ตอนที่ 814 ไข่ปีศาจยักษ์

ถ้าไม่มีงูสองหัว พวกเขาคงไม่มีทางหาที่นี่เจอด้วยตัวเองแน่ นี่ไม่ได้เรียกว่าจับพลัดจับผลู แล้วจะให้เรียกว่าอะไร? จิงเจี้ยนมองไปที่กลุ่มของลุงอิงด้วยความกังวล "ไปแย่งของคนอื่น มันจะไม่ค่อยดีหรือเปล่า?”

“แย่งอะไรกัน? ไข่ใบนั้นเป็นของพวกเขาหรือไง มีชื่อพวกเขาเขียนไว้เหรอ? ไข่อยู่ในหลุม ไม่มีเจ้าของ ใครเก็บได้ก็เป็นของคนนั้น ต่างคนต่างใช้ความสามารถ! ฉันเก็บได้ ก็ต้องเป็นของฉันสิ!" ลู่เฟยพูดอย่างมีเหตุผล จิงเจี้ยนลองคิดดู ก็รู้สึกว่ามันมีเหตุผลจริงๆ นั่นแหละ นี่มันเกาะร้างนะ ไม่ใช่ทรัพย์สินส่วนตัวของใครสักหน่อย "แต่คนพวกนั้นไม่ใช่พวกที่จะยอมให้ตอแยได้ง่ายๆ นะ!”

“พวกเขารับมือยาก แล้วพวกเรานี่รับมือง่ายงั้นเหรอ? ถ้าฉันฝีมือสู้ไม่ได้ ปล่อยให้คนอื่นเอาไข่ไป ฉันก็ยอมรับสภาพ! ต่อให้ไม่ได้ไข่ พวกเราก็สามารถลงไปตามหางูสองหัวได้ ไม่เสียเที่ยวที่อุตส่าห์มาตั้งไกล จริงไหมล่ะ?”

“ไอ้พ่อค้าหน้าเลือดอย่างนาย พูดอะไรก็ถูกไปหมดแหละ!" จิงเจี้ยนถอนหายใจ เริ่มชินซะแล้วล่ะ แน่นอนว่าในใจเขาก็รู้สึกไม่ยินยอมเช่นกัน เรื่องลูกแก้วปีศาจสีเขียวนั่นยังสืบไม่ได้ความเลย ดีไม่ดีอาจจะเกี่ยวข้องกับไข่ปริศนาใบนั่นก็ได้ อย่างที่ลู่เฟยบอก มาถึงขนาดนี้แล้ว พวกเขาซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้อย่างเงียบๆ จับตาดูความเคลื่อนไหวของกลุ่มลุงอิง อดทนรออย่างใจเย็น ลุงอิงแหงนมองท้องฟ้าเป็นระยะ และมองไปที่หลุมลึกที่เต็มไปด้วยหญ้ารกชัฏอยู่บ่อยครั้ง ผ่านไปหนึ่งชั่วยามเต็ม ในที่สุดเขาก็ลุกขึ้นยืน "ออกเดินทาง! จะสำเร็จหรือล้มเหลวก็ขึ้นอยู่กับคราวนี้แหละ!" พวกเขาช่วยกันหามกรงเหล็ก ค่อยๆ คลำทางไปทางหลุมลึกอย่างระมัดระวัง แล้วไถลลงไปอย่างทุลักทุเล "พวกเขาลงไปแล้ว!" ลู่เฟยเดินตามไปเป็นคนแรก ส่วนจิงเจี้ยนก็หันกลับไปเรียกหู่จื่อและหวังเต๋อฟา "เร็วเข้า ทางนี้!" พวกเขากดแสงไฟฉายลง เดินตามรอยเท้าของกลุ่มลุงอิง ค่อยๆ ไถลลงไปในหลุมลึกอย่างระมัดระวัง หญ้ารกสีเขียวเข้มเสียดสีไปตามลำตัว ร่างของพวกเขาถูกหญ้ากลืนหายไปอย่างรวดเร็ว พวกเขาเคลื่อนไหวช้ามาก รอบด้านมีงูโผล่ออกมาเป็นระยะ ไถลลงไปประมาณครึ่งนาที ในที่สุดเท้าก็แตะพื้น ทันทีที่ลงมาถึง ไอปีศาจอันเข้มข้นก็พุ่งเข้าปะทะใบหน้า ยิ่งลงมาข้างล่าง ไอปีศาจก็ยิ่งรุนแรง จนพวกเขาหายใจเอาไอเย็นเยียบเข้าไป เมื่อยืนอยู่ท่ามกลางหญ้าที่สูงระดับเดียวกับคน ลู่เฟยก็เงยหน้าขึ้นมอง กะคร่าวๆ ว่าหลุมนี้น่าจะลึกอย่างน้อยเจ็ดแปดเมตร ไม่ไกลออกไป มีเสียงแหวกหญ้าดังสวบสาบ กลุ่มของลุงอิงหามกรงเหล็กมาด้วย เสียงดังเอะอะ จึงตามหาตัวได้ง่ายมาก "ตามไป!" ลู่เฟยทำสัญญาณมือให้ทุกคนย่อตัวลง ค่อยๆ ย่องผ่านหญ้าที่ทั้งสูงและรกทึบไป ใบหญ้าค่อนข้างคม ถ้าไม่ระวังอาจจะบาดผิวได้ หวังเต๋อฟาเอาเสื้อคลุมของตัวเองไปห่อศพเหลาฉือ ตัวเองจึงใส่แค่เสื้อกล้ามตัวเดียว พอเดินฝ่าดงหญ้าไปได้ไม่นาน แขนก็โดนหญ้าบาดจนเป็นแผลเล็กๆ เต็มไปหมด ทั้งเจ็บทั้งคัน เมื่อหู่จื่อเห็นดังนั้น ก็หยิบผ้าก๊อซออกมาจากกระเป๋า พันแขนให้เขาจนมิดชิด "ขอบคุณมากนะ พี่หู่จื่อ!" หวังเต๋อฟาซาบซึ้งใจยิ่งนัก ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองโชคดีที่ได้มาเจอเพื่อนที่ดีและมีน้ำใจอย่างพวกลู่เฟย เขาพยายามฝืนทน เพื่อไม่ให้เป็นตัวถ่วงของคนอื่น ทว่า เดินไปได้ไม่นาน จู่ๆ เขาก็รู้สึกเย็นวาบที่ข้อเท้า พอก้มลงมองดู ใต้แสงไฟฉายสลัวๆ นั่นคืองูตัวยาวตัวหนึ่ง บนตัวมีลวดลายสีแดงที่ดูน่ากลัว "เถ้าแก่ลู่ มีงู!" พอมองดูดีๆ ก็พบว่าไม่ได้มีแค่งูตัวเดียว หัวงูหลายหัวโผล่ออกมาจากใต้พงหญ้าตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ดูจากรูปทรงหัวสามเหลี่ยมแล้ว ก็รู้ได้เลยว่าพิษร้ายแรงมาก งูพิษหลายตัวกำลังอ้าปาก หมายจะฉกกัดทุกคน "ทุกคนอย่าขยับ!" หัวใจของลู่เฟยกระตุกวูบ รีบปล่อยกลิ่นอายเกล็ดมังกรออกมา แล้วใช้ไม้พุทราสายฟ้าฟาดฟาดใส่งูพิษเหล่านั้น งูพิษพากันเลื้อยหนีไปคนละทิศคนละทาง "น่าจะเป็นกลิ่นคาวเลือดเมื่อกี้นี้ ที่ดึงดูดงูพวกนี้มา!" ลู่เฟยให้หู่จื่อและหวังเต๋อฟาเดินตรงกลาง ตัวเองเดินนำหน้า ส่วนจิงเจี้ยนเดินปิดท้าย ทั้งหน้าและหลังต่างก็ปล่อยกลิ่นอายเกล็ดมังกรออกมา ในรัศมีสามเมตรรอบตัว จึงไม่มีงูตัวไหนกล้าเข้าใกล้ชั่วคราว ทุกคนถอนหายใจอย่างโล่งอก ค่อยๆ คลำทางเดินหน้าต่อไป กลุ่มของลุงอิงที่อยู่ข้างหน้า กลับเดินทางได้อย่างราบรื่น ไม่ถูกงูพิษรบกวนเลย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะผงยาที่พวกเขากินเข้าไปหรือเปล่า ไอปีศาจเริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ งูพิษก็มารวมตัวกันอยู่รอบๆ มากขึ้น พอมองกวาดสายตาไป ในความมืดสลัวดูเหมือนจะเต็มไปด้วยหัวงูยุ่บยั่บไปหมด หวังเต๋อฟาขนลุกเกรียวไปทั้งตัว เดินตามหลังลู่เฟยไปติดๆ ทว่า หลังจากเดินอย่างยากลำบากมาได้ครึ่งชั่วโมง จู่ๆ งูพิษที่ตามพวกเขามาก็หยุดชะงัก หัวงูทุกตัวหันไปมองข้างหน้า ราวกับกำลังหวาดกลัวอะไรบางอย่าง นี่แสดงว่า ใกล้จะถึงจุดหมายแล้ว! ลู่เฟยเงยหน้าขึ้น มองไปข้างหน้า ใช่จริงๆ ด้วย กลุ่มของลุงอิงหยุดเดินแล้ว เบื้องหน้าพวกเขา มีลมปีศาจพัดมาเป็นระลอก หญ้ารกพลิ้วไหวราวกับเกลียวคลื่น ลู่เฟยทำสัญญาณมือให้คนอื่นๆ เดินไปข้างหน้าอีกสองสามก้าวแล้วนั่งยองๆ ลง ลอบสังเกตการณ์อย่างระมัดระวัง พวกลุงอิงวางกรงเหล็กลง แสงไฟฉายในมือของพวกเขาฉายไปที่จุดเดียวกัน ลู่เฟยเบิกตากว้าง อาศัยแสงไฟจากไฟฉายของอีกฝ่าย ค่อยๆ มองลอดผ่านรอยแยกของหญ้าที่หนาทึบ จนสามารถปะติดปะต่อเป็นรูปทรงของไข่ใบหนึ่งได้ ขนาดของไข่ใบนั้นใหญ่โตเกินกว่าที่เขาจินตนาการไว้มาก มันมีความสูงเท่ากับผู้ใหญ่คนหนึ่งเลยทีเดียว เรียกได้ว่าเป็นไข่ยักษ์ของแท้! ในข่าวเมื่อสามปีก่อน ไข่ใบนั้นยังสูงแค่ครึ่งตัวคนอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? "ไข่ใบนี้โตขึ้นได้ด้วยเหรอ?" ลู่เฟยและจิงเจี้ยนต่างก็ตกใจไม่น้อย ลมปีศาจพัดมาจากทางไข่ยักษ์ใบนั่นแหละ "ไข่ยังใหญ่ขนาดนี้ แล้วปีศาจงูที่อยู่ข้างในจะตัวใหญ่ขนาดไหนเนี่ย?" ลู่เฟยเริ่มจินตนาการไม่ออกแล้ว "หรือว่าเถ้าแก่ปล่อยเช่าเรือจะพูดจริง? มีงูบินได้ตกลงมาบนเกาะนี้จริงๆ ถ้าไม่ใช่สัตว์ประหลาดในตำนาน จะมีไข่ใบใหญ่ขนาดนี้ได้ยังไง?" หัวใจของจิงเจี้ยนเต้นระรัว ของใหญ่ขนาดนี้ พวกเขาจะรับมือไหวเหรอ? หู่จื่อและหวังเต๋อฟามองหน้ากัน ต่างก็รู้สึกคอแห้งผาก แค่รูปร่างของไข่ ก็แผ่รังสีอำมหิตออกมาแล้ว! โครงร่างอันมหึมานั้นแผ่ซ่านไอปีศาจอันเย็นเยียบและทรงพลัง ข่มขวัญทุกสิ่งรอบด้าน! งูพิษพวกนั้นเมื่อเทียบกับไข่ใบนี้แล้ว พูดให้แย่หน่อยก็เหมือนหนอนแมลง ไม่มีพิษสงอะไรเลย "อย่าเพิ่งตกใจไป รอดูว่าพวกลุงอิงจะทำยังไงก่อน" ลู่เฟยใจเย็นลง เฝ้าสังเกตการณ์ความเคลื่อนไหวของกลุ่มลุงอิง ลุงอิงไม่กล้าเข้าใกล้ไข่ยักษ์มากนัก รักษาระยะห่างอย่างน้อยห้าหกเมตร เขากลืนน้ำลาย สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นระคนประหม่า ค่อยๆ เดินวนรอบไข่หนึ่งรอบ พลางโรยผงยาบางอย่างลงไป จากนั้นก็เดินไปที่กรงเหล็ก นิ้วมือหยาบกร้านจับผ้าคลุมสีดำเอาไว้ ดูเหมือนว่ากำลังจะเปิดกรงแล้ว! พวกลู่เฟยต่างก็เบิกตากว้างอย่างไม่ได้นัดหมาย ทุกคนต่างก็อยากรู้มาตลอดทาง ว่าในกรงนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ทว่า ลู่เฟยมองแผ่นหลังของพวกเขาแล้ว จู่ๆ ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ กลุ่มของพวกเขา นอกจากลุงอิงแล้ว ยังมีชายฉกรรจ์อีกห้าคน ทำไมตอนนี้ ชายฉกรรจ์พวกนั้นถึงเหลือแค่สามคนล่ะ? ลู่เฟยหรี่ตา สังเกตดูหลายๆ รอบ ก็แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด "ระหว่างทางพวกเขาไม่ได้ถูกงูพิษโจมตีเลย ไม่มีทางที่จะมีคนหายไปได้ เพราะฉะนั้น... มีแค่เหตุผลเดียวเท่านั้น!" แววตาของลู่เฟยเคร่งขรึมลง กวาดสายตามองไปรอบๆ ตัวพวกเขาทั้งสี่คน ที่ด้านข้างของพวกเขา ตะขอเหล็กอันแหลมคมสองอัน ค่อยๆ โผล่ออกมาจากพงหญ้าราวกับงูร้าย