บทที่ 100 คูปองจักรยานมีแววแล้ว!

บ่ายสามโมงตรง

ฟางอันออกจากบ้านตอนบ่ายโมงครึ่ง ถึงสหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่ายตอนบ่ายสามพอดี

"พ่อหนุ่ม มาแล้วเรอะ"

คุณลุงยามเพิ่งก้าวพ้นประตูออกมาสูบบุหรี่ พอเห็นฟางอันมาถึงก็รีบเปิดประตูใหญ่ให้พาเกวียนเข้ามาในลาน

"ลุงครับ ผมจอดเกวียนไว้ตรงนี้นะ เดี๋ยวจะไปหาหัวหน้าเฉิงหน่อย"

ฟางอันกระโดดลงจากเกวียนม้า เตรียมจะเดินตรงไปที่ตึกสำนักงาน

วันนี้เขาบรรทุกปลามาสองร้อยจิน ทางสหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่ายคงรับไว้ไม่หมดแน่

ดังนั้นเขาเลยต้องไปถามเฉิงไป่ซู่ก่อนว่าจะเอาเข่งไหน

ทว่ายังไม่ทันได้เดินไปทางตึกสำนักงาน

คุณลุงยามก็ร้องทักขวางไว้เสียก่อน

"ไม่ต้องไปหรอก อยู่นี่แล้ว!"

คุณลุงยามพูดพลางทำท่าจะผลักประตู

จังหวะนั้นเอง เฉิงไป่ซู่ก็พาชายคนหนึ่งในชุดคนงานสีฟ้าอ่อนเดินออกมาพอดี

"เสี่ยวอัน วันนี้มาเร็วนี่หว่า!"

เฉิงไป่ซู่เอ่ยทักทายอย่างยิ้มแย้ม

ฟางอันได้ยินคำเรียกที่สนิทสนมขึ้นก็แปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ยิ้มตอบรับอย่างเป็นกันเอง

"วันนี้ล่อตัวนี้เดินไวครับ เลยไม่เสียเวลา"

ฟางอันตอบตามจริง

เจ้าเบอร์หกสิบห้าวิ่งจากบ้านเขาเข้ามาในอำเภอใช้เวลาแค่หนึ่งชั่วโมงยี่สิบนาที

ส่วนเจ้าหมายเลขสี่สิบเจ็ดต้องใช้เวลาถึงหนึ่งชั่วโมงสี่สิบนาที ต่างกันตั้งเกือบครึ่งชั่วโมง

พอได้ยินแบบนั้น เจ้าเบอร์หกสิบห้าก็เชิดหน้าขึ้นอย่างทรนงทันที

"พอดีเลย ผมกำลังจะไปหาพี่อยู่เชียว วันนี้บรรทุกมาเยอะ พี่ดูหน่อยสิครับว่าจะเอาเข่งไหน"

"ไม่ต้องรีบ รอเดี๋ยวนึง เหล่าเจิ้ง ฉันแนะนำให้รู้จัก นี่แหละพ่อหนุ่มขายปลาที่ฉันเล่าให้ฟัง แกขึ้นไปบนเกวียนดูปลาก่อนสิว่าเป็นยังไงบ้าง"

เฉิงไป่ซู่ช่วยพยุงชายในชุดคนงานสีฟ้าอ่อนขึ้นไปบนเกวียนม้า

ฟางอันเห็นหน้าอีกฝ่ายแล้วก็ชะงักไปนิดหนึ่ง

นั่นไม่ใช่คนที่เดินออกมาจากตึกสำนักงานพร้อมกับเฉิงไป่ซู่ในวันแรกที่เขาเอาปลามาส่งหรอกหรือ?

"ฮ่อ ปลาสดทั้งนั้นเลยนี่หว่า? พ่อหนุ่ม ไปจับมาจากไหนเนี่ย"

เจิ้งเต๋อยงสวมหมวกหนังหมา เอ่ยถามฟางอันพลางถอดถุงมือด้ายเปื้อนดำข้างขวาออก เผยให้เห็นผิวสีทองแดง

"หน้าบ้านผมมีแม่น้ำสายใหญ่อยู่ครับ ไปลากมาจากในแม่น้ำนั่นแหละ"

ฟางอันตอบไปเรื่อยๆ

"ปลาดีจริงๆ ว่ะ"

เจิ้งเต๋อยงหิ้วปลาไนตัวใหญ่ขึ้นมาตัวหนึ่งแล้วออกปากชมไม่หยุด "พ่อหนุ่ม ยังอยากจะขายต่ออีกไหม ฉันต้องการสักหกร้อยจิน"

ฟางอันถึงกับอึ้งไปครู่ใหญ่

หกร้อยจินเชียวหรือ?

มากกว่ายอดที่สหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่ายต้องการเสียอีกนะเนี่ย?

"แกจะรีบร้อนไปไหน เดี๋ยวพ่อหนุ่มเขาก็ตกใจหมด ลงมาคุยกันข้างล่างนี่" เฉิงไป่ซู่บ่นอุบแล้วช่วยประคองเจิ้งเต๋อยงลงมาจากเกวียน

ฟางอันรีบวิ่งเหยาะๆ เข้าไปช่วยพยุงอีกแรง

"เสี่ยวอัน ฉันแนะนำให้รู้จักก่อน นี่เหล่าเจิ้ง ฝ่ายจัดซื้อของโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าในอำเภอเรา ตำแหน่งหัวหน้าเหมือนกับฉันนี่แหละ"

"หัวหน้าเจิ้งครับ" ฟางอันทักทายอย่างสุภาพ

"หัวหนงหัวหน้าอะไรกัน พูดให้ถูกก็แค่คนคอยวิ่งซื้อของให้โรงงานนั่นแหละ พ่อหนุ่ม ปลาพวกนี้สดทั้งหมดเลยใช่ไหม" เจิ้งเต๋อยงโบกมือปัดแล้วถามย้ำ

"ครับ จับเสร็จก็รีบเอามาขายเลย ทั้งหมดนี้เพิ่งลากขึ้นมาเมื่อเช้า ถ้าจับตอนค่ำแล้วไม่ได้เอามาส่ง พอข้ามคืนมันก็แข็งโป๊กกันหมดพอดี" ฟางอันอธิบาย

"แล้วปลาสดพวกนี้ขายยังไง จินละเท่าไหร่"

"จินละหนึ่งหยวนครับ"

"หนึ่งหยวนเองเรอะ!?" ตาของเจิ้งเต๋อยงเป็นประกายขึ้นมาทันที "เข้าท่าเลย แกว่างวันไหนบ้างล่ะ จัดมาให้ฉันก่อนสักหกร้อยจิน รู้จักไหมว่าโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าอยู่ตรงไหน"

"เฮ้ยๆ ทำอะไรวะเนี่ย ทางนี้ยังซื้อไม่เสร็จเลยนะเว้ย"

เฉิงไป่ซู่แกล้งตีหน้าขรึมส่งเสียงเอ็ด

"ไหนแกว่าจะเอาแค่ห้าร้อยจินไง พ่อหนุ่มเขาก็ส่งให้แกไปตั้งสี่ร้อยกว่าจินแล้ว วันนี้ก็จบเรื่องแล้วไม่ใช่เรอะ เกวียนนี้มีเท่าไหร่ล่ะ" เจิ้งเต๋อยงหันมาถามฟางอัน

"สองร้อยจินครับ"

"เห็นไหมล่ะ มันก็ลงตัวพอดี เอาอย่างนี้ แกเลือกไปก่อนเลย เหลือเท่าไหร่ฉันเหมาหมด" เจิ้งเต๋อยงพูดพลางผายมือให้เฉิงไป่ซู่ไปเลือก

"เลือกอะไรกันเล่า ทั้งหมดนี้น่ะฉันจะเอาให้หมด ไม่มีส่วนของแกหรอกเว้ย"

เฉิงไป่ซู่พูดพลางดันตัวเจิ้งเต๋อยงออกไป "เสี่ยวอัน ทั้งหมดนี้สองร้อยจินใช่ไหม"

"ครับ"

ฟางอันยืนฟังทั้งสองคนเถียงกันจนชักจะมึนงง

ฟังจากน้ำเสียงแล้ว สองร้อยจินนี้ทางสหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่ายจะเหมาหมดเลยงั้นหรือ?

"ได้ ทั้งหมดนี้ฉันรับไว้เอง พรุ่งนี้แกขนมาส่งให้อีกเที่ยวนะ ขออีกสองร้อยจิน ส่งทางนี้เสร็จแล้วแกค่อยไปส่งให้เหล่าเจิ้งมัน" เฉิงไป่ซู่ยิ้มเจ้าเล่ห์พลางปรายตามองเจิ้งเต๋อยง

"เฮ้ย นี่แกจงใจแกล้งกันนี่หว่า! เมื่อวานตอนโทรคุยกันทำไมไม่บอกวะ"

เจิ้งเต๋อยงหน้าสลดลงทันควัน

เมื่อวานก่อนเลิกงาน เฉิงไป่ซู่โทรศัพท์ไปหาเจิ้งเต๋อยง นัดแนะให้มาดักรอฟางอันที่สหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่ายในวันนี้

ตอนนั้นเฉิงไป่ซู่ยังบอกเองแท้ๆ ว่าวันนี้เป็นวันสุดท้าย ถ้าเจิ้งเต๋อยงพอใจคุณภาพปลา พรุ่งนี้ก็เริ่มเอาไปส่งให้โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าได้เลย

"ตอนเช้าเพิ่งประชุมตกลงกันใหม่เนี่ยสิ ยังไม่ทันได้บอกแกเลย"

"แกนี่มัน…!" เจิ้งเต๋อยงพูดไม่ออกไปพักใหญ่

"หัวหน้าเจิ้งครับ วันเสาร์วันอาทิตย์พวกพี่ทำงานกันไหมครับ ถ้าทำ วันศุกร์นี้ผมเริ่มส่งให้ได้เลย สามวันก็น่าจะรวบรวมได้ครบหกร้อยจิน"

ฟางอันลองหยั่งเชิงถามดู

"สุดสัปดาห์พวกเราก็หยุดเหมือนกัน เอาเป็นวันจันทร์เถอะ วันจันทร์หน้าแกค่อยเอาไปส่ง ส่งของวันไหนก็จ่ายเงินวันนั้น พอไปถึงโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าก็บอกคนเฝ้าประตูว่ามาหาฉันก็พอ" เจิ้งเต๋อยงครุ่นคิดแล้วบอก

"ตกลงครับ"

ฟางอันตอบรับอย่างไม่ลังเล

"งั้นฉันกลับก่อนละนะ เหล่าเฉิง วันอาทิตย์นี้ฉันเลี้ยงข้าวแกเอง!" เจิ้งเต๋อยงทิ้งท้ายไว้แคั้นแล้วก็เดินจากไป

"ขอบคุณมากครับหัวหน้าเฉิง ที่ช่วยแนะนำลูกค้ารายใหญ่ขนาดนี้ให้ผม"

ฟางอันจูงล่อเดินไปทางลานหลังตึก พลางกดเสียงพูดให้เบาลง

"ก็เพราะปลาของแกมันดีจริงด้วยแหละ อีกอย่าง เนื้อหมาป่าเมื่อวานก็รสชาติดีไม่เลว"

เฉิงไป่ซู่กระซิบตอบ ทั้งสองคนสบตากันแล้วยิ้ม พอเห็นว่าแถวนั้นคนพลุกพล่านก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เดินตรงไปหาเจ้าเฒ่าอู๋เพื่อชั่งน้ำหนักทันที

วันนี้ฟางอันบรรทุกปลามาทั้งหมดสองร้อยแปดจินสองเหลี่ยง

หักการสูญเสียระหว่างทางไปแล้ว ยังเหลือสองร้อยหกจินเจ็ดเหลี่ยง ได้เงินรวมทั้งหมดสองร้อยหกหยวนเจ็ดเหมา

เฉิงไป่ซู่ถือใบเสร็จพาฟางอันไปเบิกเงินสด จากนั้นก็เดินมาส่งฟางอันถึงหน้าประตูใหญ่ด้วยตัวเอง

"พรุ่งนี้แกขนมาเกินหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอกนะ จับได้เท่าไหร่ก็เอามาส่งเท่านั้น ไม่ปล่อยให้แกต้องขนกลับไปแน่" ก่อนจากกัน เฉิงไป่ซู่ยังช่วยกำชับสำทับอีกประโยค

"ได้ครับ งั้นผมขอตัวก่อน ขอบคุณหัวหน้าเฉิงมากครับ"

ฟางอันโบกมือลา แล้วขับเกวียนม้ามุ่งหน้าไปยังตึกสรรพสินค้าเพื่อหาซื้อสายไฟ

ช่วงสองวันที่ผ่านมาเขาเพิ่งซื้อข้าวสารกับแป้งสาลีขาวตุนไว้ถึงสองร้อยจิน กินได้ยาวไปจนถึงหลังปีใหม่ ตอนนี้จึงไม่ต้องซื้อเพิ่ม รอให้ใกล้หมดค่อยมาซื้อใหม่ก็ยังทัน

อีกอย่าง ข้าวสารในยุคนี้เก็บไว้นานๆ มักจะมีมอดขึ้นได้ง่าย

เพราะฉะนั้น วันนี้เป้าหมายที่เขามาตึกสรรพสินค้าก็เพื่อจะซื้อสายไฟกลับไปเดินไฟเข้าบ้านเท่านั้นเอง

ทว่าพอฟางอันเดินวนหาจนทั่วตึกสรรพสินค้า กลับไม่เห็นมีร้านไหนวางขายสายไฟเลยสักนิด

"ลุงครับ ยุ่งอยู่หรือเปล่า"

ฟางอันเดินย้อนกลับมาที่หน้าประตู ไปหาคุณลุงคนที่ขายไฟฉาย

"อ้าว พ่อหนุ่มนี่เอง วันนี้จะมาซื้ออะไรล่ะ"

"ผมอยากจะสอบถามหน่อยครับ แถวนี้มีร้านไหนขายสายไฟบ้างไหมครับ" ฟางอันกระซิบถาม

"สายไฟเรอะ แถวนี้ไม่มีหรอก ทางสหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่ายน่าจะมีอยู่ แต่ต้องใช้คูปองนะ" คุณลุงครุ่นคิดแล้วตอบ

"ต้องใช้คูปองด้วยหรือครับ"

ฟางอันชะงักไปทันที ดูท่าคงต้องแวะไปหาจางขาเป๋อีกรอบเสียแล้ว

"ขอบคุณมากครับลุง"

"เอ้อ พ่อหนุ่ม บ้านแกอยู่แถวไหนกันล่ะเนี่ย"

ฟางอันพูดจบก็ก้าวเท้าเดินออกไปแล้ว

คุณลุงตะโกนถามตามหลังมาอีกคำ แต่ฟางอันไม่ได้ยินแล้ว

"เจ้าหนุ่มนี่แปลกคน จะต่อไฟเข้าบ้านทำไมต้องมาหาซื้อเองด้วยวะ"

ฟางอันขับเกวียนม้าบึ่งตรงไปยังบ้านของจางขาเป๋อีกครั้ง

"พี่ชาย? มาซื้อคูปองอาหารอีกแล้วเรอะ"

จางขาเป๋เห็นฟางอันก็ถึงกับยืนอึ้ง

ที่บ้านมันมีกี่ชีวิตกันแน่ ซื้อไปตั้งสี่ร้อยจินแล้วยังไม่พอกินอีกเรอะ

"ไม่ได้มาซื้อคูปองอาหารครับ ผมอยากได้คูปองสินค้าอุตสาหกรรมสักหน่อย จะเอาไปซื้อสายไฟ"

"สายไฟเรอะ" จางขาเป๋ชำเลืองมองไปทางปากตรอกรอบหนึ่ง ก่อนจะดึงตัวฟางอันเข้ามาในลานบ้าน

"ครับ ที่บ้านผมยังไม่มีไฟฟ้าใช้เลย" ฟางอันไม่ได้คิดจะปิดบังอะไร

"พี่ชาย แกเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่าเนี่ย บ้านแกอยู่นอกอำเภอใช่ไหม" จางขาเป๋ถามต่อ

"ใช่ครับ"

"อยู่นอกอำเภอก็ต้องไปแจ้งหน่วยผลิตสิ ให้ทางหน่วยเขาจัดการให้ แกจะมาควักกระเป๋าซื้อเองทำไมกัน"

จางขาเป๋ช่วยเตือนสติ

ฟางอันพลันได้คิดขึ้นมาทันที

ตอนนี้มันเพิ่งปี 1980 ไม่ใช่ยุคหลังที่เขาเคยใช้ชีวิตอยู่เสียหน่อย

ในยุคหลังเวลาจะต่อไฟเข้าบ้าน เจ้าของบ้านก็แค่ซื้ออุปกรณ์มาเตรียมไว้แล้วจ้างช่างมาทำให้

แต่ในยุคนี้สายไฟถือเป็นของขาดแคลน มีไม่กี่หลังคาเรือนหรอกที่จะมีไฟฟ้าใช้ แม้ทางสหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่ายจะมีสายไฟวางขาย แต่การจะซื้อได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย นอกจากจะต้องใช้คูปองสินค้าอุตสาหกรรมแล้ว ยังต้องมีใบอนุมัติจากทางหน่วยอีกด้วย

ทีแรกเขาตั้งใจว่าจะซื้อสายไฟกับหลอดไฟเตรียมไว้ให้พร้อมแล้วค่อยไปคุยกับลุงหลิว

ดูท่าตอนนี้คงไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นแล้ว

"ผมเพิ่งเคยทำเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรกน่ะครับ เลยไม่ค่อยรู้เรื่อง กลายเป็นเดินอ้อมโลกไปซะได้" ฟางอันหัวเราะแก้เก้อ

"ดีนะที่แกบอกว่าจะซื้อสายไฟ ไม่งั้นฉันคงหยิบให้ไปแล้ว ซื้อของพรรค์นั้น ต่อให้มีคูปองก็เอาไปใช้อะไรไม่ได้หรอก"

จางขาเป๋ช่วยสำทับให้อีกประโยค

หลังจากกล่าวขอบคุณจางขาเป๋แล้ว ฟางอันก็ไม่คิดจะแวะซื้ออะไรต่ออีก

พอดีกับที่เกวียนม้าซึ่งยืมมาสี่วันก็ครบกำหนดวันนี้พอดี ค่ำนี้เขาต้องแวะไปขอยืมเกวียนม้ากับลุงหลิวต่ออยู่แล้ว ก็ถือโอกาสคุยเรื่องต่อไฟเข้าบ้านไปพร้อมกันเลยทีเดียว

จากนั้น ฟางอันก็ขับเกวียนม้าแวะไปที่ตึกสรรพสินค้า ซื้อบุหรี่ตราต้าเฉียนเหมินมาหนึ่งแถวแล้วจึงมุ่งหน้ากลับบ้าน เดินทางมาถึงซวงหม่าหลิ่งในเวลาประมาณห้าโมงครึ่ง

ทว่าพอฟางอันกลับมาถึงตรงหัวมุมทางทิศตะวันตกของหน้าบ้าน เขาก็เหลือบไปเห็นลุงหลิวกำลังเดินมาจากทางทิศตะวันออกพอดี

"เสี่ยวอัน? กลับมาแล้วเรอะ กำลังตามหาแกอยู่พอดีเลย!"

ลุงหลิวหยุดฝีเท้าแล้วเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มร่าเริง

"พี่ใหญ่หลิว มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ" ฟางอันกระโดดลงจากเกวียนม้าแล้วเอ่ยถามก่อน โดยยังไม่รีบร้อนพูดเรื่องต่อไฟฟ้า

ลุงหลิวเหลียวซ้ายแลขวา เห็นมีชาวบ้านสองสามคนกำลังเดินอยู่บนถนนละแวกนั้น เลยขยับเข้าไปใกล้ฟางอันแล้วลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ

"สองสามวันก่อน แกไม่ได้วานให้ฉันช่วยหาคูปองรถจักรยานกับจักรเย็บผ้าหรอกเรอะ มีแววแล้วโว้ย!"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง