บทที่ 99 ตอนบ่ายรับซื้อปลาต่อ

วันรุ่งขึ้น เวลาเจ็ดโมงเช้ากว่าๆ

ฟางอันตื่นขึ้นมากินข้าวเช้าเสร็จแล้วไปเอาเกวียนม้ามา จากนั้นก็พาเหยียนเจี้ยนซานกับหยางเหมิงเหมิงไปกู้ปลาที่ติดตาข่ายกลับมา

"ลุงเหยียน ของลุงได้สามสิบหกจินหกเหลียง"

"เหมิงเหมิง ของเธอสิบสองจินห้าเหลียง"

ฟางอันชั่งเสร็จก็ตั้งใจจะจ่ายเงินให้หยางเหมิงเหมิง

แต่หยางเหมิงเหมิงยืนกรานท่าเดียวว่าไม่เอา จะรอคิดรวมกันทีเดียวตอนเย็น

จากนั้น หยางเหมิงเหมิงกับเหยียนเสี่ยวฮุ่ยก็ช่วยฟางอันชั่งปลาส่วนของเขา

วันนี้ฟางอันจับได้น้อยกว่าเมื่อวานไปบ้าง สี่ตาข่ายรวมกันได้แค่เจ็ดสิบเก้าจินหกเหลียง

แต่พอรวมปลาที่ทั้งสามบ้านจับได้เข้าด้วยกัน ก็ปาเข้าไปร้อยยี่สิบแปดจินเจ็ดเหลียงแล้ว

"เสี่ยวอัน พวกนี้ก็ครบห้าร้อยจินแล้วนี่ ยังจะรับซื้ออีกเหรอ"

เฉินเยี่ยนฟางมองเข่งใส่ปลาใบใหญ่สองใบพลางเอ่ยถามเสียงเบา

วันก่อนฟางอันเอาไปส่งร้อยเก้าสิบเจ็ดจิน เมื่อวานส่งไปอีกสองร้อยยี่สิบกว่าจิน รวมกันก็เกือบสี่ร้อยยี่สิบจินแล้ว ขาดอีกแค่แปดสิบจินก็ครบยอด

เห็นได้ชัดว่า ร้อยกว่าจินตรงนี้มันเกินไปแล้ว

"จะเอาแค่ห้าร้อยจินเองเหรอ งั้นเที่ยงนี้พวกเรายังต้องลงตาข่ายอีกไหม"

หยางเหมิงเหมิงถามอย่างกระตือรือร้น

"ลงสิ เกินมาพวกเราก็เอาไปขายเอง" ฟางอันพูดพลางยกปลาไปวางไว้ข้างเตาไฟ

"ตอนบ่ายแกจะเอาไปขายที่ไหนล่ะ"

เฉินเยี่ยนฟางขมวดคิ้วเล็กน้อย

ตลาดมืดป่านนี้ก็วายไปแล้ว ยิ่งตอนบ่ายยิ่งไม่ทัน

อีกอย่างเมื่อวานเธอยังบอกให้เสี่ยวอันได้พักบ้าง ถ้าเอาปลามาเยอะแล้วต้องตื่นแต่เช้าไปขายพรุ่งนี้ เสี่ยวอันก็ไม่ได้พักผ่อนกันพอดีน่ะสิ?

"เธอจะไปถามทำไมนัก เสี่ยวอันเขารู้จักคิดของเขาอยู่แล้ว"

ฟางเต๋อหมิงบ่นพึมพำเสียงเบา

"ที่ขายมีเยอะแยะครับ เดี๋ยวค่อยรับซื้อต่อ" ฟางอันยิ้มอย่างไม่ทุกข์ร้อน

"งั้นตอนเที่ยงจะไปตอนเที่ยงตรงเลยไหม หรือจะไปให้เร็วกว่านี้หน่อย"

หยางเหมิงเหมิงถามซ้ำ

"เที่ยงตรงเหมือนเดิมเถอะ แช่ไว้นานหน่อยจะได้ปลาเพิ่มอีกสักตัวสองตัว"

"ได้ งั้นฉันกลับบ้านก่อนนะ"

หยางเหมิงเหมิงวิ่งเหยาะๆ กลับบ้านไป

เหยียนเจี้ยนซานเห็นว่าไม่มีอะไรให้ช่วยแล้ว ก็พาเหยียนเสี่ยวฮุ่ยกลับบ้านไปเช่นกัน

"เธอนี่นะ ทั้งเหมิงเหมิงทั้งลุงเหยียนก็อยู่ตรงนี้ จะไปถามหาอะไร เสี่ยวอันพูดออกไปคนเขาก็รู้กันหมดพอดีสิ"

ฟางเต๋อหมิงเห็นว่าไม่มีคนนอกแล้ว ถึงได้เอ่ยเตือนเฉินเยี่ยนฟาง

"ฉัน…ฉันไม่ได้คิดรอบคอบขนาดนั้น…" เฉินเยี่ยนฟางยิ้มเจื่อน "เสี่ยวอัน แล้วถ้าบ่ายนี้เขาไม่ได้รับซื้อเยอะขนาดนั้น พรุ่งนี้เช้าแกยังต้องไปตลาดมืดอีกเหรอ"

"ช่วงสองวันนี้ตลาดมืดตรวจเข้ม ไปไม่ได้หรอกครับ ผมกะว่าจะลองไปหน่วยเสี่ยวหู่อีกรอบ คราวก่อนขายได้ไว พรุ่งนี้น่าจะยังขายได้อีกไม่น้อย"

"งั้นพรุ่งนี้แกก็ไม่ได้พักอีกแล้วสิ" เฉินเยี่ยนฟางมองด้วยความสงสารระคนเป็นห่วง

"ขายปลาไม่ได้เหนื่อยอะไรขนาดนั้นหรอกครับ วุ่นวายแค่ตอนชั่งขาย ไปกลับมีเกวียนม้าอยู่ ไม่ต้องเดินเองสักหน่อย" ฟางอันยิ้มสบายๆ

"เสี่ยวอัน อยู่บ้านไหม"

เพิ่งจะคุยกันจบ ในลานบ้านก็มีคนเอาปลามาส่ง

ฟางอันไม่ได้คุยต่อ ถือตราชั่งเดินออกไปรับซื้อปลา

เฉินเยี่ยนฟางมองตามแผ่นหลังของฟางอันผ่านหน้าต่าง พลางถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ

"เด็กคนนี้นี่นะ เมื่อก่อนอยู่บ้านไม่เคยหยิบจับอะไรเลย พอเริ่มทำงานขึ้นมาก็ทำเอาเป็นเอาตายแบบนี้ มันจะไหวได้ยังไง…" ฟางเต๋อหมิงก็พลอยถอนหายใจตามไปด้วย

"สมกับเป็นพี่น้องคลานตามกันมาจริงๆ ตอนแกทำงานแกก็เป็นแบบนี้เหมือนกันนั่นแหละ"

เฉินเยี่ยนฟางบ่นอุบอิบ ก่อนจะสวมเสื้อบุนวมตัวใหญ่แล้วเดินออกไปช่วยฟางอัน

ฟางเต๋อหมิงเกาหัวแก้เก้อ

ความจริงมันช่างเถียงไม่ออกเอาเสียเลย…

ชั่วพริบตาเดียว

เวลาก็เลยเที่ยงวันไปแล้ว

ฟางอันพาทุกคนไปกู้ตาข่ายรอบที่สองเสร็จพอกลับถึงบ้าน ก็มีคนเอาปลามาส่งกันแน่นขนัด

เฉินเยี่ยนฟาง เหยียนเจี้ยนซาน และหยางเหมิงเหมิงพากันปลดปลาออกจากตาข่ายไปพลางคุยสัพเพเหระไปพลาง

ส่วนฟางอันก็ตั้งหน้าตั้งตารับซื้อปลา

"ลุงจาง สิบสองจินสองเหลียง หกหยวนหนึ่งเหมาครับ"

"ป้าหลี่ หกจินเจ็ดเหลียง สามหยวนสามเหมาห้าเฟินครับ"

"น้าอวี๋?"

ฟางอันกำลังวุ่นอยู่ พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นอวี๋เฉี่ยวเหลียนเข้า

"นั่นไม่ใช่เมียต้าฟาเหรอ วันนี้ต้าฟาไม่มาเรอะ"

"ไม่มีหน้าจะมาละสิ!"

ชาวบ้านพากันซุบซิบนินทา

อวี๋เฉี่ยวเหลียนได้ยินก็ไม่ได้ตอบโต้ ทำเพียงยิ้มเจื่อนๆ ด้วยความกระดากอาย

"เสี่ยวอัน วันนี้ปลาพวกนี้น้าเฝ้าไว้ตลอด ถ้าแกกลัวว่าจะมีปัญหา แกผ่าท้องดูก่อนสักตัวสองตัวค่อยรับซื้อก็ได้นะ"

ฟางอันปรายตามองปลาในถังยาง ก่อนจะเทออกมาทั้งหมดแล้วนำขึ้นชั่ง

"หกจินเก้าเหลียง สามหยวนสี่เหมาห้าเฟิน ไม่ต้องผ่าท้องหรอกครับ ดูแค่นี้ก็รู้แล้วว่าไม่มีปัญหา" ฟางอันพูดพลางเทปลาลงเข่ง แล้วยื่นเงินส่งไปให้

อวี๋เฉี่ยวเหลียนรับเงินไปด้วยรอยยิ้ม แล้วหิ้วถังยางเดินจากไป

"เสี่ยวอัน แกไม่กลัวว่าปลาพวกนั้นจะมีปัญหาเรอะ"

หานซิงฝูยื่นตะกร้าสานส่งให้ฟางอัน พลางเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

"น้ำหนักมันสมเหตุสมผลอยู่ จะยัดหินทุกครั้งได้ยังไงกันล่ะครับ" ฟางอันยิ้มสบายๆ

"อย่าได้ประมาทไปเชียวนะ ถ้าเป็นฉันละก็ ยืนกรานยังไงก็ไม่รับซื้อเด็ดขาด" หานซิงฝูเตือน

"ต่างคนก็ต่างอยากหาเงินทั้งนั้นแหละครับ ไม่มีปัญหาก็รับซื้อไว้ อากาศหนาวขนาดนี้กว่าจะจับปลาได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย เจ็ดจินสามเหลียง สามหยวนหกเหมาห้าเฟินครับ"

ฟางอันพูดพลางยื่นเงินส่งให้

"ต้องเป็นแกจริงๆ ใจกว้างแท้ๆ!" หานซิงฝูรับเงินไปพลางยกนิ้วโป้งให้

"ดูคำพูดคำจาของเจ้าอันเขาสิ"

"มิน่าเล่าเขาถึงหาเงินได้!"

ชาวบ้านพากันกระซิบกระซาบ

ฟางเต๋อหมิงกับเฉินเยี่ยนฟางได้ยินคำพูดเหล่านั้นก็ยิ้มจนแก้มแทบปริ

ครู่ต่อมา

ฟางอันรับซื้อปลาเสร็จเรียบร้อย ก็นำปลาที่พวกเฉินเยี่ยนฟางช่วยกันปลดออกมาขึ้นชั่ง

เหยียนเจี้ยนซานจับได้สิบเอ็ดจินสี่เหลียง หยางเหมิงเหมิงจับได้ห้าจินสองเหลียง ฟางอันจับเองได้สิบเก้าจินเจ็ดเหลียง รวมกันเป็นสามสิบหกจินสามเหลียง

ปลาพวกนี้พอรวมกับที่จับได้เมื่อเช้า และรวมกับที่รับซื้อมาเมื่อช่วงสายอีกสี่สิบสามจินสองเหลียง ทั้งหมดก็เป็นสองร้อยแปดจินสองเหลียง

"เสี่ยวอัน จะขนไปหมดนี่เลยเหรอ"

เฉินเยี่ยนฟางช่วยฟางอันยกปลาขึ้นเกวียนม้า ระหว่างนั้นก็ถามขึ้นเสียงเบา

เมื่อกี้ฟางอันเพิ่งบอกว่าจะเอาไปขายที่หน่วยเสี่ยวหู่พรุ่งนี้ ถ้าฝั่งโน้นไม่ได้รับซื้อเยอะขนาดนั้น ขนไปน้อยหน่อยจะไม่ดีกว่าหรือ จะได้ไม่ต้องขนไปขนมาให้เหนื่อยเปล่า

"ขนไปก่อนเถอะครับ ผมมีทางใช้ประโยชน์อย่างอื่นอยู่"

ฟางอันเห็นว่ามีคนอยู่เยอะจึงไม่ได้พูดอะไรมาก

ตอนที่เฉิงไป่ซู่มาคุยกับเขา เขาก็กะไว้แล้วว่าพอส่งห้าร้อยจินนี้เสร็จ จะลองไปดูโรงงานอื่นบ้าง

ถ้าทางสหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่ายเอาแค่ห้าร้อยจินจริงๆ ก็จะได้ขนปลาที่เหลือตระเวนไปตามโรงงานอื่นดู ไม่แน่อาจจะได้รับออร์เดอร์ใหญ่อีกสักเจ้า

จัดเกวียนม้าเสร็จ

ฟางอันเอาเชือกมัดให้แน่นหนา ก่อนจะพาเฉินเยี่ยนฟางเข้าบ้านไปเอาปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติแบบ 56

"พี่สะใภ้ เงินหนึ่งร้อยห้าสิบหยวนนี้พี่เก็บไว้ก่อนนะ"

ฟางอันยัดเงินทอนทั้งหมดในกระเป๋าใส่ให้เฉินเยี่ยนฟาง

"แกทำอะไรเนี่ย" เฉินเยี่ยนฟางตกใจจนไม่กล้ารับ

"ตอนบ่ายบ้านเราก็รับซื้อปลาตามปกติ พรุ่งนี้ผมจะไปหน่วยเสี่ยวหู่อยู่แล้วนี่ครับ ทางโน้นปลาแช่แข็งก็ขายได้ ยิ่งรับซื้อมาเยอะก็ยิ่งได้กำไรเยอะ"

ฟางอันยัดเงินใส่มือเฉินเยี่ยนฟาง แล้วเดินไปเพิงเก็บของหยิบเอาปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติแบบ 56 ที่ห่อไว้ออกมา

"เสี่ยวอัน แต่…ก็ไม่ต้องใช้เยอะขนาดนี้นี่ บ่ายวันเดียวยังไงก็รับซื้อไม่ถึงสามร้อยจินหรอก" เฉินเยี่ยนฟางบ่ายเบี่ยง

"พี่เก็บไว้ทั้งหมดเถอะครับ ตอนรับซื้อมันมีเศษจินเศษเหลียง เตรียมเงินทอนไว้เยอะหน่อยจะได้ไม่ต้องวุ่นวายหาเงินทอน" ฟางอันพาเฉินเยี่ยนฟางเดินออกมา เอาปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติแบบ 56 วางบนเกวียนม้าแต่ยังไม่รีบออกเดินทาง เขาเดินไปหาลุงเหยียนกับหยางเหมิงเหมิงก่อน

"ลุงเหยียน เหมิงเหมิง ตอนบ่ายพวกคุณก็ไปลงตาข่ายกันตามปกตินะ ยังรับซื้อจินละห้าเหมาเหมือนเดิม"

"อื้อ ตอนบ่ายพี่ยังรับซื้ออีกเหรอ"

หยางเหมิงเหมิงดีใจจนเนื้อเต้น เบิกตากลมโตจ้องฟางอันเขม็ง

ทว่าทันทีที่คำนี้หลุดออกไป

คนที่ยังไม่ยอมกลับในลานบ้านต่างพากันหยุดชะงัก แล้วหันขวับมามองฟางอันเป็นตาเดียว

"ครับ รับซื้อตามปกติ ตอนบ่ายผมไม่อยู่บ้าน ให้พี่สะใภ้เป็นคนชั่งให้"

"เสี่ยวอัน พี่สะใภ้แกจะไหวเรอะ เจอปลาไม่ดีเข้าหล่อนก็ดูไม่ออกหรอกนะ" ฟางเต๋อหมิงเอ่ยเตือนเสียงเบา

เฉินเยี่ยนฟางพลันนึกขึ้นได้

ถ้ามีคนยัดหินใส่ปากปลาเหมือนอย่างเฉินต้าฟา เธอจะไปดูออกได้ยังไงกัน

"เสี่ยวอัน หรือว่า…?"

เฉินเยี่ยนฟางเพิ่งจะอ้าปากจะบอกว่าให้รอฟางอันกลับมาค่อยรับซื้อ

แต่ยังไม่ทันได้พูดก็กลืนคำพูดลงคอไปเสียก่อน

ช่วงสองวันนี้เสี่ยวอันกลับมาก็แทบจะมืดค่ำแล้ว เหนื่อยมาทั้งวันยังจะไม่ให้เขาได้พักอีกหรือ

"ตอนบ่ายฉันช่วยเยี่ยนฟางรับซื้อเอง ช่วงสองวันนี้ลงตาข่ายบ่อยๆ ก็พอดูออกอยู่ อีกอย่างตอนบ่ายฉันก็ไม่ได้มีธุระอะไร" เหยียนเจี้ยนซานเสนอตัว

ฟางเต๋อหมิงยังคงลังเลใจอยู่บ้าง ไม่ใช่ว่าเขาไม่ไว้ใจเหยียนเจี้ยนซาน

สมัยที่เหยียนเจี้ยนซานยังหนุ่มมักจะเข้าป่าล่าสัตว์แล้วเอาเนื้อมาขายบ่อยๆ เรื่องน้ำหนักอะไรพวกนี้ย่อมมีความคุ้นเคยอยู่แล้ว

แต่นั่นมันเรื่องเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนนู่นแล้วนะ!

"ได้ครับ งั้นรบกวนลุงเหยียนด้วยนะ" ฟางอันไม่ได้คลางแคลงใจแม้แต่น้อย ตอบตกลงอย่างเด็ดขาด

ฟางเต๋อหมิงอยากจะทักท้วง แต่ต่อหน้าคนเยอะแยะก็ไม่กล้าพูด

"รบกวนอะไรกันเล่า" เหยียนเจี้ยนซานโบกมือไปมา

"จริงด้วย ที่บ้านมีเลื่อนลากอยู่ เดี๋ยวตอนไปลงตาข่ายก็ลากเลื่อนไปด้วยนะ ผมขอตัวไปก่อนละ"

ฟางอันจัดการเรื่องที่บ้านเสร็จสรรพ เห็นว่าเวลาไม่เช้าแล้ว จึงขับเกวียนม้ามุ่งหน้าเข้าอำเภอ

พวกชาวบ้านในลานบ้านพอเห็นว่าตอนบ่ายยังหาเงินได้อีก ก็พากันหิ้วถังน้ำมุ่งหน้าไปยังแม่น้ำตงต้าอีกรอบ

เหยียนเจี้ยนซานกับเหยียนเสี่ยวฮุ่ยเอาตาข่ายวางบนเลื่อนลาก ก่อนจะหันไปมองเฉินเยี่ยนฟาง "เยี่ยนฟาง ตาข่ายสี่ผืนของบ้านเธอ เอาไปลงด้วยสักรอบสิ"

"เอ่อ…" เฉินเยี่ยนฟางยังคงลังเล

ฟางอันไม่อยู่ ลำพังแค่เธอกับลูกๆ ลากตาข่ายผืนใหญ่ขนาดนี้ไม่ไหวแน่

"ถ้าเธอกลัวว่าจะลากไม่ไหว เดี๋ยวฉันช่วยเธอลากเอง คนตั้งเยอะแยะ ตาข่ายไม่กี่ผืนจะยกไม่ไหวเชียวหรือ ยิ่งจับได้เยอะก็ได้เงินเยอะนะ" เหยียนเจี้ยนซานมองทะลุปรุโปร่งในทันที

"ใช่แล้ว ตอนจะกู้ตาข่ายให้จื้อผิงไปช่วยเธอลาก ที่บ้านก็ไม่ได้มีงานอะไร"

เสิ่นหรงช่วยเกลี้ยกล่อมอีกแรง

"ได้จ้ะ งั้นต้องรบกวนพวกเธอด้วยนะ" เฉินเยี่ยนฟางยิ้มจนตาหยี

"พูดอะไรแบบนั้น ถ้าไม่มีเสี่ยวอันพวกเราจะไปหาเงินจากไหนกัน ยังจะมาเกรงอกเกรงใจกันอีก" เสิ่นหรงบ่นอุบ

เฉินเยี่ยนฟางให้ฟางซือเฉิงอยู่เฝ้าบ้าน แล้วพาฟางอิงอิงตามเหยียนเจี้ยนซานกับเสิ่นหรงไปยังแม่น้ำตงต้า

ในขณะเดียวกัน

ฟางอันได้ขับเกวียนม้าออกจากซวงหม่าหลิ่งมาแล้ว ปล่อยให้เจ้าเบอร์หกสิบห้าเดินไปตามถนนใหญ่ ส่วนตัวเขาเองก็นั่งพิงเกวียนม้าพลางครุ่นคิดในใจว่าจะไปทางไหนดี

ทางสหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่ายเขาส่งไปแล้วสี่ร้อยยี่สิบจิน ขาดอีกแค่แปดสิบกว่าจิน ขายเสร็จก็ยังเหลือปลาอีกตั้งร้อยกว่าจิน สู้ขนไปลองถามที่โรงกลั่นเหล้าทางทิศตะวันออกของอำเภอหลินดูก่อนจะดีกว่า

อำเภอหลินมีโรงงานอยู่แค่สองแห่ง คือโรงกลั่นเหล้ากับโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้า

โรงกลั่นเหล้าอยู่สุดขอบด้านทิศตะวันออกของอำเภอหลิน ระยะทางค่อนข้างไกล

ส่วนโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าอยู่ทางทิศตะวันตกสุดของอำเภอหลิน ขากลับค่อยแวะไปถามดูก็ยังทัน

เมื่อฟางอันตัดสินใจได้แล้ว ก็ตบเจ้าเบอร์หกสิบห้าเบาๆ ให้มันเร่งฝีเท้าขึ้น

ทว่า เขาไม่มีทางคาดคิดเลยว่า

ในตอนที่เขาตัดสินใจจะไปถามที่โรงกลั่นเหล้านั้น เฉิงไป่ซู่ได้พาคนสวมชุดคนงานสีฟ้าอ่อนคนหนึ่ง มานั่งรอเขาอยู่ในห้องทำงานยามของสหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่ายเรียบร้อยแล้ว

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง