บทที่ 88 ขึ้นราคาเหรอ ไม่รับซื้อแล้ว!

“ลุงเฉิน มีธุระอะไรกับผมเหรอ?”

ฟางอันไม่ได้ยินสิ่งที่คนพวกนั้นคุยกันหน้าประตูเหมือนกัน

แต่พอเห็นท่าทางของเฉินต้าฟา เขาก็เดาได้ทันทีว่าไม่ได้มาดีแน่ จึงยกมือห้ามเฉินเยี่ยนฟางที่กำลังจะลุกขึ้น แล้วเดินเอื่อยๆ ออกไปรับหน้า

“ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก ได้ยินว่าแกรับซื้อปลา เลยจะมาถามราคาหน่อย จินละเท่าไรล่ะ?” เฉินต้าฟายิ้มเยาะถามขึ้น

ฟางอันยิ้มเรียบเฉย

เรื่องเขารับซื้อปลาแพร่ไปทั่วหน่วยผลิตตั้งนานแล้ว ใครๆ ก็รู้ว่าจินละห้าเหมา

เฉินต้าฟาแกล้งมาถามต่อหน้าแบบนี้ ชัดเจนว่ามีเจตนาแอบแฝง

บวกกับท่าทางของคนพวกนั้นที่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าประตู

ฟางอันก็เดาแผนของเฉินต้าฟาออกทันที

เมื่อวานเฉินต้าฟาไปขายปลาที่ตลาดมืด ย่อมต้องรู้ราคาที่เขาขายแน่ คงเอาเรื่องนี้ไปป่าวประกาศ แล้วคนพวกนี้พอได้ยินว่าขายได้ถึงจินละหนึ่งหยวน ก็พากันคิดว่าราคาห้าเหมาที่เขาให้นั้นต่ำเกินไป

“ห้าเหมา”

ฟางอันตอบเสียงเรียบ

“ห้าเหมาเองเรอะ? กดราคาเกินไปหน่อยมั้ง? เสี่ยวอัน ฉันสืบมารู้หมดแล้วนะ แกเอาไปขายที่ตลาดมืดตั้งจินละหนึ่งหยวน รับซื้อแค่ห้าเหมานี่มันหน้าเลือดไปหน่อยมั้ง!”

เฉินต้าฟาเบะปาก

“นั่นสิ ให้แค่ครึ่งเดียว ตัวเองฟันกำไรเหนาะๆ ตั้งห้าเหมา!”

“มีที่ไหนเขาทำกันแบบนี้วะ?”

“ให้ฉันพูดนะ อย่างน้อยมันต้องให้สักเจ็ดแปดเหมาสิ!”

คนพวกนั้นที่หน้าประตูพากันส่งเสียงสนับสนุน คราวนี้ไม่ได้จงใจกดเสียงให้เบาลง ฟางอันกับเฉินเยี่ยนฟางและคนอื่นๆ ในลานบ้านจึงได้ยินกันชัดเจน

“พวกเธอ…”

เฉินเยี่ยนฟางกำลังจะอ้าปากเถียง แต่ถูกฟางอันยกมือห้ามไว้ก่อน

“ลุงเฉิน เมื่อวานคงขายปลาไม่ได้เท่าไรสินะ?” ฟางอันยิ้มบางๆ พลางย้อนถาม

“เกี่ยวอะไรกับแกวะ! ตอนนี้กำลังพูดเรื่องที่แกกดราคาปลาต่างหาก!”

เฉินต้าฟาตวาดสวนเสียงกร้าว

“ก็แค่ถามดูเฉยๆ จะโมโหไปทำไมล่ะ” ฟางอันหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ “ถ้าลุงเคยขายปลาก็น่าจะรู้ว่า การค้าขายมันมีส่วนที่เน่าเสียตายไปบ้าง รับมาสิบจิน เอาไปขายจริงไม่ถึงสิบจินหรอก แต่ก็นั่นแหละ ลุงไม่เคยขายเองก็คงไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้”

“แก…!”

เฉินต้าฟาชี้หน้าฟางอันเตรียมจะด่ากราด แต่พอเห็นว่ามีคนยืนดูอยู่เยอะ จึงจำต้องข่มโทสะเอาไว้

“แกพูดเรื่องพวกนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก ต่อให้ขายได้เก้าจิน มันก็ยังฟันกำไรไปเกือบครึ่งอยู่ดี! คนในหน่วยเราอุตส่าห์ลำบากลำบนจับปลามาให้แก ให้เงินแค่นี้เนี่ยนะ?”

เฉินต้าฟาขึ้นเสียง ทำทีเป็นพูดจาเปี่ยมคุณธรรมผดุงความยุติธรรม

เมื่อคืนพอเห็นฟางอันจับปลา เขาก็คิดจะเอาเรื่องราคาขายของอีกฝ่ายไปป่าวประกาศอยู่แล้ว

แต่พอปล่อยข่าวไปเมื่อเช้า เขาก็พลันนึกขึ้นได้ว่า ถ้าช่วยคนพวกนี้บีบให้ขึ้นราคาได้ ไม่แน่ว่าอาจจะได้ส่วนแบ่งมาบ้าง

จากนั้นเขาจึงไปหาพวกชาวบ้านที่จะเอาปลามาขายให้ฟางอัน อาสาว่าจะช่วยต่อรองราคาให้ แลกกับส่วนต่างที่เพิ่มขึ้นมาในรอบนี้ให้ยกเป็นของเขาไป ส่วนวันข้างหน้าขายได้เพิ่มเท่าไรก็ไม่ต้องแบ่งให้เขาอีก

คนพวกนั้นลองคิดดูแล้ว ถ้าช่วยกันดันราคาขึ้นไปได้ วันหน้าพวกเขาก็หาเงินได้มากขึ้นไม่ใช่หรือไง?

ด้วยเหตุนี้ คนพวกนั้นถึงได้ฟังเฉินต้าฟา แล้วยังไม่ยอมรีบเอาปลามาส่งให้ฟางอัน

ฟางอันได้ยินเฉินต้าฟาพูดจาแบบนี้ ก็เดาออกทันทีว่าอีกฝ่ายคงเอาปลาไปขายไม่ออกแน่

“ทุกคนก็คิดแบบนี้เหมือนกันเหรอ?” ฟางอันเงยหน้าขึ้นมองกลุ่มคนที่ยืนออกันอยู่หน้าประตู

“กดราคาต่ำเตี้ยเรี่ยดินขนาดนั้น ตัวเองไม่รู้แก่ใจหรือไง?” ไป๋ซูเจินเปิดฉากพูดเหน็บอย่างเดือดดาล

“ใครจะไปคิดล่ะ ยังมีหน้ามาถามพวกเราอีกเหรอ?” หวางไป่เซียงรีบผสมโรงช่วยด่า

พวกป้าๆ ที่แวะมามุงดูเรื่องสนุกต่างพากันพูดจาไม่พอใจ

แต่พวกที่หิ้วปลามาขายจริงๆ ในเวลานี้กลับมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไรสักคน

เฉินเยี่ยนฟางมองดูด้วยความร้อนใจราวกับไฟสุมอก

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยก็จ้องฟางอันด้วยความตึงเครียด กลัวว่าเขาจะจัดการเรื่องนี้ได้ไม่ดี แล้วคนพวกนี้จะไม่ยอมส่งปลาให้ จนรวบรวมไม่ครบห้าร้อยจิน

“เสี่ยวอัน ฉันก็ไม่ได้กะจะแกล้งแกหรอกนะ ถ้าแกยอมให้จินละแปดเหมา อย่าว่าแต่พวกเขาสิ พรุ่งนี้ฉันก็จะไปแม่น้ำตงต้าจับปลามาส่งให้แกด้วยเลยเอ้า”

เฉินต้าฟาพูดจาใหญ่โตอย่างมั่นอกมั่นใจ

พวกที่ถือปลาอยู่ข้างหลังต่างพากันตาเป็นประกาย

ฟางอันลอบเยาะเย้ยในใจ เรื่องยืมมือคนอื่นมาเอาหน้าเนี่ย แกนี่มันถนัดนักนะ

“งั้นก็ได้” ฟางอันแกล้งทำเป็นยอมถอยหนึ่งก้าว

ทุกคนต่างหันไปมองเฉินต้าฟาด้วยความดีใจ แทบจะปรบมือฉลองกันอยู่รอมร่อ

ทว่าในวินาทีต่อมา ฟางอันก็เปลี่ยนน้ำเสียงทันควัน

“พวกแกอยากได้ตั้งแปดเหมา ฉันรับซื้อไม่ไหวหรอก สำหรับฉันให้ได้มากสุดแค่ห้าเหมา ลุงเฉิน ถ้าลุงอยากให้พวกเขาแปดเหมา งั้นลุงก็รับซื้อไว้เองเลยสิ พอดีเลย ลุงก็ไปขายปลาในอำเภอเหมือนกันนี่ ให้ทุกคนช่วยลุงจับปลาไปเลยเป็นไง ส่วนฉันก็จะจับเองขายเอง ไม่รับซื้อปลาจากใครอีกแล้ว”

“อ้าว?”

เฉินต้าฟาถึงกับยืนอึ้งสนิท ไหงกลายเป็นฉันต้องมารับซื้อปลาแทนได้วะเนี่ย?

พวกที่ยืนรอขายปลาอยู่หน้าประตูพอได้ยินฟางอันบอกว่าจะไม่รับซื้อแล้ว ต่างพากันหน้าถอดสีด้วยความตกใจ

แต่แน่นอนว่ายังมีพวกไม่รู้ประสีประสาอยู่สองคน รีบวิ่งเหยาะๆ เข้าไปหาเฉินต้าฟา

“ต้าฟา แกจะรับซื้อแปดเหมาจริงเหรอ? งั้นพวกฉันขายให้แก!”

“ปลาของฉันพวกนี้ยกให้แกหมดเลยนะ”

“ฉันไปพูดตอนไหนวะว่าจะรับซื้อปลาเนี่ย?” เฉินต้าฟาจ้องมองฟางอันตาขวาง “ฟางอัน ฉันบอกให้แกขึ้นราคาให้ทุกคน ใครบอกว่าฉันจะรับซื้อปลาเองกันเล่า?”

“ให้ฉันขึ้นราคาเหรอ? แกคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ?”

ฟางอันยิ้มเยาะพลางย้อนถาม “ฉันจะรับซื้อเท่าไหร่ จะขึ้นหรือจะลด ฉันเป็นคนตัดสินใจเอง มันไปเกี่ยวอะไรกับแกด้วย? วันๆ นึงฉันจับปลาได้เองก็มากพอเอาไปขายแล้ว จะรับซื้อหรือไม่รับซื้อมันก็ไม่ได้ต่างกันสักนิด

เห็นทุกคนบอกว่าอยากหาเงินใช้บ้าง ฉันถึงได้รับปากว่าจะช่วยรับซื้อ ถ้าแกให้ราคาสูงขนาดนั้นได้ก็ดีเลย พอดีฉันจะได้ไม่ต้องเหนื่อย วันหนาวๆ บ้าๆ แบบนี้ออกไปยืนข้างนอกมันก็หนาวจะตายชัก ฉันเองก็อยากขายให้หมดไวๆ แล้วกลับมานอนผิงไฟอยู่บ้านเหมือนกัน”

พวกที่ยืนอยู่หน้าประตูพอได้ยินแบบนี้ถึงเพิ่งได้สติคิดได้

เฉินต้าฟาเป็นใครกันล่ะ? ไปเกี่ยวอะไรกับฟางอัน? มีสิทธิ์อะไรมาสั่งให้ฟางอันขึ้นราคา?

ลุงหลิวแอบยืนดูอยู่ในกลุ่มคนตั้งนานแล้ว พอได้ยินคำพูดของฟางอันก็ยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ เจ้าหนุ่มนี่มีไหวพริบเอาเรื่องจริงๆ

“อ้าว เสี่ยวอัน!”

จังหวะที่ทุกคนกำลังยืนอึ้งกันอยู่นั้น

หยางเหมิงเหมิงก็หิ้วถังใส่ปลามาครึ่งถัง วิ่งกระหืดกระหอบมาจากทางทิศตะวันออก

“โชคดีที่นายยังไม่ไป ทำไมคนเยอะขนาดนี้เนี่ย?” หยางเหมิงเหมิงหอบแฮ่กพลางยื่นถังปลาให้ “ต้องต่อแถวไหม?”

“ไม่ต้อง เธอมาคนแรกเลย”

ฟางอันยกตาชั่งขึ้นมาเตรียมจะชั่งให้

“เหมิงเหมิง มันรับซื้อแค่จินละห้าเหมา แกยังจะขายให้มันอีกเรอะ?”

เฉินต้าฟาโกรธจนหน้าดำหน้าแดง พอเห็นหยางเหมิงเหมิงยื่นปลาให้หน้าตาเฉย ก็โพล่งขึ้นอย่างเคียดแค้น

ฟางอันถือตาชั่งค้างไว้ ไม่ได้รีบร้อนชั่ง รอดูคำตอบของหยางเหมิงเหมิงเงียบๆ

“ทำไมล่ะคะ?”

หยางเหมิงเหมิงมองซ้ายมองขวาด้วยความสงสัย เธอไม่รู้เลยว่าก่อนหน้านี้เกิดเรื่องอะไรขึ้น

“เหมิงเหมิง แกรู้จักคิดบ้างสิ มันเอาไปขายข้างนอกได้ตั้งหนึ่งหยวน แต่ให้แกแค่ห้าเหมา แกยังจะยอมขายให้มันอีกเหรอ?” ไป๋ซูเจินช่วยพูดยุยง

“ถ้าฉันเป็นแกนะ พูดยังไงก็ไม่ขายหรอก!”

เฉินต้าฟาถลึงตาใส่ฟางอัน

“แล้วลุงรับซื้อไหมล่ะจ๊ะ?” หยางเหมิงเหมิงยิ้มบางๆ พลางย้อนถาม

“ถ้าลุงยอมซื้อจินละหนึ่งหยวน ฉันก็ขายให้ลุง แต่ลุงไม่ได้รับซื้อไม่ใช่เหรอ? เมื่อวานเอาปลาไปแค่นิดเดียวยังขายไม่ออกเลย แถมยังเกือบโดนจับอีก ลุงกล้ารับซื้อไหมล่ะ?”

หยางเหมิงเหมิงไม่ไว้หน้าเขาสักนิด เชิดหน้าตอกกลับทันควัน

เฉินต้าฟาโดนสวนจนหน้าชา พูดอะไรไม่ออก

“ถ้าลุงกล้ารับซื้อนะ อย่าว่าแต่ฉันเลย เสี่ยวอันก็คงอยากขายให้ลุงเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องเหนื่อยหอบไปขายถึงในเมือง” หยางเหมิงเหมิงไล่บี้ไม่หยุด

“ลุงเฉิน รับซื้อไหมล่ะ? ของผมมีไม่เยอะหรอก แค่ร้อยกว่าจินเอง” ฟางอันได้ทีรีบถามผสมโรงทันที

“พวกแก…!”

เฉินต้าฟาแค้นจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ชี้หน้าทั้งสองคนอยู่นานแต่เถียงไม่ออก สุดท้ายก็ได้แต่สะบัดหน้าหนีเดินกลับบ้านไป

พวกไป๋ซูเจินพอเห็นว่าไม่มีเรื่องสนุกให้ดูต่อแล้ว ต่างก็แยกย้ายกันไป

ส่วนพวกที่จะเอาปลามาขาย พอเห็นเฉินต้าฟาเดินหนีไป ก็ไม่มีใครตามเขาสักคน ต่างพากันกรูเข้ามาข้างหน้า แย่งกันยื่นถังปลาให้ฟางอัน

“เสี่ยวอัน ทั้งหมดเป็นเรื่องเข้าใจผิดนะ ห้าเหมาพวกเราก็ขายจ้ะ!”

“ไอ้ต้าฟามันบอกเองว่าราคาถูกไป พวกเรายังไม่ได้พูดสักคำเลยนะ!”

ทุกคนแย่งกันเบียดเข้ามาจนแทบจะชนหยางเหมิงเหมิงกระเด็น

“นี่ ฉันมาก่อนนะ!” หยางเหมิงเหมิงร้องบอกอย่างไม่สบอารมณ์

“ทีละคนสิครับ”

ฟางอันดึงตัวหยางเหมิงเหมิงเข้ามา แล้วช่วยชั่งปลาให้เธอก่อน

“สิบเจ็ดจินหกเหลี่ยง แปดหยวนแปดเหมา” ฟางอันจ่ายเงินสดให้ทันทีตรงนั้น

หยางเหมิงเหมิงรับเงินมาแล้วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ยังไม่ยอมกลับ เธอเดินไปด้านหลังช่วยเฉินเยี่ยนฟางปลดปลาออกจากตาข่าย พลางรอฟางอันไปด้วย

“เหมิงเหมิง ขอบใจนะจ๊ะ” เฉินเยี่ยนฟางส่งยิ้มให้พลางเอ่ยขอบคุณ

“โธ่ พี่สะใภ้ฟาง ฉันสิควรจะต้องขอบคุณเสี่ยวอัน เมื่อเช้าเฉินต้าฟาโร่ไปหาพ่อกับแม่ฉัน บอกว่าพอขึ้นราคาแล้ว ส่วนต่างที่ได้เพิ่มมาต้องแบ่งให้เขา ฝันไปเถอะ! เสี่ยวอันจับเองได้ตั้งเยอะแยะ ยอมรับซื้อต่อก็นับว่าช่วยมากถมไปแล้ว ถ้าเขาไม่รับซื้อขึ้นมา เงินสักเหมาก็อย่าหวังจะได้ ยังจะหน้าหนามาขอขึ้นราคาอีก!”

หยางเหมิงเหมิงไม่ได้คิดจะลดเสียงลงเลยสักนิด

พวกที่เอาปลามาขายได้ยินเข้าก็แทบอยากจะมุดแผ่นดินหนี ได้แต่ส่งปลาไปพลาง กล่าวขอโทษขอโพยฟางอันไปพลาง

ฟางอันตอบรับส่งๆ ไปไม่กี่คำ ชั่วประเดี๋ยวเดียวก็รับซื้อมาได้สามสิบแปดจินสามเหลี่ยง รวมกับที่เขากับลุงเหยียนจับมาได้หนึ่งร้อยห้าสิบเก้าจินสามเหลี่ยง เบ็ดเสร็จก็เป็นหนึ่งร้อยเก้าสิบเจ็ดจินหกเหลี่ยง

ฟางเต๋อหมิงยิ้มจนแก้มแทบปริ ถ้าได้ยอดแบบนี้ทุกวัน ปลาห้าร้อยจินไม่มีทางพลาดเป้าแน่นอน

“เสี่ยวอัน เสร็จธุระแล้วเหรอ”

หยางเหมิงเหมิงเห็นฟางอันเดินเข้ามาก็ลุกขึ้นยืนพลางส่งยิ้มให้ “เดี๋ยวนายจะเข้าอำเภอใช่ไหม ช่วยอะไรฉันหน่อยได้หรือเปล่า พอดีฉันอยากฝากซื้อตาข่ายดักปลาสักผืนน่ะ”

“ตาข่ายดักปลาเหรอ?” ฟางอันชะงักไป

“ก็ใช้ตาข่ายมันจับปลาได้ไวนี่นา ดูนายกับลุงเหยียนสิ ไปแป๊บเดียวก็ได้มาตั้งเยอะขนาดนี้ แต่ฉันดูไม่เป็นว่าต้องซื้อแบบไหน เลยอยากให้นายช่วยเลือกให้หน่อย เท่าไหร่เหรอ ฉันให้เงินนายไว้ก่อนเลยนะ” หยางเหมิงเหมิงพูดพลางล้วงเงินออกมา

ตอนออกจากบ้านมา เสิ่นหรงกลัวว่าเงินค่าปลาจะไม่พอ เลยยัดเงินใส่มือเธอติดมาอีกสิบหยวน

“ไม่ต้องหรอก ตาข่ายพวกนี้ราคาเท่าไหร่ฉันก็ยังไม่แน่ใจ ไว้ซื้อกลับมาค่อยว่ากัน เอาเป็นแบบตาห่างสามนิ้วมือแล้วกัน จะได้ติดแต่ตัวใหญ่ๆ หน่อย แต่ของพรรค์นี้ถ้าลงไม่เป็นก็จับไม่ได้หรอกนะ ไว้ฉันค่อยช่วยดูทำเลให้อีกที” ฟางอันคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วปฏิเสธไม่รับเงิน

“ได้เลย ฉันก็ดูไม่เป็นเหมือนกัน งั้นรบกวนนายด้วยนะ ฉันไปล่ะ!”

หยางเหมิงเหมิงตอบรับด้วยรอยยิ้มสดใส ก่อนจะซอยเท้าวิ่งเหยาะๆ จากไป

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยจ้องมองแผ่นหลังของหยางเหมิงเหมิงอยู่นาน แล้วค่อยหันกลับมามองฟางอัน ในใจพลันรู้สึกผิดขึ้นมาครามครัน

เหมิงเหมิงโตกว่าเธอแค่ปีเดียวแท้ๆ แต่ทำไมเธอถึงคิดไม่ได้นะว่าจะช่วยพูดแก้ต่างให้ฟางอันบ้าง…

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง