บทที่ 92 ฉางอวี้ซานที่ยังอยากขายปลา

“เสี่ยวอัน พรุ่งนี้เธอจะมากู้ตาข่ายกี่โมงเหรอ เมื่อเช้าฉันเห็นเธอกับลุงเหยียนลงตาข่ายตั้งสองรอบ ฉันก็อยากทำแบบนั้นบ้าง จะได้จับปลาได้เยอะๆ”

หยางเหมิงเหมิงนั่งอยู่ข้างฟางอันแล้วเอ่ยถามเสียงเบา

“สักหกเจ็ดโมงมั้ง ปลดปลาเสร็จก็ลงต่อ พอเที่ยงค่อยมากู้ ปลดปลาเสร็จก็กลับแล้ว”

ฟางอันบังคับเกวียนม้าพลางตอบไปเรื่อย

“งั้นได้เลย พรุ่งนี้หกโมงฉันจะมาเหมือนกัน”

หยางเหมิงเหมิงหันไปมองตาข่ายดักปลาพลางยิ้มจนแก้มแทบปริ ดูเหมือนจะเห็นภาพปลากระชังใหญ่ถูกกู้ขึ้นมาในวันพรุ่งนี้แล้ว

เสิ่นหรงนั่งคุยเล่นอยู่ด้านหลัง พอเห็นฟางอันกับเหมิงเหมิงคุยกันถูกคอ รอยยิ้มบนหน้าก็ไม่หุบลงเลย

เฉินเยี่ยนฟางเข็นฟางเต๋อหมิงเดินตามอยู่ข้างๆ

แต่เธอไม่ได้สนใจหยางเหมิงเหมิง สายตากลับจับจ้องไปที่เหยียนเสี่ยวฮุ่ยเขม็ง

ตอนนี้เหยียนเสี่ยวฮุ่ยเพิ่งละสายตากลับมา แววตาคู่งามคู่นั้นเจือความตัดพ้ออยู่นิดๆ

เฉินเยี่ยนฟางหันหน้ากลับมากลั้นยิ้ม ในใจรู้สึกกระหยิ่มยิ้มย่อง

ทว่าเสิ่นหรงเห็นเข้า กลับนึกว่าเฉินเยี่ยนฟางดีใจที่เห็นเหมิงเหมิงกับฟางอันสนิทสนมกัน รอยยิ้มบนหน้าจึงยิ่งเบิกบานขึ้นไปอีก

ทุกคนคุยเล่นกันไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงแม่น้ำตงต้า

ฟางอันพาคนอื่นๆ ไปเก็บกิ่งไม้มาจุดไฟก่อน เพื่อไม่ให้ฟางเต๋อหมิงหนาว จากนั้นจึงค่อยไปช่วยหยางเหมิงเหมิงหาทำเลลงตาข่าย

“สองสามวันมานี้พวกเราก็ดักกันตรงนี้แหละ”

หยางเหมิงเหมิงพาฟางอันมาที่ข้างรูน้ำแข็ง

“ตรงนี้ก็ใช้ได้”

ฟางอันเอาไฟฉายส่องดูรอบๆ

คราวก่อนฟางอันซื้อตาข่ายมาใหม่สองผืนก็หาจุดดีๆ ไม่ค่อยได้ ทำเลทองแถวนี้ส่วนใหญ่ถูกเขากับลุงเหยียนจับจองไปหมดแล้ว

ส่วนรูน้ำแข็งของบ้านหยางเหมิงเหมิงยังอยู่ใกล้ดงอ้อ ถือว่าเป็นทำเลที่ไม่เลวเลยทีเดียว

“ลุงหยาง ตาข่ายผืนนี้สามเมตรครึ่ง ปากรูน้ำแข็งยังไงก็ต้องกว้างสักเมตรครึ่งนะ”

“ได้ เดี๋ยวฉันเจาะเดี๋ยวนี้แหละ”

หยางจื้อผิงไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้าอีเต้อขึ้นมาเริ่มขุดทันที

หยางเหมิงเหมิงถือชะแลงคอยช่วย ส่วนเสิ่นหรงถือตะเกียงน้ำมันก๊าดคอยส่องไฟอยู่ข้างๆ

ฟางอันเห็นทั้งสามคนแบ่งงานกันชัดเจนจึงไม่อยู่เกะกะ เดินกลับไปช่วยเหยียนเจี้ยนซานลงตาข่ายก่อน

หลังจากลงตาข่ายไปสองผืน

เหยียนเจี้ยนซานก็กลับไปผิงไฟ เพราะกลัวว่ายืนบนผิวน้ำแข็งนานๆ แล้วขาจะรับความเย็นไม่ไหว จึงได้แต่ให้เหยียนเสี่ยวฮุ่ยไปช่วยฟางอันลงตาข่าย

เสิ่นหรงถือตะเกียงน้ำมันก๊าดเหลือบมองฟางอัน เห็นเหยียนเสี่ยวฮุ่ยคอยวนเวียนช่วยงานอยู่ข้างตัวเขาไม่ห่าง ก็ยกเท้าเตะก้นหยางเหมิงเหมิงไปทีหนึ่ง

“แม่ เตะฉันทำไมเนี่ย”

หยางเหมิงเหมิงเอามือลูบก้นทำหน้าตาละห้อย

“คิดอะไรอยู่ฮึ ไปช่วยเสี่ยวอันเขาทำงานสิ” เสิ่นหรงตีหน้าขรึมเอ็ด

“ฉัน…ฉันลงตาข่ายไม่เป็น จะไปช่วยอะไรได้ล่ะ”

หยางเหมิงเหมิงพูดความจริง

เธอไม่เคยลงตาข่ายมาก่อน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องทำยังไง แม้แต่ทำเลเจาะรูน้ำแข็งนี้ก็ยังได้ฟางอันช่วยดูให้

“แกนี่…!” เสิ่นหรงพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

“ความหมายของแม่แกคือให้ไปถามเสี่ยวอันดู ตาข่ายผืนนี้เสี่ยวอันก็ไม่คิดเงิน มีอะไรช่วยได้ก็ช่วยเขาทำหน่อย รู้จักเข้าหาคนซะบ้าง เวลาเขาเหนื่อยแกไม่ไปช่วย คราวหน้าเสี่ยวอันจะพาแกหาเงินอีกเรอะ”

หยางจื้อผิงเตือนเสียงเบา

“จริงด้วย งั้นฉันไปเดี๋ยวนี้แหละ”

หยางเหมิงเหมิงเพิ่งคิดได้ จึงซอยเท้าวิ่งไปหาฟางอัน

“นังเด็กคนนี้นี่ น่าปวดหัวชะมัด” เสิ่นหรงถอนหายใจอย่างระอา

หยางจื้อผิงไม่พูดอะไร ได้แต่ก้มหน้าก้มตาเจาะรูน้ำแข็งต่อไป

“เสี่ยวอัน มีอะไรให้ฉันช่วยไหม”

หยางเหมิงเหมิงวิ่งมาถึงตรงหน้าฟางอันแล้วเอ่ยถาม

แต่เวลานี้ เหยียนเสี่ยวฮุ่ยช่วยฟางอันมัดเชือกตาข่ายผืนที่สี่เสร็จเรียบร้อยแล้ว

“ไม่ต้องหรอก ทางนี้ผมทำเสร็จหมดแล้ว เธอไปจัดการทางนั้นเถอะ”

ฟางอันยิ้มบางๆ

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยเห็นฟางอันปฏิเสธก็อมยิ้ม

แต่พริบตาถัดมา เธอก็หุบยิ้มแล้วขมวดคิ้วอย่างฉงนใจ

เรื่องแค่นี้มีอะไรน่าดีใจกันนะ

“อ้าว ฉันมัวแต่เจาะรูน้ำแข็ง พอจะมาช่วยก็ไม่ทันซะแล้ว งั้นฉันกลับไปก่อนนะ” หยางเหมิงเหมิงเกาหัวแก้เก้อ แล้วซอยเท้าวิ่งกลับไปเจาะรูน้ำแข็งต่อ

ทางด้านฟางอันพอเสร็จงาน ก็หยิบอีเต้อกับชะแลงบนพื้น พาเฉินเยี่ยนฟางกับเหยียนเสี่ยวฮุ่ยเดินกลับมาที่กองไฟ

“พี่สะใภ้ พาพี่ใหญ่กลับไปก่อนเถอะ เดี๋ยวจะหนาวเอา ผมรอทางเหมิงเหมิงเสร็จแล้วค่อยกลับ ลุงเหยียน ลุงกับเสี่ยวฮุ่ยก็กลับไปก่อนเถอะครับ”

ฟางอันโยนเครื่องมือขึ้นเกวียนม้าพลางเอ่ยเตือน

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยหันไปมองหยางเหมิงเหมิงอย่างแปลกใจ แล้วหันกลับมามองฟางอันอีกที

เฉินเยี่ยนฟางเห็นดังนั้นก็รีบสะกิดฟางเต๋อหมิงทันควัน

“จะรีบไปไหน ที่นี่มีไฟกองเบ้อเริ่มไม่หนาวหรอก เดี๋ยวค่อยกลับพร้อมกัน” ฟางเต๋อหมิงเข้าใจเจตนาทันทีจึงปฏิเสธเสียงแข็ง

“ประเดี๋ยวค่อยกลับด้วยกันเถอะ มืดค่ำป่านนี้แกเดินคนเดียวมันอันตราย” เหยียนเจี้ยนซานช่วยเกลี้ยกล่อมอีกคน

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยถึงได้รู้สึกเบาใจ

“พวกเขายังต้องใช้เวลาอีกสักพัก…”

“เสี่ยวอัน”

ฟางอันกำลังจะพูดต่อ

ทันใดนั้น หยางเหมิงเหมิงก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ยิ้มแห้งๆ

“ตาข่ายนี่มันต้องลงยังไงเหรอ”

“เจาะเสร็จแล้วใช่ไหม งั้นไปดูกัน”

ฟางอันเดินตามหยางเหมิงเหมิงไปที่รูน้ำแข็ง เขาหาก้อนหินสองสามก้อนมาผูกติดกับชายตาข่ายด้านล่างก่อน จากนั้นใช้เชือกคล้องปลายสองข้างกับตรงกลางของตาข่าย ทำตามขั้นตอนเดียวกับที่เขาเคยลงตาข่าย เพื่อให้ตาข่ายทิ้งตัวเป็นมุมป้านในน้ำ

“ทำแบบนี้ก็เรียบร้อย ตอนจะกู้ก็ไม่ต้องปลดเชือกกับหินออก คราวหน้าจะได้ไม่เสียเวลา” ฟางอันพาทุกคนเดินกลับพลางอธิบายไปตลอดทาง

หยางเหมิงเหมิงจำไว้ทุกถ้อยคำ ซ้ำยังพยายามนึกทบทวนขั้นตอนเมื่อครู่ เพื่อคราวหน้าจะได้ไม่ต้องรบกวนฟางอันอีก

พองานตรงนี้เสร็จสิ้น

ฟางอันก็พาทุกคนเก็บข้าวของ ขับเกวียนไปส่งบ้านหยางเหมิงเหมิงก่อน แล้วจึงพาเฉินเยี่ยนฟางมุ่งหน้ากลับบ้าน

หยางเหมิงเหมิงยืนโบกมือยิ้มร่าอยู่ที่หน้าประตูรั้วมองตามอยู่นานสองนาน

“พอได้แล้ว เลิกมองเถอะ ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้เจอกันอีกซะหน่อย”

เสิ่นหรงตีหยางเหมิงเหมิงไปทีหนึ่งแล้วดึงตัวเธอเข้าลานบ้าน

หยางจื้อผิงส่ายหน้ายิ้มแหย เมื่อเช้าเสิ่นหรงยังยุให้เหมิงเหมิงเข้าหาฟางอันอยู่แท้ๆ พอตอนนี้กลับทำเป็นไม่สบอารมณ์เสียได้

หยางเหมิงเหมิงไม่ได้คิดอะไรมาก กำลังจะเดินตามเสิ่นหรงเข้าบ้าน

“เสี่ยวหรง กลับมาแล้วเหรอ ไปทำอะไรกันมาล่ะเนี่ย”

จู่ๆ ฉางอวี้ซานกับฉางอวี้เฉิงก็เดินมาจากทางทิศเหนือ

“ไปช่วยเสี่ยวอันดักปลามาน่ะ มาเอายาเหรอ”

เสิ่นหรงพูดออกไปอย่างไม่คิดอะไร

หยางจื้อผิงที่กำลังเปิดประตูกลอกตาใส่ เมียเขานี่มีเรื่องอะไรเป็นต้องป่าวประกาศให้โลกรู้หมด

“ใช่ ยาที่อวี้หมิงเอาไปคราวก่อนกินหมดแล้ว ว่าแต่ทำไมพวกเธอเพิ่งไปดักปลาเอาป่านนี้ล่ะ” ฉางอวี้ซานถามด้วยความแปลกใจ

“ก็เสี่ยวอันเพิ่งกลับมาจากในอำเภอน่ะสิ เลยวานให้เขาช่วยซื้อตาข่ายมาให้ เสี่ยวอันคนนี้นะ พูดอะไรก็…”

“แม่ ในบ้านยังมีอะไรกินไหม ฉันหิวแล้ว”

หยางเหมิงเหมิงเห็นท่าไม่ดี รีบส่งเสียงขัดเสิ่นหรงทันที

“ในหม้อยังมีอยู่ มืดค่ำป่านนี้จะนอนกันอยู่แล้วจะกินอะไรอีกล่ะ เฒ่าฉาง เข้าบ้านสิ เดี๋ยวฉันไปหยิบยาให้” เสิ่นหรงกวักมือเรียกทั้งสองคนเข้าบ้าน

หยางเหมิงเหมิงกลัวว่าเสิ่นหรงจะพูดอะไรพล่อยๆ อีก จึงเดินตามประกบติดไม่ยอมห่าง

จนกระทั่งฉางอวี้ซานรับยาแล้วเดินพ้นประตูไป หยางเหมิงเหมิงถึงได้ถอนหายใจโล่งอก

“แม่! เมื่อกี้ถ้าฉันไม่ห้ามไว้ แม่ก็คงเล่าหมดเปลือกอีกแล้ว เสี่ยวอันเขาช่วยเราซื้อตาข่ายโดยไม่คิดเงิน เรื่องแบบนี้จะเอาไปโพนทะนาทำไม” หยางเหมิงเหมิงบ่นอุบด้วยความหงุดหงิด

“พูดแล้วมันจะทำไมล่ะ เสี่ยวอันเขาดีกับแก มันไม่ดีตรงไหน”

เสิ่นหรงถามอย่างงุนงง

“แต่มันก็เอาไปพูดเรื่อยเปื่อยไม่ได้นี่นา! เขาอุตส่าห์ช่วยเราซื้อตาข่ายโดยไม่เอาเงิน ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป แล้วคนอื่นมาวานให้เขาซื้อบ้างจะทำยังไง เขาจะทำให้ฟรีทุกคนได้เรอะ”

“คนอื่นมีสิทธิ์อะไรไปวานเขา แกกับเสี่ยวอันน่ะ…”

“แค่กๆ” หยางจื้อผิงแกล้งกระแอมขัดคอเสิ่นหรง

“แกหยุดสร้างเรื่องให้เสี่ยวอันได้แล้ว คราวก่อนเรื่องรับซื้อปลาก็เพราะปากแกนั่นแหละ คนในหน่วยถึงได้แห่กันไปขายปลาให้ฟางอัน เด็กมันรับซื้อไว้ตั้งเยอะแยะ เอาไปขายต่อลำบากจะตายชัก ถ้าวันไหนเสี่ยวอันไม่พาเราหาเงินขึ้นมา แกจะทำยังไง”

เสิ่นหรงถึงเพิ่งคิดได้ ได้แต่ก้มหน้าไม่กล้าส่งเสียงอีก

อีกด้านหนึ่ง

ฉางอวี้ซานพาฉางอวี้เฉิงเลี้ยวเข้าถนนสายเหนือ พอดีกับที่เห็นฟางอันขับเกวียนม้าเลี้ยวเข้าทางแยกทิศใต้

“พี่ใหญ่ ไอ้นี่มันดวงดีชะมัด เมื่อวานที่พี่เอาปลาแช่แข็งให้ผมไปวางล่อ มันล่อหมาป่ามาได้จริงๆ แต่…ไอ้หมอนั่นมันมีปืน มันยิงหมาป่าตายหมดเลย…”

ฉางอวี้เฉิงเห็นสีหน้าบึ้งตึงของฉางอวี้ซาน จึงเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง

แต่คำพูดนี้

กลับเหมือนจุดไฟโทสะในใจของฉางอวี้ซานให้ลุกพรึบ

“บอกแล้วไงว่าแกมันไม่ได้เรื่อง แค่งานขี้ผงแค่นี้ยังทำพังไม่เป็นท่า”

“มันจะโทษผมไม่ได้นะพี่ มันมีปืนนี่…” ฉางอวี้เฉิงแก้ตัวอุบอิบ

“มีปืนแล้วมันจะทำไมวะ! ไม่รู้จักเอาไปวางล่อในป่าลึกหรือไง เสือกเอาไปวางบนถนนใหญ่ มันจะล่อหมาป่ามาได้สักกี่ตัวกัน!” ฉางอวี้ซานด่ากราดอย่างเหลืออด

“ผม…ผมก็กลัวนี่นา…”

ฉางอวี้เฉิงคอตกไม่กล้าเถียงต่อ

“ไอ้ขี้ขลาด!” ฉางอวี้ซานโมโหจนหนวดกระตุก “เรื่องนี้ช่างมันไปก่อน วันหลังอย่าพูดถึงอีก ช่วงสองสามวันนี้ถ้าแกว่างก็ลองไปสืบดูซิว่าฟางอันมันเอาปลาไปขายที่ไหน เสี่ยวหรงบอกว่ามันเพิ่งกลับมา แสดงว่าไม่ได้ไปตลาดมืดแน่ๆ สืบได้ความยังไงรีบมาบอกฉัน”

“พี่ใหญ่ พี่ยังคิดจะขายปลาอีกเหรอ เมื่อวานเงินนั่นพี่สะใภ้ก็ต้องบากหน้าไปยืมมาจากบ้านเดิม ถ้าเกิด…”

“แกรู้ห่าอะไร! ถ้าไม่ไปตลาดมืดแล้วใครจะมาจับได้วะ มันยังขายได้แล้วทำไมเราจะขายไม่ได้ สมองแกวันๆ มันคิดอะไรอยู่วะ!”

ฉางอวี้ซานสบถอย่างฉุนเฉียว นึกถึงเงินห้าสิบหยวนนั่นทีไรก็แค้นจนอกแทบแตก

ถ้าไม่ใช่เพราะฟางอัน เขาจะคิดไปขายปลาเรอะ

นอกจากปลาครึ่งเข่งนั้นจะขายไม่ออกแล้ว ยังต้องเสียเงินไปตั้งห้าสิบหยวน เขาทำงานในหน่วยผลิตทั้งปียังหาไม่ได้ถึงห้าสิบหยวนเลยด้วยซ้ำ!

“ก็ได้ พรุ่งนี้ผมจะไปสืบให้” ฉางอวี้เฉิงจำต้องรับปาก

ฉางอวี้ซานไม่พูดอะไรอีก ขมวดคิ้วจ้องเขม็งไปยังทางแยกทิศใต้ด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย ในใจลอบสาบานไว้ว่า พลันที่เขาหาเงินมาใช้หนี้จนหมดเมื่อไหร่ จะต้องไปคิดบัญชีแค้นกับไอ้เด็กฟางอันนั่นให้สาสม!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง