บทที่ 98 ลืมซื้อสายไฟ

ฟางอันส่งปลาเสร็จเดินออกมาจากสหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่าย ไม่ทันได้สังเกตว่าเฉิงไป่ซู่เดินไปไหน เขาบังคับเกวียนม้ามุ่งหน้าไปยังตรอกที่จางขาเป๋อยู่อาศัย

“พี่ใหญ่ มาแล้วเหรอ”

จางขาเป๋เปิดประตูเห็นฟางอัน ชำเลืองมองปากตรอกแวบหนึ่งแล้วพาฟางอันเข้าบ้าน

“นี่คูปองข้าวสารหนึ่งร้อยจินกับแป้งขาวหนึ่งร้อยจิน เก็บไว้ให้พี่หมดเลยนะเนี่ย”

ฟางอันรับคูปองอาหารมานับดู

คูปองข้าวสารเป็นแบบห้าจินทั้งหมด มียี่สิบใบ

คูปองแป้งขาวเป็นแบบหนึ่งจินทั้งหมด มีหนึ่งร้อยใบ มัดรวมเป็นปึกเล็กๆ

ดูท่าเพิ่งจะได้มาหมาดๆ

“มีคูปองน้ำตาลไหม ขอสักห้าจิน”

ฟางอันใคร่ครวญแล้วเอ่ยถาม

น้ำตาลที่ซื้อคราวก่อนพี่สะใภ้ก็ไม่กล้ากิน ใช้ไปแค่สองสามช้อนเท่านั้น

“มี คูปองน้ำตาลสองเหมา ห้าจินก็หนึ่งหยวน ทั้งหมดเป็นยี่สิบเอ็ดหยวน”

จางขาเป๋นับออกมาห้าใบยื่นให้ฟางอัน “ช่วงนี้หาเงินได้ไม่น้อยเลยล่ะสิ ซื้อทีละเป็นร้อยจินเลย”

“เปล่าหรอก แค่สองวันนี้ขับเกวียนม้ามา เลยกะขนกลับไปเยอะหน่อย”

ฟางอันนับเงินพลางตอบส่งๆ

จางขาเป๋ไม่เชื่อสักนิด สายตาจับจ้องปึกธนบัตรใบละสิบหยวนใบใหม่เอี่ยมในมือฟางอันด้วยความอิจฉา

“พี่ใหญ่ พี่ไม่ได้ไปขายที่ตลาดมืดใช่ไหมเนี่ย”

“หือ” ฟางอันชะงักไปนิด ทว่าพอมองเงินในมือก็เข้าใจทันที ที่ตลาดมืดจะมีใครจ่ายใบละสิบหยวนมาเยอะขนาดนี้ แถมยังใหม่เอี่ยมทุกใบ

“ก็ไม่ได้ไปน่ะสิ ไปขายที่อื่นมา สองวันนี้ตลาดมืดเป็นไงบ้าง ยังมาตรวจตอนสองทุ่มเหมือนเดิมไหม”

ฟางอันจ่ายเงินเสร็จก็ถามต่อ

ปลาห้าร้อยจินของทางสหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่าย พรุ่งนี้ไปส่งอีกรอบก็เสร็จสิ้นแล้ว

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงคิดว่าจะไปขายที่ตลาดมืดในวันพฤหัสบดี เลยอยากสืบดูสถานการณ์ไว้ก่อน

“ไม่ใช่สองทุ่มแล้ว วันนี้ฉันยังไม่กล้าไปเลย”

จางขาเป๋เหลือบมองนอกหน้าต่าง จงใจกดเสียงให้ต่ำลง

“ถ้าพี่คิดจะไปขายที่ตลาดมืด รอให้ถึงสุดสัปดาห์ค่อยว่ากันเถอะ”

ฟางอันฟังปุ๊บก็เข้าใจทันที

“ได้ ขอบใจนะ”

“ไม่เป็นไรหรอกพี่”

จางขาเป๋หัวเราะร่า เดินออกมาส่งฟางอันถึงหน้าประตูก่อนจะกลับเข้าบ้านไป

ฟางอันออกจากตรอก บังคับเกวียนม้าหาร้านธัญพืชและน้ำมันที่ใกล้ที่สุด เดินเข้าไปซื้อข้าวสารกับแป้งขาวอย่างละหนึ่งร้อยจิน และน้ำตาลอีกห้าจินแบกขึ้นเกวียนม้า เดิมทีคิดจะไปดูที่ร้านค้าสหกรณ์สักหน่อยว่ามีของกินอะไรอร่อยๆ ซื้อไปฝากเด็กๆ ได้บ้าง

ทว่าพอเดินพ้นประตูออกมา ก็เห็นดวงอาทิตย์คล้อยไปทางทิศตะวันตกแล้ว

ดูทรงน่าจะสี่โมงกว่า

จากนั้น ฟางอันก็ไม่ได้แวะเข้าร้านค้า รีบบังคับเกวียนม้ามุ่งหน้ากลับบ้านทันที

ออกจากตัวอำเภอตอนสี่โมงกว่า ถึงบ้านก็คงหกโมง ถึงเวลานั้นฟ้ามืดสนิท บนทางเปลี่ยวอาจเจอเข้ากับอะไรก็ได้

อีกอย่างถ้ากลับดึก พี่ชายกับพี่สะใภ้ก็ต้องคอยเป็นห่วงจนกินไม่ได้นอนไม่หลับอีก

สู้กลับให้เร็วหน่อยดีกว่า วันนี้ขาดเหลืออะไรยังไม่ได้ซื้อ พรุ่งนี้ส่งปลาเสร็จค่อยซื้อก็ยังไม่สาย

อีกด้านหนึ่ง

เฉินเยี่ยนฟางเห็นฟ้าข้างนอกจวนจะมืด คิดว่าฟางอันคงใกล้ถึงบ้านแล้ว จึงรีบไปเพิงเก็บของเอาเนื้อกวางโรชิ้นสุดท้ายออกมาตุ๋น

พอลวกเนื้อเสร็จก็หั่นเป็นแผ่น นำไปผัดกับน้ำมันหมูเหยาะซีอิ๊วลงไปนิดหน่อย แล้วเติมน้ำให้ท่วมเนื้อ

รอจนเนื้อเปื่อยดี จึงค่อยหั่นมันฝรั่งที่ล้างสะอาดเป็นชิ้นเล็กใส่ลงหม้อ อบต่ออีกสักเจ็ดแปดนาทีก็เป็นอันเสร็จ

ฟางเต๋อหมิงนั่งอยู่ข้างเตา ผิงไฟไปพลางช่วยดูแลเตาไฟไปพลาง

เอวเขาก้มไม่ได้ ทำได้เพียงเปิดฝาเตาออก ให้ฟางซือเฉิงส่งฟืนมาให้ แล้วเขาค่อยหย่อนลงไปข้างใน จะได้ไม่ลวกมือฟางซือเฉิง

แต่ถึงแม้จะทำอย่างทุลักทุเลไปบ้าง ฟางเต๋อหมิงก็ยังยิ้มจนหุบปากไม่ลง

เขาเป็นอัมพาตมาสามเดือนกว่า ในที่สุดตอนนี้ก็ช่วยเหลืองานที่บ้านได้บ้างแล้ว

“ฟางซือเฉิง! แกยัดฟืนเองไม่เป็นหรือไง ต้องให้พ่อทำด้วยเหรอ”

ฟางอิงอิงเห็นเข้าก็วิ่งมาเตะฟางซือเฉิงไปทีหนึ่ง

“ไม่เป็นไรหรอก ช่วยได้นิดหน่อยก็ยังดี ไปช่วยแม่แกเติมฟืนเถอะไป” ฟางเต๋อหมิงปิดฝาเตา เอ่ยห้ามปรามพลางหัวเราะชอบใจ

“กับข้าวทำเสร็จหมดแล้ว อา…ยังไม่กลับมาเลย”

ฟางอิงอิงพูดพลางชะเง้อมองออกไปนอกหน้าต่าง

ยามนี้ นอกหน้าต่างมืดสนิทไปหมดแล้ว

เฉินเยี่ยนฟางยืนข้างหน้าต่างพยายามมองไปทางทิศตะวันตกจนสุดสายตา แต่ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของฟางอัน

“ป่านนี้แล้วเหรอเนี่ย” ฟางเต๋อหมิงเหลือบมองข้างนอก อดเป็นห่วงขึ้นมาไม่ได้

“เมื่อบ่ายเสี่ยวอันออกไปช้า พกปืนไปด้วย คงไม่เป็นไรหรอก”

เฉินเยี่ยนฟางพูดปลอบใจไปอย่างนั้น ทว่าสายตายังคงจับจ้องไปทางทิศตะวันตกไม่วางตา

เอี๊ยด…

ทันใดนั้นประตูรั้วก็เปิดออก

เหยียนเจี้ยนซานพาเหยียนเสี่ยวฮุ่ยเดินเข้ามาในบ้าน

“เยี่ยนฟาง เสี่ยวอันยังไม่กลับมาอีกเหรอ”

เหยียนเจี้ยนซานเข้ามาในลานบ้านไม่เห็นเกวียนม้า จึงถามด้วยความร้อนใจ

“ยังจ้ะ คงอีกสักพักแหละ” เฉินเยี่ยนฟางฝืนยิ้มแห้งๆ

“พ่อ เราไปดูที่ถนนสายเหนือกันไหมจ๊ะ”

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยเอ่ยถามเสียงเบา

“ไม่ต้องหรอก ฟ้ามืดแล้ว กลางค่ำกลางคืนเดี๋ยวจะไปเจออะไรเข้า”

เฉินเยี่ยนฟางรีบห้ามไว้ เม้มปากยิ้มบางๆ

“ไปดูสักหน่อยดีกว่ามั้ง อย่าให้ต้อง—”

เหยียนเจี้ยนซานยังพูดไม่ทันจบ ประตูใหญ่ก็เปิดออก

ฟางอันบังคับเกวียนม้าเข้ามาในลานบ้าน

“เสี่ยวอันกลับมาแล้ว!”

เฉินเยี่ยนฟางร้องบอก แล้ววิ่งเหยาะๆ ออกไปรับ

“พี่สะใภ้ เมื่อบ่ายผมออกไปช้าไปหน่อย”

ฟางอันเดาได้แต่แรกแล้วว่าพี่ชายกับพี่สะใภ้ต้องเป็นห่วง

“ไม่เป็นไร กลับมาถึงก็ดีแล้ว ไม่เจอตัวอะไรใช่ไหม” เฉินเยี่ยนฟางถามซ้ำ

“ไม่เจอ พี่เอาของพวกนี้เข้าบ้านไปทีสิ”

ฟางอันยื่นน้ำตาลห้าจินให้เฉินเยี่ยนฟาง

“นี่อะไรน่ะ”

“ซื้อน้ำตาลมาห้าจิน พี่จะได้ไม่ต้องคอยประหยัดไม่ยอมกินไง” ฟางอันพูดพลางแบกกระสอบข้าวสารขึ้นบ่า

เฉินเยี่ยนฟางเพิ่งจะอ้าปากบ่นสักสองสามคำ แต่พอเห็นฟางอันแบกข้าวสารอยู่ก็เลยไม่มีเวลาพูด รีบวิ่งเหยาะๆ ไปเปิดประตูให้

“ลุงเหยียน?”

ฟางอันก้าวเข้าประตูมาก็ชะงักไปนิด แต่ไม่ได้แปลกใจเท่าไร

ปกติเวลานี้ทุกคนต้องไปลงตาข่ายดักปลากันแล้ว

“แกแบกอะไรมาน่ะ” เหยียนเจี้ยนซานถามอย่างสงสัย

“ซื้อข้าวสารมาหน่อยครับ”

ฟางอันตอบเรียบๆ

“ข้าวสารเรอะ”

เหยียนเจี้ยนซานมองกระสอบผ้าใบใหญ่บนบ่าของฟางอันด้วยความประหลาดใจ

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยถึงกับยืนอึ้ง ฟางอันซื้อมาทีเดียวเยอะขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย

“ทำไมซื้อของพวกนี้มาอีกแล้วล่ะ” ฟางเต๋อหมิงเอ่ยปากบ่น

“ซื้อไว้กินไงพี่”

ฟางอันพูดพลางวางกระสอบข้าวสารลง แล้วเดินไปแบกแป้งขาวเข้ามาในบ้านอีกกระสอบ

เหยียนเจี้ยนซานกับเหยียนเสี่ยวฮุ่ยหันมามองหน้ากันเลิ่กลั่ก

อีกแล้วเหรอ

“ลุงเหยียน พวกเราไปลงตาข่ายกันเลยเถอะ”

ฟางอันวางกระสอบลง กำลังจะเดินไปเอาตาข่ายที่เพิงเก็บของ

“จะรีบไปไหน เพิ่งกลับมาเหนื่อยๆ พักให้ตัวอุ่นก่อนสิ กับข้าวก็เสร็จพอดี กินข้าวก่อนค่อยไป พี่ใหญ่เหยียนกับเสี่ยวฮุ่ยยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหมล่ะ”

เฉินเยี่ยนฟางดึงตัวห้ามไว้

“กินมาเรียบร้อยแล้วล่ะ พวกเธอตามสบายเลย ไม่ต้องรีบ” เหยียนเจี้ยนซานโบกมือปฏิเสธ

“พี่ พวกพี่กินกันก่อนเลยเถอะ ผมไม่ได้หนาวอะไร ไปแป๊บเดียวเดี๋ยวก็กลับมาแล้ว”

“จะรีบไปทำไม กลับมาค่อยกิน ไปเถอะ ระวังตัวด้วยล่ะ”

คราวนี้ฟางเต๋อหมิงไม่ได้ตามไปด้วย อยู่รอที่บ้านกับฟางซือเฉิง

ฟางอันไปหยิบตาข่ายดักปลากับอุปกรณ์ที่เพิงเก็บของ แล้วพาอีกสี่คนที่เหลือมุ่งหน้าไปยังแม่น้ำตงต้า

กลุ่มคนเดินมาถึงทางแยก

พอดีกับที่ครอบครัวสามคนของหยางเหมิงเหมิงเดินมาถึงเช่นกัน

“เสี่ยวหรง บังเอิญจังนะ” เฉินเยี่ยนฟางประหลาดใจเล็กน้อย

“ตอนฉันกลับมา เหมิงเหมิงก็ยืนรอฉันอยู่บนถนนใหญ่แล้วล่ะจ้ะ”

ฟางอันรอให้ทั้งสามคนขึ้นเกวียน ไปลงตาข่ายที่แม่น้ำตงต้าจนเสร็จ จากนั้นก็ไปส่งครอบครัวของหยางเหมิงเหมิงกับเหยียนเสี่ยวฮุ่ยกลับบ้าน เอารถเกวียนม้าไปคืน แล้วจึงพาเฉินเยี่ยนฟางกับฟางอิงอิงกลับมากินข้าวที่บ้าน

เมื่อครู่นี้เพื่อรอฟางอัน กับข้าวในหม้อจึงเย็นชืดไปหมดแล้ว

เฉินเยี่ยนฟางเข้าบ้านมาก็รีบเอาไปอุ่นใหม่อีกรอบ

ฟางอันอาศัยช่วงเวลานี้ เข้าไปนับเงินกับฟางเต๋อหมิงในห้องฝั่งตะวันออก

วันนี้ส่งปลาไปสองร้อยยี่สิบหกจินสี่เหลียง ได้เงินมาสองร้อยยี่สิบห้าหยวนเจ็ดเหมา

ในจำนวนนี้เป็นส่วนที่ลุงเหยียนจับมาห้าสิบสี่จินห้าเหลียง รวมเป็นเงินสามสิบแปดหยวนหนึ่งเหมาห้าเฟิน เมื่อกี้นี้ตอนไปส่งลุงเหยียนถึงบ้าน เขาก็จ่ายเงินให้เรียบร้อยแล้ว

ส่วนของหยางเหมิงเหมิงคือยี่สิบเอ็ดจินสามเหลียง จ่ายไปทั้งหมดสิบหยวนหกเหมาห้าเฟิน เมื่อตอนบ่ายก่อนเอาปลาไปส่ง เขาก็มอบเงินก้อนนี้ให้หยางเหมิงเหมิงไปแล้ว

ฟางอันจับมาเองหนึ่งร้อยห้าจินเก้าเหลียง ที่เหลืออีกสี่สิบสี่จินเจ็ดเหลียงเป็นปลาที่รับซื้อมา ใช้เงินไปทั้งหมดยี่สิบสองหยวนสามเหมาห้าเฟิน

หักค่าใช้จ่ายพวกนี้ออกไป

วันนี้ขายปลาได้กำไรทั้งหมดหนึ่งร้อยห้าสิบสี่หยวนห้าเหมาห้าเฟิน

แต่เมื่อครู่นี้ฟางอันซื้อข้าวสารไปสิบห้าหยวน ซื้อแป้งไปสิบเจ็ดหยวน น้ำตาลห้าจินสามหยวนเก้าเหมา คูปองอาหารอีกยี่สิบเอ็ดหยวน รวมเบ็ดเสร็จเป็นเงินห้าสิบหกหยวนเก้าเหมา

หากหักส่วนนี้ออกไปด้วย รายได้ของวันนี้ก็จะเหลือเก้าสิบเจ็ดหยวนหกเหมาห้าเฟิน

“พี่สะใภ้ ห้าสิบหยวนนี้ผมให้พี่”

ฟางอันนับธนบัตรใบละสิบหยวนออกมาห้าใบยื่นให้เฉินเยี่ยนฟาง

“ให้ทำไมกัน ข้าวสารกับแป้งขาวสองร้อยจินนั่นก็หมดไปตั้งเท่าไรแล้ว เก็บไว้เองเถอะ รีบมากินข้าวได้แล้ว” ฟางเต๋อหมิงไม่ยอมท่าเดียว คว้าเงินยัดคืนใส่มือฟางอัน แล้วเข็นเก้าอี้ล้อเลื่อนเข้ามาเทียบที่โต๊ะ

“ฟังพี่ชายแกเถอะ กินข้าวเสร็จจะได้รีบนอน พรุ่งนี้ยังต้องไปจับปลาอีก พรุ่งนี้วันสุดท้ายแล้วใช่ไหม ส่งเสร็จจะได้พักสักสองวันหรือเปล่า” เฉินเยี่ยนฟางช่วยเกลี้ยกล่อมอีกแรง พลางยกกับข้าวขึ้นโต๊ะ อาศัยแสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันก๊าดตักข้าวให้ฟางอัน

“วันมะรืน…ค่อยดูอีกทีครับ”

ฟางอันไม่ได้รีบพูดออกไป

ระหว่างทางกลับบ้านเขายังคิดอยู่เลยว่าในเมื่อไปตลาดมืดไม่ได้ ก็แวะไปดูทางฝั่งหน่วยเสี่ยวหู่อีกรอบ หาเงินเพิ่มได้อีกนิดก็ยังดี ขอแค่หาเงินได้มากพอ พี่ชายไม่ต้องมากังวลเรื่องเงินทอง ถึงจะยอมรักษาตัวได้อย่างสบายใจ

“พักได้ก็พักบ้างเถอะ ดูเอาสิ สองวันนี้แกหัวหมุนไปหมดแล้ว”

ฟางเต๋อหมิงถอนหายใจยาว

ฟางอันยิ้มรับไม่ได้พูดอะไรต่อ เขารับชามข้าวสวยมาคีบเนื้อกวางโรเข้าปาก ทว่าพอมองแสงสลัวรางของตะเกียงน้ำมันก๊าดก็ยังไม่รีบกิน

สองสามวันก่อนเขายังคิดอยู่เลยว่าจะต่อสายไฟเข้าบ้านติดหลอดไฟให้มันสว่างไสว จะได้ไม่ต้องทนอยู่ในความมืดหลังพระอาทิตย์ตกดิน แต่ช่วงนี้มัวแต่วุ่นเรื่องขายปลาจนลืมไปเสียสนิท

“เสี่ยวอัน รสชาติมันแปลกๆ หรือเปล่า”

เฉินเยี่ยนฟางถามด้วยความแปลกใจ

“เปล่าครับ แค่คิดอะไรเพลินไปหน่อย อร่อยมากเลยพี่”

เฉินเยี่ยนฟางเห็นฟางอันเริ่มตักข้าวกินคำโต ก็ยิ้มออกมาด้วยความโล่งอก

ฟางอันก้มหน้าก้มตากินข้าวโดยไม่รีบร้อนบอกเรื่องนี้ รอให้พรุ่งนี้ส่งปลาเสร็จค่อยไปซื้อสายไฟ ซื้อกลับมาแล้วค่อยบอกพี่ชายกับพี่สะใภ้ ขืนบอกก่อนมีหวังทั้งคู่เสียดายเงินจนไม่ยอมให้ติดแหงๆ!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง