บทที่ 95 รับซื้อปลา เจอเฉินต้าฟาอีกรอบ

อีกด้านหนึ่ง

ฟางอันพาทุกคนกลับบ้าน แล้วช่วยกันยกปลาเข้าห้องเพื่อทยอยชั่งน้ำหนัก

วันนี้ลุงเหยียนจับได้มากกว่าเมื่อวาน ตาข่ายสองปากรวมกันได้สี่สิบสองจินสามเหลี่ยง ฟางอันเองก็จับได้มากกว่าเมื่อวานเช่นกัน ตาข่ายสี่ปากรวมกันได้แปดสิบสามจินหกเหลี่ยง

"รวมกันแล้วได้ตั้งร้อยสี่สิบจินเลยเรอะ? พรุ่งนี้น่าจะรวบรวมได้ครบแล้วสิเนี่ย"

ฟางเต๋อหมิงยิ้มจนหุบปากไม่ลง

เมื่อวานเขายังแอบกังวลอยู่เลยว่าฟางอันจะหาปลาไม่ครบห้าร้อยจิน

มาตอนนี้ฟางอันส่งไปแล้วสองร้อยจิน ที่บ้านยังมีอีกร้อยสี่สิบจิน รวมกันก็สามร้อยสี่สิบจินแล้ว เหลืออีกแค่ร้อยหกสิบจิน เวลาอีกวันครึ่งยังไงก็จับได้สบายๆ

"วันนี้คนไปจับปลากันเยอะครับ ถ้าเอามาส่งให้เราหมด สองร้อยจินก็เอาไม่อยู่ พรุ่งนี้เราจับได้น้อยหน่อยก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอก" ฟางอันยิ้มบางๆ ปลอบใจ

"มันจะได้เยอะขนาดนั้นเชียวเรอะ?"

"เสี่ยวอัน อยู่บ้านไหม?"

ฟางเต๋อหมิงยังไม่ค่อยอยากจะเชื่อเท่าไร

แต่พึ่งจะสิ้นเสียง ทุกคนก็เห็นโจวต้าเฉียงกับหวางไป่เซียงถือตะกร้าไผ่ใบเล็กเดินเข้ามาในลานบ้าน ในตะกร้ามีปลาอยู่ครึ่งหนึ่ง ชัดเจนว่าเอาปลามาส่งให้ฟางอัน

"พี่ต้าเฉียง มาขายปลาเหรอครับ?"

ฟางอันเดินยิ้มแย้มออกไปต้อนรับ

ฟางเต๋อหมิงกับเฉินเยี่ยนฟางเดินตามออกมา จ้องมองหวางไป่เซียงหน้าบึ้งตึง

เมื่อก่อนหวางไป่เซียงมักจะพูดว่าฟางอันขายปลาไม่ออก ไม่ก็แช่งว่าฟางอันเข้าอำเภอไปคงโดนจับเข้าสักวัน ทั้งสองคนจึงไม่มีสีหน้าต้อนรับขับสู้ให้เธอเลย

"ก็แหม ได้ยินว่าเธอรับซื้อปลานี่ ฉันกับพี่ชายเธอเพิ่งไปจับมาจากแม่น้ำใหญ่ จินละห้าเหมาจริงไหมล่ะ?"

หวางไป่เซียงเห็นแบบนั้นก็ไม่ได้ใส่ใจ ถามพลางยิ้มแป้น

"ครับ"

"งั้นเธอรีบดูสิว่าพวกนี้ได้เท่าไร"

หวางไป่เซียงรีบยื่นตะกร้าไผ่ส่งให้ฟางอันด้วยความกระตือรือร้น

"หนึ่งจินหกเหลี่ยง แปดเหมาครับ"

ฟางอันชั่งเสร็จก็หันตาชั่งให้หวางไป่เซียงดู

"น้อยขนาดนี้เลยเหรอ? ตาชั่งนี่…ไม่ได้มีปัญหาแน่นะ?"

หวางไป่เซียงกวาดตามองคันชั่งตั้งแต่หัวจรดท้าย

ฟางอันยิ้มเรียบๆ ขี้เกียจจะอธิบาย เทปลาคว่ำกลับลงตะกร้าไผ่ทันที

"ถ้าป้าไม่ไว้ใจ ก็เอาไปขายให้คนอื่นเถอะครับ"

"อย่าๆ ฉันก็แค่พูดไปเรื่อยเปื่อยหรอกน่า"

หวางไป่เซียงรีบยิ้มประจบ แล้วยัดตะกร้าใส่มือฟางอันอีกรอบ

ฟางอันรับมาแล้วเทใส่ตะกร้าไผ่ใบว่างข้างๆ ก่อนจะยื่นเงินส่งไป

"สองสามวันนี้เธอรับซื้อทุกวันเลยใช่ไหมล่ะ?"

หวางไป่เซียงมองเงินในมือตาเป็นประกาย

"ครับ ก่อนบ่ายโมงทุกวัน หลังบ่ายโมงไม่รับแล้ว แล้วก็เอาเฉพาะปลาสดเท่านั้น"

"ได้เลย งั้นไปจับมาเพิ่มอีก"

หวางไป่เซียงลากโจวต้าเฉียงเดินมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก วิ่งกลับไปที่แม่น้ำตงต้าอีกรอบ

"คนอะไรกันเนี่ย ตอนยังไม่รับซื้อก็พูดว่าแกขายไม่ออก พอรับซื้อปลาทำให้ตัวเองหาเงินได้ละเงียบกริบ" เฉินเยี่ยนฟางบ่นอย่างไม่สบอารมณ์

"ช่างเขาเถอะครับ พวกเราหาเงินได้ก็พอแล้ว"

ฟางอันยิ้มบางๆ ปลอบใจ พลางยกปลาเข้าไปในห้อง เทใส่ตะกร้าไผ่ใบใหญ่ข้างเตาไฟเพื่อไม่ให้ข้างนอกแช่ปลาจนแข็งเป๊ก จากนั้นก็รับซื้อปลาไปพลางช่วยเฉินเยี่ยนฟางเก็บกวาดบ้านไปพลาง

จนกระทั่งถึงเวลาเที่ยงวัน

ฟางอันก็พาทุกคนไปที่แม่น้ำตงต้าอีกรอบ เพื่อเก็บกู้ปลาจากตาข่ายรอบที่สองกลับมา

"เหมิงเหมิง ของเธอตาข่ายปากนี้ได้หกจินหกเหลี่ยง สามหยวนสามเหมานะ"

ฟางอันชั่งเสร็จก็ยื่นเงินให้ทันที

"ลุงเหยียน ตาข่ายสองปากของลุงได้สิบสองจินสองเหลี่ยง หกหยวนหนึ่งเหมาครับ เงินเดี๋ยวผมกลับมาตอนเย็นค่อยคิดทีเดียวนะ เดี๋ยวตอนรับซื้อปลาผมกลัวเงินสดจะไม่พอ"

ฟางอันแกล้งทำเป็นลำบากใจ

เหยียนเจี้ยนซานได้ฟังก็เข้าใจทันที "ไม่รีบๆ"

"เสี่ยวอัน ฉันก็ไม่รีบใช้เงินเหมือนกัน รอเธอกลับมาก่อนค่อยให้ก็ได้"

หยางเหมิงเหมิงก็ไม่รีบร้อนรับเงิน ยื่นเงินส่งคืนให้ฟางอัน

เสิ่นหรงยิ้มอย่างโล่งอก เด็กคนนี้รู้จักเอาใจคนขึ้นมาบ้างแล้ว

"เธอเก็บไว้เถอะ เงินไม่กี่หยวนจะได้ไม่ต้องมานั่งจำให้วุ่นวาย ของลุงเหยียนเมื่อเช้าฉันก็ยังไม่ได้คิดเงินให้เลย ของลุงเขาเยอะกว่า"

ฟางอันกุเรื่องโกหกขึ้นมา ก่อนจะชั่งปลาจากตาข่ายสี่ปากของตัวเอง รวมแล้วจับได้ยี่สิบสองจินสามเหลี่ยง น้อยกว่าเมื่อวานไปสี่จิน

แต่ถึงอย่างนั้น เมื่อไม่นับปลาที่รับซื้อมาเมื่อช่วงเช้า ลำพังแค่ปลาที่เขา ลุงเหยียน และหยางเหมิงเหมิงจับมาได้ รวมกันก็ปาเข้าไปร้อยแปดสิบกว่าจินแล้ว

"เป็นจริงอย่างที่เสี่ยวอันว่าเลย พรุ่งนี้ไม่ต้องรับซื้อก็ครบแล้ว"

เฉินเยี่ยนฟางหันไปมองฟางเต๋อหมิง ทั้งสองคนเบาใจลงได้เสียที

ทว่าหยางเหมิงเหมิงพอได้ยินแบบนั้น สีหน้ากลับเต็มไปด้วยความกังวล

"เสี่ยวอัน แล้วพรุ่งนี้เธอยังรับซื้ออยู่อีกไหม?"

"รับสิ"

"ยังรับอีกเหรอ? ไหนว่าเอาแค่ห้าร้อยจินไง?" ฟางเต๋อหมิงถามด้วยความประหลาดใจ

"ส่วนที่เกินมาพวกเราก็เอาไปขายเองสิครับ ไม่ใช่ว่าจะขายไม่ออกเสียหน่อย"

ฟางอันตอบส่งๆ พลางช่วยกันยกปลาที่ชั่งเสร็จแล้วขึ้นเกวียนม้า

หยางเหมิงเหมิงเม้มปากยิ้ม

ขอแค่ฟางอันยังรับซื้ออยู่ เธอก็พลอยหาเงินไปด้วยได้ ไม่ต้องลำบากอีกต่อไป

สองวันนี้เธอตามฟางอันไปจับปลา เสิ่นหรงก็ไม่เคยเร่งให้เธออ่านตำราแพทย์เลยสักนิด ชีวิตช่วงนี้สบายจนแทบบรรยายไม่ถูก

แต่เพราะเธอมัวแต่คิดเรื่องนี้ จึงไม่ทันสังเกตเห็นว่าเสิ่นหรงที่อยู่ข้างหลังกำลังจ้องมองเธอด้วยสีหน้าทะมึนตึง

เมื่อครู่นี้เอง

พอฟางอันพูดจบ ก็พาเฉินเยี่ยนฟางกับฟางอิงอิงช่วยกันยกตะกร้าไผ่ขึ้นเกวียน

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยเห็นเข้าก็รีบวิ่งเข้ามาช่วย ไม่เพียงแค่ช่วยฟางอันยกตะกร้าขึ้นเกวียนเท่านั้น เธอยังคว้าเชือกมาช่วยฟางอันมัดตะกร้าติดกับเกวียนม้าให้แน่นหนา เพื่อไม่ให้หล่นลงมาระหว่างทางอีกด้วย

เสิ่นหรงเห็นภาพนั้นเข้าก็โกรธจนหน้าเขียว

ลูกสาวบ้านลุงเหยียนอย่างเหยียนเสี่ยวฮุ่ยคอยวิ่งช่วยฟางอันนั่นนี่อยู่ตลอด งานไหนก็ยื่นมือเข้าไปช่วย

หันมาดูนังเด็กโง่บ้านตัวเองสิ ยืนทื่อเป็นท่อนไม้ เห็นฟางอันกำลังง่วนอยู่ตรงนั้นก็ไม่คิดจะขยับไปช่วย ถ้าได้แต่งเข้าบ้านเขาไปก็ประหลาดแล้ว!

เสิ่นหรงยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ฟาดมือลงบนก้นของหยางเหมิงเหมิงอย่างแรง พร้อมกับส่งสายตาให้เธอไม่หยุด

หยางเหมิงเหมิงถึงเพิ่งจะรู้สึกตัว

แต่ในเวลานี้ เหยียนเสี่ยวฮุ่ยช่วยฟางอันผูกมัดตะกร้าไผ่จนเสร็จเรียบร้อยไปแล้ว…

"เสี่ยวฮุ่ย เหนื่อยแย่เลยสิ เข้าไปพักในห้องก่อนเร็วเข้า"

เฉินเยี่ยนฟางจูงมือเหยียนเสี่ยวฮุ่ย พาเดินยิ้มแย้มเข้าบ้าน

เสิ่นหรงโมโหจนแอบหยิกหยางเหมิงเหมิงไปทีหนึ่ง

หยางเหมิงเหมิงอยู่ต่อหน้าคนเยอะๆ ไม่กล้าร้องออกมา ได้แต่กัดฟันทน มองเสิ่นหรงด้วยสายตาน้อยอกน้อยใจ

แต่เสิ่นหรงกลับไม่สนใจไยดีเธอเลย ทำเอาหยางเหมิงเหมิงงุนงงไปหมด

"พักอะไรกัน งานแค่นี้จะไปเหนื่อยตรงไหนกันเล่า? กลับกันก่อนดีกว่า เสี่ยวอัน เดี๋ยวตอนไปก็ระวังทางหน่อยนะ"

เหยียนเจี้ยนซานโบกมือ พอได้ยินฟางอันบอกว่าจะรับซื้อปลาต่ออีกสักพัก จึงเตรียมจะพาเหยียนเสี่ยวฮุ่ยกลับบ้าน

ทว่าทั้งสองคนยังไม่ทันจะได้ก้าวขาออกไป

ทางทิศตะวันออกของประตูรั้วก็มีคนจำนวนไม่น้อยวิ่งกรูเข้ามา ขวางประตูบ้านของฟางเต๋อหมิงจนแน่นขนัด ทุกคนต่างแย่งกันเบียดเสียดเข้ามาข้างใน

"ทุกคนไม่ต้องรีบครับ เข้ามาทีละคน ประตูรั้วพังขึ้นมาเดี๋ยวจะล้มทับเอา" ฟางอันตกใจจนต้องรีบตะโกนบอก

เหยียนเจี้ยนซานเห็นสภาพนี้คงออกไปไม่ได้ จึงได้แต่ยืนพิงระเบียงห้องฝั่งตะวันออกคุยเล่นกับฟางเต๋อหมิงไปพลางๆ

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยเห็นเข้าก็วิ่งกลับไปช่วยเฉินเยี่ยนฟางเก็บตาข่ายดักปลา

คราวนี้หยางเหมิงเหมิงไม่ต้องรอให้เสิ่นหรงเตือน รีบวิ่งเข้าไปช่วยฟางอันอย่างรู้หน้าที่

"ลุงจาง เจ็ดจินเก้าเหลี่ยง สามหยวนเก้าเหมาห้าเฟินครับ"

"พี่หาน ของพี่นี่…สี่จินหกเหลี่ยง สองหยวนสามเหมาครับ"

ฟางอันทยอยชั่งน้ำหนักและจ่ายเงินให้ทีละคน พอชั่งเสร็จก็เทปลาลงตะกร้าไผ่ข้างตัว

หยางเหมิงเหมิงยืนเก้ๆ กังๆ อยู่นานไม่รู้จะทำอะไร สุดท้ายก็เดินตามเหยียนเสี่ยวฮุ่ยกับเสิ่นหรงไปช่วยเฉินเยี่ยนฟางเก็บตาข่ายดักปลา

"เสี่ยวอัน รับซื้อไปไม่น้อยเลยนี่"

ฟางอันเพิ่งจะส่งคนไปคนหนึ่ง พอเงยหน้าขึ้นมา คนที่ยืนอยู่ตรงหน้ากลับกลายเป็นไป๋ซูเจินจากบ้านลานฝั่งตะวันตก

"ห้าเหมานี่เพิ่มให้อีกหน่อยไม่ได้เหรอ?"

"ไม่ได้ครับ คนต่อไป" ฟางอันไม่แม้แต่จะมองหน้า

"ดูสิ พวกเราก็เพื่อนบ้านกันทั้งนั้น เธอนี่—"

"ป้าสะใภ้อวี๋ ผมค่อนข้างยุ่ง ไม่มีเวลามากขนาดนั้นหรอกครับ จินละห้าเหมา ถ้าป้าคิดว่าไม่เหมาะก็ไปขายให้คนอื่นเถอะ"

ฟางอันพูดตัดบท แล้วดึงตัวกู้เอ้อร์โถวจื่อที่อยู่ข้างหลังมาชั่งน้ำหนักต่อ

"แก…!"

ไป๋ซูเจินตวัดสายตาจ้องฟางอันอย่างเคียดแค้น ก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีไป

เดิมทีเธอตั้งใจจะมาต่อรองราคาดูสักหน่อย ถ้าไม่ได้จริงๆ ห้าเหมาก็ยอมขาย

แต่พอได้ยินฟางอันพูดแบบนี้ เธอก็ไม่คิดจะขายมันแล้ว พอดีที่บ้านไม่ได้กินเนื้อมานาน เก็บไว้กินเองดีกว่า ให้ตายก็ไม่ยอมขายให้ฟางอันเด็ดขาด

ฟางอันไม่ได้สนใจเธอแม้แต่น้อย ชั่งคนนี้เสร็จก็มีคนต่อไปรออยู่ ไม่ได้ใส่ใจว่าเธอจะอยู่หรือจะไป

ผ่านไปไม่กี่นาที

ฟางอันส่งคนที่มารุมล้อมอยู่ตรงหน้าไปแปดเก้าคน เพิ่งจะคิดพักหายใจแล้วชั่งต่อ แต่พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเฉินต้าฟากับอวี๋เฉี่ยวเหลียน

"ลุงเฉิน น้าอวี๋"

ฟางอันเอ่ยทักทายอย่างมีมารยาท

แต่สิ้นเสียงนั้น

พวกฟางเต๋อหมิงและเฉินเยี่ยนฟางที่กำลังคุยกันอยู่ต่างหันขวับมามองด้วยความประหลาดใจ

คนที่หน้าประตูซึ่งกำลังจะกลับบ้านพอเห็นเฉินต้าฟาเข้า ต่างก็พากันหยุดชะงักฝีเท้า

เรื่องที่เมื่อวานเฉินต้าฟามาหาเรื่องก่อกวนที่นี่ คนพวกนี้ต่างรู้กันหมด จึงอยากจะรอดูว่าเฉินต้าฟาจะมาทำอะไรอีก

อวี๋เฉี่ยวเหลียนยังไม่รู้ว่าเมื่อวานเกิดเรื่องอะไรขึ้น พอเห็นคนจ้องมองเธอเยอะขนาดนี้ก็เริ่มรู้สึกอึดอัด คิดไปเองว่าคงเป็นเพราะหยวนหยวนเคยคบหากับฟางอันอยู่พักหนึ่ง ถึงได้ดึงดูดสายตาผู้คนมากมายขนาดนี้

"เสี่ยวอัน เธอดูหน่อยสิว่าพวกนี้มีกี่จิน จินละห้าเหมาใช่ไหมล่ะ?"

อวี๋เฉี่ยวเหลียนแสร้งทำเป็นใจเย็น ยื่นถังยางส่งให้ฟางอัน

"เฉินต้าฟามาขายปลาเหรอเนี่ย?"

"เมื่อวานยังด่าอยู่เลยไม่ใช่เรอะว่าฟางอันหน้าเลือด? แล้วนี่ทำไมถึงมาขายได้ล่ะ?"

"จะเพราะอะไรอีกล่ะ ก็อยากได้เงินน่ะสิ วันก่อนเพิ่งโดนปรับไปตั้งห้าสิบหยวน ตอนนี้ไม่มีเงินแล้วไง!"

คนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างพากันกระซิบกระซาบ

เฉินต้าฟาได้ยินเข้าก็ไม่ได้สนใจ เพียงแค่จ้องฟางอันพลางหัวเราะเยาะในใจอย่างเย็นชา

คนพวกนี้จะไปมองเกมออกได้กี่ก้าวกัน? เขาไม่ได้คิดจะมาเป็นแรงงานทาสให้ฟางอันหรอกนะ อย่างไอ้เด็กนี่มีปัญญาอะไรมาใช้งานเขา?

"ครับ จินละห้าเหมา"

ฟางอันตอบรับแล้วเริ่มชั่ง โดยไม่ได้สังเกตรอยยิ้มเย็นยะเยือกของเฉินต้าฟาเลยสักนิด

"ของพวกนี้…ห้าจินห้าเหลี่ยงเหรอครับ?"

ฟางอันพูดไปได้ครึ่งหนึ่งก็ชะงักไป

บนตาชั่งมีแค่ปลาไนตัวใหญ่ขนาดราวๆ สองจินอยู่ตัวเดียว แล้วก็มีพวกปลาจี้กวาจื่อกับปลาฉวนติงจื่ออีกเจ็ดแปดตัว

ของแค่นี้มันจะไปหนักห้าจินกว่าได้ยังไง?

"สองหยวนเจ็ดเหมาห้าเฟินใช่ไหมล่ะ?" เฉินต้าฟาแสยะยิ้มถาม

ฟางอันไม่ได้ตอบเขา ก้มลงดูเหงือกปลาอย่างละเอียด ก่อนจะเทปลาทั้งหมดกลับลงไปในถังยาง

"น้าอวี๋ครับ ปลาพวกนี้พวกน้าเอากลับไปเถอะ ผมไม่รับ!"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง