บทที่ 96 ผ่าท้อง

“ไม่รับ?”

อวี๋เฉี่ยวเหลียนนึกว่าตัวเองหูฝาดไป

“ครับ ปลาตัวนี้ผมรับไม่ได้” ฟางอันย้ำชัดถ้อยชัดคำ

ชาวบ้านที่มุงดูอยู่รอบๆ พากันหัวเราะร่าทันที

“เมื่อวานเพิ่งมาหาเรื่องป่วนเขา วันนี้ยังคิดจะเอาปลามาขายให้ฟางอันอีกเรอะ? เป็นฉัน ฉันก็ไม่รับเหมือนกัน!” คนมุงดูพูดแซวขึ้นมา

“ป่วนเหรอ!?”

อวี๋เฉี่ยวเหลียนหันขวับไปมองเฉินต้าฟาด้วยความแปลกใจ

เฉินต้าฟากำลังจะอ้าปากด่าฟางอัน พอรู้สึกถึงสายตาเมีย ก็หลุบตาหลบวูบแล้วแกล้งมองไปทางอื่น

“พี่สะใภ้ เธอยังไม่รู้อีกล่ะสิ? เมื่อวานต้าฟาบ้านเธอมาโวยวายหาว่าเสี่ยวอันกดราคา จะบีบให้เสี่ยวอันขึ้นราคาให้ได้ จะเอาตั้งจินละแปดเหมาแน่ะ”

เฒ่าจางลานหน้าเอ่ยปากเล่าเนิบๆ

“แกนี่มัน…!”

อวี๋เฉี่ยวเหลียนถลึงตาใส่เฉินต้าฟาอย่างเดือดดาล คนอื่นเขาจะขายเท่าไรมันไปเกี่ยวอะไรกับแกด้วยวะ?

ถ้าไม่ใช่เพราะต้องไว้หน้าเฉินต้าฟาต่อหน้าคนอื่น เธอคงตบหน้ายาวเป็นช้อนรองเท้าของเขาให้คว่ำไปนานแล้ว

“เสี่ยวอัน เรื่องนี้ลุงเขาทำไม่ถูกเองแหละ เดี๋ยวกลับไปน้าจะเฉ่งให้หนัก”

อวี๋เฉี่ยวเหลียนยิ้มเจื่อนขอโทษขอโพย “แต่ว่าแกดูปลาพวกนี้สิ…”

“ปลาตัวนี้มันมีปัญหาอะไรวะ? ทำไมแกถึงไม่รับซื้อ?”

เฉินต้าฟากลั้นโทสะไว้อยู่แล้ว พอเห็นเมียทำท่าก้มหัวขอร้องฟางอัน ก็ถามแทรกขึ้นมาเสียงห้วน

“หุบปากไปเลย!”

อวี๋เฉี่ยวเหลียนตวาดแว้ด ขยับมายืนบังหน้าเฉินต้าฟาไว้

“น้าอวี๋ เรื่องนั้นไม่เกี่ยวหรอกครับ เรื่องเมื่อวานผมลืมไปหมดแล้ว แต่ปลาพวกนี้ผมรับไม่ได้จริงๆ พวกน้าเอากลับไปกินเองที่บ้านเถอะ”

ฟางอันไม่อยากเสียเวลามาฉีกหน้าใคร จึงยกมือเรียกคนถัดไป ไม่อยากให้เสียเวลาทำมาหากิน

“แกอย่ามาเฉไฉหน่อยเลย ก็แค่เมื่อวานฉันมาขอขึ้นราคา แกเลยพาลไม่อยากรับซื้อล่ะสิ? ยังมีหน้ามาบอกว่าลืมไปแล้ว วันนี้ถ้าแกไม่อธิบายให้รู้เรื่อง ปลาตัวนี้แกก็ต้องรับซื้อ!” เฉินต้าฟาก้าวพรวดขึ้นมา ขวางไม่ให้คนอื่นขยับเข้ามา

“ต้าฟา หมายความว่ายังไงวะ? เสี่ยวอันเขาจะไม่รับซื้อบ้างไม่ได้หรือไง?”

เฉินเยี่ยนฟางเดินหน้าตึงเข้ามาข้างกายฟางอันทันที

เหยียนเจี้ยนซานก็ยันไม้เท้าเดินตามมาติดๆ

“พี่สะใภ้ ลุงเหยียน ผมจัดการเองครับ”

ฟางอันยกมือห้ามเฉินเยี่ยนฟางไว้ แล้วหันไปมองเฉินต้าฟาพลางยิ้มบางๆ

“ลุงเฉิน ผมรีบอยู่ ปลาตัวนี้มีปัญหาตรงไหน ลุงเองก็รู้แก่ใจดี เอากลับไปเถอะ อย่าให้คนอื่นเขาหัวเราะเยาะไปมากกว่านี้เลย”

ฟางอันเตือนด้วยความหวังดี

นี่ก็จะบ่ายโมงอยู่รอมร่อแล้ว เขาไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำด้วยหรอก รีบรับซื้อให้เสร็จจะได้รีบเอาไปส่งที่สหกรณ์ ไม่อย่างนั้นถ้ากลับมืดค่ำ พี่ชายกับพี่สะใภ้จะเป็นห่วง

เฉินต้าฟาได้ยินก็ขมวดคิ้ว

เมื่อกี้ฟางอันแค่ชั่งดูผ่านๆ จะไปมองเห็นปัญหาอะไรได้?

“เสี่ยวอัน อย่ามาพูดจาส่งเดชนะ ฉันกับลุงเฉินของแกไปจับมาจากแม่น้ำตงต้าด้วยกันแท้ๆ มันจะมีปัญหาอะไรได้?”

สีหน้าของอวี๋เฉี่ยวเหลียนบึ้งตึงลงทันที

ไอ้เด็กนี่คงไม่ได้จงใจหาเรื่องแกล้งพวกเธอเพราะแค้นที่หยวนหยวนถอนหมั้นหรอกนะ?

ต้องใช่แน่ๆ!

ถึงตอนนี้จะเริ่มหาเงินได้ แต่จะหาได้สักกี่น้ำกันเชียว?

อีกอย่าง นี่มันก็แค่จับเสือมือเปล่า งานการเป็นหลักเป็นแหล่งก็ไม่มี หยวนหยวนจะไปแต่งงานกับคนพรรค์นี้ได้ยังไง?

ชาวบ้านรอบๆ เริ่มจับกลุ่มซุบซิบ

พวกเขายังดูไม่ออกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

บางคนก็ว่าปลาของเฉินต้าฟามีปัญหา ตั้งใจมาป่วนจริงๆ

บางคนก็ว่าฟางอันจงใจแกล้งเฉินต้าฟา แค่ไม่อยากรับซื้อปลาของเขาเฉยๆ

ทว่าคุยกันไปคุยกันมาก็ยังหาข้อสรุปไม่ได้

“กลับไปกินเดี๋ยวก็รู้เองแหละ จื้อจวิน นายมาชั่งต่อสิ”

ฟางอันพูดจบก็หันไปเรียกหลิวจื้อจวินที่ยืนอยู่ข้างหลังเฉินต้าฟา

“เดี๋ยวก่อนสิวะ ถ้าจะพูดก็ต้องพูดให้เคลียร์! ปลาฉันมันมีปัญหาตรงไหนกันแน่? ถ้าแกไม่พูดให้ชัด วันหลังใครไปจับปลามา แกนึกจะไม่รับก็ไม่รับ แบบนี้ไม่เท่ากับหลอกให้คนอื่นเหนื่อยฟรีรึไงวะ?”

เฉินต้าฟาขวางหลิวจื้อจวินไว้ แล้วหันไปตะโกนใส่ฝูงชน

“ทุกคนมาช่วยตัดสินหน่อยสิ ลุยจับปลามาทั้งเช้า หนาวเข้ากระดูกจนปวดไปหมด ก็แค่อยากหาเงินสักหน่อย จับมาได้แล้วเขากลับไม่รับซื้อ ถ้าเป็นแบบนี้บ่อยๆ วันหลังใครจะไปจับปลามาให้แกอีก?”

“เสี่ยวอัน ในหน่วยมีแค่แกคนเดียวที่รับซื้อปลาก็จริง แต่จะทำแบบนี้ไม่ได้นะ!” พอเฉินต้าฟาพูดจบ หวางไป่เซียงก็รีบเออออตามทันที

เมื่อเช้าเธอกับโจวต้าเฉียงเพิ่งจับมาได้แค่จินเดียวก็รีบเอามาส่ง เพราะกลัวว่าฟางอันจะผูกใจเจ็บแล้วไม่ยอมรับซื้อถ้าหามาได้เยอะ เธอเองก็เลยกลัวเรื่องแบบนี้เหมือนกัน

อวี๋เฉี่ยวเหลียนเห็นผัวโวยวายก็ไม่ได้ห้าม ได้แต่ยืนจ้องฟางอันเขม็ง ตอนนี้เธอมั่นใจเกือบเต็มร้อยแล้วว่า ฟางอันจงใจหาเรื่องแกล้งพวกตนจริงๆ

“ได้ งั้นผมจะให้ทุกคนดูว่าปลาตัวนี้มีปัญหาตรงไหน ลุงเฉิน ลุงหาเรื่องเองนะ”

แววตาของฟางอันพลันเย็นเยียบขึ้นมาทันควัน เขาหันไปหาเฉินเยี่ยนฟาง “พี่สะใภ้ ช่วยหยิบกรรไกรให้ผมที”

เฉินเยี่ยนฟางยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ส่งกรรไกรให้ฟางอันอยู่ดี

“เฮ้ย แกจะเอากรรไกรไปทำอะไรวะ?”

เฉินต้าฟารีบปรี่เข้ามาขวางฟางอันด้วยความลนลาน

“ผ่าท้องสิ ไม่ผ่าท้องแล้วจะรู้ได้ยังไงว่ามีปัญหาตรงไหน?”

ฟางอันพูดพลางทำท่าจะหยิบปลาไนตัวใหญ่ในถังยาง

“ไม่ได้! ผ่าท้องเสร็จแล้วถ้าแกบอกว่าไม่ใช่ปลาสดแล้วไม่รับซื้อ ฉันก็จับมาฟรีน่ะสิ?” เฉินต้าฟาขึ้นเสียงเถียง

“จริงด้วย เสี่ยวอันบอกว่าเอาแต่ปลาเป็นๆ ผ่าท้องแล้วจะขายยังไงต่อล่ะ?”

“นั่นสิ ตั้งใจแกล้งรึเปล่า?”

“รอดูก่อนเถอะ เฉินต้าฟาเป็นคนยังไงพวกแกไม่รู้เหรอ?”

“แล้วถ้าผ่าเสร็จไม่เอาจะทำยังไง? ใครจะจ่ายเงินล่ะทีนี้?”

ผู้คนเริ่มส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์

อวี๋เฉี่ยวเหลียนเองก็จ้องฟางอันอย่างระแวดระวัง

ฟางอันเห็นทั้งสองคนเป็นแบบนั้นก็ไม่รีบร้อนหยิบปลา เขายิ้มออกมาอย่างสบายอารมณ์

“เรื่องนี้พวกคุณไม่ต้องห่วง ปลาตัวนี้ผมเป็นคนผ่า ถ้าผ่าเสร็จแล้วมีปัญหา พวกคุณก็เอากลับไปกินเอง ผมไม่รับซื้อ แต่ถ้าผ่าแล้วไม่มีปัญหา ปลาตัวนี้ผมให้จินละหนึ่งหยวนไปเลย!”

“หนึ่งหยวน!?”

ทุกคนพากันอึ้งงัน

“นี่มัน…!”

เฉินต้าฟาลนลานขึ้นมาทันที

“ได้! เอาตามที่แกพูดเลย!” อวี๋เฉี่ยวเหลียนรีบตอบตกลง

“ได้อะไรเล่า? มันพูดแล้วแกก็เชื่อเรอะ? ถ้ามันเบี้ยวไม่เอาขึ้นมาจะทำยังไง? ไม่ขายแล้วโว้ย ไป กลับบ้าน!” เฉินต้าฟาหิ้วปลาเตรียมจะชิ่งหนี

“เฮ้ย ต้าฟา เสี่ยวอันก็บอกแล้วไงว่าผ่าดูแล้วไม่มีปัญหาก็รับซื้อ แกจะกลัวอะไรวะ?”

“จินละหนึ่งหยวนเชียวนะเว้ย! สูงกว่าราคาที่แกเรียกเมื่อวานซะอีก!”

พวกไทยมุงร้องแซวขึ้นมา

“ลุงเฉิน!”

ฟางอันเรียกทั้งคู่ไว้ ล้วงเงินห้าหยวนห้าเหมาจากกระเป๋า วางลงบนเกวียนม้า

“เมื่อกี้ตอนชั่ง หนักห้าจินห้าเหลี่ยง นี่คือห้าหยวนห้าเหมา ถ้าผ่าท้องดูแล้วไม่มีปัญหา เอาเงินก้อนนี้ไปให้หมดเลย”

ฟางอันวางเงินทิ้งไว้ พลางจ้องหน้าเฉินต้าฟานิ่งๆ

เมื่อกี้ที่เขาจงใจไม่พูดราคาห้าเหมา ก็เพราะกลัวว่าเฉินต้าฟาจะอ้างเรื่องราคาต่ำแล้วหอบปลาหนีไป

ด้วยเหตุนี้ เขาถึงได้เปิดราคาหนึ่งหยวน บีบให้เฉินต้าฟาต้องยอมให้ผ่าท้อง

ในเมื่อเฉินต้าฟาไม่ยอมรามือ ดึงดันจะมาหาเรื่อง ก็อย่าหาว่าเขาใจร้ายแล้วกัน!

“ฉันไม่ขายแล้วเว้ย”

เฉินต้าฟาเปลี่ยนคำพูดกะทันหัน ดึงแขนอวี๋เฉี่ยวเหลียนเตรียมจะเผ่น

“เสี่ยวอันพูดถึงขนาดนี้แล้ว ปลาตัวนี้คงมีปัญหาจริงๆ ละมั้ง?”

“แน่อยู่แล้ว ถ้าไม่มีอะไรจะกลัวเสี่ยวอันผ่าท้องทำไมวะ?”

“เหอะ ฉันว่าแล้วเชียวว่าตั้งใจมาป่วน ที่แท้จะเอาปลามาขายอะไรกัน”

ชาวบ้านเริ่มพากันซุบซิบ

แต่อวี๋เฉี่ยวเหลียนฟังแล้วทนไม่ไหว

เมื่อกี้เธอเพิ่งไปช้อนปลากับเฉินต้าฟาแล้วรีบหอบเอามาส่ง จะไปมีปัญหาได้ยังไงกัน

“ไม่ไป จะขาย!”

อวี๋เฉี่ยวเหลียนแย่งถังยางมา ควักเอาปลาไนตัวใหญ่ออกมายัดใส่มือฟางอัน

“แกพูดเองนะ ถ้าปลาตัวนี้ไม่มีปัญหา จินละหนึ่งหยวน ทุกคนเป็นพยานอยู่นะเว้ย!”

“วางใจเถอะ ผมพูดคำไหนคำนั้น ลุงเฉิน งั้นผมผ่าละนะ?”

ฟางอันยิ้มร่ามองไปยังเฉินต้าฟา

“แก—”

“จะไปถามมันทำไม ผ่าเลย!”

เฉินต้าฟาอ้าปากคิดจะปฏิเสธ

แต่อวี๋เฉี่ยวเหลียนไม่เปิดโอกาสให้เขาได้พูด เร่งให้ฟางอันรีบลงมือผ่า แถมยังหันไปถลึงตาใส่เฉินต้าฟาไม่ให้ส่งเสียง

ฟางอันรับปลามาวางลงบนพื้น

เกล็ดปลาก็ไม่ได้ขอด ไม่มีเวลามานั่งทำประณีตขนาดนั้น

จากนั้น ฟางอันก็หยิบกรรไกรขึ้นมา ตัดตามแนวท้องปลาแล้วควักเครื่องในออก ปลิดชีพปลาเสียก่อน จากนั้นก็ใช้กรรไกรตัดขากรรไกรล่างของปลา แบะตัวปลาแผ่ออกบนพื้น

“น้าอวี๋ ดูเอาเองเถอะ”

ทุกคนได้ยินเสียงก็พากันยืดคอชะโงกหน้ามองลงบนพื้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น

อวี๋เฉี่ยวเหลียนยังไม่ทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น พอชะโงกหน้าลงไปดูก็พลันหน้าซีดเผือด

ตรงบริเวณเหงือกและลำคอของปลา มีก้อนหินขนาดเล็กใหญ่ยัดแน่นอยู่เต็มไปหมด

ในนั้นยังมีก้อนหินสองสามก้อนที่มีเศษน้ำแข็งยังไม่ละลายเกาะอยู่ เห็นได้ชัดว่ามีคนจงใจยัดเข้าไปในปากปลา

และคนที่ทำเรื่องพรรค์นี้ก็จะเป็นใครไปไม่ได้…

นอกจากผัวของเธอ เฉินต้าฟา!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง