจับไม้ค้ำยันที่ทำจากกิ่งไม้ไว้แน่น "ดี!" ทุกคนเดินหน้าต่อไป คราวนี้เดินไปได้ไม่นานนัก เบื้องหน้าก็ปรากฏดงหญ้ารกชัฏผืนใหญ่ ลู่เฟยสัมผัสได้ว่าร่มสีดำอยู่ที่นี่

"ร่มน้อย?" เขาใช้กิ่งไม้แหวกพงหญ้า ลองหยั่งเชิงก้าวไปข้างหน้า เพิ่งจะเดินไปได้สองก้าว ร่มสีดำก็ร่วงหล่นลงมาจากเหนือหัวราวกับวิญญาณ ขวางหน้าเขาเอาไว้ "ข้างหน้ามีอันตรายเหรอ?" ลู่เฟยก้มหน้า สาดแสงไฟฉายไปดู หญ้าบริเวณนี้แปลกมาก สีเขียวเข้มจนเกือบดำ มองลอดผ่านรอยแยกของพงหญ้า เขาพบว่าเบื้องหน้าถึงกับมีหลุมยุบอยู่! ไม่รู้ว่าหลุมนั้นกว้างและลึกแค่ไหน แต่ดูจากท่าทางระแวดระวังของร่มสีดำแล้ว เห็นได้ชัดว่าสถานการณ์ไม่ค่อยดีนัก หญ้ารกทึบจนลมพัดไม่ผ่าน ขึ้นลามตั้งแต่ในหลุมจนถึงนอกหลุม มองจากข้างนอกแทบไม่เห็นความผิดปกติเลย หากเผลอตกลงไป คงจะเป็นเรื่องใหญ่แน่