บทที่ 89 ‘แผนร้าย’ ของจ้าวซวง

ฟางอันเก็บปลาเสร็จก็ยกขึ้นเกวียนม้า เอาเชือกมัดเข่งไม้ไผ่ขนาดใหญ่ทั้งสามใบไว้แน่นหนา ป้องกันไม่ให้ตกหล่นระหว่างทาง

จากนั้นเขาก็นำหนังหมาป่ากับเขากวางติดตัวไปด้วย เตรียมจะมุ่งหน้าไปสหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่าย

"เสี่ยวอัน จะไปทั้งอย่างนี้เลยเรอะ?"

เหยียนเจี้ยนซานร้องทักขึ้น

"กว่าจะกลับมาถึงก็คงมืดค่ำ เอาปืนไปด้วยสักกระบอกเถอะ เผื่อกลางทางไปเจอตัวอะไรเข้า"

"จริงด้วย!" เฉินเยี่ยนฟางบอกให้ฟางอิงอิงไปหยิบปืนกึ่งอัตโนมัติแบบ 56 มาส่งให้ฟางอัน

"ทางนั้นอยู่ห่างจากภูเขา ไม่เจอหรอกครับ"

ฟางอันยิ้มพลางรับปืนมาสะพายไว้

"ยังไงก็ระวังตัวไว้หน่อย อย่าประมาท ค่อยๆ ไปนะ"

เหยียนเจี้ยนซานกับเหยียนเสี่ยวฮุ่ยยืนส่งฟางอันออกจากลานบ้าน แล้วค่อยหันหลังเดินกลับบ้านตนเอง

ส่วนตาข่ายดักปลานั้นวางไว้ที่บ้านของฟางเต๋อหมิง

ตกเย็นฟางอันกลับมายังต้องเอาไปลงตาข่ายอีก จะได้ไม่ต้องแบกไปแบกมาให้เปลืองแรง

"เจ้าอันนี่หัวไวใช้ได้เลยนะ เมื่อกี้ฉันยังนึกว่าต้องยอมขึ้นราคาให้เสียอีก"

เฉินเยี่ยนฟางเก็บกวาดตาข่ายเสร็จก็เข็นฟางเต๋อหมิงเข้าบ้าน พอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ก็ยังรู้สึกใจหายใจคว่ำไม่หาย

"ไอ้เฉินต้าฟา สวะเอ๊ย สันดานหมาจริงๆ"

ฟางเต๋อหมิงพอพูดถึงเรื่องนี้ก็มีน้ำโห "เสี่ยวอันจะรับซื้อเท่าไหร่มันเกี่ยวอะไรกับมัน ตัวเองขายไม่ออกแท้ๆ พอเห็นเสี่ยวอันหาเงินได้ก็พาลมาหาเรื่องก่อกวนถึงนี่"

"โธ่เอ๊ย แกจะไปโมโหทำไมล่ะ เหมิงเหมิงก็บอกแล้วว่าเฉินต้าฟามันอยากได้ส่วนต่าง คนพรรค์นั้นสันดานมันก็เป็นแบบนั้น จะไปสนใจมันทำไม" เฉินเยี่ยนฟางเอ่ยปลอบอย่างใจเย็น

ฟางเต๋อหมิงพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด ก้มมองขาทั้งสองข้างของตัวเองอย่างหดหู่ใจ

"เอาละ แกอย่ามัวแต่คิดฟุ้งซ่านเลย เอวน่ะปวดไหม ถ้าปวดก็รีบไปให้เสี่ยวหรงฉีดยาให้สักสองเข็ม" เฉินเยี่ยนฟางตัดบทไม่พูดเรื่องนั้นต่อ

"จะไปฉีดยาทำไม เสี่ยวอันต้องไปยืนตากลมหนาวอยู่ข้างนอก หาเงินมาแต่ละหยวนมันไม่ง่าย เก็บเงินไว้ให้มันเถอะ" ฟางเต๋อหมิงยังคงดึงดัน

"ลืมแล้วหรือไงว่าเมื่อวานเสี่ยวอันว่ายังไง? เงินนั่นเขาหามาไว้รักษาแก แกหายดีเมื่อไหร่ เสี่ยวอันถึงจะวางใจยอมดูตัวแต่งงานมีเหย้ามีเรือนได้ ถ้าแกยังดื้อแบบนี้ พูดอะไรไปเขาก็ไม่ฟังทั้งนั้นแหละ"

เฉินเยี่ยนฟางปั้นหน้าตึงบ่นใส่

ฟางเต๋อหมิงถอนหายใจอย่างจนปัญญา "ไม่ปวดหรอก ไว้ปวดค่อยว่ากัน"

"งั้นก็ได้ ถ้าปวดก็รีบบอก อย่าปล่อยให้เป็นหนักเชียวล่ะ"

เฉินเยี่ยนฟางกำชับเสร็จก็เตรียมจะหุงข้าว

ตอนเที่ยงฟางอันเห็นว่าหมั่นโถวกับแผ่นแป้งหยาบเหลือไม่มากแล้ว เลยเอ่ยปากบอกไว้ ตอนนี้หุงรอไว้ก่อน พอเขากลับมาแค่อุ่นแป๊บเดียวก็กินได้เลย ไม่ต้องมาเสียเวลาทำใหม่

ทว่า เฉินเยี่ยนฟางเพิ่งจะเริ่มลงมือ

เสิ่นหรงก็เปิดประตูเดินเข้ามา

"เสี่ยวหรง มาได้ยังไงเนี่ย? มาคนเดียวเหรอ?"

เฉินเยี่ยนฟางชะเง้อดูข้างหลัง ไม่เห็นหยางเหมิงเหมิงตามมาด้วย

"เหมิงเหมิงเมื่อเช้าไปลากปลาจนเหนื่อย ตอนนี้นอนหลับปุ๋ยอยู่ที่บ้านจ้ะ"

เสิ่นหรงพูดจริงปนเท็จ

ที่จริงหยางเหมิงเหมิงตื่นเช้าเกินไปจนนอนไม่อิ่ม เลยนอนชดเชยอยู่ที่บ้านต่างหาก

เมื่อกี้เธอเห็นฟางอันขับเกวียนม้ามุ่งหน้าเข้าอำเภอ และไม่ได้บอกหยางเหมิงเหมิงด้วยว่าจะมาที่นี่ จึงแอบย่องมาคนเดียว

"เข้าบ้านก่อนสิ" เฉินเยี่ยนฟางพาเสิ่นหรงเดินมาที่ห้องฝั่งตะวันออก

"เสื่อเตียงคั่งนี่เสี่ยวอันซื้อมาเหรอ? ดูสวยดีนะเนี่ย" เสิ่นหรงจำได้เลาๆ ว่าวันนั้นฟางอันขนเสื่อเตียงคั่งกลับมา

"อืม เสี่ยวอันเป็นคนเลือกทั้งนั้นแหละ ห้ามไม่ให้ซื้อก็ยังดื้อ ใช้เงินเรื่อยเปื่อยจริงๆ"

เฉินเยี่ยนฟางปากก็บ่นไปอย่างนั้น ทว่าแววตากลับเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม

"พี่ เรื่องที่ฉันคุยกับพี่คราวก่อน ได้ถามเสี่ยวอันดูหรือยังจ๊ะ?" เสิ่นหรงซักไซ้ต่อ

เฉินเยี่ยนฟางกับฟางเต๋อหมิงสบตากัน

ทั้งสองต่างเดาออกว่าเสิ่นหรงหมายถึงเหมิงเหมิงบ้านเธอ แต่ในเมื่อเสิ่นหรงไม่ได้เอ่ยชื่อตรงๆ พวกเขาก็ไม่ได้พูดเปิดโปง

"ถามแล้ว เด็กคนนี้พูดยังไงก็ไม่ยอม ท่าเดียวเลยคือต้องรอให้พี่ชายแกหายดีก่อน ถึงจะยอมคิดเรื่องแต่งงานมีครอบครัว" เฉินเยี่ยนฟางส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

"แบบนั้นจะไปได้ยังไงกันล่ะจ๊ะ? โรคของพี่เต๋อหมิงต้องค่อยๆ ฟื้นฟู ถึงบ้านพี่ตอนนี้จะได้กินดีอยู่ดีจนฟื้นตัวไว แต่ยังไงก็ต้องใช้เวลาเป็นปีอยู่ดี" เสิ่นหรงเร่งเร้าด้วยความร้อนรน

หากไม่รีบตกลงเรื่องนี้ให้เป็นมั่นเป็นเหมาะ ขืนฟางอันไปแต่งงานกับเหยียนเสี่ยวฮุ่ยเข้า เหมิงเหมิงจะไปแต่งกับใครได้อีก? ใครจะเก่งกาจมีความสามารถเท่าฟางอันอีกล่ะ?

"จะไม่ใช่แบบนั้นได้ยังไงล่ะ แต่ปัญหาคือเด็กมันไม่ฟังน่ะสิ วันก่อนเธอก็ได้ยินที่เขาพูดแล้วนี่ ขืนเซ้าซี้เข้าก็จะแยกบ้านท่าเดียว ใครจะไปเกลี้ยกล่อมได้"

"พี่เต๋อหมิงยังจัดการเขาไม่ได้อีกเหรอ?" เสิ่นหรงหันไปมองฟางเต๋อหมิงที่นั่งอยู่ข้างๆ

"จะไปจัดการอะไรมันได้ล่ะ? มันไม่มาจัดการพี่ชายแกก็บุญโขแล้ว" เฉินเยี่ยนฟางยกมือปิดปากหัวเราะคิก

ฟางเต๋อหมิงนั่งเงียบกริบ แน่นอนว่าไม่กล้าส่งเสียงเถียงสักคำ ก็มันเป็นความจริงทั้งนั้นนี่หว่า!

เสิ่นหรงเม้มปากยิ้มเจื่อนๆ

ดูท่าหวังพึ่งทางเฉินเยี่ยนฟางคงจะยากเสียแล้ว คงต้องให้เหมิงเหมิงไปคลุกคลีกับเสี่ยวอันให้บ่อยขึ้น พอเสี่ยวอันต้องตาถูกใจ ค่อยมาคุยกับพี่ชายพี่สะใภ้ของเขาอีกที

"พี่เต๋อหมิง แล้วเอวเป็นยังไงบ้างจ๊ะ? นั่งแบบนี้ปวดไหม? ต้องฉีดยาเพิ่มอีกสักสองเข็มหรือเปล่า?" เสิ่นหรงไม่พูดเรื่องเดิมต่อ แต่หันมาถามไถ่อาการป่วยของฟางเต๋อหมิงแทน

ทั้งสามคนนั่งคุยกันในห้องฝั่งตะวันออกได้ไม่นาน เสิ่นหรงก็ขอตัวกลับบ้าน

อีกด้านหนึ่ง

หลังจากฟางอันขึ้นมาบนถนนสายตะวันออก เขาก็ปล่อยให้เบอร์หกสิบห้าเดินเหยาะๆ ไปตามเส้นทางโดยไม่ได้บังคับอะไร ปล่อยตัวเอนพิงเข่งไม้ไผ่อย่างสบายอารมณ์ มองดูทิวทัศน์สองข้างทางเพลินๆ

ทว่า มองไปมองมา

เขาก็พลันสังเกตเห็นว่า บริเวณด้านหลังเกวียนม้าไม่ไกลนัก มีเงาร่างคนกำลังเดินตามเขามา

เงาร่างนั้นดูมีพิรุธ ลับๆ ล่อๆ ทุกครั้งที่ฟางอันหันกลับไปมอง อีกฝ่ายก็จะรีบผลุบเข้าหลังต้นไม้ริมทางทันที

แต่ต้นไม้แถบนี้ยังเป็นแค่ต้นเล็กๆ ฟางอันจึงยังพอมองเห็นเงาตะคุ่มๆ อยู่ เพียงแต่มองไม่ออกว่าเป็นใคร

"เดินให้มันเร็วๆ หน่อย"

ฟางอันตบก้นเบอร์หกสิบห้าเบาๆ

เบอร์หกสิบห้าเร่งฝีเท้าขึ้น เดินต่อไปอีกราวห้าถึงหกนาที

ระหว่างนั้นฟางอันหันกลับไปมองเป็นระยะ รู้สึกได้ว่าเงาร่างนั้นเริ่มถูกทิ้งห่างออกไปเรื่อยๆ จนในที่สุดก็เห็นเดินกะเผลกๆ วิ่งตามมาได้ไม่กี่ก้าวก็ถอดใจหยุดไป

"ลุงเหยียนเหรอ?"

ฟางอันขมวดคิ้วแน่นอย่างไม่ค่อยอยากจะเชื่อ

ทั่วทั้งซวงหม่าหลิ่งมีเพียงเหยียนเจี้ยนซานคนเดียวที่เป็นคนขาเป๋ ไม่มีคนที่สองแล้ว

แต่ถ้าเหยียนเจี้ยนซานมีธุระจะคุย แค่ตะโกนเรียกให้หยุดเกวียนก็สิ้นเรื่อง จะต้องเดินตามมาไกลขนาดนี้โดยไม่พูดไม่จาไปทำไม แถมยังคอยหลบๆ ซ่อนๆ อีก

เดี๋ยวก่อนสิ!

คนขาเป๋งั้นเรอะ?

ไอ้จ้าวซวงนี่หว่า!?

ฟางอันฉุกคิดขึ้นมาได้ทันที

วันนั้นที่เขาตะวันตกเขาฟาดขาจ้าวซวงไปเต็มเหนี่ยว สองวันก่อนยังเห็นมันเดินกะเผลกๆ อยู่เลย ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นมันจริงๆ

ฟางอันหันกลับไปเพ่งมองอีกครั้ง แม้จะมองหน้าไม่ชัด แต่รูปร่างผอมกะหร่องกับส่วนสูงราวๆ ร้อยหกสิบเซนติเมตรนั้น คงไม่ผิดตัวแน่

ขณะเดียวกัน

จ้าวซวงซอยเท้าตามมาได้ไม่กี่ก้าว ขาก็พลันเจ็บแปลบขึ้นมา จึงได้แต่หยุดยืนมองฟางอันที่ทิ้งระยะห่างออกไปไกลขึ้นทุกที

"พับผ่าสิ วิ่งเร็วเป็นบ้า!"

จ้าวซวงสบถด่าพลางเดินย้อนกลับ เห็นก้อนหิมะริมทางก็เตะระบายอารมณ์ไปสองที

เมื่อวานซืนฟางอันทำให้เขาต้องอับอายขายหน้าต่อหน้าชาวบ้าน เขาจึงจ้องจะหาโอกาสเอาคืนอยู่ตลอดเวลา ด้วยเหตุนี้เมื่อวานพอเห็นฟางอันออกจากบ้าน เขาจึงแอบสะกดรอยตาม หมายมั่นปั้นมือว่าจะต้องขัดขวางไม่ให้ฟางอันขายปลาได้แม้แต่ตัวเดียว!

ทว่าพอเห็นฟางอันมุ่งหน้าไปทางเขาตะวันตก เขากลับปอดแหกไม่กล้าตามไป

เพราะบนเขาตะวันตกหมาป่าชุม เขาไม่กล้าเอาชีวิตไปทิ้งแถวนั้น จึงจำใจต้องล้มเลิกไป

วันนี้เขาคิดว่าฟางอันคงจะไปทางตะวันตกอีก เลยมาเดินเตร็ดเตร่อยู่แถวถนนสายตะวันออก แต่กลับบังเอิญเห็นฟางอันขับเกวียนมุ่งหน้าเข้าอำเภอ

จ้าวซวงตาเป็นประกาย รีบสับตีนตามไปทันที หวังจะได้ดูว่าฟางอันเอาปลาไปขายที่ไหน พอถึงที่แล้วค่อยหาทางป่วนไม่ให้ขายออก

แต่เขาไม่นึกเลยว่าล่อเวรนั่นจะวิ่งได้เร็วขนาดนี้ ไล่กวดเท่าไรก็ไม่ทัน

อยากจะเร่งฝีเท้าวิ่งตามไป ขาข้างที่โดนฟางอันฟาดก็เริ่มระบมขึ้นมาอีก สุดท้ายก็ได้แต่เดินกระฟัดกระเฟียดกลับ

"ไอ้ขยะเกาะพี่กิน คอยดูเถอะ ฉันจะเล่นแกให้จมดิน!"

จ้าวซวงแค้นจัดจนหันไปมองต้นไม้ข้างทาง พลันเห็นหน้าฟางอันลอยเด่นอยู่บนนั้น จึงรวบรวมแรงเตะเข้าไปเต็มเหนี่ยว

ทว่าลำต้นนั้นหนาใช่เล่น เตะเข้าไปทีเดียว ความเจ็บก็แล่นพล่านจนต้องกอดเท้ากระโดดเหยงๆ ร้องโอดโอยอยู่นานสองนาน

"เสี่ยวซวง แกเป็นอะไรไปน่ะ? ทำไมมาโผล่อยู่ตรงนี้ได้ล่ะ?"

จังหวะนั้นเอง เฉินเอ้อร์หย่งที่พาเมียเดินพ้นเขตซวงหม่าหลิ่งมาพอดี เห็นจ้าวซวงยืนอยู่ริมทางก็ชะงักไป

"อาสอง พอดีผมออกมาเดินเล่นแล้วดันข้อเท้าพลิกน่ะ แล้วนี่อาสองจะไปไหนกันล่ะครับ?"

จ้าวซวงฝืนปั้นยิ้มแห้งๆ

"จะไปเสี่ยวสือโกวน่ะ แกก็รีบกลับบ้านไปเถอะ ขากลับก็แวะให้เสี่ยวหรงตรวจดูหน่อย"

เฉินเอ้อร์หย่งชี้ไปทางทางแยกข้างหน้าห้าร้อยเมตร เส้นทางที่มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกตรงนั้นคือหน่วยผลิตเสี่ยวสือโกว บ้านเดิมของเมียเฉินเอ้อร์หย่งอยู่ที่นั่น

"ครับ งั้นผมกลับก่อนนะ อาสองก็เดินทางระวังๆ ด้วยล่ะ"

จ้าวซวงเอ่ยทักทายพอเป็นพิธี ก่อนจะกัดฟันข่มความเจ็บที่น่องและหลังเท้าเดินกะเผลกๆ กลับไป แต่เดินไปได้ไม่ทันไร จู่ๆ เขาก็หันกลับไปมองเฉินเอ้อร์หย่ง พลันยกมุมปากแสยะยิ้มชั่วร้ายออกมา

"ฟางอัน แกชอบเฉินหยวนหยวนนักไม่ใช่เหรอ? เดี๋ยวอีกไม่กี่วันนี้แหละ ฉันจะรวบหัวรวบหางนังนั่นซะ! ชาตินี้แกอย่าหวังจะได้แต่งกับมันเลย!"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง