บทที่ 94 อวี๋เฉี่ยวเหลียนอยากหาเงิน

วันรุ่งขึ้น

ฟางอันตื่นนอนตอนหกโมงเช้าเหมือนเคย อันดับแรกก็ก่อเตาไฟก่อน รอจนเฉินเยี่ยนฟางนวดเอวให้ฟางเต๋อหมิงเสร็จ จึงช่วยประคองฟางเต๋อหมิงขึ้นนั่งบนรถเข็น จากนั้นถึงค่อยตามพี่สะใภ้ออกไปทำกับข้าวที่ห้องด้านนอก

ข้าวสวยที่หุงไว้เมื่อบ่ายวานเหลืออยู่เกินครึ่งหม้อ เนื้อหมาป่าตุ๋นผักกาดดองก็ยังเหลืออีกกะละมังใหญ่ มื้อเช้าจึงไม่ต้องทำใหม่ แค่เอามาอุ่นสักหน่อยก็พอ

พอกับข้าวอุ่นเสร็จ

ฟางอันกับเด็กทั้งสองคนก็ยกสำรับขึ้นโต๊ะ กำลังเตรียมจะลงมือกิน

จู่ๆ หยางเหมิงเหมิงก็หิ้วถังพลาสติกก้าวเข้ามาในบ้าน

"ป้าฟางจ๊ะ"

"เหมิงเหมิงเหรอ ทำไมมาเช้าขนาดนี้ล่ะ เข้ามากินข้าวด้วยกันก่อนสิ เดี๋ยวค่อยไปจับปลาพร้อมกัน" เฉินเยี่ยนฟางเพิ่งล้างมือเสร็จยังไม่ทันได้เดินเข้าห้อง ก็หันกลับมาต้อนรับ

"ไม่เอาหรอกจ้ะ เดี๋ยวหนูต้องกลับไปทำธุระอีก หนูเอาปลามาส่งให้เสี่ยวอันน่ะ"

หยางเหมิงเหมิงชำเลืองมองหม้อใบใหญ่ ได้กลิ่นเนื้อลอยฟุ้งตอนอุ่นกับข้าว ก็อดไม่ได้ที่จะลอบกลืนน้ำลาย

"เธอไปจับมาเสร็จแล้วเหรอ" ฟางอันได้ยินเสียงจึงเดินออกมาจากห้องฝั่งตะวันออก

"อือ ก็เมื่อวานบอกว่าหกเจ็ดโมงไม่ใช่เหรอ ฉันกลัวมาสายจะไม่ทัน สรุปคือมาเช้าเกินไปซะงั้น"

หยางเหมิงเหมิงยิ้มแหยๆ

ตอนตีห้า ครอบครัวสามคนของหยางจื้อผิงข้าวยังไม่ได้แตะสักเม็ด ก็พากันมุ่งหน้าไปแม่น้ำตงต้าแล้ว

ตอนเพิ่งไปถึง พวกเขาไม่เห็นฟางอัน ก็นึกว่าฟางอันจับเสร็จแล้วไม่ได้เรียกตน

แต่พอหยางเหมิงเหมิงเข้ามาในบ้านแล้วไม่เห็นปลา ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าฟางอันยังไม่ได้ออกไปจับปลาเลยนี่หว่า

"จับมาตอนนี้มันคงไม่แข็งโป๊กใช่ไหม จะทำให้เสียเวลาเอาไปขายหรือเปล่า"

หยางเหมิงเหมิงถามไล่เสียงเบา

"ไม่เสียเวลาหรอก วางไว้ในบ้านมันไม่แข็งเป็นน้ำแข็งอยู่แล้ว มา เดี๋ยวผมชั่งให้เลย"

"ไม่ต้องรีบก็ได้"

"ชั่งเลยจะได้ไม่ต้องคอยจำ" ฟางอันวิ่งไปหยิบตาชั่งที่เพิงเก็บของ

"สิบสี่จินเจ็ดเหลี่ยง เจ็ดหยวนสามเหมาห้าเฟิน"

ฟางอันควักเงินจ่ายเสร็จ ก็ถือโอกาสเทปลาลงเข่งไม้ไผ่ที่วางอยู่ข้างเตา แล้วคืนถังให้หยางเหมิงเหมิง

"แล้วตาข่ายดักปลานั่นเท่าไหร่ล่ะ ตอนนี้ฉันจ่ายคืนให้นะ"

หยางเหมิงเหมิงถือเงินไว้แต่ยังไม่เก็บเข้ากระเป๋า ทั้งยังควักเงินอีกสองสามหยวนออกมา

เมื่อวานเสิ่นหรงเกือบจะหลุดปากพูดเรื่องนี้ออกไปแล้ว

ด้วยเหตุนี้ หยางเหมิงเหมิงจึงคิดจะเอาเงินมาคืนฟางอัน จะได้ไม่ต้องกลัวว่าเสิ่นหรงเอาไปพูดเรื่อยเปื่อยจนหาเรื่องเดือดร้อนมาให้ฟางอัน แล้วเดี๋ยวฟางอันจะไม่ยอมพาเธอหาเงินอีก

"เอาไปใช้เถอะ ไม่กี่หยวนหรอก" ฟางอันไม่ยอมรับเงินและไม่ยอมบอกราคา

"จะให้เธอออกเงินให้ได้ยังไงล่ะ!"

หยางเหมิงเหมิงยังคงดึงดันจะจ่าย แต่ถามอยู่ตั้งหลายรอบ ฟางอันก็ไม่ยอมบอกราคาเสียที

เมื่อหมดปัญญา หยางเหมิงเหมิงจึงจำต้องเก็บเงินแล้วหิ้วถังกลับบ้าน กะว่าไว้ไปสืบราคามาให้แน่ชัดค่อยเอามาคืนให้ฟางอัน จะยอมให้ฟางอันเสียเงินก้อนนี้ไม่ได้เด็ดขาด

ฟางอันเดินไปส่งหยางเหมิงเหมิงที่หน้าประตูใหญ่ แล้วจึงพาเฉินเยี่ยนฟางกลับเข้ามากินข้าวในบ้าน

"เสี่ยวอัน ตาข่ายดักปลาของเหมิงเหมิงนั่น…แกไม่ได้คิดเงินเหรอ"

เฉินเยี่ยนฟางรับชามข้าวสวยที่ฟางอันตักให้ พลางเอ่ยถามหยั่งเชิง

"ครับ แค่สามหยวนเอง เมื่อวานเหมิงเหมิงยังช่วยพูดแทนพวกเราเลย ให้เธอเอาไปใช้เถอะ ถึงยังไงจับได้ก็เอามาส่งให้เราอยู่ดี มีตาข่ายดักปลาก็จับได้เยอะขึ้นด้วย"

ฟางอันยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ

"แกจะไปถามทำไม เสี่ยวอันเขารู้จักคิดของเขาอยู่แล้ว" ฟางเต๋อหมิงบ่นพึมพำเสียงเบา

"ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น ฉันแค่กลัวว่าเสี่ยวหรงจะเอาไปพูดเรื่อยเปื่อยต่างหาก"

เฉินเยี่ยนฟางพูดพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง กลัวคนอื่นจะมาได้ยินเข้า

ฟางเต๋อหมิงได้ฟังก็ขมวดคิ้วตาม หันไปมองฟางอัน

ทว่า ฟางอันกลับไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย

"ไม่เป็นไรหรอก ยิ่งพูดออกไปสิยิ่งดี"

"หา?"

เฉินเยี่ยนฟางถึงกับอึ้งไปเลย

คราวที่แล้วเสี่ยวอันกลัวจะรวบรวมปลาได้ไม่ครบห้าร้อยจิน ถึงได้บอกให้เหมิงเหมิงไปป่าวประกาศเรื่องรับซื้อปลาผ่านเสี่ยวหรง นั่นก็เพื่อหาคนมาช่วยจับเยอะๆ ให้ได้ยอดตามต้องการ

แต่คราวนี้มันเพื่ออะไรกันล่ะ?

เหมิงเหมิงช่วยเสี่ยวอันจับปลา เสี่ยวอันก็ซื้อตาข่ายดักปลาให้เธอ ถ้าเรื่องนี้หลุดออกไป พวกคนที่ช่วยเสี่ยวอันจับปลาอยู่มิต้องแห่กันมาขอตาข่ายดักปลาจากเสี่ยวอันหรอกหรือ?

ครอบครัวละปาก มันต้องใช้เงินตั้งเท่าไหร่กัน?

ตอนนี้ปลาห้าร้อยจินก็รวบรวมได้ครบแล้ว ไม่มีความจำเป็นต้องรับซื้อเพิ่มเลยสักนิด

อีกอย่าง ดูท่าทางของคนพวกนั้นเมื่อวานสิ ต่อให้เสี่ยวอันซื้อให้ พอได้ไปแล้วจะยอมจับปลามาขายให้เสี่ยวอันหรือเปล่ายังพูดยากเลย

"เสี่ยวอัน—"

เอี๊ยด…!

เฉินเยี่ยนฟางเพิ่งจะอ้าปากซักต่อ ประตูห้องด้านนอกก็พลันเปิดออก

เหยียนเจี้ยนซานพาเหยียนเสี่ยวฮุ่ยเดินเข้ามาในบ้าน

"พี่ใหญ่เหยียน เสี่ยวฮุ่ย รีบเข้ามาข้างในเร็ว" เฉินเยี่ยนฟางไม่ได้ซักต่ออีก เธอเอ่ยทักทายพลางพาคนทั้งสองเข้ามาในห้องฝั่งตะวันออก "อิงอิง ไปหยิบชามกับตะเกียบมาให้ลุงกับพี่สาวเร็วเข้า"

"เยี่ยนฟาง อย่าให้เด็กต้องลำบากเลย พวกเรากินกันมาแล้ว รู้งี้ค่อยมาสายกว่านี้หน่อยดีกว่า" เหยียนเจี้ยนซานยกมือห้าม

"จะเกรงใจอะไรกันเล่า กินอีกสักคำสองคำจะเป็นไรไป" เฉินเยี่ยนฟางทำท่าจะเดินไปเอาเอง

"ป้าฟางคะ พวกหนูเพิ่งกินกันมาจริงๆ ไม่ต้องหรอกค่ะ"

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยรีบก้าวเข้ามาดึงแขนเฉินเยี่ยนฟางไว้

เฉินเยี่ยนฟางคะยั้นคะยออยู่อีกสองสามหน แต่ทั้งคู่ก็ยืนกรานไม่ยอมกิน ได้แต่นั่งลงตรงขอบเตียงคั่งคุยเล่นกับทุกคน

สองสามีภรรยาฟางเต๋อหมิงเห็นลุงเหยียนอยู่ด้วย จึงไม่ได้ซักไซ้เรื่องตาข่ายดักปลากับฟางอันอีก

พอกินมื้อเช้าเสร็จ

ฟางอันก็เอ่ยบอกทุกคน แล้วเดินไปเอาเกวียนม้าที่คอกม้าก่อน

ส่วนเฉินเยี่ยนฟางก็พาลูกทั้งสองคนเก็บกวาดถ้วยชาม

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยเองก็ไม่ได้อยู่เฉย รีบเข้ามาช่วยเฉินเยี่ยนฟางเก็บกวาดด้วย

เฉินเยี่ยนฟางเอ็ดไปตามมารยาทสองสามคำ แต่ใบหน้ากลับเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มที่ปิดไม่มิด ยิ่งมองเด็กคนนี้ก็ยิ่งถูกใจ เพียงแต่เจ้าเสี่ยวอันไม่ยอมให้เธอเอ่ยปากสักที เอาไว้สบโอกาสคงต้องรีบบอกเจ้าตัว อย่าให้เสียการใหญ่ไปได้

ชั่วครู่ต่อมา

ฟางอันก็ขับเจ้าหมายเลขสี่สิบเจ็ดกลับมา ยกเครื่องไม้เครื่องมือขึ้นเกวียนม้า แล้วเดินเข้าไปช่วยพี่สะใภ้เก็บของในบ้านจนเรียบร้อย ก่อนจะพากันมุ่งหน้าไปยังแม่น้ำตงต้า

วันนี้ผู้คนริมแม่น้ำตงต้าดูจะหนาตากว่าเมื่อวานเสียอีก

บนผืนน้ำแข็งมีรอยเจาะรูน้ำแข็งเพิ่มขึ้นอีกหลายรู และมีคนมารวมกลุ่มจับปลากันอีกหลายก๊วน

"เสี่ยวอันมาแล้วเว้ย"

เฒ่าจางจากลานบ้านด้านหน้าเป็นคนแรกที่มองเห็นฟางอัน เขาส่งสวิงให้หานซิงฝูที่อยู่ข้างๆ แล้วเดินทอดน่องเข้ามาทักทาย ถือโอกาสพักเหนื่อยสักสองนาทีไปในตัว

"ลุงจาง วันนี้จับได้ไม่น้อยเลยนี่!"

ฟางอันปรายตามองถังน้ำที่มีปลาอยู่ครึ่งถังข้างรูน้ำแข็ง

"เทียบกับแกไม่ได้หรอก ตาข่ายดักปลายกลงไปทีหนึ่งคงได้ตั้งหลายสิบจินเลยล่ะสิ?" เฒ่าจางหยั่งเชิงถาม

"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ บางปากก็ได้แค่ไม่กี่จิน แล้วแต่ดวงน่ะ"

ฟางอันเก็บกิ่งไม้แห้งมาก่อไฟ พลางคุยเล่นไปเรื่อยเปื่อย

"แค่นั้นก็ดีกว่าพวกฉันเยอะ อย่างน้อยก็ไม่ต้องมายืนทนหนาว"

เฒ่าจางเออออตามน้ำไปแต่ก็ไม่ได้เชื่อสนิทใจ

ช่วงสองสามวันมานี้เขาปักหลักจับปลาอยู่ที่แม่น้ำตงต้าตลอด ทุกครั้งที่เห็นฟางอันขนปลากลับไปทีละตั้งหลายเข่งไม้ไผ่ใบใหญ่ ตาข่ายดักปลาปากหนึ่งจะได้แค่ไม่กี่จินได้อย่างไรกัน?

ฟางอันย่อมมองความคิดนั้นออก แต่ก็ไม่ได้อธิบายอะไรมาก พอก่อไฟเสร็จก็ให้พี่ชายใหญ่คอยเฝ้าอยู่ตรงนั้น แล้วพาคนที่เหลือไปช่วยกันกู้ตาข่ายดักปลาขึ้นมา ปลดปลาออกจนหมดแล้วค่อยวางแหกลับลงไปใหม่ จากนั้นก็ขนปลาขึ้นเกวียนม้ากลับบ้าน

"ฟางอันเขานี่จับปลาได้เร็วจริงๆ ว่ะ แป๊บเดียวก็ได้ตั้งหลายเข่ง"

"พวกเราไม่มีตาข่ายดักปลาอย่างเขา ก้มหน้าก้มตาตักไปเถอะ ได้เงินนิดๆ หน่อยๆ ก็ยังดี"

"นี่ หรือว่าพวกเราจะหาตาข่ายดักปลามาใช้บ้างดีวะ? ไอ้ตาข่ายดักปลาแบบนั้นคงไม่กี่ตังค์หรอกมั้ง?"

"แกจับได้แค่วันละไม่กี่จิน จะหาเงินได้สักเท่าไหร่กันเชียว? เกิดวันพรุ่งนี้ฟางอันมันไม่รับซื้อขึ้นมา ตาข่ายดักปลานั่นไม่ซื้อมาทิ้งเปล่าๆ เรอะ ทนๆ เอาแบบนี้แหละ!"

พวกคนจับปลาพากันกระซิบกระซาบวิพากษ์วิจารณ์

ฟางอันเดินห่างออกไปไกลจนไม่ได้ยิน ชายหนุ่มคุยเล่นกับพวกพ้องพลางมุ่งหน้าขึ้นสู่ถนนสายเหนือ

และในจังหวะนั้นเอง

เฉินต้าฟากับอวี๋เฉี่ยวเหลียนเพิ่งเดินออกมาจากร้านค้าสหกรณ์ กำลังจะกลับบ้านพอดี ก็พลันเหลือบไปเห็นฟางอันพาคนกลุ่มหนึ่งลากปลาสามเข่งใหญ่ขึ้นไปบนถนนสายเหนือเข้าพอดี

"ไอ้ฟางอันนี่ดูท่าจะฟันเงินไปไม่น้อยเลยนะเนี่ย จับได้เยอะแยะขนาดนี้อีกแล้ว"

อวี๋เฉี่ยวเหลียนมองตามด้วยความอิจฉาตาร้อน

"ฟันเงินบ้าบออะไร ไม่ช้าก็เร็วต้องโดนจับแน่" เฉินต้าฟากัดฟันกรอดด้วยความแค้น อดไม่ได้ที่จะนึกถึงคำพูดที่ฟางอันเคยเย้ยหยันไว้เมื่อวาน

"เฮอะ จะโดนจับหรือไม่จับมันเกี่ยวอะไรกับแกด้วยเล่า?"

อวี๋เฉี่ยวเหลียนเหลียวซ้ายแลขวาแล้วเอ็ดเสียงเบา "เมื่อกี้เฒ่ากู้บอกว่าพวกโจวต้าเฉียงพากันไปจับปลาที่แม่น้ำตงต้ากันหมด ขาไพ่เลยไม่ครบ วงแตกไปแล้ว หรือพวกเราจะไปจับปลามาขายให้เสี่ยวอันบ้างดีล่ะ? ได้เงินนิดๆ หน่อยๆ ก็ยังดีนะ"

"อยากไปแกก็ไปคนเดียวสิ ให้ขายให้มันเรอะ? ขูดเลือดขูดเนื้อชะมัด"

"จะขูดไม่ขูด เวลานี้แกจะไปหาเงินจากที่ไหนได้อีกฮะ? เงินในบ้านก็เอาไปจ่ายค่าปรับหมดเกลี้ยงแล้ว ไม่ขายให้มันแล้วจะขายให้ใคร? ขืนดันทุรังไปขายในอำเภอแล้วโดนจับขึ้นมาอีก ไม่มีเงินไปประกันตัวแกหรอกนะ" อวี๋เฉี่ยวเหลียนตวาดเสียงแข็งใส่หน้า

"แกนี่มัน…"

เฉินต้าฟาทำท่าจะระเบิดอารมณ์ แต่พอได้ยินเรื่องขายปลา ลูกตากลับกลิ้งไปมาราวกับฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

ไอ้ฟางอันมันเอาปลาไปขายในอำเภอ ถ้าหากคุณภาพปลาไม่ได้มาตรฐาน หรือว่าตัวปลามีปัญหาอะไรขึ้นมา ย่อมต้องมีคนไปคิดบัญชีกับมันแน่

ถ้ามีคนไปหาเรื่องมันเยอะๆ แล้วฟางอันมันจะยังขายออกได้อีกไหมล่ะ?

"ก็ได้! พวกเราก็ไปกัน ได้เงินนิดๆ หน่อยๆ ก็ยังดี กลับบ้านไปเอาตาข่ายดักปลาเดี๋ยวนี้เลย"

เฉินต้าฟาแสร้งทำเป็นจำใจยอมตกลง

"ไปจริงๆ เหรอ?" อวี๋เฉี่ยวเหลียนแปลกใจอยู่บ้าง

"ก็แกบอกเองไม่ใช่เรอะว่าจะไป?" เฉินต้าฟาย้อนถามเสียงเย็น

"ฉันก็นึกว่าแกจะไม่ยอมเสียอีก งั้นรีบหน่อยเถอะ ไปแต่หัววันจะได้จับได้เยอะๆ รีบหาเงินห้าสิบหยวนนั่นคืนมาให้ได้"

อวี๋เฉี่ยวเหลียนดีใจจนเนื้อเต้น รีบดึงตัวเฉินต้าฟากลับบ้านไปคว้าเครื่องไม้เครื่องมือ แล้วมุ่งหน้าตรงไปยังแม่น้ำตงต้าทันที

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง