บทที่ 93 ฟางเต๋อหมิงผู้ดื้อรั้น

อีกด้านหนึ่ง

ฟางอันพาพวกเฉินเยี่ยนฟางกลับถึงบ้าน ช่วยพยุงฟางเต๋อหมิงเข้าห้องเรียบร้อย จากนั้นก็ขับเกวียนม้าไปส่งเหยียนเจี้ยนซานกับเหยียนเสี่ยวฮุ่ยต่อ ถึงค่อยนำเกวียนไปคืนที่คอกม้า

"ลุงหยาง ขอโทษทีนะจ๊ะ สองวันนี้มีเรื่องยุ่งๆ เลยมาช้าไปหน่อย"

"แค่นี้เองจะอะไรกันเล่า ตอนเกี่ยวข้าวฤดูใบไม้ร่วงดึกกว่านี้ตั้งเยอะ ไม่เป็นไรหรอก รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ" หยางเหลาอู่พูดพลางยิ้มร่า

"เนื้อที่เอามาให้พอกินไหมลุง"

"พอสิ อย่าเอามาให้อีกเลย ลุงคนเดียวกินได้สักเท่าไรเชียว"

หยางเหลาอู่โบกมือปฏิเสธ

"งั้นถ้าหมดแล้วบอกผมนะ ผมกลับก่อนละ"

ฟางอันช่วยหยางเหลาอู่ปลดเกวียนม้า บอกลากันแล้วจึงเดินกลับบ้าน พอลงกลอนประตูใหญ่แล้วเดินเข้าห้องมา ก็เห็นเฉินเยี่ยนฟางยืนอยู่ข้างเตา กำลังหั่นเนื้อหมาป่ากับเครื่องในที่เพิ่งลวกเสร็จ

"กลับมาแล้วเหรอ ไปนั่งพักก่อนสิ อีกสองสามนาทีก็เสร็จแล้ว"

เฉินเยี่ยนฟางหั่นเนื้อกับเครื่องในเป็นชิ้นบางแล้วใส่ลงหม้อ จากนั้นก็ตักผักกาดดองครึ่งหัวขึ้นมาจากโอ่งใหญ่ตรงมุมห้องมาซอยเป็นเส้น

"ถ้าเป็นเนื้อหมูก็คงดีสิเนอะ"

ฟางอันเติมฟืนเข้าเตาไฟ สายตามองหม้อใบใหญ่พลางพึมพำ

ผักกาดดองตุ๋นเนื้อหมูนั่นนับเป็นอาหารขึ้นชื่อของตงเป่ยเชียวนะ

เอาหมูสามชั้นไปลวกน้ำแล้วหั่นชิ้นบาง ใส่ลงกระทะเจียวจนน้ำมันเยิ้ม ค่อยเติมน้ำให้ท่วมเนื้อ พอต้มจนเดือดก็ใส่ผักกาดดองซอยลงไป

ถึงตอนนั้น ผักกาดดองจะดูดซับน้ำมันบนหน้าน้ำแกงจนหมด หอมอร่อยยิ่งกว่ากินเนื้อเสียอีก

ในยุคหลังพอมีเสบียงอาหารอุดมสมบูรณ์ บางคนยังใส่เต้าหู้แช่แข็งกับวุ้นเส้นลงไปด้วย รสชาตินั้นกินมื้อนี้แล้วยังเพ้อถึงมื้อหน้าเลยทีเดียว

"อยากกิน วันพรุ่งก็ให้พี่สะใภ้แกทำให้สิ ที่บ้านยังมีเนื้อหมูอยู่ใช่ไหม" ฟางเต๋อหมิงยิ้มอย่างเอ็นดู หันไปถามเฉินเยี่ยนฟาง

"หมดตั้งนานแล้วจ้ะ" เฉินเยี่ยนฟางมีสีหน้ากระอักกระอ่วนเล็กน้อย

"เธอไม่ได้บอกเหรอว่าเก็บไว้สองชิ้นเอาไว้กินช่วงปีใหม่น่ะ" ฟางเต๋อหมิงถามด้วยความแปลกใจ

เฉินเยี่ยนฟางหลบสายตา ไม่ได้ตอบคำ

ฟางอันเดาออกได้ทันที

คงเป็นเพราะตอนนั้นพี่ชายกลัวว่าที่บ้านจะไม่มีอะไรกิน พี่สะใภ้ถึงได้โกหกไปแบบนั้น

ถ้าที่บ้านยังมีเนื้อหมูอยู่จริง ตอนที่เขาเพิ่งกลับมา เด็กสองคนนั้นคงไม่หิวโซจนอยากกินเนื้อขนาดนั้นหรอก

"ไม่เป็นไรหรอก รอสองวันนี้ยุ่งเสร็จ ผมจะเข้าป่าไปดูลาดเลา ล่าหมูป่ากลับมาสักตัว" ฟางอันยิ้มบางๆ เปลี่ยนเรื่องคุย

"อา จะไปล่าหมูป่าเหรอ หนูไปด้วยได้ไหม"

ฟางซือเฉิงกะพริบตาแป๋วถามขึ้น

"ที่ไหนแกก็จะไปให้ได้เลยนะ" เฉินเยี่ยนฟางเตะขาฟางซือเฉิงเบาๆ ก่อนจะหันมามองฟางอัน "เสี่ยวอัน เนื้อที่บ้านก็มีพอกินแล้ว อย่าวิ่งโร่เข้าป่าไปเลย"

"นั่นสิ ขนาดลุงเหยียนยังไม่กล้าซี้ซั้วบุ่มบ่าม แกจะไปล่าอะไรของแก" ฟางเต๋อหมิงเอ็ดซ้ำขึ้นมาอีกคน

ฟางอันยิ้ม ไม่ได้ต่อปากต่อคำ

เถียงเรื่องนี้กับพี่ชายและพี่สะใภ้ไปก็ไม่มีประโยชน์ คราวหน้าขึ้นเขาค่อยคิดหาทางอีกที

พริบตาเดียวก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมง

กับข้าวกับปลาก็ทำเสร็จเรียบร้อย

เนื้อหมาป่ากับเครื่องในสุกมาครึ่งหนึ่งแล้ว ผักกาดดองลงหม้อตุ๋นแค่สิบกว่านาทีก็ใช้ได้

คนทั้งบ้านนั่งล้อมโต๊ะกินข้าวด้วยกัน

เด็กสองคนทำตามฟางอัน เอาเนื้อกับผักพร้อมน้ำแกงคลุกข้าว ซัดไปคนละสองชามใหญ่จนพุงกาง

กินข้าวเสร็จ

ฟางอันช่วยพี่สะใภ้กับเด็กๆ เก็บกวาดเรียบร้อย ถึงได้กลับไปห้องฝั่งตะวันออกเพื่อคิดบัญชีว่าวันนี้หาเงินได้เท่าไร

ช่วงบ่ายฟางอันเอาปลาไปส่งที่สหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่ายได้หนึ่งร้อยเก้าสิบเจ็ดจินหกเหลี่ยง หักส่วนที่สูญหายระหว่างทางออกเหลือหนึ่งร้อยเก้าสิบหกจินแปดเหลี่ยง ขายได้เงินมาหนึ่งร้อยเก้าสิบหกหยวนแปดเหมา

ในจำนวนนั้นเป็นของลุงเหยียนห้าสิบจินสองเหลี่ยง จ่ายไปสามสิบห้าหยวนหนึ่งเหมาสี่เฟิน

ที่รับซื้อมาสามสิบแปดจินสามเหลี่ยง จ่ายไปสิบเก้าหยวนหนึ่งเหมาห้าเฟิน หักต้นทุนพวกนี้ออกไป ได้กำไรสุทธิหนึ่งร้อยสี่สิบสองหยวนห้าเหมาหนึ่งเฟิน

นอกจากนี้

หนังหมาป่าที่เขาล่าได้เมื่อวานขายได้ยี่สิบหกหยวน เขากวางขายได้สี่สิบแปดหยวน รวมกันเป็นสองร้อยสิบหกหยวนห้าเหมาหนึ่งเฟิน

แต่ตอนขากลับเขาซื้อข้าวสารกับแป้งสาลีขาวและของอื่นๆ มาด้วย ใช้เงินไปทั้งหมดห้าสิบหกหยวนเก้าเหมา ยังคงเหลือเงินอีกหนึ่งร้อยห้าสิบเก้าหยวนหกเหมาหนึ่งเฟิน

"พี่สะใภ้ วันนี้พวกเราลากอวนรอบแรกได้แปดสิบสามจิน รอบสองได้ยี่สิบเจ็ดจิน รวมกันเป็นหนึ่งร้อยสิบจิน หกสิบหยวนนี้ผมให้พี่นะ"

ฟางอันนับเงินหกสิบหยวนยื่นให้เฉินเยี่ยนฟาง

เมื่อวานเขาไม่ได้คิดคำนวณให้ละเอียด แบ่งเงินที่ได้ให้พี่สะใภ้ไปครึ่งหนึ่ง ผลคือพี่สะใภ้ไม่กล้ารับ วันนี้เขาเลยคิดแยกให้ชัดเจนว่าจับปลามาได้กี่จิน

แต่ถึงอย่างนั้น เฉินเยี่ยนฟางก็ยังไม่ยอมรับอยู่ดี

แถมครั้งนี้เธอยังฉลาดขึ้น พอได้ยินฟางอันเรียกก็รีบสาวเท้าหนีไปทันที

ฟางอันกำลังจะก้าวตามไป แต่กลับถูกฟางเต๋อหมิงรั้งตัวไว้เสียก่อน

"เสี่ยวอัน แกเก็บไว้เองเถอะ ซื้อของพวกนั้นหมดเงินไปตั้งเท่าไร จะคอยทิ้งเงินไว้ให้ที่บ้านทำไมเรื่อย"

"พูดแบบนั้นได้ยังไงพี่ นี่เป็นเงินที่พี่สะใภ้ลงแรงช่วยผมทำงานแล้วหามาได้นะ"

ฟางอันไม่ยอม จะเอาเงินไปให้เฉินเยี่ยนฟางให้ได้

"ฟังพี่ชายแกเถอะ ที่บ้านไม่มีอะไรต้องซื้อแล้ว พวกข้าวสารแกก็ซื้อมาหมด ไม่มีตรงไหนต้องใช้เงินหรอก ช่วงนี้แกทิ้งเงินไว้ให้ที่บ้านร้อยสี่สิบกว่าหยวนแล้ว พาพี่แกไปฉีดยายังใช้ไม่ถึงขนาดนั้นเลย" เฉินเยี่ยนฟางช่วยเกลี้ยกล่อมอีกคน

ฟางอันชะงักไปครู่หนึ่ง เขาให้เงินพี่สะใภ้ไปเยอะขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไรกัน

แต่พอลองคิดดูดีๆ ก็เหมือนจะมีร้อยกว่าหยวนแล้วจริงๆ

ตอนเพิ่งกลับมาเขาทิ้งไว้ให้ที่บ้านยี่สิบหยวน ต่อมาขายหนังได้ก็ให้อีกสี่สิบหยวน ขายปลาครั้งแรกให้อีกห้าสิบหยวน เมื่อวานก็ให้อีกสามสิบหยวน รวมๆ กันแล้วก็ร้อยสี่สิบหยวนจริงๆ

เพียงแต่เงินพวกนี้ พี่สะใภ้ไม่ยอมเอาออกมาใช้เลยสักเฟินเดียวงั้นหรือ

"ทิ้งไว้เยอะขนาดนั้นเชียว" ฟางเต๋อหมิงมองเฉินเยี่ยนฟางด้วยความประหลาดใจ

เขารู้แค่ว่าฟางอันหาเงินได้ทีไรก็มักจะทิ้งไว้ให้ที่บ้าน แต่ก็ไม่นึกว่าจะให้ไว้เยอะถึงขนาดนี้

"ก็ใช่น่ะสิ แกดูสิ"

เฉินเยี่ยนฟางหยิบผ้าสีแดงผืนหนึ่งออกมาจากตู้ ด้านในห่อเงินหนึ่งร้อยสี่สิบหยวนที่จัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

เงินก้อนนี้เฉินเยี่ยนฟางไม่เคยแตะต้องเลยสักนิด

"งั้นก็พอดีเลย รวมอันนี้ไปด้วยจะได้ครบสองร้อย" ฟางอันพูดพลางจะยัดเงินใส่เข้าไป

"ไปเลย จะมารวมอะไรกัน"

ฟางเต๋อหมิงเอ็ดเข้าให้ "รีบเก็บใส่กระเป๋าไปซะ วันข้างหน้าต้องแต่งงานแต่งการ มีที่ให้ต้องใช้เงินอีกเยอะแยะ"

"จะรีบไปไหนล่ะพี่ วันหน้าผมก็ยังหาเงินได้อีกเรื่อยๆ…"

ฟางอันพูดไปได้ครึ่งหนึ่งก็ชะงักกะทันหัน

ตอนนี้ที่บ้านมีเสบียงพอกิน ฟืนมีพอเผา เนื้อก็ไม่ขาด แถมที่บ้านยังมีเงินเก็บตั้งขนาดนี้ ถึงเวลาที่ต้องปรึกษากับพี่ชายเรื่องนี้แล้ว

"พี่ รอสองวันนี้เสร็จธุระ ผมพาพี่เข้าอำเภอไปหาหมอดีไหม" ฟางอันลองหยั่งเชิงถามดู

เฉินเยี่ยนฟางชะงักไป ดวงตาเต็มไปด้วยประกายความหวังหันไปมองฟางเต๋อหมิง

"หาหมออะไรกัน ค่อยๆ พักฟื้นไปก็พอแล้ว" ฟางเต๋อหมิงปฏิเสธทันควัน

"พักฟื้นอย่างเดียวมันจะไปหายได้ยังไง พี่ปล่อยให้โรคมันเรื้อรังมาหลายเดือนแล้วนะ ไปตอนนี้กำลังเหมาะเลย ถ้าปล่อยให้ช้าไปกว่านี้จนอาการหนักขึ้น เสียเงินเยอะน่ะเป็นเรื่องเล็ก แต่ตอนรักษามันจะไม่ทรมานแย่เหรอ"

ฟางอันเกลี้ยกล่อมต่อ

เฉินเยี่ยนฟางไม่กล้าช่วยพูด เพราะต่อให้เธอพูดไปฟางเต๋อหมิงก็คงไม่ฟัง ได้แต่นั่งมองทั้งสองคนอยู่ข้างๆ

ฟางอิงอิงได้ยินดังนั้นก็เลิกเล่น นั่งอยู่ข้างโต๊ะเตี้ยจ้องมองฟางเต๋อหมิงตาแป๋ว

"ไม่ไป" สีหน้าของฟางเต๋อหมิงขรึมลง "หาเงินมาได้แค่นั้นไม่รู้จักเก็บหอมรอมริบ วันหน้าจะเอาอะไรไปสู่ขอเมีย ค่อยๆ พักรักษาตัวไปก็พอ จะไปเสียเงินทำไมกัน"

"พี่จะไม่ไปใช่ไหม"

ฟางอันชักสีหน้าขึ้นมาทันที

ฟางเต๋อหมิงนึกในใจว่าแย่แล้ว เจ้าเด็กบ้านี่จะหาเรื่องแยกบ้านอีกแล้วเรอะ

"พี่สะใภ้ งั้นเงินนี้พี่เก็บไว้ เก็บสะสมไว้เลย จะได้ไม่ต้องกลัวว่าพี่ชายจะเสียดายเงินจนไม่ยอมไปหาหมอ ส่วนเงินแต่งงานน่ะผมเก็บของผมเองได้ ผมไปนอนละ"

ฟางอันไม่พูดพร่ำทำเพลง ยัดเงินใส่มือเฉินเยี่ยนฟางแล้วหันหลังเดินกลับห้องเล็กไปทันที

"แก…!"

ฟางเต๋อหมิงกำลังจะอ้าปากด่าสักสองสามคำ แต่พอเห็นฟางอันปิดประตูห้องเล็กไปแล้ว ก็จำต้องกลืนคำพูดกลับลงคอไป

"เจ้าเด็กบ้านี่…"

"ดูเธอสิ เสี่ยวอันบอกให้ไปหาหมอก็ไปเถอะ" เฉินเยี่ยนฟางบ่นอุบ

"ไปทำไมกันล่ะ ฉีดยาทีก็ปาเข้าไปตั้งหนึ่งหยวนแล้ว หาหมอต้องใช้เงินตั้งเท่าไร เก็บไว้ให้มันแต่งเมียเถอะ แต่งงานเสร็จแล้วค่อยว่ากัน เก็บของแล้วนอนได้แล้ว"

ฟางเต๋อหมิงไม่ยอมท่าเดียว ให้ฟางอิงอิงกับเฉินเยี่ยนฟางช่วยกันปรับรถเข็นลงราบ แล้วค่อยๆ ขยับตัวขึ้นไปบนเตียงคั่ง

เฉินเยี่ยนฟางเก็บเงินเรียบร้อยแล้วมองไปยังห้องเล็ก พลางถอนหายใจเงียบๆ ก่อนจะปิดประตูนอน

เวลานี้ฟางอันยืนอยู่ข้างประตู พอได้ยินคำพูดของพี่ชายก็ลอบถอนหายใจเช่นกัน

เงินสองร้อยหยวนที่บ้านนี้ถ้าจะเอาไปผ่าตัดคงไม่พอแน่ ยิ่งหลังผ่าตัดยังต้องทำกายภาพบำบัดอีก ต่อให้รวมกับเงินเกือบสามร้อยหยวนในกระเป๋าของเขาก็อาจจะไม่พอด้วยซ้ำ

แต่เดิมทีเขาก็ไม่ได้คิดจะให้พี่ชายไปผ่าตัดอยู่แล้ว ทว่าตั้งใจจะพาไปกินยาสมุนไพรจีนที่โรงหมอแผนจีนในอำเภอ ควบคู่ไปกับการฝังเข็มต่างหาก

ชาติก่อนหลังจากที่เขาออกจากเขาอานม้าไปแล้ว เขาเคยเห็นกับตาตัวเองว่าท่านหมอที่โรงหมอแผนจีนในอำเภอรักษาผู้ป่วยอัมพาตครึ่งท่อนล่างจนหายดีได้ คนคนนั้นอาการหนักกว่าพี่ชายเสียอีก ถ้าไปหาหมอคนนั้น พี่ชายต้องหายเป็นปกติได้อย่างแน่นอน

ทว่าการรักษาด้วยการฝังเข็มและยาสมุนไพรจีนไม่ใช่เรื่องที่จะเห็นผลได้ในวันสองวัน ทั้งยังต้องอาศัยความร่วมมืออย่างเต็มที่จากตัวคนไข้เองด้วย

แม้เขาจะยกเรื่องแยกบ้านมาขู่บังคับให้พี่ชายยอมไปหาหมอได้ แต่ถ้าพี่ชายไม่ให้ความร่วมมือ กินยาอะไรไปก็คงไร้ประโยชน์

ฟางอันบ่นพึมพำกับตัวเองพลางปูที่นอน พอนอนลงบนเตียงคั่งแล้วก็นอนไม่หลับอยู่นาน

อันที่จริงถ้าจะว่ากันตามตรง เรื่องนี้ก็โทษที่พี่ชายดื้อดึงไม่ได้หรอก

ชาติก่อนเขาเคยเห็นคนแบบนี้มาเยอะแยะ

ป่วยเล็กน้อยพึ่งหมอ ป่วยหนักหนาพึ่งชะตากรรม

แม้แต่ในยุคหลังก่อนที่เขาจะตายจากมา ก็ยังมีคนจำนวนไม่น้อยที่เลือกทำแบบนี้ เหตุผลเบื้องลึกมันก็อยู่ที่คำคำเดียว นั่นคือ ความจน

ตอนนี้ที่บ้านไม่ขัดสนเรื่องกินอยู่อีกต่อไปแล้ว แต่เขาก็ถึงวัยที่ต้องแต่งงานมีครอบครัว เด็กทั้งสองคนก็ยังต้องเข้าเรียนหนังสือ พี่ชายคงกลัวว่าเงินที่บ้านจะไม่พอใช้ หรือกลัวว่าค่ารักษาจะผลาญเงินจนหมดเกลี้ยง ถึงได้ไม่กล้าไปหาหมอ

เอาเถอะ ไว้รอเขาขายปลาจนได้เงินมามากกว่านี้ ค่อยมานั่งคุยกับพี่ชายดีๆ อีกที

เรื่องไปหาหมอนี่มันก็เร่งรัดกันไม่ได้อยู่แล้ว

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง