บทที่ 90 เอาข้าวสารกับแป้งสาลีอย่างละร้อยจิน!

อีกด้านหนึ่ง

ฟางอันเหลียวกลับไปมองอยู่สองสามครั้ง พอเห็นว่าจ้าวซวงไม่ตามมาแล้วก็เลิกสนใจ หันมานั่งชมวิวสบายอารมณ์มุ่งหน้าเข้าอำเภอต่อ

สองสามครั้งก่อนที่เขาเดินเท้าจากบ้านเข้าอำเภอ ต้องใช้เวลาเกือบสองชั่วโมง

แต่วันนี้เขาขับเกวียนล่อเข้าอำเภอ ใช้เวลาไปแค่หนึ่งชั่วโมงยี่สิบนาทีเท่านั้น

ออกจากบ้านตอนบ่ายโมงนิดๆ มาถึงที่นี่เพิ่งจะบ่ายสองโมงครึ่ง

"มีล่อนี่มันวิ่งเร็วกว่าจริงๆ"

ฟางอันพึมพำกับตัวเอง

เจ้าเบอร์หกสิบห้าหันมาค้อนขวับหนึ่งที ก่อนจะเดินตามการบังคับของฟางอันมาจนถึงหน้าประตูใหญ่ของสหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่าย

"พ่อหนุ่มมาแล้วเรอะ"

คุณตาคนเฝ้าประตูเปิดประตูใหญ่พลางยิ้มแป้น แล้วพาฟางอันเดินไปทางลานด้านหลัง

ฟางอันจูงล่อเดินคุยเล่นกับคุณตาไปเรื่อยเปื่อย

ทั้งสองเดินมาถึงฝั่งตะวันออกของอาคารสำนักงาน กำลังจะอ้อมตัวอาคารมุ่งหน้าลงใต้

ทันใดนั้นเอง

ตรงประตูใหญ่ของอาคารสำนักงานก็มีพุงพลุ้ยๆ โผล่ออกมาก่อน

ตามติดมาด้วยเฉิงไป่ซู่ที่เดินยิ้มร่าออกมา ข้างกายมีชายสวมชุดทำงานสีฟ้าอ่อนเดินเคียงข้างมาด้วยคนหนึ่ง

"ถ้านายเจอเข้าต้องบอกฉันสักคำนะเว้ย ไม่อย่างนั้นคราวหน้าตอนก๊งเหล้าไม่มีส่วนของนายแน่" ชายคนนั้นไม่ลืมที่จะย้ำเตือนก่อนจากไป

"โธ่ ไม่ลืมหรอกน่า เจ้าหมอนี่นี่"

เฉิงไป่ซู่เดินไปส่งคนถึงหน้าประตูใหญ่

ฟางอันเห็นชุดทำงานของชายคนนั้นแล้วก็ชะงักไปเล็กน้อย

คนผู้นี้เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนของสหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่าย ยุคสมัยนี้ชุดทำงานของสหกรณ์ล้วนเป็นสีน้ำเงินเข้มหรือสีกรมท่า ดูท่าแล้วน่าจะเป็นคนของหน่วยงานอื่น

พอนึกถึงตรงนี้

ม่านตาของฟางอันก็ไหววูบ

เมื่อวานเขามัวแต่คิดจะไปติดต่อสอบถามตามหน่วยงานอื่นด้วยตัวเอง แต่ลืมไปสนิทเลยว่าระหว่างสหกรณ์กับหน่วยงานอื่นๆ เขามีเส้นสายติดต่อถึงกันอยู่!

เฉิงไป่ซู่เห็นชายคนนั้นเดินคล้อยหลังไปแล้วก็กำลังจะกลับเข้าห้องทำงาน ทว่าพอหันหลังกลับมาก็เห็นฟางอันที่เพิ่งเดินมาถึงหลังตึกพอดี

"พ่อหนุ่ม มาแล้วเรอะ"

เฉิงไป่ซู่เดินเอื่อยๆ เข้ามา พลางก้มมองตะกร้าสานใบที่เพิ่งยกลงมา "ทั้งหมดนี่ปลาสดเลยเหรอ"

"เพิ่งจับขึ้นมาวันนี้ทั้งหมดเลยครับ"

ฟางอันแอบคิดในใจแต่ไม่ได้แสดงสีหน้าออกไป อย่างไรก็ต้องจัดการเรื่องตรงหน้าให้เรียบร้อยเสียก่อน

จากนั้นฟางอันก็ยกลงมาอีกสองตะกร้าให้เฉิงไป่ซู่ดู

ปลาที่จับขึ้นมาเมื่อเช้า ฟางอันกลัวว่าวางไว้ข้างนอกแล้วจะแข็งเป็นน้ำแข็ง จึงตั้งใจเอาไปวางไว้ในห้อง

แม้จะมีบางตัวตายไปแล้ว แต่ก็เป็นปลาสดจริงๆ

"ใช้ได้นี่พ่อหนุ่ม เฒ่าอู๋ เอาตาชั่งมา ชั่งเสร็จจะได้คิดเงินให้พ่อหนุ่มเขา" เฉิงไป่ซู่โบกมือใหญ่ มองดูฟางอันกับเฒ่าอู๋ช่วยกันยกของลงจากเกวียน

ตะกร้าสานทั้งสามใบถูกยกลงมา

เฒ่าอู๋นำขึ้นชั่งทีละใบ ชั่งเสร็จก็เทปลาออกแล้วหักน้ำหนักตะกร้าเปล่า รวมทั้งหมดได้หนึ่งร้อยเก้าสิบหกจินแปดเหลี่ยง

"ไป ฉันพาไปรับเงิน"

เฉิงไป่ซู่รับใบชั่งน้ำหนักมากำลังจะพาฟางอันเข้าตึก แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นกระสอบป่านที่ม้วนอยู่บนเกวียนเข้าพอดี

กระสอบป่านใบนั้นตอนที่ยกตะกร้าลงมาคงไปเกี่ยวกับอะไรเข้า จึงมองเห็นขนสัตว์สีเทาโผล่พ้นออกมาข้างใน

"พ่อหนุ่ม นี่แกมีหนังสัตว์ด้วยเรอะ"

"หนังหมาป่าครับ" ฟางอันไม่ได้คิดจะปิดบัง

"หมาป่า? ล่าเองเหรอ"

เฉิงไป่ซู่ชะงัก มองสำรวจฟางอันตั้งแต่หัวจดเท้า

"เรียนมาจากพรานเฒ่าในป่าน่ะครับ พอจะล่าได้บ้างนิดหน่อย"

ฟางอันยิ้มรับอย่างไม่ถือเป็นเรื่องใหญ่โต

"เมื่อก่อนฉันเคยอยู่ในป่าเหมือนกัน ไอ้ตัวหมาป่านี่ไม่ใช่ว่าใครก็ล่าได้หรอกนะ"

เฉิงไป่ซู่พูดพลางพาฟางอันเดินไปทางห้องทำงาน แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็อดเหลียวหลังกลับไปมองหนังหมาป่าอีกรอบไม่ได้

ว่าไปแล้ว คนคนนั้นที่เมืองเจียงเฉิงก็ชอบล่าสัตว์อยู่เหมือนกัน…

"เออนี่ แกเคยล่าหมีบ้างไหม"

"หมีหรือครับ… ยังไม่เคยเจอเลยครับ เพิ่งเริ่มหัดล่า ก็กะว่าจะหาเนื้อกลับไปกินที่บ้านเฉยๆ ยังไม่ได้เข้าไปในป่าลึกครับ"

ฟางอันตอบจริงบ้างเท็จบ้าง

ชาติก่อนเขาเคยอาศัยอยู่บนเขาอานม้า เคยล่าหมีมาแล้วสองสามตัว

แถบตงเป่ยนี้มีหมีที่พบได้ทั่วไปอยู่สองชนิด ชนิดแรกคือหมีควาย หรือที่ชาวบ้านเรียกกันติดปากว่าไอ้บอดดำ อีกชนิดคือหมีสีน้ำตาล มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่าหมีสีน้ำตาลอุสซูรี

ชนิดแรกพบเห็นได้ค่อนข้างบ่อย ส่วนชนิดหลังค่อนข้างหาดูยาก

หมีสามตัวที่ฟางอันล่าได้ในชาติก่อนล้วนเป็นไอ้บอดดำ ส่วนชนิดหลังเคยเห็นในป่าอยู่บ้าง แต่ไม่เคยล่าได้จริงๆ

"อยู่แถวป่าเขานี่มันดีจริงๆ นะเว้ย เนื้อก็ไม่ต้องซื้อ อยากกินเนื้ออะไรก็ได้กินทั้งนั้น—"

เฉิงไป่ซู่เอ่ยอย่างทอดถอนใจ แววตามีความอิจฉาปนอยู่หลายส่วน

แต่ยังไม่ทันพูดจบเขาก็พลันหุบปากลง รีบเปลี่ยนคำพูดทันควัน

"พ่อหนุ่ม วันหลังถ้าแกเกิดล่าหมีได้ขึ้นมาละก็นึกถึงฉันหน่อยนะ ทั้งหนังทั้งดีหมีฉันรับซื้อหมด เรื่องราคาแกไม่ต้องห่วง รับรองว่าให้สูงกว่าสถานีรับซื้อแน่นอน"

"ได้ครับ ถ้าผมล่าได้จะเอามาส่งให้นะครับ"

ฟางอันตอบรับทันที ในใจแอบจำประโยคครึ่งแรกของเฉิงไป่ซู่เอาไว้เงียบๆ

เฉิงไป่ซู่พาฟางอันไปที่แผนกการเงิน พอออกเอกสารและเบิกเงินเสร็จสรรพก็ให้ฟางอันเซ็นชื่อ จากนั้นจึงยื่นเงินให้ฟางอัน

ฟางอันเดินออกมาผูกตะกร้าสานให้เรียบร้อยแล้วเดินไปที่หน้าร้านของสหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่าย ควักเงินสามหยวนซื้อตาข่ายดักปลาขนาดกว้างสามนิ้วมือมาหนึ่งผืนโยนขึ้นเกวียน จากนั้นก็มุ่งหน้าไปยังตรอกที่จางขาเป๋พักอยู่เพื่อขอซื้อคูปองอาหาร

"พี่ชาย รีบเข้ามาสิ คราวนี้จะเอาเท่าไรล่ะ"

จางขาเป๋เปิดประตูออกมา กวาดสายตามองปากตรอกแวบหนึ่ง ก่อนจะดึงตัวฟางอันเข้ามาในลานบ้าน

"ข้าวสารกับแป้งสาลีอย่างละร้อยจิน"

"เอาอย่างละห้าสิบเหรอ" จางขาเป๋ถามอย่างประหลาดใจ

"อย่างละหนึ่งร้อยจิน"

"เท่าไรนะ!? ฉัน…"

จางขาเป๋ได้ยินแล้วถึงกับอ้าปากค้าง

"พี่ชาย ในมือฉันเกรงว่าจะไม่พอสิ เข้าบ้านมาก่อน เดี๋ยวฉันหามาปะผุรวมๆ ให้"

จางขาเป๋พาฟางอันเข้าบ้าน ไปรื้อค้นตามตู้เตียงอยู่นานสองนาน

ทั้งแบบห้าจิน หนึ่งจิน ห้าเหลี่ยง เอามารวมกันกองพะเนิน ถึงพอจะรวบรวมคูปองข้าวสารได้ครบหนึ่งร้อยจิน

ส่วนแป้งสาลีนั้น

จางขาเป๋นับรวมใบละหนึ่งเหลี่ยงเข้าไปด้วยแล้ว ก็ยังรวมได้แค่แปดสิบจินเท่านั้น

"พี่ชาย สองวันนี้มีคนมาซื้อเยอะ พรุ่งนี้ พรุ่งนี้ฉันจะเก็บไว้ให้พี่หนึ่งร้อยจินแน่นอน"

จางขาเป๋ตบอกรับประกันอย่างมั่นเหมาะ

"ได้ งั้นเอาแค่นี้ไปก่อน"

ฟางอันจ่ายเงินไปสิบแปดหยวน รับปึกคูปองมาแล้วเดินจากไป

จางขาเป๋ยืนมองส่งฟางอันจนพ้นปากตรอก พอเห็นฟางอันขับเกวียนมุ่งหน้าขึ้นเหนือก็อดไม่ได้ที่จะเกาหัวแกรกๆ

"พี่ชายคนนี้ขายปลาได้เงินดีขนาดนี้เลยเหรอวะเนี่ย แค่ซื้อคูปองก็เกือบจะเท่าเงินเดือนทั้งเดือนเข้าไปแล้ว…"

ฟางอันเดินไปไกลแล้วจึงไม่ได้ยิน เขาขับเกวียนไปตามตรอกขึ้นเหนือ แล้วตรงไปยังสถานีรับซื้อทางทิศตะวันตกทันที

วันนี้เป็นวันจันทร์

ที่สถานีรับซื้อพอดีเป็นจางเจี้ยนจวินเข้าเวร

"น้องชาย คราวนี้เอาของดีอะไรมาส่งอีกล่ะ"

จางเจี้ยนจวินกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ พอเห็นฟางอันเดินเข้ามาก็ยิ้มร่ายืนขึ้นต้อนรับ

"หนังหมาป่าเหมือนเดิมครับ"

ฟางอันไม่ได้พูดอะไรมาก เปิดกระสอบป่านหยิบเอาหนังหมาป่าและเขากวางที่อยู่ข้างในออกมาวางไว้บนเคาน์เตอร์

"โห ล่าหมาป่าได้อีกแล้วเรอะ ดูแค่นี้ก็รู้ว่าเพิ่งถลกมาสดๆ เสียแค่ว่าตัวเล็กไปหน่อย ให้แกได้ยี่สิบหกหยวนนะ ส่วนอันนี้…"

จางเจี้ยนจวินมองเห็นเขากวางใต้ผืนหนัง ดวงตาก็พลันเบิกกว้างขึ้นมาทันที

"นี่มันเขากวางนี่!?"

"ครับ ขึ้นเขาไปเจอมา มีอายุพอสมควรแล้วครับ"

"พ่อหนุ่มนี่ดวงดีจริงๆ นะเนี่ย อย่างน้อยๆ ต้องมีสามปีขึ้นไปละ ถึงจะหัก แต่หักมาจากโคนเลยนะ ไม่ได้เห็นเขากวางสมบูรณ์ขนาดนี้มานานแล้ว"

จางเจี้ยนจวินลูบคลำอย่างทะนุถนอม หยิบตาชั่งคันข้างๆ มาชั่งด้วยความตื่นเต้น

"สี่จินแปดเหลี่ยง ตอนนี้จินละสิบหยวน รวมเป็นสี่สิบแปดหยวน ราคานี้ไหวไหม"

ฟางอันอดที่จะชะงักไปไม่ได้

เขาเองก็นึกไม่ถึงว่าของสิ่งนี้จะแพงขนาดนี้

ชาติก่อนตอนที่เขาขายเขากวางครั้งแรกก็ปาเข้าไปอีกสามปีให้หลัง ตอนนั้นเขากวางเพิ่งจะจินละสิบสองหยวนเท่านั้น

"อันนี้ของแกมีอายุแล้ว แถมยังสมบูรณ์ดี ถ้าเป็นของใหม่ที่ยังไม่แห้งสนิท ขายไม่ได้ราคานี้หรอก" จางเจี้ยนจวินอธิบายอย่างเป็นกันเอง

"ตกลงครับ"

ฟางอันเซ็นชื่อรับเงิน เดินออกจากประตูมาก็แวะร้านขายข้าวสารน้ำมันพืชที่อยู่ใกล้ๆ ใช้เงินสิบห้าหยวนซื้อข้าวสารหนึ่งร้อยจิน และใช้เงินอีกสิบสามหยวนหกเหมาซื้อแป้งสาลีแปดสิบจิน

พอซื้อเสบียงเสร็จก็แบกขึ้นเกวียน

ฟางอันหันกลับไปเห็นร้านขายของชำเล็กๆ อยู่ข้างๆ จึงเดินเข้าไปจ่ายเงินหนึ่งหยวนสามเหมาซื้อเกลือมาสิบจิน

ช่วงนี้ล่าสัตว์ได้หนังมาต้องทาเกลือทุกผืน ครั้งก่อนที่ซื้อมาห้าจินก็แทบไม่เหลือแล้ว อีกอย่างของสิ่งนี้ต้องใช้อยู่ประจำ ตุนไว้เยอะหน่อยก็ไม่เน่าเสีย

จากนั้นฟางอันก็เดินดูรอบๆ อีกเที่ยว จ่ายเงินสองหยวนซื้อสมุดกับดินสอให้เด็กๆ

พอเห็นบิสกิตรูปสัตว์รสนมวางขายแบบตักชั่งอยู่ข้างๆ ก็ควักเงินสองหยวนซื้อมาสี่จิน เอาไปให้เด็กๆ กินเป็นของว่าง

เมื่อวานเค้กไข่ที่ซื้อไป เด็กสองคนกินจนเลียนิ้วจ๊วบๆ ก็เมื่อก่อนที่บ้านยากจน ไม่เคยได้กินของพวกนี้เลย พอดีมาเจอเข้าก็เลยซื้อไปให้เด็กๆ ได้ชิมบ้าง

ทว่าพอนึกถึงเค้กไข่ ฟางอันก็นึกขึ้นมาได้กะทันหัน

เมื่อวานตอนที่เฉินเหวินคังเอาลูกอมมาให้ ถึงได้รู้ว่าลูกอมที่ซื้อให้เด็กๆ คราวก่อน สองคนนั้นกินกันจนหมดเกลี้ยงแล้ว ด้วยเหตุนี้เขาจึงควักเงินอีกสองหยวนซื้อลูกอมไปให้เด็กๆ เพิ่ม

พอกว้านซื้อข้าวของเหล่านี้เสร็จเรียบร้อย ฟางอันถึงได้ขับเกวียนมุ่งหน้ากลับบ้าน

เวลานี้ดวงตะวันยังคงคล้อยต่ำอยู่ทางทิศตะวันตก เพิ่งจะบ่ายสามโมงสี่สิบกว่านาทีเท่านั้น

ฟางอันขับเกวียนแล่นเอื่อยๆ กลับบ้าน ไปถึงซวงหม่าหลิ่งตอนห้าโมงเย็นนิดๆ

และในเวลานี้เอง

หยางเหมิงเหมิงก็สวมเสื้อบุนวมตัวใหญ่ มารอคอยฟางอันอยู่ที่หน้าประตูใหญ่บ้านตัวเองแล้ว…

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง