บทที่ 91 พาเหมิงเหมิงไปลงตาข่ายดักปลา เสี่ยวฮุ่ยหึงเข้าแล้ว!

“อ้าว เสี่ยวอัน!”

หยางเหมิงเหมิงยืนตากลมอยู่ข้างนอกนานไปหน่อย กำลังย่ำเท้ากะว่าจะกลับเข้าบ้านไปผิงไฟให้อุ่นแล้วค่อยออกมาใหม่ พลันพอหันหลังจะเดินกลับ ก็เห็นฟางอันขับเกวียนม้ากลับมาพอดี

“ทำไมเธอมายืนรออยู่ข้างนอกเนี่ย?”

ฟางอันหยุดเกวียนม้าไว้ที่หน้าประตูใหญ่บ้านของเสิ่นหรง

“ฉันไม่มีอะไรทำอยู่แล้วน่ะ ขายหมดเกลี้ยงเลยเหรอ?”

หยางเหมิงเหมิงแถไปเรื่อย

ตอนบ่ายพอเสิ่นหรงกลับมาจากบ้านฟางเต๋อหมิง ก็คะยั้นคะยอให้หยางเหมิงเหมิงออกมารอรับฟางอันตอนใกล้ค่ำ ปากก็บอกว่ากลัวฟางอันจะลืมซื้อตาข่ายดักปลา แต่ความจริงคืออยากให้ลูกสาวได้มีโอกาสใกล้ชิดกับฟางอันต่างหาก

ทว่าหยางเหมิงเหมิงหาได้รู้เรื่องพวกนี้ไม่ เธอแค่กลัวฟางอันจะลืมซื้อจริงๆ จึงออกมาดู อีกทั้งอยากรู้ด้วยว่าฟางอันจะกลับมาตอนไหน ไม่ใช่ว่าไปขายปลาในอำเภอแล้วจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น

“อืม เพิ่งขายหมดน่ะ”

ฟางอันไม่ได้พูดอะไรมาก ดึงตาข่ายดักปลาที่ยังไม่ได้แกะออกมาจากเกวียนม้า

“ซื้อมาให้เธอแล้ว แบบเดียวกับที่ฉันใช้ กว้างสามนิ้วมือ”

หยางเหมิงเหมิงฉีกยิ้มกว้าง คาดไม่ถึงว่าฟางอันจะไม่ลืมจริงๆ “ผืนใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ?”

“ผืนเล็กมันดักได้ไม่เท่าไหร่หรอก” ฟางอันยิ้มพลางพูดสบายๆ

“เสี่ยวหรง ทำอะไรอยู่น่ะ?”

จังหวะนั้นเอง หยางจื้อผิงเดินออกมาจากห้องด้านใน พอดีเห็นเสิ่นหรงเกาะริมหน้าต่างยืนยิ้มแป้น ไม่รู้ว่ากำลังแอบชะเง้อดูอะไรอยู่ข้างนอก

“เสี่ยวอันกลับมาแล้วเหรอ? นั่นตาข่ายดักปลาที่ซื้อมาให้บ้านเราใช่ไหม?”

หยางจื้อผิงพูดพลางจะก้าวเท้าออกจากบ้าน แต่กลับโดนเสิ่นหรงดึงรั้งไว้

“แกจะออกไปทำไมเล่า? ปล่อยให้เด็กสองคนเขาคุยกันต่ออีกหน่อยสิ” เสิ่นหรงเอ่ยเตือนเสียงเบา

หยางจื้อผิงมองเสิ่นหรงอย่างประหลาดใจ แต่ไม่นานก็เข้าใจความหมาย “อย่ามาเพ้อเจ้อหน่อยเลย ทั้งเหมิงเหมิงทั้งเสี่ยวอันไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นสักนิด”

“จิ๊…”

เสิ่นหรงถลึงตาใส่ ไม่ยอมปล่อยมือ

หยางจื้อผิงยิ้มอย่างตามใจไม่ได้พูดอะไรต่อ ได้แต่ยืนดูอยู่ข้างๆ ไปด้วยกัน

“เท่าไหร่เหรอ?”

หยางเหมิงเหมิงคลำกระเป๋า แต่พบว่าตัวเองไม่ได้พกเงินติดตัวมา

“ไม่ต้องหรอก เอาไปใช้เถอะ”

ฟางอันพูดพลางทำท่าจะกลับบ้าน

เดิมทีตาข่ายผืนนี้เขาก็ไม่ได้กะจะคิดเงินอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นตอนบ่ายที่หยางเหมิงเหมิงไหว้วานให้ช่วยซื้อ เขาก็คงเอ่ยปากบอกไปตรงๆ แล้ว

“แบบนั้นได้ที่ไหนกันเล่า? พ่อ!”

หยางเหมิงเหมิงคว้าตัวฟางอันไว้พลางตะโกนเรียกเข้าไปในบ้าน

หยางจื้อผิงกับเสิ่นหรงพากันวิ่งออกมาพร้อมกันทันที

“เสี่ยวอันกลับมาแล้วเรอะ” หยางจื้อผิงทักทาย

“ลุงหยาง ป้าเสิ่น”

“พ่อ เสี่ยวอันช่วยซื้อตาข่ายมาให้เรา แต่บอกยังไงก็ไม่ยอมรับเงินจ้ะ” หยางเหมิงเหมิงบอกอย่างร้อนรน พลางดึงแขนฟางอันไว้ไม่ยอมปล่อย

“พวกเราไม่รู้ว่าจะซื้อแบบไหนถึงได้วานให้เธอช่วย จะไม่เอาเงินได้ยังไงกันล่ะ? เท่าไหร่ล่ะ เดี๋ยวลุงเอาเงินให้เดี๋ยวนี้เลย”

หยางจื้อผิงพูดพลางล้วงเงินออกมาห้าหกหยวน แต่กลัวจะไม่พอ จึงหันไปขอจากเสิ่นหรงเพิ่มอีกสองสามหยวน

“พวกน้าเอาไปใช้เถอะครับ ช่วงนี้จับปลาได้เงินไม่เท่าไหร่หรอก อีกพักผมก็จะไม่ขายปลาแล้ว เดี๋ยวซื้อตาข่ายมาจะเสียเปล่า”

ฟางอันบ่ายเบี่ยง

“วันข้างหน้าถ้าจะจับปลาก็ยังต้องใช้อยู่นะ” เสิ่นหรงช่วยเกลี้ยกล่อม

ฟางอันกวาดสายตามองไปรอบๆ พอเห็นว่าแถวนั้นไม่มีใครอยู่จึงลดเสียงลงพูดเบาๆ “ตอนบ่ายเฉินต้าฟามาหาเรื่อง โชคดีได้เหมิงเหมิงช่วยออกหน้าไล่หมอนั่นไป ไม่อย่างนั้นผมคงไม่ได้ปลามาสักตัว ตาข่ายนี่ไม่กี่หยวนหรอกครับ เอาไปใช้เถอะ”

“นี่มัน…” หยางจื้อผิงยังคงลังเล

“งั้นก็ได้ เอาไว้พวกเราหาเงินได้มากกว่านี้ค่อยเอาเงินมาคืนเธอแล้วกัน พรุ่งนี้เธอยังจะไปจับปลาอีกไหมล่ะ?”

เสิ่นหรงพูดแทรกหยางจื้อผิง ไม่เกรงใจอีกต่อไป

“ไปครับ เดี๋ยวอีกสักพักผมก็ต้องไปลงตาข่ายแล้ว”

“แล้วจะไปกี่โมงล่ะ? เดี๋ยวไปพร้อมกันเลยสิ ป้ากับลุงหยางของเธอยังทำไม่ค่อยเป็นเลย เหมิงเหมิงยิ่งไม่ต้องพูดถึง” เสิ่นหรงถามซักไซ้

“ได้ครับ ก่อนฟ้ามืดแล้วกัน ผมต้องกลับไปเก็บของที่บ้านก่อน เดี๋ยวตอนจะไปผมแวะมาเรียกนะ”

ฟางอันพูดจบก็บังคับเกวียนม้ากลับบ้าน

หยางเหมิงเหมิงมองตามฟางอันแล้วก้มลงมองตาข่ายดักปลา พลางเม้มปากยิ้มน้อยๆ

อีตานี่จงใจจะไม่เอาเงินชัดๆ เธอไปช่วยอะไรได้กันเชียว? ต่อให้เธอไม่อยู่ ฟางอันก็จัดการเองได้อยู่แล้ว!

หลังจากฟางอันออกไปเมื่อบ่าย เธอก็แอบได้ยินคนอื่นเล่ามาแล้วว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง

เสิ่นหรงสังเกตเห็นสายตาของหยางเหมิงเหมิง ก็แอบเอาศอกสะกิดหยางจื้อผิงอย่างกระหยิ่มใจ

หยางจื้อผิงส่ายหน้าอย่างอ่อนอกอ่อนใจ ไม่ได้เอ่ยปากว่าอะไร แบกตาข่ายดักปลาเดินเข้าบ้านไปรอฟางอันมารับไปลงตาข่ายดักปลา

อีกด้านหนึ่ง

ฟางอันขับเกวียนม้ากลับมาถึงบ้าน

เวลานี้เฉินเยี่ยนฟางเพิ่งจะหุงข้าวสวยเสร็จพอดี

“เร็วขนาดนี้เชียว? พี่ยังนึกว่าแกจะกลับมาตอนมืดค่ำเสียอีก”

เฉินเยี่ยนฟางเห็นฟางอันเปิดประตูเดินเข้าบ้านก็อดแปลกใจไม่ได้

“เกวียนม้าวิ่งเร็วน่ะพี่” ฟางอันแบกกระสอบข้าวสารใบใหญ่เข้ามาในบ้าน

“แกแบกอะไรมาน่ะ?”

ฟางเต๋อหมิงนั่งอยู่ข้างเตาไฟเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

เฉินเยี่ยนฟางเพิ่งสังเกตเห็น จึงรีบวิ่งเหยาะๆ เข้าไปช่วยพยุง

“ข้าวสารครับ”

“อะไรนะ? ข้าวสารเหรอ? ตั้งเยอะแยะขนาดนี้เลยเรอะ?” เฉินเยี่ยนฟางเบิกตากว้างจ้องฟางอันเขม็ง

ฟางเต๋อหมิงยังนึกว่าตัวเองหูฝาด จนกระทั่งฟางอันวางกระสอบลง แกะเชือกที่ผูกปากกระสอบออก เผยให้เห็นเมล็ดข้าวสารขาวจั๊วะอยู่ข้างใน เขาถึงยอมเชื่อ

“ไอ้หยา ทั้งหมดนี่ต้องหมดเงินไปเท่าไหร่กันเนี่ย?” เฉินเยี่ยนฟางมองแล้วรู้สึกเสียดายเงินขึ้นมาจับใจ

“แค่สิบกว่าหยวนเองครับ ซื้อมาแค่หนึ่งร้อยจิน”

“นี่ยังเรียกว่าน้อยอีกเรอะ?” ฟางเต๋อหมิงบ่นอุบ อะไรคือคำว่าแค่กันวะ?

ฟางอันไม่ได้พูดอะไรต่อ เดินออกไปข้างนอกแล้วแบกแป้งสาลีขาวหนักแปดสิบจินเข้ามาอีกกระสอบ

เด็กทั้งสองคนมองตาค้างจนแทบละสายตาไม่ได้

“ผมคุยกับคนขายตั๋วไว้แล้ว พรุ่งนี้จะซื้ออีกหนึ่งร้อยจิน น่าจะพอกินไปได้อีกพักใหญ่เลย”

“ยังจะซื้ออีกเรอะ? แค่นี้ก็พอกินไปจนถึงปีใหม่แล้ว ยังจะกินมันทุกวันอีกหรือไง?” ฟางเต๋อหมิงเอ็ดเข้าให้

“ใช่ว่าจะไม่มีปัญญากินนี่ครับ หลังปีใหม่ก็ยังต้องกินต่อนะ”

ฟางอันพูดพลางเดินออกไปข้างนอกอีกรอบ

“เยี่ยนฟาง รีบไปดูเร็วเข้า ไอ้เด็กนี่มันไปซื้ออะไรมาอีกแล้ว” ฟางเต๋อหมิงตกใจจนรีบสะกิดเฉินเยี่ยนฟาง

เฉินเยี่ยนฟางถึงได้สติกลับมา

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะก้าวพ้นประตู ก็เห็นฟางอันถือเกลือ สมุด และดินสอเดินเข้ามา ยื่นให้เฉินเยี่ยนฟางกับเด็กทั้งสองคนตามลำดับ จากนั้นก็หยิบขนมกินเล่นออกมาให้เด็กๆ อีกเพียบ

เด็กทั้งสองคนกอดของพวกนั้นไว้แล้วยิ้มจนแก้มแทบปริ

แต่การที่ฟางอันซื้อของพวกนี้มาอีก ย่อมหนีไม่พ้นการโดนพี่ชายและพี่สะใภ้บ่นยกใหญ่

ฟางอันฟังแล้วก็ไม่ได้รู้สึกรำคาญแต่อย่างใด ตรงกันข้ามกลับรู้สึกมีความสุขเสียด้วยซ้ำ

นี่สิถึงจะเป็นรสชาติของการใช้ชีวิตที่แท้จริง!

พอเก็บข้าวของเสร็จสรรพ

ฟางอันก็ช่วยพี่สะใภ้ตักข้าวสวย แล้วพาเด็กๆ ไปเอาเนื้อที่เพิงเก็บของกับพี่สะใภ้ พลางปรึกษากันว่าจะทำอะไรกินเป็นมื้อเย็นดี

“พี่สะใภ้ เนื้อที่บ้านพอกินไหมครับ? พรุ่งนี้ผมต้องเอาขาหลังไปสองขา แล้วก็เอาเนื้อสะโพกหลังไปอีกก้อนเพื่อเอาไปเป็นของกำนัลน่ะ”

“พอกินสิ เนื้อเยอะขนาดนี้กินยังไงก็ไม่หมด แกจะเอาไปก็เอาไปเถอะ” เฉินเยี่ยนฟางไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียง “จะเอาออกมาตอนนี้เลยไหมล่ะ?”

“เอาออกมาก่อนไปพรุ่งนี้ครับ แค่บอกพี่ไว้ก่อนเฉยๆ”

“เด็กคนนี้นี่ เนื้อพวกนี้แกก็เป็นคนหามาทั้งนั้น จะมาบอกอะไรกับพี่อีกล่ะ?”

เฉินเยี่ยนฟางบ่นพลางยิ้มร่า หยิบเนื้อหมาป่าก้อนหนึ่งกับเครื่องในสองสามชิ้นกลับเข้าบ้านไปทำกับข้าว

เอาเนื้อหมาป่ากับเครื่องในลงหม้อลวกน้ำเดือด

เฉินเยี่ยนฟางเพิ่งจะเตรียมจุดไฟทำกับข้าว เหยียนเจี้ยนซานกับเหยียนเสี่ยวฮุ่ยก็โผล่มาพอดี

“เสี่ยวอันกลับมาแล้วเรอะ”

“ลุงเหยียน” ฟางอันกำลังคิดจะนับเงินที่หามาได้ในวันนี้ แต่พอเห็นทั้งสองคนจึงยังไม่รีบควักออกมา

“จะไปลงตาข่ายกันตอนนี้เลยไหม?”

“ไม่รีบหรอก ฉันแค่แวะมาดูว่าแกกลับมาหรือยังน่ะ” เหยียนเจี้ยนซานมองเฉินเยี่ยนฟางที่กำลังนั่งยองๆ อยู่ข้างเตาไฟ พลันรู้สึกเสียใจขึ้นมาครามครัน

รู้งี้รอให้พวกฟางอันกินข้าวเสร็จแล้วค่อยแวะมาสายกว่านี้หน่อยจะดีกว่า

“พักกันก่อนเถอะจ้ะ เสี่ยวอันเพิ่งกลับมา เข้าไปนั่งในบ้านกันก่อน” เฉินเยี่ยนฟางเอ่ยปากชวนทั้งสองคนเข้าบ้าน แล้ววานให้ฟางอิงอิงคอยเฝ้าหม้อลวกเนื้อแทน

“ใช่ครับ พอดีเลย ผมจะได้คิดเงินให้ลุงก่อน”

ฟางอันหยิบเงินปึกหนึ่งออกมา

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยมองตาค้างไปชั่วขณะ

ปกติเวลาฟางอันเอาปลาไปขาย เงินที่เอากลับมามักจะเป็นเศษเงินย่อยๆ มีธนบัตรใบละสิบหยวนปะปนมาแค่ไม่กี่ใบ ทว่าเมื่อกี้ตอนฟางอันไปคิดเงินที่สหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่าย ทางนั้นจ่ายเป็นธนบัตรใบละสิบหยวนมาถึงสิบเก้าใบ แถมยังเป็นใบใหม่เอี่ยมอ่องทั้งหมด

“ลุงเหยียน เมื่อเช้าตาข่ายนั้นได้สามสิบแปดจินสามเหลี่ยง ตอนเที่ยงได้สิบเอ็ดจินเก้าเหลี่ยง รวมกันเป็นห้าสิบจินสองเหลี่ยง ใช่ไหมครับ?”

ฟางอันนึกทบทวนแล้วเอ่ยถาม

“ถูกต้องเป๊ะเลย” เหยียนเจี้ยนซานพยักหน้า เห็นเจ้าหนุ่มนี่ไม่เคยจดลงสมุดเลยสักครั้ง แต่กลับจำได้อย่างแม่นยำทุกคราวไป

“ห้าสิบจุดสอง ก็เป็นเงินสามสิบห้าหยวนหนึ่งเหมาสี่เฟินครับ”

ฟางอันนับเงินแล้วยื่นให้เหยียนเจี้ยนซาน

ทุกคนนั่งคุยเล่นกันในห้องฝั่งตะวันออกอยู่พักหนึ่ง พอเนื้อที่ลวกไว้ในห้องด้านนอกสุกได้ที่ ตะวันข้างนอกก็คล้อยต่ำลับขอบฟ้าพอดี

ฟางอันกลัวว่าฟ้ามืดเกินไปแล้วจะเจออันตราย เลยพาพวกเขานั่งเกวียนม้ามุ่งหน้าไปยังแม่น้ำตงต้าก่อน กะว่าลงตาข่ายเสร็จค่อยกลับมาทำกับข้าวกินกัน

ฟางเต๋อหมิงเองก็ไม่อยากอุดอู้อยู่แต่ในบ้าน เลยขอติดเกวียนตามไปด้วย

เมื่อคนกลุ่มนั้นมาถึงทางแยก ฟางอันไม่ได้รีบมุ่งหน้าไปทางตะวันออก แต่บังคับเกวียนม้าแวะไปที่บ้านของเสิ่นหรงก่อน

“ทำไมถึงมาที่นี่ล่ะ?” เฉินเยี่ยนฟางถามด้วยความประหลาดใจ

“ตอนบ่ายเหมิงเหมิงวานให้ผมช่วยซื้อตาข่ายดักปลาน่ะครับ คืนนี้จะไปลงตาข่ายพร้อมกับพวกเรา”

ฟางอันกระโดดลงจากเกวียนแล้วไปเคาะประตู

เวลานี้ครอบครัวสามคนของหยางจื้อผิงเตรียมตัวพร้อมอยู่แล้ว พอเห็นฟางอันมาถึงก็รีบสวมเสื้อบุนวมตัวใหญ่แบกตาข่ายดักปลา เอ่ยทักทายทุกคนแล้วพากันก้าวขึ้นเกวียนม้า

“ต้องยกให้เฒ่าเหยียนจริงๆ นะเนี่ย หลายวันมานี้ลงตาข่ายทุกวัน คงกอบโกยไปไม่น้อยเลยล่ะสิ”

เสิ่นหรงขึ้นเกวียนมาได้ก็เปิดปากชวนคุยเล่นเรื่อยเปื่อย

“ก็พอๆ กันนั่นแหละ ลากขึ้นมาได้พอกัน แค่เหนื่อยน้อยลงหน่อยเท่านั้นเอง” เหยียนเจี้ยนซานหัวเราะกลบเกลื่อนตอบไปส่งๆ

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยซึ่งนั่งอยู่ข้างเหยียนเจี้ยนซาน จ้องเขม็งไปยังหยางเหมิงเหมิงที่นั่งเคียงข้างฟางอัน ในแววตานั้นเจือไปด้วยความหึงหวงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง