บทที่ 97 การตัดสินใจของเฉิงไป่ซู่

“ในปากปลาทำไมถึงมีหินอยู่ได้ล่ะเนี่ย?”

“จะเพราะอะไรได้อีกล่ะ ก็ยัดเข้าไปเองน่ะสิ น่าหัวเราะจริง จับไม่ได้ก็คือจับไม่ได้ เอาหินมายัดถ่วงน้ำหนัก ช่างทำไปได้”

พอทุกคนเห็นก้อนหินตำตา ต่างก็พากันรุมด่าประณาม

“แก…!”

อวี๋เฉี่ยวเหลียนชี้หน้าเฉินต้าฟา โมโหจนหอบหายใจตัวโยน

เธอไม่รู้เรื่องเลยว่าเฉินต้าฟายัดหินใส่ปากปลา นึกว่าปลาพวกนี้ไม่มีปัญหาอะไร เป็นฟางอันที่แกล้งหาเรื่องเสียอีก

“ใครบอกว่าฉันยัด? ใครเห็นบ้าง? ปลาพวกนี้มันกินหินเข้าไปเองแล้วเกี่ยวอะไรกับฉัน รีบจ่ายเงินมาสิวะ!”

เฉินต้าฟายังคงปากแข็งไม่ยอมรับท่าเดียว

“ถุย ถึงขนาดนี้แล้วยังจะแถอีกเรอะ?”

“คนอะไรกันวะเนี่ย?”

ทุกคนต่างเคืองแค้นแทน แต่ก็ได้แต่พึมพำกระซิบกระซาบกัน

“ลุงเฉิน…”

“แกยังมียางอายอยู่ไหม!”

ฟางอันเพิ่งจะเอ่ยปากเตรียมตอกกลับ

อวี๋เฉี่ยวเหลียนก็ผลักเฉินต้าฟาอย่างแรง ก้มลงเก็บปลาบนพื้นใส่ถังยาง “เสี่ยวอัน วันนี้ฉันดูไม่ดีเอง สร้างความลำบากให้แกแล้ว”

“กลับบ้าน!”

อวี๋เฉี่ยวเหลียนพูดกับฟางอันจบ ก็บิดหูเฉินต้าฟาลากกลับบ้านไปทันที

“เฮ้ย เสี่ยวอัน แกดูออกได้ยังไงวะ?”

หลิวจื้อจวินเพิ่งจะเบียดเข้ามาขายปลา เลยถามขึ้นลอยๆ

คนแถวนั้นต่างหันมามองฟางอันด้วยความประหลาดใจ

เมื่อกี้พวกเขาก็ไม่เห็นรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ แต่ฟางอันแค่ชั่งดูคร่าวๆ ก็รู้แล้วว่าไม่ชอบมาพากล เขาดูออกได้ยังไงกัน?

“จับบ่อยๆ เข้าก็รู้เองครับ ปลาของลุงเฉินพวกนั้นหนักไม่ถึงห้าจินหรอก เกินมาตั้งครึ่งจินกว่า ในตัวเล็กๆ ก็น่าจะมีอีกหลายตัว”

ฟางอันยิ้มเรียบๆ

“เก่งขนาดนั้นเชียว? งั้นของฉันพวกนี้มีเท่าไหร่ล่ะ?”

หลิวจื้อจวินอึ้งไปทันที ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ทว่าคนแถวนั้นกลับมีไม่กี่คนที่ยอมเชื่อ

ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ตาคนก็ใช้แทนตาชั่งได้แล้ว จะต้องมาคอยชั่งทำไมอีกล่ะ?

ด้วยเหตุนี้ ทุกคนจึงตั้งตารอฟังคำตอบของฟางอัน แต่ส่วนใหญ่แค่อยากเห็นเขาหน้าแตกเสียมากกว่า

“ของพี่ก็สามจินกว่าๆ เท่านั้นแหละครับ”

ฟางอันพูดพลางเทปลาลงถาดชั่งแล้วยกดู “สามจินสองเหลี่ยง หนึ่งหยวนหกเหมาครับ”

“จริงหรือเนี่ย?”

“ฟลุกมั้ง?”

หลายคนยังคงกังขา

แต่ฟางอันก็ไม่ได้สนใจจะพิสูจน์ตัวเอง ทำเพียงชั่งปลาที่เหลือจนหมดแล้วเทใส่เข่งไม้ไผ่ ก่อนจะพาเฉินเยี่ยนฟางไปที่เพิงเก็บของ หยิบกระสอบป่านใบใหญ่ออกมา ใส่ขาหลังหมาป่าไปสองขา แถมด้วยเนื้อสะโพกอีกก้อนเล็กๆ

“แค่นี้พอเหรอ?” เฉินเยี่ยนฟางถามเสียงเบา

“พอแล้วครับ เอาไปน้อยกว่านี้หน่อยก็ยังได้”

“จะเอาน้อยได้ไง ให้เขาน้อยไปเดี๋ยวเขาไม่ช่วยแกหรอก” เฉินเยี่ยนฟางเตือน

ฟางอันยิ้มน้อยๆ อย่างไม่ใส่ใจ ช่วยพี่สะใภ้ปิดฝาถังเหล็กใบใหญ่ ผูกปากกระสอบป่านแล้วแบกขึ้นเกวียนม้า จากนั้นรับเอาปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติแบบ 56 ที่ห่อไว้อย่างดีมาจากมือฟางอิงอิง แล้วขับเกวียนม้ามุ่งหน้าไปยังสหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่ายทันที

“พี่ พี่เขย พวกฉันกลับก่อนนะ”

คนที่มุงอยู่หน้าประตูก็แยกย้ายกันไปหลังจากฟางอันออกเดินทาง

เสิ่นหรงช่วยเฉินเยี่ยนฟางเก็บแหดักปลาเรียบร้อยแล้ว ก็พาลูกผัวทั้งสามคนกลับบ้าน

“เยี่ยนฟาง พวกฉันสองคนก็กลับเหมือนกันนะ ถ้าเฉินต้าฟามันมาหาเรื่องอีกล่ะก็ ให้เด็กไปตามฉันได้เลย”

เหยียนเจี้ยนซานเอ่ยลาแล้วกระซิบสำทับอีกประโยค

“ได้จ้ะ ขอบคุณนะพี่ใหญ่เหยียน”

เฉินเยี่ยนฟางฉีกยิ้มกว้าง เมื่อกี้เธอเห็นอยู่ว่าเหยียนเจี้ยนซานก็ตั้งท่าจะเข้าไปช่วยเสี่ยวอัน เพียงแต่ถูกเสี่ยวอันห้ามไว้เสียก่อน

“เกรงใจกันทำไม ไอ้เศษสวะพรรค์นั้นน่ะ วันหลังไม่ต้องไปสนใจมันหรอก”

เหยียนเจี้ยนซานยังคงเคืองไม่หาย ก่อนจะพาเหยียนเสี่ยวฮุ่ยกลับบ้านไป

เฉินเยี่ยนฟางพาลูกๆ เก็บกวาดเสร็จ ก็เข็นฟางเต๋อหมิงเข้าบ้าน

“โชคดีที่เสี่ยวอันเลิกกับหยวนหยวนไปแล้ว คนบ้านพรรค์นี้น่ะ ใครได้แต่งกับลูกสาวบ้านมันล่ะก็ซวยไปแปดชาติ”

ฟางเต๋อหมิงเห็นไม่มีคนนอกแล้ว ถึงได้สบถด่าเสียงเบา

“โธ่เอ๊ย เสี่ยวอันก็เลิกไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ปลานั่นเสี่ยวอันก็ไม่ได้ซื้อ จะไปสนใจทำไมอีกล่ะ? แกอย่าเอาแต่กังวลไปเรื่อยเลย”

เฉินเยี่ยนฟางเองก็โมโหอยู่เหมือนกัน แต่ยังคงเอ่ยปลอบอย่างใจเย็น

“นั่นมันเพราะเสี่ยวอันฉลาดดูออกต่างหาก ไม่อย่างนั้นคงเกิดเรื่องใหญ่ไปแล้ว เสี่ยวอันเอาปลาไปส่งให้หน่วยงานในอำเภอตั้งหลายรอบ ถ้ามีคนเห็นว่าข้างในมีหิน วันหน้าเขาจะยังเอาของพวกเราอยู่อีกไหม? แล้วถ้าเกิดเสี่ยวอันโดนจับขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ?”

ฟางเต๋อหมิงเตือนขึ้นมา

เฉินเยี่ยนฟางถึงเพิ่งจะคิดได้ รู้สึกขนลุกซู่ด้วยความกลัวขึ้นมาทันที

ฟางอันเคยบอกว่าปลาพวกนี้สหกรณ์จะเอาไปแจกให้พวกพนักงาน ถ้ามีใครกินเจอเข้าแล้วไปร้องเรียน สหกรณ์จะไม่มาเอาเรื่องเสี่ยวอันหรือไง?

“คืนนี้เสี่ยวอันกลับมา พวกเราต้องคุยกับเขาหน่อยนะ นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เลย” เฉินเยี่ยนฟางเสนอ

“ไอ้ระยำเอ๊ย!”

ฟางเต๋อหมิงโกรธจนหายใจฟึดฟัด แต่พอมองดูขาตัวเองก็ได้แต่จนปัญญา

ถ้าหากเขาลุกขึ้นยืนได้ล่ะก็…

ช่างเถอะ ใครจะรู้ว่าวันข้างหน้ายังจะลุกขึ้นยืนได้อีกหรือเปล่า!

…

อีกด้านหนึ่ง

ฟางอันออกจากบ้านตอนบ่ายโมงครึ่ง

กว่าจะไปถึงสหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่ายในอำเภอก็บ่ายสามโมงแล้ว

“พ่อหนุ่ม กำลังรออยู่พอดีเลย”

คุณลุงยามเปิดประตูพลางส่งยิ้มให้

“วันนี้ผมมาช้าไปหน่อยครับ”

“ช้าอะไรกัน? เธอไม่รู้หรอก เมื่อวานพอเธอเอามาส่งปุ๊บก็แจกจ่ายกันปั๊บ พวกคนหนุ่มสาวนี่ดีใจกันยกใหญ่ กำลังกลุ้มใจอยู่พอดีว่าจะหาซื้อปลาไม่ได้”

คุณลุงยามเอ่ยอย่างอารมณ์ดี

“แจกหมดแล้วเหรอครับ?” ฟางอันชะงักไป “เมื่อวานแค่สองร้อยจินเองไม่ใช่เหรอ…?”

“แจกกันทีละแผนกน่ะ มีบางแผนกยังไม่ได้ของเลย นั่งรอกันตาละห้อย รีบเข้ามาเร็วเข้า!” คุณลุงยามกวักมือเรียกอย่างกระตือรือร้น

แต่พอฟางอันขับเกวียนม้าเข้ามาแล้ว กลับไม่ได้รีบมุ่งหน้าไปลานหลังตึก แต่หยิบกระสอบป่านใบใหญ่ออกจากมุมเกวียน แล้วพาคุณลุงยามเดินเข้าไปในห้องพักยามหลังเล็กข้างๆ

“ลุงครับ อันนี้ผมขอฝากไว้ที่นี่ก่อนนะ”

“นี่อะไรน่ะ?”

“เนื้อหมาป่าครับ”

“หมาป่าเรอะ!?” คุณลุงยามผงะถอยหลังไปครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ

“ชำแหละเป็นเนื้อแล้วครับ ไม่เป็นไรหรอก ในนี้มีขาหลังอยู่สองขา ผมเอามาให้หัวหน้าเฉิง ส่วนเนื้อสะโพกชิ้นนี้ให้ลุงครับ” ฟางอันพูดพลางหยิบเนื้อสะโพกชิ้นนั้นออกมา

“มีให้ฉันด้วยเหรอ?”

คุณลุงยามประหลาดใจอย่างยิ่ง

“จะมาฝากของไว้เฉยๆ ได้ยังไงล่ะครับ เอาไปลองชิมดูสักหน่อยเถอะ”

“ได้ๆ วางไว้ตรงนี้แหละ ไม่หายหรอก เดี๋ยวรอเสี่ยว… รอหัวหน้าเฉิงเลิกงานค่อยแวะมาเอาไป”

คุณลุงยามเผลอหลุดปากไปครึ่งคำ ก็รีบเปลี่ยนคำพูดทันที

ฟางอันสะดุดหูกับคำว่า ‘เสี่ยว’ แวบหนึ่ง แต่ก็แสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน

ดูท่าคุณลุงคนนี้กับหัวหน้าเฉิงคงมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดาเสียแล้ว!

พอวางเนื้อเสร็จ

ฟางอันก็ขับเกวียนม้าตรงไปที่ลานหลังตึกก่อน

ส่วนคุณลุงยามก็วิ่งขึ้นไปบนอาคารสำนักงานเพื่อตามเฉิงไป่ซู่ลงมา

“พ่อหนุ่ม มาเสียทีนะ เมื่อวานมีตั้งหลายแผนกที่ไม่ได้ปลา เกือบจะฉีกเนื้อฉันเป็นชิ้นๆ แล้ว เจ้าเฒ่าอู๋ รีบมาชั่งดูซิว่ามีกี่จิน ชั่งเสร็จแกก็ไปตามพี่จางกับพี่หวังมา วันนี้แจกให้พวกเขาก่อนเลย”

เฉิงไป่ซู่เอ่ยทักทายอย่างอารมณ์ดี

“สองร้อยยี่สิบห้าจินเจ็ดเหลี่ยงครับ”

“วันนี้ได้เยอะนี่!”

“คนไปจับกันเยอะน่ะครับ”

ฟางอันตอบเรียบๆ

พอเฉิงไป่ซู่ถือใบเสร็จเรียบร้อย ฟางอันก็เดินตามเขาขึ้นไปที่ห้องทำงานเพื่อรับเงิน

“หัวหน้าเฉิงครับ เมื่อกี้ผมเอาขาหลังหมาป่ามาฝากไว้สองขา อยู่ที่ป้อมยามนะ เลิกงานแล้วอย่าลืมแวะไปเอาล่ะ”

ระหว่างทาง ฟางอันกระซิบเตือนขึ้นมาเบาๆ

“เอามาทำไมกันล่ะนั่น?” เฉิงไป่ซู่อึ้งไปทันที

“ของป่าจากบนเขาน่ะครับ ล่ามาได้เลยเอามาแบ่งให้ลองชิมดู”

ฟางอันยิ้มบางๆ ไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น

“ทำอะไรของนายเนี่ย” เฉิงไป่ซู่บ่นกลั้วหัวเราะอย่างเป็นกันเอง

“เสี่ยวเฉิง ตอนนี้แจกได้หรือยังจ๊ะ?”

ทันใดนั้น ก็มีหญิงวัยห้าสิบกว่าคนหนึ่งวิ่งออกมาจากหน้าอาคารสำนักงาน

“พี่จาง พี่ไปเรียกทุกคนมาเลยครับ เดี๋ยวผมตามไป”

“ได้จ้ะ ถ้านายไม่ยอมแจกให้ฉันล่ะก็ ฉันจะข่วนนายแน่!” พี่จางพูดจบก็เดินเข้าไปเรียกคนในตึก

เฉิงไป่ซู่เห็นว่าคนเดินผ่านไปมาเยอะจึงไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้นต่อ พอนำเงินมาจ่ายให้ฟางอันเสร็จก็เดินมาส่งเขาที่หน้าประตูใหญ่ แล้วอาศัยจังหวะที่คนอื่นไม่ทันสังเกตมุดตัวเข้าไปในห้องพักยามหลังเล็ก

“ลุงสาม”

“เสี่ยวเฉิง ในห้องแกคนเยอะฉันเลยไม่ได้บอก ไอ้หนุ่มนั่นเอาของมาให้แกแน่ะ ขาหลังหมาป่าสองขา แล้วก็เอาเนื้อสะโพกมาให้ฉันชิ้นหนึ่งด้วย” คุณลุงยามพูดพลางเปิดกระสอบให้ดู

เฉิงไป่ซู่จ้องมองเนื้อสะโพกชิ้นนั้นแล้วก็นิ่งอึ้งไป

เดิมทีเขากะว่าจะไม่ให้ลุงสามเฝ้าของให้เปล่าๆ อย่างน้อยก็ต้องแบ่งขาหลังให้สักข้างอยู่แล้ว แต่เขากลับนึกไม่ถึงเลยว่า ฟางอันจะถึงขนาดเอาเนื้อมาให้ลุงสามของเขาด้วยอีกชิ้น

ฟางอันเพิ่งจะมาส่งของได้แค่สามวัน ไม่มีทางรู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขากับลุงสามแน่

เห็นได้ชัดเลยว่า เจ้าหนุ่มฟางอันคนนี้รู้ความและเข้าหาผู้หลักผู้ใหญ่เป็นมากทีเดียว

พอนึกถึงตรงนี้

เฉิงไป่ซู่ก็นึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ทันควัน

เมื่อวานนี้เหล่าเจิ้งจากโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าบอกว่าอยากซื้อปลาไปแจกเป็นเนื้อให้พวกคนงาน เลยไหว้วานให้เขาช่วยหาปลาให้หน่อย จะเป็นปลาสดหรือปลาแช่แข็งก็ได้ ต้องการตั้งหลายร้อยจิน

เหล่าเจิ้งคนนี้เป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยเรียน ไม่เคยแล้งน้ำใจคอยช่วยเหลือเขาอยู่บ่อยๆ เรื่องนี้เขาจึงต้องยื่นมือเข้าช่วยแน่นอน

เพียงแต่ก่อนหน้านี้เขายังลังเลอยู่ว่าจะแนะนำให้ฟางอันดี หรือจะไปหาคนอื่นแทน

แต่ดูจากตอนนี้แล้ว เรื่องนี้ก็คงไม่ต้องเสียเวลาลังเลอีกต่อไปแล้ว!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง