บทที่ 87 ไม่มีใครมาส่งปลาหรือ

เฉินเยี่ยนฟางจ้องมองเงินกองโตที่สุมกันเหมือนเนินเขาเล็กๆ บนเสื่อเตียงคั่ง หากไม่ได้นั่งอยู่ตรงหัวเตียงคั่งจนสัมผัสได้ถึงไออุ่น เธอคงนึกว่าตัวเองหลับแล้วฝันไปแน่ๆ

“พวกนี้ด้วยครับ บนทางจัดไว้แล้วยังไม่ได้นับ”

ฟางอันหยิบเงินอีกปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้ออีกข้าง

พวกนี้เป็นเงินที่เขาจัดเรียงไว้ระหว่างทางขากลับ แต่ก็ยังไม่รู้ว่ายอดรวมทั้งหมดเป็นเท่าไร

สองสามีภรรยาฟางเต๋อหมิงถึงกับมองจนตาค้าง

ฟางอิงอิงกับฟางซือเฉิงต่างก็จ้องมองกองเงินเล็กๆ นั่นจนแทบลืมกินข้าว

“รีบจัดออกมาก่อน จัดเสร็จค่อยนับ พวกแกสองคนกินข้าวให้เรียบร้อย”

เฉินเยี่ยนฟางดุลูกทั้งสองเสร็จ ก็ช่วยฟางอันจัดเรียงเงิน

ฟางเต๋อหมิงเองก็ขยับเก้าอี้รถเข็นเข้ามาช่วยด้วย

เมื่อคืนฟางอันรับซื้อมาได้สิบสองจินห้าเหลี่ยง พอตกค่ำก็ส่งออกไปห้าจิน

ประกอบกับทิ้งไว้คืนหนึ่งปลาแข็งหมดแล้ว ขายไปในราคาจินละหนึ่งหยวน ได้เงินมาเจ็ดหยวนสามเหมา หักเงินค่ารับซื้อปลาแล้ว เหลือกำไรแค่หนึ่งหยวนห้าเฟิน

แต่เมื่อเช้ารับซื้อมายี่สิบสามจินสามเหลี่ยงแทบไม่ได้ส่งให้ใคร แถมยังเป็นปลาสดทั้งหมด ขายได้ยี่สิบห้าหยวนหกเหมา หักเงินค่ารับซื้อปลาสิบเอ็ดหยวนหกเหมาห้าเฟิน ยังเหลือสิบสามหยวนเก้าเหมาห้าเฟิน

ปลาแช่แข็งที่เอาไปจากที่บ้านสามสิบสองจินสี่เหลี่ยง ขายได้สามสิบเอ็ดหยวนแปดเหมา

ที่ลุงเหยียนจับมาได้สามสิบเก้าจินเจ็ดเหลี่ยง ขายได้สามสิบแปดหยวนหกเหมา หักเงินที่จ่ายให้ลุงเหยียนแล้วยังเหลือสิบหยวนแปดเหมาหนึ่งเฟิน

ส่วนที่ฟางอันจับมาได้แปดสิบหกจินสามเหลี่ยง ส่งออกไปเกือบสิบจิน ขายออกไปได้เจ็ดสิบแปดหยวนเก้าเหมา

พอนำมารวมกันทั้งหมด คิดเป็นเงินหนึ่งร้อยสามสิบหกหยวนห้าเหมาหนึ่งเฟิน

สองสามีภรรยานับเงินเสร็จก็ยื่นส่งให้ฟางอัน

“วันเดียวหาได้มากขนาดนี้เชียว” เฉินเยี่ยนฟางเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง

ฟางเต๋อหมิงจ้องมองเงินแล้วรู้สึกเจ็บใจตัวเองอยู่บ้าง

ปีก่อนๆ ตอนที่เขาสุขภาพยังดี ปลาในแม่น้ำตงต้าก็ไม่ได้น้อยเลย แต่เขากลับไม่เคยคิดจะจับปลาในฤดูหนาวออกไปขายแบบนี้เลยสักครั้ง

ฟางอันไม่ได้พูดอะไร เขานิ่งเงียบพลางนับเงินออกมาเจ็ดสิบหยวนแล้วยื่นให้เฉินเยี่ยนฟาง

“พี่สะใภ้ นี่ส่วนของพี่ครับ”

“หา? ไม่ได้หรอก!”

เฉินเยี่ยนฟางเห็นเงินปึกนั้นก็ตกใจยกใหญ่

“เงินพวกนี้แกเป็นคนหามาทั้งนั้น รีบเก็บไปเถอะ”

“คนละครึ่งครับ คราวที่แล้วผมไม่ได้คิดเศษให้ คราวนี้พอดีชดเชยให้เลย” ฟางอันพูดพลางทำท่าจะยัดเงินใส่มือเฉินเยี่ยนฟางอีก

“เสี่ยวอัน แกเก็บไว้เองเถอะ พี่กับพี่สะใภ้แกไม่ได้ออกไปไหน วันหน้าในบ้านขาดเหลืออะไรก็ให้แกซื้อมาจากข้างนอกนู่น ไม่ต้องเอาเงินจากพี่แล้ว”

ฟางเต๋อหมิงยืนกรานอย่างไรก็ไม่ยอมรับ

ถ้าไม่ใช่เพราะเสี่ยวอันคิดจะไปขายปลา ความเป็นอยู่ของครอบครัวคงไม่มีทางดีขึ้นมาได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการหาเงินได้มากขนาดนี้เลย จะมาแบ่งกันคนละครึ่งได้ยังไง?

“อันไหนควรซื้อผมก็ซื้ออยู่แล้ว พวกพี่เก็บไว้ใช้เถอะ อย่ามัวแต่ขี้เหนียวกันอยู่เลย”

“งั้นเอาอย่างนี้ เงินน่ะพี่รับ แต่รับหมดนี่ไม่ได้ นี่มันร้อยสามสิบกว่าหยวนไม่ใช่เหรอ พี่ขอเก็บไว้สามสิบหยวน แค่นี้พอนะ ที่เหลือแกเก็บไว้เถอะ”

เฉินเยี่ยนฟางเห็นฟางอันไม่ยอมตกลง จึงแกล้งนับออกมาสามสิบหยวนเก็บไว้ แล้วคืนเงินที่เหลือทั้งหมดให้ฟางอัน จากนั้นก็รีบลุกเดินหนีไป เพื่อไม่ให้ฟางอันยัดเงินใส่มือเธอได้อีก

ฟางอันพยายามคะยั้นคะยอให้อีกสองรอบ

แต่สองสามีภรรยาพูดอย่างไรก็ไม่ยอมเอา สุดท้ายฟางอันจึงจำต้องเก็บไว้

หลังจากนั้น ฟางอันรอจนเด็กทั้งสองกินข้าวเสร็จ ช่วยพี่สะใภ้เก็บกวาดห้องด้านนอกเรียบร้อย แล้วจึงกลับเข้าห้องเล็กไปเช็ดทำความสะอาดปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติแบบ 56

ตอนขากลับเมื่อช่วงเที่ยงได้ยิงออกไป ตกค่ำจึงต้องบำรุงรักษาเสียหน่อย เผื่อคราวหน้าเอาไปใช้จะได้ไม่มีปัญหา

พอเช็ดปืนเสร็จเรียบร้อย

ฟางอันก็เก็บปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติแบบ 56 เข้าที่ แล้วนับเงินในกระเป๋าอีกรอบ

เงินที่หามาได้ในวันนี้ พี่สะใภ้เอาไปแค่สามสิบหยวน ยังเหลืออีกหนึ่งร้อยหกหยวนห้าเหมาหนึ่งเฟิน

รวมกับเงินเก้าสิบสองหยวนเจ็ดเหมาที่เขาเหลืออยู่ก่อนหน้านี้ ทั้งหมดก็เป็นหนึ่งร้อยเก้าสิบเก้าหยวนสองเหมาหนึ่งเฟิน แค่นี้ก็พอซื้อจักรยานได้แล้ว

ฟางอันหันไปมองหนังหมาป่าบนชั้นวางกับเขากวางบนโต๊ะเตียงคั่ง

พอดีเลย พรุ่งนี้ส่งปลาเสร็จค่อยเอาของพวกนี้ไปขายด้วย จะได้เงินมาอีกก้อน

แน่นอนว่า สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือปลาห้าร้อยจินนั่น

ถ้าขายปลาหมด พี่ใหญ่เห็นว่าที่บ้านมีเงินแล้ว ต้องยอมรักษาตัวแน่

ถึงตอนนั้นเขาจะพาพี่ใหญ่เข้าไปรักษาในอำเภอ ถ้ามีเวลาก็ค่อยเดินสายไฟเข้าบ้าน ติดหลอดไฟสักสองสามดวง

วันหน้าอิงอิงกับซือเฉิงทำการบ้านตอนกลางคืน จะได้ไม่ต้องเพ่งจนเสียสายตา…

ฟางอันนอนอยู่บนเตียงคั่ง คิดโน่นคิดนี่ไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะผล็อยหลับไปอย่างสะลึมสะลือ

วันรุ่งขึ้น เวลาหกโมงเช้า

ฟางอันกินข้าวเช้าเสร็จก็ไปขอยืมเกวียนม้าที่คอกม้าก่อน

พอเขาขับเจ้าเบอร์หกสิบห้ากลับมา ก็ประจวบเหมาะกับที่เหยียนเจี้ยนซานและเหยียนเสี่ยวฮุ่ยมาถึงพอดี

ทุกคนถือเข่งไม้ไผ่กับอีเตอร์มุ่งหน้าตรงไปยังแม่น้ำตงต้าทันที

ฟางเต๋อหมิงไม่อยากนั่งรออยู่ที่บ้าน จึงขอตามไปที่ริมแม่น้ำด้วย

ทว่าพอพวกเขาทั้งหมดไปถึงที่นั่น กลับพบว่าริมแม่น้ำตงต้ามีคนมากันไม่น้อยแล้ว อย่างต่ำๆ ก็น่าจะสักเจ็ดแปดกลุ่ม ต่างพากันล้อมวงจับปลาอยู่รอบๆ รูน้ำแข็ง

ทุกคนเอ่ยทักทายฟางอัน ฟางอันตอบรับสั้นๆ แล้วก็รีบวิ่งไปกู้อวน

“ลุงเหยียน ขาของลุงโดนความเย็นไม่ได้ ม้วนอวนไว้ แล้วไปปลดปลาตรงกองไฟนู่นเถอะครับ”

ฟางอันช่วยเหยียนเจี้ยนซานกู้อวนก่อน จากนั้นก็ช่วยเหยียนเสี่ยวฮุ่ยแบกเข่งไม้ไผ่สองเข่งกลับไปที่ข้างกองไฟ ให้ลุงเหยียนอยู่ที่นั่นคอยปลดปลา

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยวางเข่งไม้ไผ่ลง แล้วยังช่วยฟางอันกู้อวนทั้งสี่ผืนขึ้นมา จากนั้นค่อยกลับไปช่วยเหยียนเจี้ยนซาน

พอเหยียนเจี้ยนซานกับเหยียนเสี่ยวฮุ่ยปลดปลาเสร็จ

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยก็วิ่งกลับมาบนแผ่นน้ำแข็งเพื่อช่วยฟางอันปลดปลาต่อ

“เสี่ยวฮุ่ย อย่าวิ่งไปวิ่งมาเลย พักสักหน่อยเดี๋ยวก็ต้องลงอวนอีกนะ”

เฉินเยี่ยนฟางที่กำลังปลดปลาอยู่เอ่ยเตือน

“ไม่เป็นไรจ้ะ” เหยียนเสี่ยวฮุ่ยก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างตั้งใจ

ตรงที่ไม่ไกลนัก หยางเหมิงเหมิงกับหยางจื้อผิงยังคงจับปลากันอยู่

ทว่าเสิ่นหรงที่ยืนอยู่ข้างๆ พอมองเห็นฟางอันกับเหยียนเสียวฮุ่อยู่ใกล้ชิดกันขนาดนั้น ในใจกลับรู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมา

“เสี่ยวหรง มองอะไรอยู่น่ะ! ไปช่วยเหมิงเหมิงเก็บปลาสิ!”

หยางจื้อผิงสาวอวนขึ้นมาผืนหนึ่งพลางเอ่ยเร่ง

“อ๋อ!” เสิ่นหรงถึงได้สติกลับมา แต่พอมองเห็นหยางเหมิงเหมิงเอาแต่ก้มหน้าเก็บปลา ก็ปรายตามองอย่างเคืองๆ “เธอดูสิว่าฟางอันกำลังทำอะไรอยู่”

“ฟางอันเหรอ?” หยางเหมิงเหมิงเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ

“ก็ปลดปลาอยู่น่ะสิ! เออพ่อ พวกเราซื้ออวนสักผืนดีไหม พ่อดูฟางอันเขาสิ จับได้ตั้งเยอะแยะ แป๊บเดียวเข่งไม้ไผ่ก็เกือบเต็มแล้ว พวกเราเหนื่อยตั้งนานเพิ่งได้ไม่ถึงครึ่งถังเอง”

“นั่นสินะ แกไปถามฟางอันดูสิว่าช่วยซื้อมาให้สักผืนได้ไหม พวกเราไม่เคยลงอวน ไม่รู้ว่าต้องซื้อแบบไหน” หยางจื้อผิงเสนอขึ้นมา

“ได้จ้ะ เดี๋ยวตอนเอาปลาไปส่งฉันค่อยถามดู”

หยางเหมิงเหมิงพูดจบก็ก้มหน้าเก็บปลาต่อ

เสิ่นหรงมองดูแล้วถึงกับพูดไม่ออก อยากจะผ่าสมองหยางเหมิงเหมิงดูนักว่าคิดอะไรอยู่ วันๆ รู้จักแต่มองฟางอัน ไม่เห็นเหยียนเสี่ยวฮุ่ยที่อยู่ข้างๆ เลยหรือไง?

พวกฟางอันปลดปลาเสร็จแล้วก็ลงอวนใหม่อีกรอบ จากนั้นจึงลากเข่งไม้ไผ่ขนาดใหญ่สามเข่งกลับบ้าน

“ลุงเหยียน เข่งนี้ของลุงสามสิบแปดจินสามเหลี่ยง จำไว้ก่อนนะครับ กลับมาแล้วผมค่อยจ่ายเงินให้”

“ได้” เหยียนเจี้ยนซานตอบรับ แล้วช่วยฟางอันชั่งน้ำหนักปลาด้วย

เมื่อคืนฟางอันไม่ได้ย้ายตำแหน่ง อวนสี่ผืนจับปลาได้ทั้งหมดแปดสิบสองจินแปดเหลี่ยง น้อยกว่าเมื่อวานอยู่นิดหน่อย

ทั้งสามเข่งรวมกัน ทั้งหมดได้หนึ่งร้อยยี่สิบเอ็ดจินหนึ่งเหลี่ยง

“แค่นี้จะพอยอดเหรอ?”

ฟางเต๋อหมิงขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ตอนเที่ยงยังต้องจับอีกรอบครับ เดี๋ยวคงมีคนเอามาส่งให้อีก”

“เสี่ยวอัน ยังหวังให้คนอื่นเขาเอาปลามาส่งให้อีกเหรอจ๊ะ?”

ไป๋ซูเจินที่อยู่บ้านฝั่งตะวันตกเดินออกจากบ้านมาพอดี ได้ยินคำพูดของฟางอันเข้า ก็ยิ้มเย้ยหยัน

“แม่หนู หมายความว่าไงเหรอ?”

เฉินเยี่ยนฟางถามด้วยสีหน้าเย็นชา

“เยี่ยนฟาง ไม่ใช่ว่าฉันอยากจะสอดหรอกนะ แต่มีที่ไหนให้เจ้าเสี่ยวอันบ้านเธอทำเรื่องแบบนี้น่ะ? คอยดูเถอะ พวกเธอคงไม่ได้ปลาแม้แต่ตัวเดียวแล้วละ”

ไป๋ซูเจินยกมุมปากขึ้นพลางเชิดหน้าพูด จบคำก็เดินตรงไปยังบ้านของหวางไป่เซียงทันที

“เสี่ยวอัน เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?” เฉินเยี่ยนฟางฟังแล้วงงเป็นไก่ตาแตก แต่ลึกๆ ในใจกลับมีลางสังหรณ์ไม่ดีเอาเสียเลย

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยเองก็มองฟางอันด้วยความเป็นห่วงเช่นกัน

“ไม่ต้องไปสนใจนางหรอกครับ ไม่มีอะไรหรอก”

ฟางอันไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย “ลุงเหยียน ที่บ้านลุงยังมีเข่งเหลืออีกไหมครับ? สามเข่งนี้เทรวมกันได้เข่งหนึ่ง กลัวว่าตอนเที่ยงจะไม่พอใช้”

“มีสิ ยังเหลืออีกสองเข่ง เดี๋ยวข้าไปเอามาให้เดี๋ยวนี้แหละ”

“ไม่ต้องครับ ตอนเที่ยงก่อนมาค่อยถือติดมือมาก็ได้ เดี๋ยวผมเดินไปรับเอง”

“เข่งเปล่าแค่สองเข่งต้องให้คนไปรับด้วยเรอะ?”

เหยียนเจี้ยนซานโบกมือปฏิเสธ แล้วพาเหยียนเสี่ยวฮุ่ยเดินกลับบ้านไป

ทว่าทั้งสองคนเดินไปถึงหัวมุมทางทิศตะวันตกตรงหน้าบ้านก็ไม่ได้กลับเข้าบ้าน กลับเลี้ยวไปทางทิศตะวันตกมุ่งหน้าไปยังบ้านของลุงหลิวแทน

ฟางอันเอากระสอบมาห่อเขากวางกับหนังหมาป่าไว้เป็นอย่างดีแล้วยกขึ้นเกวียนม้า จะได้ไม่ต้องมามัวเก็บตอนบ่ายก่อนออกเดินทาง จากนั้นเขาก็คอยช่วยเฉินเยี่ยนฟางเก็บกวาดบ้านไปพลาง รอรับซื้อปลาไปพลาง

ทว่า ทั้งครอบครัวนั่งรอจนถึงเที่ยงวัน กระทั่งจับปลาอวนที่สองกลับมาแล้ว ก็ยังไม่เห็นมีใครเอาปลามาส่งให้เลยสักคน

“เสี่ยวอัน มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย?” เฉินเยี่ยนฟางเริ่มร้อนใจขึ้นมาทันที

“เมื่อเช้าข้าไปบ้านลุงหลิวมา ก็ไม่เห็นได้ยินเรื่องอะไรเลยนี่นา” เหยียนเจี้ยนซานปลดปลาเสร็จแล้ว ก็จ้องมองไปที่ประตูรั้วหน้าบ้านด้วยความสงสัย

ฟางอันเหลือบมองด้วยความประหลาดใจ ทำไมลุงเหยียนถึงต้องเจาะจงไปสืบเรื่องนี้ด้วยนะ

“สงสัยคงยังจับไม่เสร็จ ไม่ก็คงไม่อยากเอามาส่งแล้วละครับ ช่างเถอะ เท่าที่พวกเราจับได้นี่ก็พอส่งแล้ว”

รอบที่สองลุงเหยียนจับมาได้สิบเอ็ดจินเก้าเหลี่ยง ส่วนฟางอันจับได้ยี่สิบหกจินสามเหลี่ยง

รวมกับของเมื่อเช้า ทั้งหมดก็เป็นหนึ่งร้อยห้าสิบเก้าจินสามเหลี่ยง

“ถึงอย่างนั้นสามวันก็ไม่ถึงห้าร้อยจินอยู่ดี” ฟางเต๋อหมิงขมวดคิ้วแน่น

“ไม่แน่นะครับ พรุ่งนี้อาจจะได้เยอะขึ้นก็ได้ อย่างแย่ที่สุดขากลับผมค่อยซื้ออวนเพิ่มอีกผืน” ฟางอันพูดปลอบใจไปเรื่อย

สิ้นเสียงของเขา

ที่หน้าประตูรั้วบ้านก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาพอดี

มีสองสามคนถือถังพลาสติกหรือถังยางมาด้วย เห็นได้ชัดว่าเพิ่งจับปลาเสร็จแล้วเอาปลามาส่ง

แต่คนพวกนั้นกลับเอาแต่กระซิบกระซาบปรึกษากันอยู่หน้าประตูรั้ว ไม่ยอมเดินเข้ามาในลานบ้านสักที

“จะได้เรื่องเหรอ? เกิดเขาไม่ยอมขึ้นราคาแล้วพาลไม่เอาขึ้นมาจะทำไง”

“ต้าฟาก็บอกแล้วว่าจะช่วยพวกเราต่อราคา ข้าคิดว่าน่าจะได้นะ ห้าเหมานี่มันขูดเลือดขูดเนื้อเกินไปแล้ว”

เฉินเยี่ยนฟางไม่ได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูด จึงมองดูด้วยความงุนงง

เมื่อวานคนพวกนี้ยังแย่งกันเอาปลามาส่งให้เสี่ยวอันอยู่เลย วันนี้ทำไมถึงไม่ยอมเดินเข้ามากันล่ะ?

“เสี่ยวอัน เยี่ยนฟาง กำลังยุ่งกันอยู่เหรอ?”

ในขณะที่พวกเฉินเยี่ยนฟางกำลังนึกสงสัยอยู่นั้น

เฉินต้าฟาก็ยกมุมปากยิ้มเยาะ เดินโผล่ออกมาจากฝูงชนอย่างกะทันหัน ก้าวย่างอาดๆ อย่างไม่เกรงหน้าอินทร์หน้าพรหมเข้ามาในลานบ้าน

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง